انسانیت!

واژه ای با باری فریبنده...

انسانیت، واژه‌ای با باری فریبنده است. گویی آن‌گاه که از «انسانیت» سخن می‌گوییم، باید به یاد مهر، شفقت، همدلی و نجات بیفتیم. اما مگر تاریخ انسان، جز رد خون و دود بر نقشه‌ی زمین است؟ سوال من این است: چرا باید این واژه را با خیر گره بزنیم؟ چرا وقتی می‌گوییم «انسانیت»، کسی به اردوگاه‌های مرگ، به شکنجه‌گاه‌ها، به کشت و کشتارها فکر نمی‌کند؟ من اما می‌اندیشم: انسانیت نه فضیلت، بلکه قدرت است. قدرتی دو لبه. همان موجودی که نجات می‌دهد، همان‌ کسی‌ست که ویران می‌کند. آنچه ما نامش را «انسانیت» گذاشته‌ایم، بیشتر یک اسطوره‌ی اخلاقی است تا یک واقعیت. یک خیال جمعی‌ست که می‌خواهد تاریکی انسان را انکار کند، به جای آن‌که آن را بشناسد. شاید وقت آن رسیده که انسانیت را از نو تعریف کنیم: نه به‌عنوان مجموعه‌ای از خوبی‌ها، بلکه به‌مثابه‌ی ساحتی دوگانه در وجود ما، جایی که عشق و خشونت، خلق و انهدام، در یک پیکر زندگی می‌کنند.

انسانیت مجموعه از اعمال خیر و شر است، البته از نظر من شرش بیشتر و واقعی تر است.

انسانیت، آن‌گاه خطرناک‌تر می‌شود که تنها به عنوان خیر شناخته شود؛ چرا که آن‌گاه شر او بدون نام، بی‌صدا عمل خواهد کرد.

بهنام محمدی
🌿 @Calmlife

نمیدونم چه توضیحی بدم در شرح این ویدئو!

فقط باید دید و کمی هم ترسید....

🌿 @Calmlife

اگر اشتباه ترین آدم زندگی مان خودمان باشیم چی؟

🌿 @Calmlife

می‌گویند که زندگی بی‌رحم است!

آیا واقعا زندگی بی رحم است؟ آیا هستی از من بیزار است؟ آیا من را دوست دارد؟

پاسخ من این است
خیر، زندگی، یا دقیق‌تر بگوییم، هستی، نسبت به ما نه بی‌رحم است و نه مهربان.
هستی، موجودی آگاه با نیت‌ و اراده نیست که بخواهد به ما آزاری برساند یا لطفی کند.
هستی صرفاً هست؛ بی‌تفاوت، خاموش، و بی‌نیاز از توجیه. این بی‌تفاوتی را، ما انسان‌ها، با ذهنی تشنه معنا و قلبی جویای عدالت، به بی‌رحمی تعبیر می‌کنیم، یا گاه به مهربانی، چرا که نمی‌توانیم با بی‌پاسخی کنار بیاییم، نمی‌توانیم سکوت را تحمل کنیم.

ما می‌خواهیم رنج‌هایمان دلیل داشته باشند، اما هستی سکوت می‌کند و ادامه می‌یابد، درست همان‌طور که برای میلیون‌ها سال ادامه یافته. نه برای ما متوقف می‌شود، نه برای ما تسلایی دارد.

و شاید شجاعت واقعی، درک همین حقیقت است: که ما در جهانی بی‌ تفاوت رها شده‌ایم، و در دل همین بی‌تفاوتی، باید معنا بیافرینیم، زیبایی خلق کنیم، و با وجود همه‌ی بی‌پاسخی‌ها، باز هم زندگی کنیم.

بهنام محمدی
🌿 @Calmlife

آیا واقعاً خودت را زندگی می‌کنی یا تنها نقش‌هایی که به تو داده‌اند؟
anonymous poll

دارم به شیوه خودم زندگی میکنم – 48
👍👍👍👍👍👍👍 43%

حقیقتا نمیدونم، الان جوابی ندارم – 36
👍👍👍👍👍 32%

دارم نقش های که از من خواستند رو بازی میکنم – 27
👍👍👍👍 24%

👥 111 people voted so far.

آن‌جا که هیچ‌کس نمی‌بیند، تو واقعاً کیستی؟


🌿 @Calmlife

زندگی ناآزموده، ارزش زیستن ندارد!


سقراط می‌گفت زندگی باید با پرسش، تأمل و خوداندیشی همراه باشد. انسانی که بدون تأمل در باورها و اعمال خود زندگی می‌کند، مثل کسی‌ست که در تاریکی راه می‌رود. تنها با آزمودن خود، می‌توان به آگاهی و آزادگی رسید.

🌿 @Calmlife

🔹 Online English Class

کلاس آنلاین آموزش زبان انگلیسی

🔺 هزینه بسیار مناسب
🔺 کلاس خصوصی
🔺 پشتیبانی 24 ساعته
🔺 تقویت Speaking
🔺 آموزش اصطلاحات انگلیسی
🔺 مدرس با سابقه، بهنام محمدی، کارشناس همزمان مترجمی زبان انگلیسی

برای اطلاعات بیشتر، دیدن نمونه کلاس و ثبت نام وارد کانال زیر بشید

🔹 @Online_English_Classes
🔹 @Online_English_Classes

افسردگی به انسان فرصت اندیشیدن نمی‌دهد. بنابراین برای اینکه انسان نادان بماند، باید اندوهگینش ساخت.

فریدریش نیچه
🌿 @Calmlife

هرچه انسان خردمندتر باشد، از معاشرت با دیگران بیزارتر است.

در باب حکمت زندگی
آرتور شوپنهاور


البته میخوام یک نکته به این گفته شوپنهاور اضافه کنم :

این گزاره مطلق نیست. چرا که در میان انسان‌ها، معدود کسانی یافت می‌شوند که حضورشان نه تنها ملال نمی‌آورد، بلکه اندیشه می‌زاید. با این حال، در بیشتر جمع‌ها، گفتگوها حول نیازهای نخستین، رقابت‌های پنهان، و سطحی‌ترین نمودهای زندگی می‌چرخد. و من بارها این را تجربه کرده‌ام: در حضور جمع، گویی بخشی از انسان‌بودنم فرومی‌ریزد. احساس می‌کنم پست‌تر شده‌ام، یا بهتر بگویم، از خودم دور می‌شوم. شاید به همین دلیل است که تنهایی، اگرچه گاهی دردناک، اما صادقانه‌تر است.
جمع، اغلب انسان را از اندیشیدن بازمی‌دارد؛ مگر آنکه استثنایی رخ دهد: گفتگویی ناب، با دوستی ناب، در زمانی ناب.

🌿 @Calmlife

دیگری، هم آینه است هم زندان.

نگاه دیگری تو را به خودت آگاه می‌کند، اما اگر در آن بمانی، اسیر تصویری می‌شوی که دیگران از تو دارند.
دیگری گاه آینه ای است که کج می تاباند!
چرا؟
چون دیگران بیرون از ما گیر افتاده اند
ما هر چه کنیم
درست فهم نخواهیم شد....
همیشه کج فهمی هست از سمت دیگری
و همینطور از طرف ما برای دیگران


🌿 @Calmlife

مرگ

چرا مرگ، با اینکه تنها قطعیت زندگی‌ست، همچنان نادیده گرفته می‌شود؟

انسان، مرگ را فراموش می‌کند تا بتواند زنده بماند. ولی شاید تنها آن‌کس واقعاً زندگی می‌کند که با مرگ آشتی کرده است.

اما....
منظورم مرگ هراسی نیست
من از مرگ اندیشی صحبت میکنم

من از ترس مرگ نمی‌گویم، از تأمل در آن می‌گویم. مرگ، سایه‌ای‌ست که اگر آن را ببینی، نور زندگی را بهتر درمی‌یابی. اندیشیدن به مرگ، انکار زندگی نیست؛ ژرف‌زیستنِ آن است. تنها کسی که مرگ را پذیرفته، می‌تواند طعم زندگی را بفهمد.
مرگ، آن‌گونه که ما را می‌هراساند، پایان نیست؛ بلکه آینه‌ای‌ست که در آن خود را می‌بینی، بی‌نقاب، بی‌نقش.

بهنام محمدی

🌿 @Calmlife

بعد از نیمه‌شب،
وقتی همه خوابند،
جهان بی‌نقاب می‌شود.
نه خبری از صداهاست، نه قضاوت‌ها...
فقط تویی و خودت
و فرصتی نادر برای فکر کردن به آن‌چه واقعاً می‌خواهی از زندگی
در این سکوت، زندگی از نو شروع می‌شود.

🌿 @Calmlife

ارتباط مستقیم و بی واسطه

گاهی وقتی به زندگی روزمره نگاه می‌کنم، می‌بینم چقدر ارتباطات ما انسان‌ها آلوده به شرم و احساس گناه است.
مثلا یک مادر یا پدر به جای اینکه بگوید:
دلم برات تنگ شده
می‌گوید:
"نمیای یه سر بزنی؟ فردا شاید نباشم، فردا روزی میای سر قبر سردم"

یا مادری که به‌جای آغوش، زخم وجدان می‌دهد.
یا دوستی که مهرش را پشت طعنه پنهان می‌کند.
و....
چرا این‌همه واسطه؟
چرا همیشه باید شلاقِ شرم یا سایه‌ی گناه، همراه صدایمان باشد؟
چرا این‌قدر کم، کسی را می‌بینم که صادقانه، بی‌واسطه، بی‌گناه، فقط دوست بدارد و بگویدش؟
برای همین است که گاهی در ارتباط با دیگران، احساس خستگی می‌کنم.
نه از خود آن‌ها
بلکه از همه‌ی این پرده‌ها.
همه‌ی این نقاب‌ها.
همه‌ی این واهمه‌ها از صداقت.

بهنام محمدی
🌿 @Calmlife

یک چیزی باید توی این دنیا پیش بیاید
یک اتفاقی باید بیفتد
یک تغییری، نمی‌دانم!
تا من بتوانم باز حرکت کنم...

ساموئل بکت

🌿 @Calmlife

کتاب مرگ ایوان ایلیچ
لئو تولستوی

ایوان ایلیچ زندگی‌اش را طبق "قاعده‌ها" گذراند؛ شغل مناسب، ازدواج مناسب، ظاهر مناسب. اما در لحظات پایانی عمر، به ناگهان درمی‌یابد:
همه‌چیزش تقلیدی بود از آنچه باید باشد، نه آنچه می‌خواست باشد. او با مرگ روبرو می‌شود، نه صرفاً به‌عنوان پایان زندگی، بلکه به‌مثابه آینه‌ای بی‌رحم که زیستن جعلی را افشا می‌کند. و آن‌گاه، درست در آخرین لحظه‌ها، با حقیقت آشتی می‌کند.

حالا تو بگو رفیق، اگر مرگ ناگهانی سر برسد، آیا زندگی‌ات واقعاً از تو بوده؟ یا صرفاً ایفای نقشی بود که دیگران برایت نوشتند؟

حتما این کتاب رو بخونید دوستان

🌿 @Calmlife

کسی که از خود اطاعت نکند، باید از دیگران دستور بگیرد. مطیع دیگران بودن، ساده‌تر، بسیار ساده‌تر از فرمان دادن به خود است!

اروین یالوم
وقتی نیچه گریست

🌿 @Calmlife

هم نوع عزیز

جهان نه برای تو به‌وجود آمده، نه از نبودنت دلتنگ خواهد شد.
بودنت اتفاقی‌ست، رفتنت هم.
این هستیِ خاموش، بی‌اعتناست به اشک‌هایت، به آرزوهایت، به عاشق شدنت، به گریه‌ات کنار غروب.
و تو، انسانی که در رویاهای معنا غرقی، روزی در میانه‌ی یک لحظه‌ی ساده،
سیلی محکمی خواهی خورد...
نه از کسی، بلکه از سکوت بی‌پایان هستی.

همان لحظه‌ای‌ست که از رؤیای اهمیت بیدار می‌شوی، و درمی‌یابی:
هیچ چیز منتظر تو نبود.
نه زمین، نه زمان، نه خدا، نه مرگ.

زندگی کردن یعنی پذیرفتن این بی‌تفاوتی،
و باز هم عشق ورزیدن، خندیدن، ساختن، و...
این نه تسلیم است، نه خوش‌بینی کودکانه.
این بلوغِ انسانِ بی‌پناهی‌ست که تصمیم می‌گیرد:
تا هستم، خودم برای خودم جهان خواهم بود.

🌿 @Calmlife

گوش کنید و لذت ببرید

ممنون از دوستم کاک وریا برای این قطعه

🌿 @Calmlife