نگاهی به دلایل کندی فرایند توسعه در لرستان
نويسنده : دكتر مجتبي تركاراني

نويسنده در این مقاله به بررسی تاثیرات دو رخداد مهم ایران مانند جنگ ایران و عراق و انقلاب اسلامی بر ساختار اجتماعی و سیاسی لرستان می‌پردازد و نشان مي دهد که این ساختار تا چه حد امکان توسعه را در لرستان توسعه داده و یا دچار محدودیت كرده است. ابتدا به فرصت‌هایی که انقلاب برای توسعه ایجاد کرد می‌پردازد و سپس به محدودیت‌هایی که این دو رخداد برای توسعه لرستان رقم زدند، اشاره می‌كند.
يكي از پیامدهای انقلاب، تحولات نسلي بخصوص در جامعه شهرستاني و روستايي ایران بود. نسل پدراني كه در جامعه روستايي، عشايري، شهرستاني و دهه ۵۰ شمسي اقتدار داشتند و تا حدی به نظم سیاسی قدیم تعلق خاطر داشتند در اثر دگرگوني‌هاي ناشي از انقلاب و جنگ توسط نسل فرزندان انقلابی خود به حاشيه رانده شدند. اين نسل جوان چه مرد و زن به شكل بي سابقه اي در بطن تحولات ملي قرار گرفتند. آنها باسوادتر، انعطاف پذيرتر و در رابطه با وقايع روز فعال¬تر و جسورتر شده بودند. مخصوصاً شرايط جنگي نياز به جسارت و جرأت در ميدان نبرد، فضايي را براي عامليت جوانان فراهم كرده بود....
بخش هاي مهم مقاله:
الف: عامليت بخشيدن به گروه هاي حاشيه اي جامعه اعم از زنان و جوانان و روستاييان و تسريع ادغام آنها در روند توسعه ملي
ب: غلبه فرهنگ روستايي و عشایری بر ساختار شهري
ج: جابجایی سریع نخبگان و ایجاد قشر جدیدی از نخبگان
ادامه مقاله در سايت انجمن جامعه شناسي لرستان بخوانيد:
http://sociolorestan.blogfa.com/post/23


عضویت در کانال👇👇👇

https://telegram.me/Ardeshir3bahrami

❤️تولد دخترم پریسان❤️

قرار است صبح فردا دختری برایم به دنیا آید..
قبل از امدن دنیا را براش به رنگ های دخترانه, شاد, زیبا و باطراوت نقاشی کردیم..

دنیای فکر و احساس خودم را آرام و مهربون و صبورانه وسعت می بخشم و کلیشه ها و دگم های هزار ساله تاریخ را فرو میریزم و با آمدن دخترم به موجود دیگری تبدیل می شوم..

کلیشه های جنسیتی فرو می ریزد و خود را مهربانتر از دخترم می یابم.
ظرفیت های وجودی خود را به گستره انسانیت وسعت می بخشیم.
هرچه هست یک موجود انسانی کوچک قبل از آمدن به آرامی بر اندیشه و احساس ما تاثیر عمیق می گذارد.

مهربانی و عشق را پیشه خود می سازیم تا دخترمان با ارامش متولد شود, رشد کند و به انسانی بزرگ در جامعه تبدیل شود. و پیش از آمدنش شروع به تربیت خود می کنیم. وسعت اندیشه و دیدگاه ما آینده اش را ترسیم می کند و با بازی ها, گفتگو و تجربه زندگی با این موجود زیبای کوچک مسیر رشد اجتماعی او ترسیم می شود. با موجود کوچک جهان را به شیوه دیگری می سازیم و می فهمیم و تغییر می دهیم.
با امدن دختر زیبا و کوچکمان زبانمان دگرگون می شود...
دنیای واژه هایمان پر می شود از حرفای ساده ای همچون دُختر زیبا و قشنگ, مهربون...

برای یافتن نام دخترم:
زمین با همه گلها و درختانش,
دریا با همه زیبایی ها و آسمان با همه وسعت ستاره ها, سیاره ها, ماه و خوردشیدش را جستجو کردیم
برای یافتن نامش
گل ها را یکی یکی نام بردیم.
به سراغ چیزهای زیبا و ظریف و باطراوت کوچک همچون پَرها, گلبرگ ها و صدف ها و فرشته ها رفتیم.
هم اهنگی و موسیقی و وزین بودن نامش با خواهرش از هرچیزی برایمان مهمتر بود.

هزار بار واژه های زیبا و قشنگ را در ذهنمان مرور کردیم و به زبان آوردیم.
نام ها را تکرار کردیم.

پریسان را هم نام خواهرش پرنیان انتخاب کردیم.

روح کوچک زیبای دختر و مقدس ما به حرف می اید...
او را مهربان ترین و خوب ترین و زیباترین می دانیم...
دختر را بهترین موجود بشریت می دانیم...
زیبایی های دنیا را با نام او به زبان می اوریم..

دختر را منشأ خیر و برکت و رحمت و آرامش و صلح می دانم...

الهه ها, خدایان و فرشتگان را بر دختران نامگذاری می کنیم چون باور داریم ریشه و اصالت شان مقدس است.

کمتر از هفت ساعت به تولد پریسان مانده...
یک انسان به جهان می آید.
آفریش و تولد انسان بزرگترین نعمت و بهترین فرصت زیستن و ساختن جهان انسانیست..

حس روشن, زلال و خوشبختی برای همه انسانهاست.

شاید با تربیت درست فرزندانمان جهان زیباتر و ایمن تری بسازیم..

با آزروی خوشبختی برای همه دختران سرزمینم.

با احترام برای دخترم
اردشیر بهرامی


عضویت در کانال👇👇👇

https://telegram.me/Ardeshir3bahrami

خاطرات مدرسه به مناسبت آغاز سال تحصیلی...
اردشیر بهرامی

❤️تقدیم به هم نسلی هایم❤️

بخش اول:

پاییز برای مردم همه چیز را با خود به ارمغان می آورد. گُوکُلهَ (قاصدک)، پیام آور باران، سیل، سی چله (سیاه چله)، فقر و سردی برای مردمیست که چشمشان به باران و برکت آسمان بود.
می خواهم به خاطرات روزهای آغاز مهرماه و مدرسه دهه شصت برگردم... روزهایی که برای همه نسل های خودم حس نوستالوژی عمیقی دارد و امروز با مرور آن روزها احساس خوبی داریم و گاهی اوقات آن را نکوهش می کنیم.
هوای خنک پاییز علاوه بر آنکه نوید بخش شادی و نشاط کودکانه در مدرسه بود، در دل مردان نستوه کشاورز و کوچ نشین، پیام دیگری داشت...زمزمه ذکر جمله لُری «گُوکُلهَ اُوما مَر وه هَنَکهَ خاک دِسُر هر کی بی کَپنَکهَ» (زمستان آمد مگر شوخی است, خاک بر سر هر کسی کهدبی سرپناه ست!) وِرد زبان مردم نشان از باران و سیل و طوفان زمستان و ترس نگرانی مردم است و می باید خانه های کاهگلی خود را در مقابل هر خطری ایمن کنند.
این ترس و ناامنی بخشی از دنیای کودکی ما را در بر گرفته بود..
بچه که بودیم درس و مدرسه برای مان دنیای آزادی، دوستی و شادی بود؛ اما ترس عجیبی از دنیای ناشناخته و تنبیه های مدرسه خوشی مارا محدود می کرد.
روزها و ساعت هاي شهریور را می شمردیم تا آغاز مدرسه برسد و پشت میزهای چوبی سه نفره تنگ هم بنشینیم و خواندن و نوشتن بیاموزیم و با شیطنت کلاس درس را به زنگ تفریح و صبح را به ظهر برسانیم و با جیغ و داد و فریاد از کلاس درس و حیاط مدرسه به خانه فرار کنیم. زنگ ها مدرسه معنای آزادی و رهایی را با خود داشت. اگر مدیر بد عُنق مدرسه در محوطه نبود همه چی به راه بود.
ورود به کلاس های بالاتر مدرسه نشانه بلوغ و بزرگی بود. احساس غرور داشتیم و فکر می کردیم قد برافراشته و بزرگ تر شده ایم. شادی و شیطنت در چشم ها بچه ها موج می زد.
روزهای آخر شهریور برای مردم روستا بهترین ماه سال بود. زیرا فصل برداشت خرمن، رزق و روزی و جشن عروسی و ساز و دُل و رقص های دسته جمعی زن و مرد و پیر و جوان بود. همه جا امید بود و خوبی و شادی با هم بودن. دست های پینه بسته پدر و مادر، برای کودکان همه خوبی ها را داشت. اگر چه خوشی های شهریور همچون طراوت بهار چند ماهی بیش دوام نداشت اما رو به سری زمستان می رفت. جمع آوری آذوقه در سه ماه تابستان مثل مورچه ها برای نه ماه سال به پایان رسیده بود. ما بچه ها گوشمان بدهکار این حرفا نبود که پدر چیزی در چنته خود دارد یا نه! آنچه برای ما مهم بود خرید لباس های نو برای سال تحصیلی جدید، تهیه کتاب, دفتر, قلم و یه کِش بلند برای بستن دور کتابها بود. مدرسه که شروع می شد فقر در چهره بچه ها آشکار می شد.
روزهای پاییز رو به زمستان می رفت و باران ها هر روز بیشتر می شد و کوه ها و دشتها و جویبارها گل آلود می شد و سیلاب ها با همه خرابی هایش برای همه بهترین سرگرمی و هیجان بود. از خرابی و ویرانی لذت می بردیم. غافل از اینکه این سیل جان هزاران موجود کوچک را به خطر می انداخت. با خرابی و مرگ آنها شاد می شدیم. فقط شادی و خوشي خودمان مهم بود. پشتمان به همت پدر گرم بود و مهر مادر قوت قلبمان بود.
تعداد زیاد بچه ها در خانواده باعث شده بود داشتن هر کدام یک دست لباس و کفش نو برای آغاز مهر از آرزویی مهمتر جلوه کند و کل تابستان را به اطاعت از پدر و برادران بزرگتر در کار و کشاورزی و کوچ سپری کنیم و حس اطاعات پذیری در ما قوی تر شود. اواخر شهریور منتظر سفر پدر به شهر و خرید لباس نو بودیم و اگر یک قلم کم می آمد و یا شلوار پیرهن اندازه نبود دنیای کودکی ما تیره و تار می شد و باید همان وضعیت را می پذیرفتیم. کل تابستان را منتظر سخاوت پدر بودیم وگاهی اوقات دو برادر از یک دست لباس در نوبت های صبح و عصر مدرسه استفاده می کردم. پدر هوش و زکاوت خود را به کار می گرفت تا در انتخاب لباس ها دقت کند تا اندازه لباس ها را طوری انتخاب کند تا دو نفر هم زمان از یک دست لباس استفاده کنند. به همین دلیل بود که پاهای کوچک من داخل کفش بزرگ برادرم بازی می کرد و زمین می خوردم مچ پایم پیچ می خورد. شلوار بلند و گشاد را می شد کوتاه تر کرد مثلا یه سوراخ اضافه برای کمربند تعبیه کرد تا تنگ تر و اندازه کمرم شود. پاچه اش را دو بار تا می زدیم تا اندازه شود. بعد از مدتی استاد تنظیم لباس های خود می شدم و از هر ترفندی برای هم اندازه کردن لباس هایم بهره می جستم. پیرهن هم که از قسمت آستین آویزان و گشاد بود و بدن کوچم در داخل آن گم می شد. از دور تابلو بود که لباس آدم بزرگی پوشیده ام. کلی هم دعوا می کردیم که این لباس ها مال خودمه و تو حق استفاده از آن را نداری. دعواهای کودکانه که چند لحظه ای بیش طول نمی کشید. مادر وساطت می کرد و همه چی ختم به خیر می شد. روزهای آغاز مدرسه ساعت ها را می شمردیم که روز اول با لباس های نو به مدرسه می روم و کلی با آنها ذوق می کنم.

خاطرات مدرسه
اردشیر بهرامی

بخش دوم
....غرور عجیبی تمام وجودم را می گرفت و توی جاده های خاکی با کفش های صندل جوری راه می رفتم که کثیف نشود. بلاخره ثبت نام مدرسه شروع می شد. پوشه های قرمز و آبی و نارنجی رنگ و شناسنامه تو دستمان بود و منتظر ثبت نام بودیم. برای ثبت نام فقط کافی بود اسم و فامیل خودم را می دانستم. همیشه با تاخیر چند روزه مدارک را تحویل می دادیم و ثبت نام می کردیم, دلیلش هم کوچ های پاییزه بود. دوری زندگی کوچ از مدرسه باعث بی خبری از زمان ثبت نام می شد. وارد مدرسه که شدم احساس غربت داشتم و با بچه بیگانه بودم. همه بچه ها در حیاط مدرسه دور هم جمع می شدند بطور مداوم بازی می کردند. بچه های بزرگتر که قلدرتر بودند کوچکترها را اذیت می کردند و شیطنت آنها گل می کرد. بچه های کوچک تر جرأت حرف زدن و ابراز وجود نداشتند البته اگر برادر بزرگ شان در مدرسه بود جرأت و جسارت بیشتری داشتند. سن و قد و قواره مهمترین عنصر قدرت بود و هر برخوردار بود امنیت بیشتری داشت.
دوری مدرسه از محل کوچ باعث می شد همیشه دیر به مدرسه برسم و کتکی از ناظم مدرسه دریافت کنم.
عدالتی وجود نداشت. همه به یک چشم دیده می شد. مسیر و دور و نزدیکی به مدرسه برای معلم و ناظم بی معنی بود. زندگی کوچ نشیتی و روستانشینی برای معلم یکی بود و اینچنین بود که من همیشه بخاطر دوری از مدرسه هر روز مستوجب تنبیه بودم..
دعا را از همان کودکی از مادر و مادربزرگ به درستی یاد گرفته بودم. هر وقت امتحان داشتیم یا قرار بود معلم ریاضی برای تمرین بچه ها را امتحان کند و در صورت بلد نبودن آماده تنبیه و کتک باشیم دست به دعا امامان و امازاده ها مرتب دعا می کردیم و چند امامزاره محلی را هم در کنارشان بر زبان می آوردیم که مثلا سیل بزرگی بیاد و معلم نتواند از عرض رودخانه عبور کنه و به مدرسه بیاید. از همان بچگی خدا و مذهب را بدین شکل شناخته بودیم و همین روش زندگی ما را تا دیروز جواب می داد.
در کنار همه سختی های مدرسه، کیک های پم پم که به صورت تغذیه بین بچه ها تقسیم می شد نباید گذشت. خیلی از بچه ها مثل خودم به امید گرفقتن کیک برای خواهر کوچکش که هنوز به مدرسه قدم نگذاشته بود درد و رنج کتک معلمان را تحمل می کردند. بی هوا به مدرسه می رفتیم و می آمدیم بدون اینکه فلسفه ای در درس خواندن برای خود داشته باشیم. کاری جز شیطنت و دعواهای کودکانه نداشتیم. اگه می دانستیم روزی می رسد همین جوجه گنجشک ها بهترین دوستان زندگی ما می شوند، بذر مهر و عاطفه را روی میزها کلاس می کاشتیم.
آرزوهای بزرگ ما داشتن کیفی از جنس گونی بود که پسرعمویم علی اکبر داشت. این کیف خوشگل از گونی سفید درست شده بود که بسیار کوچک و فقط جای کتابها و مداد داشت و اندکی نان سرد لای کتابها تا در زنگ تفریح نوشجان کند. اما همه ما کشته مرده این کیف بودیم زیبایی این کیفی لبه کناری ورودی مخمل قرمز و دسته جمع و جورش بود که از هنر مندی های مادرش بود. با 100 تا کیف سامسونت دانشجویی امروزی برابری می کرد چون عشقی در پشت سازنده اش بود که در این اثر خود را نشان می داد. علی اکبر هم موقع راه رفتن در مدرسه نسبت به زیبایی این کیف ادای دین می کرد و کیفش را طوری دست می گرفت که همه متوجه شوند. ما به همان کش دور کتابها که به اصطلاح محلی «مغولی بند» قناعت کرده بودیم و خدا را برای داشتنش شکرگزار بودیم. زمان به سرعت می گذشت و آنچه را نمی دیدیم تغییر بود چیزی که همیشه در جهان ثابت بود.
فقر عجیبی در ظاهر بچه ها موج می زد اما سادگی و بی آلایشی بچه ها بیشتر زیبا بود. گروه بچه ها کنج دیوار متروکه مدرسه که اوایل چله همه جمع می شدند و با کاغذ باطله مشق های خط خورده شان آتش روشن و خود را گرم می کردند. گرمای آتش در آن حد نبود ولی کنارهم بودنشان گرما بخش بود دست ها را بهم می سائیدم و خودمون را گرم می کردیم.
همه معلمان از شهر به روستای ما می آمدند. آمدن زود هنگام مدیر مدرسه جمع ما بچه ها پراکنده می کرد. فکر می کردیم همیشه کودک می مانیم و در مدرسه زندگی می کنیم. برای بچه های آن روز جشن تولد و جشن تکلیف غریبه و نا آشنا بود. سالشماری ما اول عید نوروز بود و اول مهر.
در فضای مدرسه بچه ها به هم لگد می زند، شوخی و مسخره بازی می کردند. کلاس اول یکی می خواند و همه مثل بوقلمون با هم جواب می داند: بابا آب داد. آن مرد در باران آمد. سیب, سینی..با آواز گروهی ما ترس ما می ریخت. لذتی فراتر از آن برای ما نبود. پژواک صدایمان امید و آزار معلم بود و می گفتند آیندسازان مملکتیم... اما جرأت پرسیدن سوال از معلم نداشتیم.
ادامه
عضویت در کانال👇👇👇
https://telegram.me/Ardeshir3bahrami

کانال جامعه شناسی توسعه و بوم گرایی (اردشیر بهرامی)

مجموعه پژوهش ها, مقالات و یاداشت های در حوزه:

آسیب شناسی توسعه

آسیب های اجتماعی:
فقر, خشونت, خودکشی و..
در غرب کشور

تحلیل جامعه شناختی خرده فرهنگ ها

هویت: بوم اندیشی و بوم گرایی

مسائل شهری و شهرسازی

عضویت در کانال:
https://telegram.me/Ardeshir3bahrami

ارتباط با مدیر:
@Ardeshir2bahrami

جامعه شناسی توسعه و بوم گرایی:
🔸 آموزش و پرورش «بوم ستیز» و تمرکز گرای رضاشاهی را متوقف کنیم!

دکتر ابراهیم خدایی (جامعه شناس)
آهای معلم بد! چه قدر جریمه باید؟

آموزش و پرورش ایران نزدیک به یک قرن است به جای آن که در پی «آموزش» و «پرورش» نسلی متعهد و متخصص باشد، در تلاش برای «فارسی کردن»، «شهری کردن»، «ملت سازی»، «غرب زدگی» و «از خودبیگانگی» بوده است! گویش های محلّی، سبک های زندگی غیر شهری، اولویت های قومی، ایرانیت، اسلامیت و داشته ها و نیازهای بومی هیچگاه در این نظام جایگاه خود را نیافته اند!

عذر بنده را بپذیرید که تبریک آغاز سال تحصیلی ام با اظهار تأسفی عمیق بابت بی توجهی این نظام آموزشی به نیازها و داشته های محلّی و بومی همراه است.

به این مناسبت روایت جلال آل احمد را به عنوان یک "معلم روستا" (در کتاب نفرین زمین) تقدیم می کنم:

"من با درسی که می دهم باید بچه های مردم را از زمین ببُرّم، بکنم. درس های ما، در بی اعتباری این زمین است. در این است که مرکز عالم خلقت سال هاست که از این جا نقل مکان کرده. آن هم برای که؟ برای بچه هایی که هنوز «نظر قُربانی» می بندند".


به امید روزی که آموزش و پرورش حقیقی را در جامعه ایرانی شاهد باشیم.

ابراهیم خدایی
یکم مهرماه یک هزار و سیصد و نود و پنج هجری شمسی

کانال بوم اندیشی:
https://telegram.me/joinchat/CDJ-nD2IrzBaY2-gogOBkQ

جامعه شناسی توسعه و بوم گرایی👇👇👇👇

https://telegram.me/Ardeshir3bahrami

خاطرات مدرسه
(اردشیر بهرامی)

بخش سوم:تنبیه و آزادگی

یادم می آید استعدادها در همان اوان کودکی سرکوب می شد, بی آنکه بدانیم برای ساختن خود و جامعه مان چه استعدادهایی داشته ایم. اجازه شکوفایی نداشتیم، از آغاز کلاس درس ریاضی چوب انار روی میز معلم بود.. یک چشم به معلم بود و یکی به ترکه تنبیه! انگار زندانبان بودند و ما زندانی.. بی دلیل نبود به هنگام زنگ تفریح یا ترک مدرسه به سمت خانه همه فریاد می زدند و با سرعت تمام می دویدند و انگار از بند در می رفتند. فراربچه ها از از مدرسه بر همه چیز گواه بود. 12 سال انواع شیوه های تربیتی را از معلم آموختیم
کلاس اول: آویزیان شدن بچه ها روی درب فلزی کلاس، دوم: بشین پاشو، سوم: کتک با چوب درخت بید، چهارم: چوب انار, پنجم: گذاشتن خودکار لای انگشت ها, و چوب فلک,
دوران راهنمایی: پوست بچه ها کلفت شده بود از چوب استفاده نمی شد و زبان تند و توهین آمیز معلم بهترین ابزار تنبیه بود, چون می دانستند نطفه غرور در وجود بچه ها شکل گرفته، واژه هایی کودن، بی شعور, احمق و اُلاغ در کنار اُردنگی های غافلگیرانه که نصیب پشت مبارکمان می شد مدرسه را برای ما شوم و بدیُمن می ساخت و از هرچی کتاب, درس و معلم بیزار بودیم. لگدمال شدن شخصیت و غروری که در همان آغاز نوجوانی لِه می شد.
سالهای اغازین انقلاب بود و شعار و آواز هر صبح صف طولانی مدرسه (استقلال, آزادی و جمهوری اسلامی و سرود ملی آزادی را هرروز میخواندیم) ... استقلال و آزادی که می باید در دوران کودکی پشت همان میزهای چوبی مدرسه در عمل به ما آموخته می شد نه اینکه داستان لطمه دار شدن ازادی و استقلال شخصیت ما هر روز و هر سال تکرار می شد. در دبیرستان دوران کتک و فحش به سر آمده بود مدیر مذهبی مدرسه با قیچی به دنبال چیدن یال و گوپال بچه ها بود انگار با دوکارد در میان گوسفندان پشم چینی داشت و گاهی هم دو حدیق تکراری را در هر روز مدرسه طوطی وار تکرار می کرد. در فضای مدرسه پلیس مخفی برای یافتن عکس و ورق و چاقو جیب بچه ها را تفتیش می کردند. انضباط و قدرت مدیر بر همه چیز سایه می انداخت. ما نمی دانستیم که خود مدیر و معلم هم قربانی انضباط و سلطه ای بود که لایه لایه به ایشان رسیده بود و نهادینه شده بود اما همه معلمان و مدیران یک شیوه تربیتی نداشتند. برخی معلمان پیامبرگونه تلاش می کردند روح انسانیت و نوع دوستی را بیاموزند. آموزش رسمی دوران گذشته ما خواسته یا ناخواسته نتیجه اش: ریشه کن کردن فرهنگ بومی که سنتی, خرافه, کهنه و متروک و عقب مانده نامیده می شد. همه معلمان و مدیران ما و همه دوران مدرسه و دبیرستان ما یک رویه حاکم نبود... هر سال سازی می زدند. روش های متفاوت و متضاد سیستم آموزشی مدرسه به گونه ای بود که ما هر روز از اصل و ریشه و هویت وجودی و خانواده و جامعه خودمان دور می شدیم و می آموختیم زبان و فرهنگ مادری ما بی ارزش و فرهنگ غریبه و بیگانه بیرونی اصل و برتر و با ارزش تر است.. کم کم پیش می رفتیم و یا پیشرفت می کردیم احساس بیگانگی با زادگاه و بوم خود بیشتر می شد و هویت و شناسنامه خود را پنهان می کردیم. حتی تلاش می کردیم لهجه و لباس و راه رفتن و تیپ و قیافه خودمون را به شکل بیگانه ها درآوریم تا خود را به شکل آنها درآوریم. اما هر روز اضطراب و افسردگی اجتماعی ما بیشتر می شد. به دنبال وضعیت بهم ریخته فرهنگ خود رفتیم..
وقتی می خواستم از وضعیت درماندگی های آموخته شده فرهنگی و آموزشی رهایی یابیم دوگانگی و تنش ها و جدل ها بیشتر می شد و برای رهایی از خودبیگانی نیاز به خودآگاهی و شناخت عمیقی از خود و جامعه و فرهنگ بومی خود داشتیم. سالها
با همه هستی, اما بی تعصب و باچشمان باز همفکری و گفتگو کردیم تا هویت واقعی خود را کشف کنیم. و فهیمدیم ریشه خیلی از گرفتاری های امروز ما در آموخته های سالیان پیش است. و تا رسیدن به درک و باور داشتن هویت خود واقعی پوست اندازی کردیم و امروز با افتخار هویت و زبان و فرهنگ خود را باور داریم. و نیک دریافتیم که راه سعادت و خوشبختی جامعه ما از درون جامعه همین باور داشتن خودمان با همه کاستی هایی و مشکلاتی که داریم عبور می کند.
همان درسی که بهترین معلم هم نسل و هم سن و سال خودم ابراهیم خدایی آموخت. معلمی که درست زیستن و خودباوری و خودشناسی را پیشه کارش ساخته است.
مدرسه و پاییز با همه خاطرات معلم, درس ها و رخدادهایش برای همه ما شادی آفرین است و آگاهی بخش و دگرگونی و آموختن و برگ ریزان...

با احترام
تقدیم به دوست عزیرم ابراهیم خدایی

عضویت در کانال:
https://telegram.me/Ardeshir3bahrami

ارتباط با مدیر:
@Ardeshir2bahrami

اردشیر بهرامی:
معرفی مقاله علمی:
"مفهوم توسعه"
نویسنده: آمارتیا سن
اقتصاد دان هندی برنده جایزه نوبل اقتصاد.

نویسنده در این مقاله به تحلیل مفاهیم زیر پرداخته است:
- ارتباط توسعه اقتصادی و رشد اقتصادی,
- اهداف توسعه (رفاه و سیدن به زندگی بهتر و..)
- طول عمر و ارتباط آن با سطح زندگی,
- آزادی و توانایی,
- ارزش ها, ابزارها و اهداف توسعه.

علاقه مندان می توانند متن کامل مقاله را در سایت زیر دریافت کنند:

http://www.ensani.ir/storage/Files/20101211083647-159.pdf

عضویت در کانال جامعه شناسی توسعه و بوم گرایی

@Ardeshir3bahrami

توسعه و معضـل وابستگي ما

دکتر مجتبی ترکارانی

در تحقيقاتي كه در جامعه شناسي تاريخي لرستان انجام داده ام، رويه هايي را در اين ديده ام كه متاسفانه به قاعده تبديل شده اند. يكي از اين رويه ها وجود پارادوكس بي اعتمادي و وابستگي ما به دولت هاي وقت مي باشد. ما لرها حداقل طي يك سده اخير، با دولت هاي مدرن تقريبا سر دوستي نداشته ايم و يا اگر در مقاطعي مانند دوره جنگ تحمیلی تمايلي به نشان دادن اعتماد مان به آن ها داشته ايم، دولت مندان ما را جدي نگرفته اند. بنابراين نتيجه اين بوده كه ما به دولت حاكم اعتماد و حتي بهتر بگوييم بي اعتماد بوده ايم. ما آن ها را عامل و مقصر ناكامي و عقب ماندگي هاي دانسته و باور داشته ايم دولت هاي وقت در حق مان عادلانه رفتار نكرده اند.
از طرف ديگر به همان نسبت مخصوصا از دوره رضاشاه كه ساختار اجتماعي و سياسي سنتي لرستان توسط دولت كاملا نابود شد.كاملا به دولت وابسته شده ايم. باورمان اين است كه دولت منشا تمام خيرات است و بايد آن را جايگزين تمام نهاد هاي سنتي و مدرن مان بكنيم. فكر مي كنيم اگر بخواهيم از اين بن بست توسعه نيافتگي و فقر هم خارج شويم باز بايد دولت ناجي مان باشد.
اين پارادوكس «وابستگي در عين بي اعتمادي» و» منجي دانستن و در عين مقصر دانستن» دولت به يكي از بيماري هاي فرهنگي ما منجر شده است. ويروسي كه با گسترش خود قدرت حركت را از اين جامعه سلب كرده است.
بيان اين پارادوكس به اين معنا نيست كه نبايد از دولت مطالبه وتوقع داشته باشيم. دولت وظيفه داردند برابري توسعه اي را بین مناطق مختلف كشوركم و زير ساخت هاي توسعه اي را درجوامعي چون لرستان برقرار كند. هيچ دليلي در اين مورد قانع كننده نيست. ولي ملزم و مجبور كردن دولت به اين تعهدات با وابستگي شديد به دولت امكان پذير نيست. تا وقتي همه جزء به جزء زندگي مان از آرد نان خانواده روستايي تا كمك به جهيزيه خانواده هاي فقير و هزينه مراسم مذهبي و فرهنگي مان تا شغل و ساختن كارخانه و تشكيل سازمان هاي داوطلبانه را از دولت مي خواهيم و به دولت وابستگي شديد داريم. دولت مي تواند به راحتي با دادن و ندادن اين ها ما را كنترل كند وابستگي مان پاشنه آشيل مان است.
واقعيت اين است كه جدا از نيت خوب و يا بد كارگزاران دولتي، تا وقتي جامعه خود قوي و مستقل نباشد، دولت مندان آن ها را جدي نخواهند گرفت. تا از اين ويروس ذهني كه خود را بدون دولت هيچ مي دانيم. تا وقتي توانايي هاي خودي را انكارمي كنيم. تا وقتي نمي توانيم همديگر را تحمل كنيم و با دركنار يكديگر بودن باعث هم افزايي و افزايش نيروهاي مان شويم. همچنان وابسته به دولت خواهيم بود و دولت ها نيز چه در اوج درآمد هاي نفتي و چه اكنون دراوج كساد درآمدي نمي توانند و نمي خواهند براي ما كاري انجام بدهد. بنابراين، راهكار خروج از اين پارادوكس را تكيه بر توان واقعي ولو محدود و ناقص خودمان و كم كردن از وابستگي به دولت مي دانم.

جامعه شناسی توسعه و بوم گرایی
https://telegram.me/Ardeshir3bahrami

مقاله علمی پژوهشی:
پيامدهاي اجتماعي پروژه تونل توحيد در شهر تهران

نویسندگان: اردشیر بهرامي و محمد فاضلی

چکیده:
پروژه تونل توحيد با هدف کاهش ترافيک در چهار منطقه 2، 6، 10 و 11 شهر تهران به ويژه گره ترافيکي ميدان توحيد، کاهش آلودگي هاي زيست محيطي، کاهش مصرف سوخت توسط شهرداري تهران احداث شده است. فعاليت مربوط به ساخت اين پروژه 29 ماه از خرداد 1386 تا بهمن 1388 به طول انجاميده است. اجراي اين پروژه در حين ساخت و مرحله بهره برداري اثرات و پيامدهاي مثبت و منفي زيادي بر شهر تهران داشته است. ارزيابي پيامدهاي پروژه با تکيه بر مراحل دهگانه اتا و ترکيبي از روش هاي کمي (پيمايش و پيمايش سفر) و کيفي (280 مصاحبه عميق فردي و گروهي)، انجام گرفته است.
نتايج پژوهش نشان مي دهد پروژه در «مرحله بهرهبرداري» اثرات مثبتي در زمينه شاخص هاي ترافيکي، اقتصادي، اجتماعي، زيست محيطي و بهداشتي براي مناطق شمالي و جنوبي شهر تهران داشته، اما محلات همجوار تونل به دليل عدم دسترسي به تونل، کمترين بهره و استفاده از تونل برده اند. استدلال محققان اين است که مدیریت شهری تهران با احداث این پروژه موجب افزایش نابرابري اجتماعي در بين محلات و مناطق تهران شده, و به نوعی بی عدالتی در فصاهای شهری گسترش داده است. جهت اجراي عدالت شهری، راهکارهاي (بخشش ماليات و عوارض شهرداري مناطق تحت تاثیر اثرات مخرب پروژه ، افزایش سرانه های رفاهی شهری) در جهت جبران خسارات آسيب ديدگان پيشنهاد مي شود.

كليد واژه: تونل توحيد، شهر تهران، پيامدهای اجتماعي

نکته: پژوهشگران حوزه جامعه شناسی شهری, شهرسازی و مدیریت شهری را به مطالعه مقاله در لینک پیوست دعوت مینمایم.👇👇

http://fa.journals.sid.ir/ViewPaper.aspx?id=175250

عضویت:
https://telegram.me/Ardeshir3bahrami/378

مقاله علمی

"نقش مدیریت شهری در کاهش ترافیک (مورد مطالعه:پروژه تونل توحید)
نویسنده: اردشیر بهرامی

چهارمین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت شهری (1391)

چکیده:
شهرداری تهران پروژه تونل توحید را با هدف کاهش ترافیک و آلودگی زیست محیطی و کاهش مصرف سوخت احداث کرده است. اجرای پروژه درحین ساخت و بهره برداری اثرات و پیامدهای زیادی برزندگی شهروندان تهرانی داشته است
نتایج پژوهش نشان می دهد احداث تونل توحید درحین ساخت ترافیک سنگین و آلودگی زیست محیطی گردو خاک سروصدا در شدت و گستره زیادی برای شهروندان ساکنان کسبه رانندگان و مسافران مناطق اطراف تونل داشته که موجب بروز مشکلات اجتماعی, روحی و روانی شده است. دلیل اصلی ترافیک دوره ساخت استقرار کارگاه های ساخت تونل مسدود شدن و یک طرفه شدن برخی مسیرهای تردد کمبود فضای پارکینگ و عدم نظارت پلیس راهنمایی و رانندگی بوده است درنهایت راهکارهای کاربردی برای کمک به مدیریت شهری شهرداری تهران در برطرف کردن مشکلات پروژه تونل توحید درمرحله بهره برداری ارایه می گردد.

عضویت:
@Ardeshir3bahrami

🔸 بوم گرایی، عقلانیت و پیشرفت

به قلم: روح الله رمضانی ورزنه (دکترای فلسفه ی دانشگاه شهید بهشتی)

بومی گرایی، نگرشی است که بر اساس آن راهکارها، الگوها و روشها، به طور خلاصه «بایدها و نبایدها»، را باید بر پایه ی واقعیت هایی بومی تعیین کرد؛ واقعیت هایی که ممکن است کاملاً منحصربه فرد و بی همتا باشند.
بومی گرایی واکنشی است در برابر جهانسازی به عنوان کوششی جهت تجویز الگویی واحد برای همه ی ساکنان جهان، همه ی فرهنگ ها و جوامع.

متن کامل را اینجا بخوانید 👇
http://www.talie.ir/بومی-گرایی،-عقلانیت،-پیشرفت/


منبع: کانال بوم اندیشی 👇
https://telegram.me/joinchat/CDJ-nD2IrzBaY2-gogOBkQ

عضویت:
https://telegram.me/Ardeshir3bahrami

کارایی موسیقی لُری از جنگ تا توسعه

به قلم: دکتر ابراهیم خدایی (جامعه شناس)

موسیقی یکی از مؤلفه های فرهنگی مهم مردم لر است  که به نظر می رسد در بیشتر ادوار تاریخ، نسبت به دیگر مولفه های فرهنگی و فنّی، نظیر ادبیات و هنر، نقش پررنگ­تر و  اهمیت بیشتری در میان مردم لُر داشته است. در لُرستان از «مذهب» تا «خانواده» و از «کار» تا «جنگ» همه چیز با زبان موسیقی بیان می شود. جذابیت موسیقی لری مرهون سروده هایی است که بر گرفته از ادبیات شفاهی و بعضا مکتوب این سرزمین هستند. این سرودها و موسیقی لُری علاوه بر اینکه بستری برای تجلی باورها و عواطف دینی و چاشنی مهم آیین‌های مذهبی لرها هستند...

به نظر می‌رسد موسیقی لرستان اگر از چنگال نگاه واپس­گرایانه و قوم­بانیِ محض رهایی یابد، و با آغوش باز به استقبال تغییرات و نوآوری های سخت افزاری و تکنیکی در ساختار و محتوایی خود برود، می‌تواند در عرصه‌های گوناگون جامعه امروزی، مخصوصا در فرایند «توسعه» کارکردهای متعددی داشته باشد، کارکردهایی نظیر:

الف) انسجام بخشی: موسیقی و شعر بومی می‌تواند به ما حسّ با هم بودن را القاء کند و اتحاد ملّی (ایرانی-اسلامی) و قومی (لُری) را در روزگار جهانی شدن تقویت کند، این کارکرد همان طور که پیشتر گفته شد امروزه تا حدّی مورد توجه است تا جایی که ما ترانه‌هایی چون «بزران» و «بارو بارو» را که ابتدائا برای اتحاد و انسجام قومی ساخته نشده‌اند را به این منظور استفاده می‌کنیم، یعنی مثلا وقتی در تلویزیون سراسری این آهنگها پخش می‌شوند انسجام و همگرایی قومی ما بیشتر می‌شود. این انسجام و همگرایی در کنار سایر عوامل می‌تواند برای حلّ بسیاری از مسایل جامعه کارکرد داشته باشد.

ب) ایجاد انگیزه مشارکت: شعر و موسیقی بومی می‌تواند انگیزه مشارکت در فعالیت‌های جمعی را تقویت کند، امروزه شعر و موسیقی فارسی تلاش می کند به عنوان مثال مسایل زیست محیطی (جنگل‌ها، آب و..) را تبدیل به دغدغه‌های عمومی کند (آب را گل نکنیم!) بدون شکّ زبان شعر و موسیقی بومی ویژگی‌های خودش را دارد و با شیوه‌هایی متفاوت بخش‌های دیگری از جامعه را متوجه این دغدغه‌های جمعی می‌کند.

ج) توریسم: موسیقی یکی از سرمایه‌های فرهنگی است که می‌تواند در رونق گردشگری مورد استفاده قرار گیرد، امروزه کارآمدی موسیقی را در سایت‌های توریستی طبیعی (آبشار بیشه) و باستانی (قلعه فلک الافلاک) استانمان نیز به عینه مشاهده می‌کنیم که چگونه این موسیقی در کنار سایر ابعاد طبیعی و تاریخی و.. می‌تواند زیبایی و جذابیت لرستان را دوچندان کند.

د) صنعت موسیقی: موسیقی و شعر بومی غیر از داشتن نقش‌های غیر مستقیم یا نیمه مستقیم در توسعه (از طریق انسجام بخشی، مشارکت انگیزی و توریسم) خود به صورت مستقیم تر نیز می‌تواند با توسعه مرتبط باشد که در غالب برگزاری کنسرت‌ها و جشنواره‌های موسیقی، فروش کاست‌ها و لوح‌ها و امثال آن قابل بحث است.

متن کامل مقاله:👇👇👇

http://loor.ir/essay/6064

جامعه شناسی توسعه و بوم گرایی👇👇👇

https://telegram.me/Ardeshir3bahrami

حضرت مولانا

ادما چون کوزه های بسته سر/
تو چه دانی که در ان کوزه چه بود ای پسر/

آب این کوزه پر از اب حیات/
آب ان کوزه پر از زهر ممات/

گر به مظروفش نظرداری شهی/
ور به ظرفش بنگری تو گمرهی....

مهمان نوازی مردم لُر از نگاه سفرنامه نویسان

به قلم: دکتر نجم الدین گیلانی
(www.loor.ir)

بر کسی پوشیده نیست که فرهنگ مؤلفه های گوناگونی دارد که یکی از آن مؤلفه ها، مهمان نوازی می باشد. خوشبختانه می توان گفت که در فرهنگ ایرانی این سنت از جایگاه بالایی برخوردار بوده و هست و مربوط به قوم و منطقه خاصی هم نیست. چنانکه در تاریخ بخارا از مهمان نوازی مردم بخارا و فرارود (ماوراءالنهر)، داستانها و حکایتهای بسیاری وجود دارد. اما نگارنده قصد دارد در این نوشتار کوتاه به جایگاه مهمان نوازی مردم لُر از نگاه سیاحان غربی بپردازد. در واقع ما قصد داریم «سرِ دلبران را در حدیث دیگران بجوئیم».

هر چند در ارتباط با لرستان کتابها و مقالات و پژوهش ­های زیادی انجام شده، ولی واقعیت آن است که دربارة فرهنگ مردم لرستان آنگونه که باید تحقیق چندانی نشده است. همین عامل باعث شده است که فرهنگ مردم این دیار مورد حمله­ ی دشمنان قرار گیرد. گاهاً بعضی از ساکنان این دیار نیز خواسته یا ناخواسته و به دلیل ناآگاهی از پیشینه­ ی درخشان فرهنگی و تاریخی خودشان، در این تهاجم فرهنگی و حمله ­ای که به داشته­ های فرهنگی لرها می­ شود سهیم می ­شوند و با دست خود تیشه بر ریشه­ ی فرهنگ اصیل مردم لر می زنند. باری در ذیل نقل قولهایی که سیاحان غربی در رابطه با فرهنگ مهمان نوازی لُرها آورده اند، اشاره خواهد شد.

یکی از رسوم ارزشمند لرها مهمان ­نوازی و غریب­ نوازی می ­باشد، به­ طوری­ که این ویژگی زبانزد خاص و عام، دوست و دشمن می­ باشد. لرها وقتی که مهمانی برای آنها می ­آید، حال فرقی نمی­ کند این مهمان آشنا باشد یا غریبه، سعی می­ کنند در حد امکان برای او گوسفند و یا اگر نداشته باشند حداقل مرغ محلی قربانی کنند. بارها دیده شده که میزبان لری با داشتن کمتر از ده رأس دام برای مهمان خود یکی از آنها را قربانی کرده است. بارون دوبد درباره این رسم لُرها می گوید که هنگام نزدیک شدن به چادر ایلاتی ‌های لرستان آنان به افتخار مهمان و به نشانه خوش آمد گویی در کنار اجاقشان برای شما اسفند دود می‌کنند. مینوروسکی گزارش می دهد که در «خرم آباد پذیرایی باشکوهی از من بعمل آمد. مشایعین زیادی از میرها و جودکی ها از چمشک مرا همراهی کردند. والی زاده و کردعلی وندها و میرها در پائین سراشیبی شاهنشاه و کمی دورتر از جلگه چاغروندها و مرادعلی وندها و چندین گروه دیگر و بالاخره 60 سوار بیرانوند بسرپرستی حسین خان و ولی لله خان منتظر ایستاده بودند و با رسیدن به پل صدها اسب سوار و لوتی با ساز و (مینورسکی: 55).

فریدالملک نیز در سفرنامه خود می‌نویسد: «نزدیک چالان چولان رعیت زیادی جلوآمده دهل و سرنا آورده می ‌نواختند مثل اینکه عروسی است. حین عبور از میان ده، زن‌ها به پشت بام آمده کل می‌زدند. این دهل و سورنا و کل زدن زن‌ها علامت اظهار شادی است که برای احترام مهمانان و بزرگان بجا می‌آورند و در میان الوار رسم است» (فریدالملک،1354: 146).

همچنین ویلسن نیز اهالی لرستان را مانند همه ایرانیان بامحبت و مهمان نواز می‌داند.

بارون دوبد در جای دیگر درباره­ ی غریب ­نوازی و مهمان ­نوازی مردم لرستان می ‌نویسد: « من لرها را بسیار کنجکاو و حتی گستاخ یافتم و در مقایسه با ساکنان آبادی ‌ها خیلی کمتر خجالتی هستند، اما همیشه نسبت به مسافری که ممکن است به طور تصادفی به بنه ایشان وارد شود حاضر به خدمتند و وسایل آسایش او را فراهم می‌کنند. در واقع با وجودی که به دید بدی به آنها نگاه می شود، اما من همیشه از مهمان نوازی آنان احساس قدرشناسی می‌کنم، زیرا عادتاًَ مرا در کنار اجاق خود با مهربانی پذیرفتند».

گوبینو نیز از فرهنگ مهمان نوازی لرها به نیکی یاد کرده و داستانی در رابطه با چوپانی که شب آنها را مهمان خود کرده و برای پذیرایی آنها 2 کبک طبخ کرده بود، بیان می کند که چوپان دائماً از آنها عذرخواهی می کند که پذیرایی اش خوب نبوده است و در پایان نتیجه می گیرد که این فرهنگ را در قلب اروپای متمدن نمی توان دید و لرها را در این زمینه بافرهنگ تر از اروپاییان معرفی می کند.

منابع:
فریدالملک همدانی، م، مسعودفرید، (1354)، خاطرات فرید، تهران: زوار.

ویلسن، حسین سعادت نوری، (1363)، سفرنامه ویلسن یا تاریخ سیاسی اقتصادی جنوب غرب ایران، وحید.

ادموندز، س. بارون دوبد، (1360)، ولادیمیرمینورسکی، سکندرامان اللهی بهاروند، دوسفرنامه درباره لرستان و رساله لرستان و لرها، بابک مان اللهی بهاروند، س، کوچ نشینی در ایران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
کنت دوگوبینو، (1374)، سفرنامه، تهران: نشر قطره

به ما بپیوندید:
https://telegram.me/Ardeshir3bahrami

اسکان عشایر: فروپاشی اقتصاد، فرهنگ و زندگی اجتماعی مردم

به قلم: اردشیر بهرامی

از حمله مغول تا پایان حکومت قاجاریه، حکومت مرکزی را یکی از ایلات تشکیل می ­داد. در دوران رضاشاه لازمه تکوین دولت مطلقه از میان برداشتن تکثر و پراکندگی گروه­ها و منابع قدرت محلی و نیمه ­مستقل بود. به منظور اجرای این اهداف حکومت جدید به لشکرکشی و جنگ با عشایر و قبایل پرداخت. کار سرکوب و خلع سلاح ایلات لرستان از 1302 تا 1307 به طول انجامید. حمله ارتش به ایلات و عشایر کرد در شمال و غرب و سرکوب آنها در سال ­های 1301 و 1302 صورت گرفت. همچنین قبایل و ایلات قشقایی، بختیاری، شاهسون و عشایر بویراحمد، بلوچستان، خراسان، خوزستان و آذربایجان یکی پس از دیگری تا سال 1312 منکوب و منقاد شدند و اغلب خلع سلاح گردیدند (بشیریه، 1380؛ 71). در این میان منابع مالی عشایر و قبایل نیز مورد دست ­اندازی قرار گرفت و منابع عمده­ای به تصرف ارتش درآمد. قسمت عمده­ای از اراضی و املاک رؤسای قبایل و عشایر نیز با استفاده از قانون جدید ثبت اسناد و املاک از دست آنها خارج شد و به تصرف ارتشیان و هواداران حکومت درآمد. کوشش ­های مستمری نیز برای اسکان عشایر صورت گرفت. نتیجه این اقدامات زندگی معیشتی سخت زیر فشار قرار گرفت و پست­ های ارتش و ژاندارمری در قلب سرزمین­ های عشایری مستقر شد و ارتش بر زندگی ایلات و عشایر استیلا یافت. حکومت نظامی در بخش­های عمده­ ای از آن سرزمین ­ها برقرار شد. بسیاری از سرکردگان ایلات و عشایر یا تبعید یا اعدام شدند و در نتیجه ساخت قدرت داخلی ایلات در هم شکسته شد (بشیریه، 1380).

تضادهای موجود در این فرایند را تعدادی از صاحبنظران مسائل ایران توضیح داده­اند. عده­ای بر آنند که شاه در صدد «نوسازی و تجدد» سریع و پرشتاب ایران بوده و فشاری را بر جامعه وارد کرده که چون جامعه قدرت جذب آن را نداشته در برابرش واکنش نشان داده است. صاحبنظران دیگر می­ گویند شاه به سرعت کافی نتوانست به نتایج مورد نظر دست یابد و کشور همچنان توسعه نیافته باقی ماند. هرچند وعده ورود آن به «تمدن بزرگ» از طریق تبدیل کشور به یک قدرت صنعتی داده شده بود.
یرواند آبرهامیان می ­نویسد: بخش اعظم درآمد نفت در هزینه ­های مولد سرمایه­ گذاری شد، رشد و توسعه قابل توجهی پدید آمد و در واقع «یک انقلاب صنعتی کوچک» در کشور به وقوع پیوست. (فوران، 1376: 460). دایره توجه نیز به صنعتی شدن، دولت و بورژوازی محدود نمی­شود بلکه کل ساختار طبقاتی ایران و فرهنگ، سیاست و اقتصاد آن را دربر می­گیرد. کشاورزی ایران در فاصله سال­های 1332-1357 شمسی دستخوش دگرگونی کیفی عظیمی گردید که ناشی از اثرات پردامنه برنامه اصلاحات ارضی دهه 1340 بود. برنامه­ای که در محور انقلاب سفید قرار می­گرفت. وجه تولید دهقانی سهم­بری که قرنها و شاید هزاره­ها در ایران مرسوم بود با برنامه اصلاحات ارضی در طول یک دهه دستخوش دگرگونی سریعی شد و جای خود را به کشاورزی سرمایه ­داری داد که تأثیرش بر زمینداری، ساختار طبقاتی روستاها و عملکرد کشاورز بسیار بارز و عمدتاَ منفی بود (فوران، 1387).

حکومت پهلوی برنامه اسکان عشایر را در ایران طی سه مرحله به اجرا درآورد که ساختار فرهنگی، اجتماعی و معیشت مردم عشایر را به طور کلی دگرگون کرد.

1. مرحله اول اسکان (1320-1305): این مرحله دارای ویژگی­های زیر بوده است: در این دوره دولت ساختارهای جامعه ایلی را به مثابه مانعی در راه اجرای برنامه­ های خود در مقیاس ملی می ­دانست. در صدد اسکان اجباری (تخته قاپو) و تغییر شیوه معاش عشایر برآمد. البته عشایر اسکان اجباری را نپذیرفته و به مقابله با نیروهای دولتی برخاستند.

الف) استقرار قوای نظامی و انتظامی و خلع سلاح عشایر؛

ب) ایجاد ستاد جرایی: این ستاد به منظور تغییر شیوه معاش عشایر تشکیل شد؛

ج) ملزم کردن عشایر به درختکاری و کشت محصولات زراعی ناهماهنگ با کوچ,

د) سوزاندن سیاه­ چادرهای عشایر؛ (ازکیا و غفاری، 1383).

2. مرحله دوم اسکان (1340-1320): در این مرحله بخشی از امور مربوط به برقراری نظم و کنترل عشایر به خوانین و کدخدایان واگذار شد که در مقابل افسری که تحت عنوان «مسئول نظامی ایل» پاسخگو بودند.

این ظلم تاریخی ادامه دارد...

https://telegram.me/Ardeshir3bahrami

ادامه خیانت های پهلوی دوم در حق مردم لر

اصلاحات ارضی: انزوای سیاسی و نظامی عشایر

به قلم:اردشیر بهرامی

بخش عشایری حکومت محمدرضا شاه پهلوی رو به کاهش نهاد و قربانی سیاست­های آگاهانه دولت از یک سو و گرایش ­های جمعیتی و سیاسی از سوی دیگر شد. جمعیت عشایر بین 2 میلیون نفر در دهه 1320 و 240 هزار نفر طی سال­های 1335 و 1345 نوسان داشته است. شاه نیز سیاست پدرش در مورد اسکان عشایر را از سر گرفت با این تفاوت که از دستگاه­های اداری و اجبارکننده بیشتری برای پیشبرد هدف­های خود برخوردار بود. اصلاحات ارضی از طریق «ملی کردن» کلیه مراتع کشور از میزان املاک عشایر کاشت، میزان کنترل ایلات بر زمین­ها را کم کرد و بر وابستگی ­شان به دولت افزود. ایلاتی چند – مثل بویراحمدی در سال 1341، قشقایی در سال 1344، چریک ­های کرد در سال 1346- که مقاومت کردند بیرحمانه سرکوب شدند و آنچنان با آنها بد رفتاری شد که به اعتقاد ناصر پاکدامن (صاحبنظر در اقتصاد سیاسی ایران)، آمریکائیان مهاجر هم با سرخپوستان بومی بدان­ گونه رفتار نکرده بودند (فوران، 1376: 472). برای آنان قابل درک نبود که به چه جرمی حکومت مرکزی می ­باید مهمترین حقوق اجتماعی (حق زندگی بر اساس خواسته و شیوه خودشان) را می­باید از آنان سلب کند. اقتدار اجتماعی و نظامی و اقتصادی آنانی و تهدیدی برای حکومت مرکز داشتند مهمترین عامل این حمله وحشیانه و بی­رحمانه به زندگی و فرهنگ چند هزار ساله آنان بود. کشتن سران عشایر و سوزاندن سیاه چادرهایشان در فصل سرمای زمستان بخشی از این توحش نظامی حکومت بود.

ساختار اجتماعی قبیله ­ای و اقتصاد آن، از تحولات یاد شده عمیقاَ تأثیر پذیرفتند. سران ایلات هم مانند مالکان بزرگ در نتیجه اصلاحات ارضی و اسکان عشایر، قدرت سیاسی و منزلت اجتماعی­شان را از دست دادند. گروه زیادی از مردم عادی عشایر بر اثر سیاست­های دولتی یا مشکلات اقتصادی یکجانشین شدند. عده زیادی از آنان به صورت دهقانان کم ­زمین یا کارگر کشاورزی درآمدند، در کارخانه ­ها به کار پرداختند، یا به صورت عمله ساختمانی جزو طبقه­ های فقیر حاشیه شهری شدند. زندگی برای اغلب عشایری ­ها دشوارتر شد و آمار و ارقام وضعیت تغذیه در روستاها حاکی از سوء تغذیه شدید در کردستان، خوزستان، کرمان و بختیاری یعنی مناطقی است که جمعیت زیادی ایلی را داشته ­اند. این تحولات دهقانی و اقتصادی تا حد زیادی از آگاهی عشایری کاستند. خلاصه اینکه، پیوندهای افقی طبقاتی جایگزین احساسات عمودی طایف ه­ای، قبیله ­ای، فرقه ­ای و محلی شده است (فوران، 1376: 482).

اسکان ایلات، اصلاحات ارضی و کاهش جمعیت ایلی، موجب کاهش تولید گوشت و فرآورده ­های شیر در دهه 1340 شد. سهم دامپروری تولید کشاورزی که در سال 1340 ، 40 درصد بود در سال 1349 به 26 درصد رسید. یکی از مهمترین پیامدهای این اقدامات تضعیف اقتدار اقتصادی، سیاسی و نظامی عشایر آنان در حکومت ­های بعدی از جمله در دوران حکومت جمهوری اسلامی ایران بود.

تحلیل نهایی در ادامه....

https://telegram.me/Ardeshir3bahrami