تبلیغ بین المللی اسلام

#ادامه

#بی_سرزمین_تر_از_باد

با مشکلاتی که سفارت امریکا در ایروان در مورد حجاب اسلامی برایمان ایجاد کرده بود این ترس در من ایجاد شده بود که باز هم به حجاب اسلامی همسرم معترض شوند. قصه این بود که اصرار داشتند که حتماً‌ باید در عکس روی روادید قسمت جلویی مو (یا به قول خودشان هِدلاین) و کل دو گوش معلوم باشد. آقای افسر سفارت، جوانی بود با کت و کراوات، موهایی کم‌پشت و بور و چشمانی آبی. خیلی از جزئیات را در مورد فرقه‌های مذهبی اسلامی می‌دانست و هر استدلالی را که می‌آوردیم برایش جواب داشت. همه‌اش می‌گفت که «این تفسیر شما از دین است و ما نمی‌توانیم با همهٔ تفاسیر متضاد کنار بیاییم. آن زن عربستانی که پوشیه می‌پوشد هم لابد باید با همان پوشیه عکس بگیرد و ما نمی‌توانیم این طوری هویت افراد را شناسایی کنیم». به کشورهای مختلفی در غرب آسیا (خاورمیانه؟) سفر کرده بود و حتی همکار دیگرش که یک خانم بود برایم توضیح داده بود که یک بار به ایران هم آمده است. هر دوشان هم فارسی خوب بلد بودند ولی اکراه داشتند با دانشجوها فارسی صحبت کنند؛ به آن نشان که با خانواده‌های ایرانی که به قصد تفریح یا دیدن اقوام برای گرفتن روادید آمده بودند فارسی صحبت می‌کردند. آخرش با کلی بحث و دعوا توانستیم طرف را متقاعد کنیم که با رئیسش در مرکز تماس بگیرد و استثناخواهی کند. حس غربت در میان هم‌وطن‌ها بد دردی بود. وقتی نشسته بودم توی سفارت حدوداً ده دانشجوی ایرانی نشسته بودند. یکی از دختران ایرانی وقتی وارد شد، پسر جوانی که در صندلی انتظار نشسته بود بهتش زد. نگاهش خیره شده بود. معلوم بود برای اولین بار است که همکلاسی عزیزش را بی‌حجاب می‌بیند. چند ثانیه بهت‌زدگی زود تمام شد و راحت با هم کنار آمدند و کنار هم نشستند. غربت آنجا بر من حادث شد که افسر به من گفت در این چند هفته که سفارت دانشجوهای ایرانی را پذیرش می‌کند تو اولین موردی هستی که با این مسأله مشکل داری. اینجا حتی کارمندان خود جمهوری اسلامی آمده‌اند و عکس با گوش و موی پیدا به ما دادند. این عکس را فقط مأموران دولتی می‌بینند و شما مشکلی با این مسأله نخواهید داشت. جوری می‌گفت که انگار مأموران دولتی خواجه‌محرم هستند. خلاصه این که حالا بیا برای این آقای محترم توضیح بده که دست روی دلمان نگذار که «غریب بودم و گشتم غریب‌تر آری!/دلم خوش است که در غربت وطن بودم». واقعاً سخت بود برایش این شعر سهراب را سلیس ترجمه کنم «من از او پرسیدم : دل خوش سیری چند؟». البته دو ماه بعد از آن مصاحبه، از سفارت ایروان به من ایمیل زدند که طی صحبتی که با مسئولان بالادستی شد آن قانون عکس و حجاب اصلاح شد و مسلمانان آزادانه می‌توانند با حجاب کامل اسلامی عکس بیندازند. آنجا توفیق اجباری شد که سبب خیر شویم (عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد؟).

در فرودگاه کندی، باید از درگاهی وارد می‌شدیم که مأمور امنیتی‌اش آقایی بود سیاه‌پوست با لباس فرم سرمه‌ای و سری بدون مو. شروع به صحبت که کرد خیلی برایم سخت بود حرف‌هایش را بفهمم از بس کلمات را محاوره‌ای ادا می‌کرد. به من گفت که قرآن را خوانده است و خیلی برایش جالب است. گفت معلوم است که خیلی پولداری که می‌روی کلمبیا. توضیح داد که کلمبیا جزء گران‌ترین محله‌های نیویورک است. برایش توضیح دادم که از طرف دانشگاه بورس شده‌ام. پای برگه‌ٔ ورود را امضا کردم. حواسم نبود که جای ماه و روز در امریکا برعکس ایران است. خندید و گفت اشکال ندارد. روی تاریخ قبلی خط زدم و تاریخ را دوباره نوشتم. در آن درگاه از همهٔ افراد غیرامریکایی به صورت الکترونیکی اثر انگشت گرفته می‌شد و دیگر خبری از ایرانی بودن یا نبودن نبود. دست‌هایمان را روی انگشت‌نگار الکترونیکی گذاشتیم و به دوربین مخصوص تصویرنگاری نگاه کردیم تا از ما عکس بیندازد. همهٔ ترس‌ها با مهربانی و خندهٔ آقای سیاه‌پوست مأمور درگاه بررسی روادید حل شد. پس از آن در درگاه دوم ته‌برگ امضای برگهٔ تأییدیهٔ ورود به کشور را می‌گرفتند و بس. هیچ خبری از بازرسی بدنی هم نبود. حدسم این است که مأموران فرودگاه به بررسی‌های امنیتی انجام‌شده در فرودگاه مبدأ اعتماد دارند.
https://telegram.me/shodan313/102

محمد صادق رسولی، ۹۱/۱۰/۱۷

به ما بپیوندید👈👈👈👈
#تبلیغ_بین_المللی_اسلام
💠 @Allah4all

کشکولی برای "شُدن"

عکس از داخل هواپیما در آسمان اروپا

برگرفته شده از delsharm.blog.ir

181 views12:32