تبلیغ بین المللی اسلام

#خاطرات
#همسفر_شراب (#سفرنامه_آمریکا، فصل 2) (2)

#آسمان_هست، #غزل_هست، #کبوتر_داریم

بالاخره درهای آسمان را گشودیم. بعد از ایست و بازرسی بدنی سپاه وارد هواپیمای تهران-استانبول شدیم. بعد از رسیدن به استانبول و استراحت، دوباره سوار هواپیما شدیم. در همان مدتی که در قسمت ترانزیت فرودگاه آتاتورک منتظر رسیدن موعد پرواز دوم بودیم جز چرت زدن کار دیگری از ما برنمی‌آمد.هواپیمای استانبول-نیویورک به مراتب بزرگ‌تر و زیباتر بود. اگر حافظه‌ام درست یاری کرده باشد، هواپیمایی که سوار شده بودیم بویینگ بود. آخرین ردیف سمت راست قبل از آشپرخانهٔ میانی هواپیما من و همسرم نشسته بودیم. کنارمان یک دختربچهٔ حدوداً ده‌ساله نشسته بود. روی صندلی‌ها یک بسته گوشی دوفیشه برای شنیدن موسیقی قرار داشت. گوشی را به فیشی که روی صندلی بود می‌زدیم و با استفاده از نمایشگر روبرویمان می‌توانستیم فیلم ببینیم، موسیقی گوش دهیم و یا از روی درگاه یو.اس.بی. از موسیقی و فیلم‌هایی که خودمان داریم استفاده کنیم. آن دختربچه خیلی حرفه‌ای از وسایل دو و برش استفاده می‌کرد. ما هم زیرچشمی از او تقلید می‌کردیم. به هر مسافر هم یک پتوی کوچک مسافرتی با آرم تُرکیش‌اِیر داده بودند. در یک روز دو بار نهار داده شد. ما حدود ۱۰ ساعت ظهر را امتداد داده بودیم. انگار چند ساعتی به عمرمان اضافه شده بود.

از پشت پنجرهٔ هواپیما، طبیعت اروپا و حتی شهرهایش بسیار زیباتر از طبیعت ایران به نظر می‌آمدند. زمین‌های کشاورزی رنگارنگ که مرز بین‌شان آن‌ها را شبیه می‌کرد به قطعات یک جورچین رنگی حل‌نشده. هر وقت از روی دریا یا اقیانوس رد می‌شدیم قایق‌ها و کشتی‌ها دیده می‌شدند. نمی‌دانم چرا حس می‌کردم هر کدام از این قایق‌ها از «پیرمرد و دریا»ی ارنست همینگوی لبریزند. این حس بی‌شباهت با حسرتی نبود که در قطار یا اتوبوس‌های شبانهٔ بین‌شهری به من دست می‌داد. حس آرامشی عمیق که در چراغ‌های خانه‌های اطراف دیده می‌شد و حسرتی که غربت را تداعی می‌کرد و آوارگی را. مثل جوانی‌های پیرمرد که در خاطرات دو شبانه‌روز مچ‌اندازی با ملوانی بود و در واقعیت اسیر دست مبارزه با ماهی بزرگی شده بود. به قول قیصر «در میان تور خالی/مرگ تنها دست و پا می‌زد». نمی‌دانستم چقدر آمدنم درست بود. از بسیاری از موقعیت‌هایی که به زحمت بسیار به دست آورده بودم دل کنده بودم و به جایی داشتم می‌رفتم که می‌دانستم باید از صفر شروع کنم. دلم خوش بود به این که «زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد».

با ورود به آسمان امریکا بیشتر از همه چیز بی‌کران آبی به نظر می‌آمد؛ تا چشم کار می‌کرد آب بود و آب بود و آب. کم‌کم فاصلهٔ بین پیام‌هایی که خلبان پرواز می‌داد بیشتر می‌شد. نزدیک و نزدیک‌تر شدیم تا بالاخره هواپیما نشست. تأخیری کوتاه وجود داشت تا بتوانیم پیاده شویم. علت تأخیر هم به گفتهٔ خلبان پرواز شلوغی و ترافیک پرواز بود و محدودیت درگاه‌های پیاده کردن مسافران. ورودی بررسی امنیتی مسافران را با طناب‌هایی به صورت صف پیچ در پیچی درست کرده بودند تا مسافران در صفی منظم قرار بگیرند. خانواده‌ها با هم به بررسی امنیتی می‌رفتند. ما هم تقریباً آخرهای صف بودیم.

#ادامه

144 views12:32