این فیلم زیبا رو آقا فردین یعقوبی، (از اعضای کانال) برام فرستادن که امروز گرفتن. فوق العاده است

ارتفاعات ماسال
اقیانوس ابر

دوستان شما هم اگر فیلمی یا عکسی از هر نقطه ای از طبیعت منطقه خودتون یا هر جایی دیگه ای گرفتید و دوسش دارید در بخش کامنت همین پست بذارید که ببینیم و لذت ببریم 🌺
🌿 @Calmlife

تدریس خصوصی زبان انگلیسی ( آنلاین ) 
✅ @Online_English_Classes

اگر نتوانیم تنهاییمان را در آغوش کشیم، از دیگری به عنوان سپری در برابر انزوا سود خواهیم جست!
بی حساب بچه دار شدن اشتباه است، بچه دار شدن برای کاستن از تنهایی خویش غلط است، هدف دار کردن زندگی با تولید چون خودی، اشتباه است
و اشتباه است اگر با تولید مثل، درصدد رسیدن به جاودانگی باشیم!

اروین یالوم
وقتی نیچه گریست
🌿 @Calmlife

زندگی به تو رحم نخواهد کرد رفیق...
نجات دهنده ای هم در کار نیست!
خودتی و خودت

🌿 @Calmlife

انسان و عشق

انسانی که درست آموزش داده شود می‌تواند در رابطه عشق بدون انتظار را بفهمد و درک کند. اما در جامعه ما همچین چیزی را به ندرت میبیند، چند پدر و مادر را می‌شناسید که همچین قدرت و دانشی داشته باشند؟ پدر و مادر حتی شغل و همسر و زمان تولید مثل ما را هم از قبل مشخص می‌کنند.

اما میخواهم یک مساله دیگر را درباره عشق بگویم. زمانی که ما عاشق میشویم یک مساله مهم را کم کم فراموش می‌کنیم، اینکه عشق بزرگتر از معشوق است، در اصل ما میخواهیم عشق را تجربه کنیم، بعد انتخاب میکنیم که با چه کسی عشق را تجربه کنیم. و بعد برنامه ریزی میکنیم برای یک پایان بی عیب و نقص، ما دوست داریم به نقطه ای برسیم که بگوییم آری من دنبال همین نقطه‌ بودم، حالا این نقطه برای بعضی ها ازدواج است یا سکس یا ساختن خانه ای رویای دو نفره به همراه بچه های قد و نیم قد.

اما به نظرم در عشق پایان شاهکاری وجود ندارد، این سیلی محکمی است که عشق به ما می زند. بعد از بارها هم آغوشی و بوسه و قرار عشق را فراموش می‌کنیم و درگیر معشوق میشویم، و همینجا وابستگی شروع میشود، یا ما وابسته او می شویم و حاضریم هر کاری بکنیم که فقط در کنار ما و در زندگی ما بماند، حتی حاضریم خودمان را خرد کنیم یا بلعکس و او وابسته ما میشود، آنگاه عشق کنار می رود و حالا با موجودی طرفیم که در تمام تاریخ تشنه قدرت و برتری بوده، در این مرحله انسان های هستند که انقدر روی شخصیت‌شان کار کرده اند که حاضر نیستند روی انسانیت خود پا بگذارند و انسانی با قضیه برخورد میکنند، رک و پوست کنده می‌گویند برایشان تمام شده است، دیگر توان ادامه ندارند و دسته ی دیگر که انگار تمام زندگی منتظر این لحظه بوده اند شروع می‌کنند و به انواع مختلف معشوق را آزار میدهند تا جائیکه شخص مقابل خودش هم می داند که دیگر عشقی نمانده و فقط وابستگی است، با این وجود مدتی می ماند و بعد می رود. این پایان نیست؛ این ضربات روحی گاهی تا سالها می مانند و وارد رابطه های دیگر هم می شوند.

این متن رو ۲۱ نوامبر ۲۰۲۳ نوشتم، نزدیک ۲ سال پیش
ساعت ۲:۱۴ صبح

نظر شما چیه؟ خودم چند جا رو هنوز موافقم با خود ۳۰ ساله م

🌿 @Calmlife

راهبان عزیز، چرا روزه می‌گیرید؟ چرا از خدا چشم‌داشت پاداشی دارید؟ برای چنین پاداشی، من هم حاضرم روزه بگیرم. نه، راهب مقدس، در زندگی باتقوا باش! چرا خودت را در صومعه، جایی که ناهار و شامت حاضر و روبه‌راه است زندانی می‌کنی و درون اجتماع نمی‌روی تا برای‌شان مفید واقع شوی، بدون این‌که انتظار پاداشی را داشته باشی؟ دراین‌صورت انجام وظیفه دشوارتر خواهد شد. من هم، پدر روحانی سرپرست صومعه، می‌توانم از این حرف‌ها بزنم.

برادران کارامازوف
فئودور داستایوفسکی
🌿 @Calm

امروز گوش بدیم به باخ عزیز

🌿 @Calmlife

- بدن، چیزهایی را می‌داند که ذهن حاضر نیست بپذیرد

- وقتی نمی‌توانیم نه بگوییم، بدن به جای ما نه می‌گوید

- سرکوبِ احساسات، زمینه‌ساز بیماری‌های جسمی است.

- بیماری، زبانِ بدن است برای بیانِ حقیقتی که ما از آن فرار می‌کنیم.

برداشت های از کتاب وقتی بدن نه میگوید
گابور ماته

🌿 @Calmlife

یک سوال دوستان

به نظر شما بدون زبان الان ما کجا بودیم؟ در چه سطحی بودیم؟

🌿 @Calmlife

پارادوکس الاغ بورِیدان

الاغی میان دو کپه علف دقیقاً مشابه قرار دارد. چون هیچ دلیلی برای انتخاب یکی ندارد، مردد می‌ماند و در نهایت از گرسنگی می‌میرد.

آیا انتخاب بدون دلیل ممکن است یا همیشه چیزی ما را به سمتی می‌کشاند؟

این داستان نماد فلج انتخابه. وقتی همه‌چیز یکسان باشه و هیچ دلیل یا تفاوتی وجود نداشته باشه، عقل صرف ما رو به بن‌بست می‌رسونه.

بوریدان با این پارادوکس می‌خواست نشون بده که موجودات عقلانی (انسان یا حتی الاغ) نمی‌تونن بدون علت یا انگیزه دست به انتخاب بزنن.

1. آیا آزادی مطلق مشکل‌ساز می‌شه
اگر هیچ تفاوتی بین گزینه‌ها نباشه؟انگار آزادی بیشتر به دردسر می‌خوره تا رهایی

2. نقد به جبرگرایی و اختیار
آیا ما واقعاً آزادیم یا همیشه چیزی، حتی خیلی کوچک ما رو هل می‌ده؟ مثلاً یک خاطره، یک میل ناخودآگاه، یا یک ذره علاقه‌ی شخصی.

3. ما زندگی روزمره خیلی وقت‌ها ما شبیه این الاغ می‌شیم:

- وقتی وسط ده‌ها گزینه توی منوی رستوران گیر می‌کنیم.
- وقتی در روابط انسانی نمی‌دونیم بریم یا بمونیم.

- یا وقتی بین دو شغل، دو مسیر یا دو زندگی انتخابی برابر داریم.

🌿 @Calmlife

ایمان داشتن کار مشکلی است
مثل اینکه کسی را در تاریکی
دوست بداری
و او خودش را نشان ندهد!

مهر هفتم 1957
اینگمار برگمان

🌿 @Calmlife

مردم عاشق مراسم اند، حتی زمانی که این مراسمات فردیت را محو می کند و مردم خود به خود به خدمت قدرت در می آیند.

الیاس کانتی
🌿 @Calmlife

خدا نمرده است، او به پول تبدیل شده است

پول فقط وسیله‌ی مبادله نیست؛ نیرویی قدسی است که ما هر روز پرستش می‌کنیم. در این عصر جدید سرمایه‌داری یک دین است؛ معبدش بازار و عبادتش کار. برای رهایی، باید پول را از مقام قدسی‌اش پایین کشید؛ باید آن را دوباره به بازی و استفاده‌ی انسانی بازگرداند.

برداشتی از آگامبن
🌿 @Calmlife

تو میخواهی چیکار کنیم با جامعه‌ای
کە نزد آنان
زن ناقص‌العقل است اما
آنگاه که پسرشان ولگرد و احمق شد
می‌گویند
برایش زن بگیرید تا عاقل شود

#فەرهاد_پیرباڵ

@social_science
🌿 @Calmlife

مامورم و معذور!

نظر هانا آرنت درباره مفهوم «مامور و معذور» در حکومت‌های تمامیت‌خواه در جریان محاکمه و اعدام آدولف آیشمن افسر آلمان نازی به اتهام ارتکاب جنایت علیه بشریت...

🌿 @Calmlife

✏️آموزش خوشنویسی زهرا وطنی

➖فارسی و لاتین
➖آنلاین و آفلاین
➖۴۰ الی ۱۰۰ جلسه آموزشی
➖پشتیبانی و رفع اشکال روزانه‌
➖مدرس باسابقه

✨مشاوره رایگان دستخط شما✨

https://t.me/+Pc2AZRly5APwstji

فروپاشی در تورین

ژانویه‌ی ۱۸۸۹، تورین.
نیچه وقتی دید اسپ بی‌دفاعی را شلاق می‌زنند، خودش را به گردن حیوان انداخت. همان‌جا فرو ریخت و هرگز به زندگی عادی برنگشت.

این صحنه تناقض نیست؛ حقیقت انسانی است:
او هرگز نگفت فراانسان خودش است؛ فقط راهش را نشان داد. رنج برای او آموزگار بود، اما می‌تواند ویرانگر هم باشد. اندیشه تا اوج می‌رود، اما بدن و روان همیشه توان این پرواز را ندارند!

نیچه سقوط کرد، اما راهی را به ما نشان داد که هنوز درخشان است. شاید همین سقوط بود که کلماتش را جاودانه کرد.

🌿 @Calmlife

مغالطهٔ توسل به اکثریت
Appeal to Popularity

این مغالطه وقتی رخ می‌دهد که کسی صدق یا درستیِ یک ادعا را صرفاً به این دلیل می‌پذیرد که «اکثر مردم» آن را باور دارند. تعداد باورکنندگان را به‌جای شواهد و استدلال می‌گذارد و نتیجه‌گیری می‌کند.

مثال:
- میلیون ها نفر این خواننده رو گوش میکنن، پس یعنی کارش خوبه
- میلیون‌ها نفر این برند رو می‌خرن؛ پس بهترینه

✅ قرن‌ها بسیاری معتقد بودند زمین مرکز جهان است. اکثریت باور داشتند، اما باورِ اکثریت دلیلِ درستی نبود.

خب پس چطور باید برخورد کرد؟

تفکیکِ تعداد از دلیل، باید پرسش کرد: چرا اکثریت این‌طور می‌گن؟ دلایل‌شون چیه؟

کیفیت شواهد را بررسی کنیم، نه کمیت‌شان: آیا منبع معتبر است؟ آیا روش‌شان درست بوده؟ آیا نتایج قابل تکرارند؟ آیا ممکنه همه اشتباه کنند؟ بله

حافظهٔ تاریخی را فراموش نکنیم: موارد متعددی در تاریخ هست که اکثریت اشتباه کرده‌اند، البته این هشدار برای احتیاط است، نه رد فوریِ نظر اکثریت.

حالا....
خوبه که خیلی‌ها این‌جور فکر می‌کنن، اما دلیل‌شون چیه؟ تعداد مهم نیست؛ بیا شواهد و منطق رو ببینیم.

🌿 @Calmlife

آهنگساز : Clint Masnsell
قطعه : Winter: Lux Aeterna

مرثیه ای بر یک رویا...

🌿 @Calmlife

وقتی کسی به دیگری اهانت می‌کند نشان می ‌دهد که در واقع هیچ حرف درست و واقعی ندارد که علیه او بیان کند ، وگرنه علت آن را بیان می ‌کرد و با خیال آسوده نتیجه ‌گیری را به شنوندگان وا می ‌داشت.اما برعکس ، نتیجه را عرضه می‌کند و از ارائهٔ مقدماتی که به آن نتیجه منجر شده است ، در می‌ ماند ، به این امید که مردم بپندارند به منظور کوتاهیِ سخن چنین کرده است...

آرتور شوپنهاور
در باب حکمت زندگی

🌿 @Calmlife