اگر می‌توانستم برای خودم انگشتری با نوشته ای بر روی آن سفارش دهم احتمالاً این عبارت را انتخاب می‌کردم؛ "هیچ چیز نمی‌گذرد."
من معتقدم که هیچ چیز بدون این که اثری از خود به جای بگذارد، نمی‌گذرد. و هر قدم کوچکی که بر می‌داریم، بر حال و آینده ما بسیار اثر گذار است.

زندگی من
آنتوان چخوف

🌿 @Calmlife

برای این شب بارانی...

🌿 @Calmlife

دوستان اگر به کلاس زبان انگلیسی نیاز دارید؟ میتونید به من پیام بدید.
کلاس‌ها به صورت آنلاین (خصوصی) و برای سطوح مختلف برگزار میشه.

🆎 @Online_English_Classes

در هر سنی که هستید و در هر سطحی که قرار دارید، می‌توانید یادگیری زبان را شروع کنید یا ادامه بدید.

و این هم لینک کانال ثبت نام کلاس های من
✅https://t.me/Online_English_Classes

اسب، اسب به دنيا می‌آيد، اما انسان، انسان به دنيا نمی‌آيد، بايد او را آموزش و تعليم داد تا انسان شود.

دنیای سوفی
یوستین گوردر

🌿 @Calmlife

تنها لحظه حال، حقیقت محض است و هرچیز دیگر صرفاً خیال پردازی و بازیگوشی اندیشه است.

آرتور شوپنهاور

🌿 @Calmlife

امروز یه اتفاق جالب برام افتاد که فکر می‌کنم یه نکته روان‌شناختی مهم توی خودش داره.
ظهر در جلسه مشاوره با آقایی صحبت می‌کردم که به‌شدت عصبانی بود. علت اصلی خشمش، خنده‌های دوست‌دخترش بود.
می‌گفت: آخه چرا یه آدم باید این‌قدر بی‌حیا باشه؟ چرا باید این‌جوری قهقهه بزنه؟
چند ساعت بعد، غروب، با دوست دیگه‌ای جلسه داشتم. بخش زیادی از جلسه رو گریه می‌کرد. دلتنگ رابطه‌ای بود که از دست داده بود.
وقتی پرسیدم بیشتر از همه دلتنگ چی هستی، گفت: دلم برای قهقهه‌هاش تنگ شده... حتی در جایی از حرفامون ازم پرسید، قبول داری قهقهه خانم‌ها مثل صدای رودخانه می‌مونه...؟
به این فکر کردم که چطور یک رفتار کاملاً مشابه، یعنی قهقهه زدن، می‌تونه برای یک نفر نشانه بی‌حیایی باشه و برای یک نفر دیگه، یکی از دوست‌داشتنی‌ترین خاطرات زندگی.
اینجا به نظرم یه نکته مهم وجود داره:
بخش بزرگی از زندگی‌مون رو تفسیری که از تجربیات داریم می‌سازه، نه خودِ تجربه...
خودِ رفتار یک چیزه، معنایی که ما بهش می‌دیم یک چیز دیگه.
ممکنه یک نفر خنده‌ی بلند رو بی‌احترامی ببینه، یکی دیگه صمیمیت ببینه، یکی احساس آزادی، و یکی حتی یادآور عشق از دست‌رفته‌اش باشه.
البته این به این معنی نیست که هر برداشتی درست و واقعی‌ست. اتفاقاً تفکر نقاد دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شه. اینکه بتونیم بین آنچه اتفاق افتاده و تفسیری که ذهن ما از آن ساخته تفاوت بذاریم.
یکی از نشانه‌های بلوغ روانی اینه که قبل از قضاوت آدم‌ها و رفتارهاشون، برداشتی که ازشون داریم رو تحلیل منطقی کنیم.
خیلی جاها تفسیری که از فلان رفتار داریم باعث عصبانیت‌مون میشه، نه اینکه خودِ رفتار خیلی آزاردهنده باشه.
خلاصه تجربه امروزم در تایید این بود که جهان بیرون یکی است، اما جهان روانی آدم‌ها، به تعداد آدم‌ها متفاوت هستش.

روانشناسی نقاد
✍ محمد عینی‌زاده

🌿 @Calmlife

برای پاییز...
🌿 @Calmlife

🔥 شیرینی من به شما عزیزانم

💰 از الان تا فردا لینک کانال ( VIP ) را فقط برای 150 نفر رایگان کردیم بعد از اون هزینه عضویت ماهانه 100 دلار هست

https://t.me/+1CNVZRLLaQhmZWY0
https://t.me/+1CNVZRLLaQhmZWY0

✅ ولی اینو بگم شرعا راضی نیستم جایی بفرستید ، این لینک فقط مخصوص اعضای این کاناله
لطفا رعایت کنید تا حق خودتون ضایع نشه 👍

‌
تنها فردی که باید خودتان را با آن مقایسه کنید خودِ گذشته‌تان است.

زیگموند فروید

🌿 @Calmlife

مرگ همیشه آن لحظه‌ای نیست که کسی می‌میرد.
گاهی مرگ، از سال‌ها قبل، آرام‌آرام وارد زندگی شده است؛
در پیر شدن پدر،
در خالی شدن خانه‌ها،
در کم شدن آدم‌های دوروبرمان،
و در فهم این حقیقت که جهان، حتی بعد از رفتن عزیزترین آدم‌ها، به راه خودش ادامه می‌دهد.
شاید یکی از تلخ‌ترین واقعیت‌های زندگی همین باشد:
دنیا برای غیبت هیچ‌کس متوقف نمی‌شود.

سرخوش و بیخیال
دیوید سناریست
🌿 @Calmlife

تجربه روانکاوی به ما آموخته است که گاه مراجع، از بهتر شدن بیشتر می‌هراسد تا از بدتر شدن!

ویلفرد بیون
روان‌کاو

🌿 @Calmlife

Imagine understanding it all!

تصور کن همه‌چیز رو بفهمی!
Movies 🎥
Books 📚
Music 🎶
People 🗣

می‌دونی چه لذتی داره کتابی رو به زبان اصلی بخونی، فیلمی رو بدون ترجمه ببینی، آهنگ‌هایی رو که دوست داری بفهمی و با آدم‌هایی از سراسر دنیا ارتباط بگیری؟

این لذتِ بلد بودن انگلیسیه دوست من...

🌍 از هر جای دنیا در کلاس شرکت کن
برنامه‌ی آموزشی متناسب با نیازهای خودت

انگلیسی رو فقط یاد نگیر؛ زندگیش کن.

🔺 @t.me/Online_English_Classes

✅ Start Your English Journey Today!

‌
حماقت بزرگی است که آدمی به منظور برنده شدن در بیرون، در درون ببازد، یعنی برای شوکت، مقام، تجملات، عنوان و آبرو، آرامش، اوقات فراغت و استقلال خود را به طور کامل یا بطور عمد فدا کند.

آرتور شوپنهاور
در_باب حکمت زندگی

🌿 @Calmlife

قبل از اتفاق!

خیلی وقت‌ها، پیش از آن‌که اتفاقی بیفتد، می‌توان جلوی آن را گرفت.
به کسی می‌گوییم تند رانندگی نکن. می‌گوییم با عصبانیت تصمیم نگیر. می‌گوییم وارد دعوا نشو. می‌گوییم قبل از گفتن آن حرف، قبل از انجام آن کار، کمی مکث کن.
اما گاهی آدم هشدار را جدی نمی‌گیرد؛ تا وقتی که اتفاق می‌افتد و بهایش را می‌پردازد. گاهی این بها پول است؛ گاهی سلامتی؛ گاهی یک رابطه؛ و گاهی جان انسانی که دیگر هرگز برنمی‌گردد.

من این‌طور به اتفاق‌ها نگاه می‌کنم: آیا می‌توانیم به لحظه‌ی قبل از وقوعشان برگردیم؟

در بسیاری از موارد، پاسخ منفی است.
پولی که از دست رفته، شاید جبران شود. رابطه‌ای که آسیب دیده، شاید ترمیم شود. اما آیا هر زخمی درمان می‌شود؟ آیا هر حرفی را می‌توان پس گرفت؟ آیا هر آسیبی را می‌توان جبران کرد؟ آیا انسانی که کشته شده، با مجازات قاتل دوباره زنده می‌شود؟
نه. بعضی اتفاق‌ها، مرزی میان قبل و بعد می‌کشند؛ مرزی که دیگر نمی‌توان از آن عبور کرد و به نقطه‌ی آغاز برگشت.

بااین‌حال، ما اغلب تا پیش از وقوع اتفاق، جدی نمی‌گیریم که چه چیزی در خطر است. گمان می‌کنیم همیشه فرصتی برای جبران وجود دارد؛ همیشه می‌توان عذرخواهی کرد، پول را پس داد، رابطه را ترمیم کرد یا خسارت را پرداخت.
اما این تصور همیشه درست نیست.
گاهی یک لحظه عصبانیت، یک تصمیم نسنجیده، یک رانندگی پرخطر یا یک رفتار بی‌رحمانه، بهایی دارد که تمام عمر هم برای پرداختنش کافی نیست.
در مورد قانون هم مسئله همین است. قانون می‌تواند مجرم را شناسایی و مجازات کند، از دیگران محافظت کند و تا حدی خسارت را جبران کند؛ اما نمی‌تواند گذشته را بازسازی کند.
اگر انسانی دیگری را به قتل برساند و بعد مجازات شود، آیا مقتول بازمی‌گردد؟ اگر پاسخ ما منفی است، پس باید بپذیریم که مجازات، هرچقدر هم ضروری باشد، با بازگرداندن وضعیت به قبل از جنایت یکسان نیست.
عدالت همیشه به معنای بازگشت به نقطه‌ی پیش از اتفاق نیست؛ گاهی چنین بازگشتی اساساً ناممکن است. و درست به همین دلیل است که پیشگیری، اهمیت اخلاقی عمیقی دارد.
پیشگیری یعنی پیش از آن‌که آسیبی اتفاق بیفتد، آن را جدی بگیریم. یعنی پیش از سرعت گرفتن، خطر را ببینیم؛ پیش از دعوا، خشممان را مهار کنیم؛ پیش از گفتن یک جمله‌ی ویرانگر، درباره‌ی پیامدش فکر کنیم؛ و پیش از آن‌که فشار و استرس، ما را به تصمیمی جبران‌ناپذیر برساند، لحظه‌ای مکث کنیم.

این به معنای ترسیدن از زندگی یا کنترل وسواس‌گونه‌ی هر رفتار نیست. به معنای فهمیدن این واقعیت است که همه‌ی اشتباه‌ها فرصت دوباره ندارند.
ما باید یاد بگیریم بعضی لحظه‌ها را پیش از آن‌که دیر شود، جدی بگیریم؛ چون بعد از وقوع فاجعه، ممکن است هنوز بتوانیم مجازات کنیم، عذر بخواهیم، خسارت بدهیم یا انتقام بگیریم، اما دیگر نتوانیم آنچه را از دست رفته، بازگردانیم.
پس گاهی عاقلانه‌ترین، انسانی‌ترین و حتی عادلانه‌ترین کار این است که اجازه ندهیم اتفاق بیفتد.
قبل از اتفاق.
قبل از آن‌که دیر شود.
قبل از آن‌که بهایش از توان پرداخت ما بیشتر شود.
قبل از آن‌که تمام عمرمان صرف جبران چیزی شود که دیگر قابل جبران نیست.
بعضی چیزها را باید پیش از وقوع نجات داد؛ چون بعد از وقوع، دیگر چیزی جز پیامدهایشان باقی نمی‌ماند.

🌿 @Calmlife

در باب فرزند‌پروری

عمرم رو به پات گذاشتم که درخت سیب بشی، حالا واسه من فاز هلو ورداشتی!؟
ما آبرو داریم
پیش همه گفتم بهترین سیب ها رو به بار میاری.
همه منتظر هستن که سیب سبز و سرخ آبدار و خوشمزه بدی...
اگر هلو بدی حلالت نمی‌کنم.
انگار فرزندتان درخت هلو است، اما شما میوه‌ سیب می‌خواهید.

وقتی که در مورد رشته تحصیلی، شغل، ازدواج، سبک زندگی، اعتقادات و... از فرزندتان چیزی غیر از آنچه که ویژگی شخصیتی‌اش است می‌خواهید...
رسماً از فرزندتان می‌خواهید که بر خلاف ماهیت و هویت‌اش زندگی کند.

روانشناسی نقاد
محمد عینی‌زاده
@mohammad_eynizadeh

🌿 @Calmlife

ما از زندگی چیزی نمی‌فهمیم تا زمانی که درد را درک نکنیم؛ زیرا درد، معلم خاموشِ روح است

توماس کارلایل
قهرمانان و پرستش قهرمانان

🌿 @Calmlife

من لعنتی زندگی برایم فرق دارد...

چون می دانم که نمی مانم
می‌دانم که بعدا من نیستم
این تنها چیزی است که از آن مطمئنم
پس طور دیگه ای زندگی را تجربه میکنم!

🌿 @Calmlife

کمی به این متن فکر کنید...

آدمی که می‌ترسد چیزی را بخواهد، آن را ایده‌آل می‌کند!
تا آن چیز از دسترس خارج به نظر بیاید؛ آن‌وقت است که توانسته است نتوانستنِ خود را در عمق وجودش به نخواستن تبدیل کند.

🌿 @Calmlife

بعضی چیزها را فراموش نمی‌کنیم، فقط ذهنمان دیگر به آن‌ها دسترسی ندارد، وقتی که بدن آن را رج به رج به خاطر دارد و در رنج‌ها و دردهایش آن را به صدا در می‌آورد.

🌿 @Calmlife