زندگی، یک امر از دست رفته است.


به نظرم این زمان کوتاهی که نقدا داریم، باید صرف هر آنچه برای ما جدی است، شود. همین
اهمیت دهیم به جان انسان
در مسیر زندگی گام برداریم
دور شویم از آنان که ضد زندگی اند
آنان که به قول نیچه عزیز واعظان مرگ و دشمن زندگی اند....

🌿 @Calmlife

هر اندیشه‌ای که از تنهایی نیامده باشد، مشکوک است.

🌿 @Calmlife

دوست ندارم با افرادی که همواره مرا در حالت دفاع قرار می دهند معاشرت کنم!

دفاع از عقاید
دفاع از اندیشه ها
دفاع از خودم
دفاع از حقوق و آرزوهایم...
دفاع از تک تک انتخاب های شخصی ام حتی

یکی از دلایلی که میلی به ارتباط با فاک و فامیل و آشناهایی خونی و.... رو ندارم همینه. ( تمام آدم هایی که بدون انتخاب من وجود دارند) دائم تو رو در همین موقعیت میذارن.

البته نه فقط فامیل بلکه آدم های انتخابی زندگی مان هم می‌توانند شما را در این موقعیت قرار دهند.
باید دائم در حال دفاع باشی...
در حال توضیح باشی...
یا تو رو در موقعیت دروغ گفتن قرار میدن

یک موقعیت فرسایشی که جز اتلاف وقت کوتاه زندگی ات و خورد کردن اعصابت عایدی ندارد.
فرض کن تو یک ایده جدید داری، یک کاری، یک برنامه ای یا هرچی...
حالا دایی، خاله، عمو و...
ازت توضیح میخوان یا نقدت می‌کنند
اینکارو نکن
ما نمیفهمیمش
ما دوست نداریم

کلا خنده داره موقعیت
آدم های که هیچ شناختی از شما ندارن
صرفا به خاطر خون! وجود دارند! تعیین تکلیف می‌کنند
اینجاست که باید گفت !?What the fuck

این انسان مفلوک که چه چیزهای را باید تحمل کند.
🌿 @Calmlife

حتما گوش کنید. همین
🌿 @Calmlife

تنهایی، رحم تولد اندیشه‌ است.

هیچ اندیشه‌ای در سرزمین پر ازدحام روی نمی‌دهد.
افلاطون در غارش، دکارت در اتاقش و نیچه در کوهستانش فلسفه زاده اند

🌿 @Calmlife

#زندگی_در_روستا

همین الان
در بهشت مخفی خودم
با جمه 🐕
ببینید و بشنوید....
و بوی درخت سنجد که من مخلصش شدم
نمیدونستم این بوی خوش از این عزیز دله

🌿 @Calmlife

هیچکس قرار نیست از نبودنت بمیره،
شاید فقط یک ساعت دیرتر بخوابه.

چارلز بوکوفسکی


🌿 @Calmlife

خود را یافتن
یعنی ویران‌ کردن تمام تصویرهایی که
دیگران بر تو چسبانده‌اند.


خود را یافتن، یعنی جرئت فروپاشاندن فریب‌ها را داشتن؛ ( تو خوبی، تو بدی، تو مهربانی، تو بی ارزشی و ...)
یعنی رد کردنِ نقش‌هایی که به ما داده شده؛
یعنی ایستادن بر لبه‌ی نامعینیِ خود


🌿 @Calmlife

معنای بی‌معنا

انکار معنا، برای ضعیفان کابوس است و برای نیرومندان فرصت. نهیلیسم فعال نه بازگشت به ارزش‌های کهن است، نه غرق‌شدن در پوچی؛ بلکه عبور از هر دو. در این راه، معنا نه کشف می‌شود، نه اعطا؛ بلکه ساخته می‌شود، آن هم با دستانی لرزان ولی آگاه...

نهیلیست فعال، کسی‌ست که می‌جنگد بی‌آن‌که قهرمان باشد؛ معنا می‌آفریند، بی آن‌که مدعی حقیقت باشد؛ زنده می‌ماند، بی آن‌که وعده‌ی نجاتی در کار باشد. او فقط ایستاده است، بر لبه‌ی پرتگاه، و هنوز چشم‌هایش باز است

- درک کنیم که زمانمان محدود است

- روزمرگی را به صحنه ی آزمایش خودمان تبدیل کنیم

- بدانیم که هر کار، هر انتخاب، هر لبخند، فرصتی است برای خلق
🌿  @Calmlife

گزارش یک آدم احمق از آنچه یک آدم باهوش می گوید هرگز نمی تواند دقیق باشد، چون او ناخودآگاه چیزی را که می شنود به چیزی که خودش قادر به درک آن است، تفسیر می کند.

برتراند راسل

🌿 @Calmlife

✅ آموزش زبان انگليسی از پایه ( آنلاین )

• آموزش روان از سطح پایه
• تمرکز بر مکالمه و فهم واقعی زبان، نه حفظ کردن
• محیط آرام و بدون استرس
• تمرین‌های شنیداری، گفتاری، و نوشتاری بر اساس نیاز زبان‌آموز
• پشتیبانی فردی، اصلاح دقیق اشتباهات، و رشد تدریجی

🔠 @Online_English_Classes
🔠 @Online_English_Classes

🔺 شهریه مناسب + تخفیف ویژه برای ثبت‌نام اولی‌ها

از زبان یک روانشناس....


«بیماران واقعی هرگز به ما مراجعه نمی کنند، مراجعین ما اکثرا کسانی هستند،
که توسط این بیماران، بیمار شدند.»

🌿 @Calmlife

گوش کنید و لذت ببرید

🌿 @Calmlife

جهان پاسخ نمی‌دهد رفیق!

فکر میکنی جهان تو را زیر نظر دارد تا با هر اشتباه تنبیه ات کند؟
یا با هر کار نیک تشویق ات کند؟

هستی نه منتظر توست، نه دل‌سوزت.
در برابر رنجت سکوت می‌کند، و به اشتیاقت پوزخند می‌زند.
نه دلی دارد که برایت بتپد، نه گوش‌هایی که صدایت را بشنود.
این بی‌تفاوتی وحشتناک است، بله. اما همین است حقیقت هستی. حالا یا می‌نشینی و زانو می‌زنی، یا بلند می‌شوی و از این سکوت یک زندگی می‌سازی. نه برای گرفتن پاسخ، بلکه برای این‌که خودت، خودِ پاسخ شوی. وقتی فهمیدی که هیچ‌کس قرار نیست بیاید، وقتی دیدی که معناها وا داده‌اند، تازه می‌توانی خودت را بنا کنی، خشت به خشت، درد به درد. زندگی‌ات را باید خودت معنا کنی، رفیق. نه با امید، بلکه با عمل. نه با دعا، بلکه با ساختن.

بهنام محمدی

🌿 @Calmlife

✅ در یک رابطه مرد دغدغه شروع دارد و زن دغدغه پایان!

زن از آغاز، پایان را پیش‌بینی می‌کند گویی همیشه کمی جلوتر زندگی می‌کند، از زمان خودش پیشی میگیرد و به آینده میرود، در آینده‌ای که هنوز نیامده اما حضور دارد. برایش حال، آغشته به ترس و فقدان است.

مرد در مقابل، میلش در حرکت و آغاز است. او می‌خواهد بسازد، تسخیر کند، آغاز کند، ایجاد کند. برای او، لحظه‌ی شروع، پر از امید، وعده و امکان است.

زن می‌ترسد از چیزی که در انتظار اوست؛ از پایان. آیا این مرد در آینده با من خواهد بود؟ آیا می‌شود آینده ای مشترک داشته باشیم؟ نکند بخاطر فلان چیز من را رها کند؟ و... اون با تصور آینده لحظه‌ حال را به عنوان یک تروما تجربه می‌کند.

مرد می‌ترسد که اصلاً آغاز صورت نگیرد یا با شکست مواجه شود. البته برای مرد هم لحظه‌ حال می‌تواند به صورت یک تروما تجربه شود، آنگاه که به آینده فکر میکند. آیا معشوقه ام با من خواهد ماند؟ آیا ممکن است او را از دست بدم؟ نکند من را بخاطر ظاهرم دیگر نخواهد؟

اینجاست که گاه هر دو در رابطه، ناآگاهانه دیگری را متهم می‌کنند:

زن می‌گوید: تو جدی نیستی، آینده نمی‌بینی.
مرد می‌گوید: تو لحظه را خراب می‌کنی، همیشه نگران فردایی که هنوز نیامده‌ای.

مرد اما درگیر شور آغاز است؛ میل به ساختن، تجربه کردن، و لذت بردن از اکنون. یکی در آستانه‌ی سوگواری، دیگری در آستانه‌ی جشن.

عشق گاهی دقیقاً در این شکاف بین آینده‌نگری و اکنون‌خواهی گم می‌شود.

اما شاید جوهره‌ی عشق، همین لحظه‌ی ناپایدار میان آغاز و پایان باشد، جایی که نه شروع است، نه پایان، بلکه شدن.
اگر زن آینده را می‌بیند و مرد در آغاز غوطه‌ور است، پس آیا جایی هست که عشق از زمان رها شود؟ جایی میان آغاز و پایان؟ شاید در لحظه‌ی بی‌نام و ناپایدارِ اکنون، لحظه‌ای که هم آغاز است و هم پایان، و همین ناپایداری، جوهره‌ی عشق را می‌سازد.

✅ آیا راه حلی وجود دارد؟

خب، می‌توان گفت که عشق یعنی دو میل ناهم‌زمان با هم تلاقی کنند. راه‌حل روانکاوی این نیست که زن و مرد دقیقاً شبیه هم فکر کنند، بلکه اینکه این تفاوت را ببینند، به رسمیت بشناسند، و از آن گفت‌وگو بسازند.

«حقیقت رابطه، نه در هم‌زمانی میل‌ها، که در گفت‌وگو درباره‌ی تفاوت آن‌هاست.»


🔺 درک مکانیزم دفاعی

زن شاید با پیش‌سوگواری از رنج آینده پیشگیری می‌کند؛ دفاعی است در برابر فقدان.

مرد شاید با پافشاری بر اکنون، انکار فقدان می‌کند؛ چون نمی‌خواهد با ترومای آینده روبه‌رو شود.

در نهایت، راه‌حل روان‌کاوی این است که هر فرد، میل خود را بشناسد، تملک کند، و مسؤولیتش را بپذیرد. نه اینکه قربانی دیگری شود، نه نجات‌دهنده‌ی او.

عشق، نه اتحاد دو نیمه‌ی گمشده، بلکه گفت‌وگوی دو میل مستقل است.


بهنام محمدی

ایده رو از یک پادکستی از آقای رضا احمدی( روانکاو) گرفتم.

و البته باید اشاره کنم که خیلی در این باره با هوش مصنوعی بحث کردم و حتما هم تاثیر زیادی داشته در این نوشته.

🌿 @Calmlife

گوش کنید، فضا سازی خاصی داره

🌿 @Calmlife

اپیکور:

مرگ برای ما هیچ نیست؛
زیرا تا ما هستیم، مرگ نیست،
و زمانی که مرگ می‌آید، ما دیگر نیستیم...

🌿 @Calmlife

بازگشت جاودانه Ewige Wiederkunft

زرتشت از اندیشه‌ای سهمگین سخن می‌گوید:

اگر باید همین زندگی‌ات را بی‌پایان تکرار کنی، آیا آن را تاب می‌آوری؟

این آزمونی برای سنجیدن ارزش زندگی‌ست
اگر بتوانی بگویی «آری» به تکرار آن، واقعاً زیسته‌ای.

چنین گفت زرتشت
نیچه
🌿 @Calmlife

انسان به شرطی قادر به زیستن است که احساس کند که زندگی یک چیزی را از او دریغ می کند.
اگر انسان احساس کند که زندگی همه داشته‌هایش را رو کرده است، دیگر میلی وجود ندارد...

و این نقطه پایان انسان و زندگی است...

روانکاوی لکان

🌿 @Calmlife