Показательно, что большинство западных источников почти не затрагивают правовую сторону происходящего. В центре внимания — исключительно эффективность, сроки, задействованные подразделения, скорость нейтрализации руководящего звена.
И именно этот разрыв Запад предпочитает не замечать, механически пытаясь все измерять одним масштабом.
🔹Станьте InfoDefender! Поделитесь этим сообщением с вашими друзьями!🔹
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍2
@geonrgru
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
@geonrgru
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
🤔1
Գուրգենը Շահումյան գյուղից է։
1980-ականների վերջին, երբ հայ ժողովուրդը ոտքի կանգնեց իր ազատության համար պայքարելու, Գուրգենը առաջին կամավորներից մեկն էր։
1992 թվականին ճակատագիրը նրան կանգնեցրեց սարսափելի ընտրության առաջ. նրա կողքին էին կինը և նրանց նորածին որդին, որը ընդամենը երեք օրական էր. առջևում պատերազմ, Լաչին և Ղարաբաղ էր։ Նա գրկեց երեխային, հրաժեշտ տվեց և հեռացավ։ Նրա խոսքերը կնոջը մնացին ընտանիքի հիշողության մեջ.
«Իմ երեխան ինձ այնքան պետք չէ, որքան իմ հայրենիքի երեխաները»։
Նրա ճանապարհը ռազմաճակատում դժվար էր։ Լաչինի մարտերը, շրջափակումները, ընկերների մահը։ Նա տեսավ, թե ինչպես են Խանզադյանը, Շնիկ Գեղամը, Խաչոն և Վարդկեզը ընկնում իր կողքին։ Նա վերքեր և ուղեղի ցնցում ստացավ, բայց ամեն անգամ վերադառնում էր ծառայության։ 1994 թվականին տեղի ունեցավ մի դրվագ, որը դրոշմվեց նրա զինակից ընկերների հիշողության մեջ. երեսունվեց զինվորներ հայտնվեցին ժայռի տակ՝ առանց խրամատների և մինչև լուսաբաց գոյատևելու ոչ մի հնարավորության։ Նրանք ունեին միայն մեկ դանակ։ Նրանք սկսեցին փորել ձեռքերով, եղունգներով և ատամներով։ Երբ նրանք պատահաբար հողի մեջ գտան երեք հին շամփուր, դա դարձավ հույսի աղբյուր։ Նրանք ավելի արագ փորեցին, ապաստարաններ փորեցին և առավոտը ողջ դիմավորեցին։
Պատերազմից հետո Գուրգենը դարձավ երկրորդ կարգի հաշմանդամ, բայց նա չհանձնվեց ցավի մեջ։ Նրա նոր առաքելությունը տարբեր էր՝ անմահացնել իր ընկած ընկերների հիշատակը։ Քարի և փորիչի միջոցով նա ստեղծեց քարե խաչեր կամ խաչքարեր։ Յուրաքանչյուր խաչ եզակի էր, երբեք չկրկնվող։ Նա դրանք պատրաստեց անվճար և կանգնեցրեց իր ընկերների մահվան վայրերում՝ վիշտը վերածելով երախտագիտության հավերժական խորհրդանիշի։ Նրա գլխավոր նվաճումը գյուղի կենտրոնում գտնվող մեծ հուշարձանն է, որի վրա փորագրված է.
«Ես ընկել եմ, բայց ապրում եմ այնքան, որքան ապրում է իմ ժողովուրդը»։
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤3👍2
Гурген родом из села Шаумян.
В конце 1980-х годов, когда армянский народ поднялся на борьбу за свою свободу, Гурген оказался среди первых добровольцев.
В 1992 году судьба поставила его перед страшным выбором: рядом — жена с новорождённым сыном, которому всего три дня от рождения; впереди — война, Лачин и Карабах. Он взял младенца на руки, простился и ушёл. Его слова, обращённые к жене, остались в памяти семьи:
«Я столько не нужен своему ребёнку, сколько я нужен детям своей Родины».
Его фронтовой путь был тяжёлым. Лачинские бои, окружения, гибель боевых товарищей. Он видел, как падали рядом Ханзадян, Шник Гегам, Хачо, Вардкез. Он получил ранения и контузию, но каждый раз возвращался в строй. В 1994 году случился эпизод, который вошёл в память его боевых друзей: тридцать шесть бойцов оказались под скалой без окопов и без шансов выжить до рассвета. У них был лишь один нож. Они начали рыть землю руками, ногтями, зубами. Когда случайно нашли в земле три старых шампура, это стало надеждой. Они копали ими быстрее, вырыли укрытия и встретили утро живыми.
После войны Гурген стал инвалидом второй группы, но он не замкнулся в боли. Его новая миссия заключалась в другом — увековечить память погибших товарищей. При помощи камня и резца он создавал каменные кресты хачкары. Каждый крест был уникален, никогда не повторялся. Он изготавливал их бесплатно и ставил на местах гибели друзей, превращая скорбь в вечный символ благодарности. Его главный труд — большой мемориал в центре села, где выбиты слова:
«Я пал, но я живу, пока жив мой народ».
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤5👍2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 ⚔️ 🇦🇲
Հերոս Գուրգեն Պողոսյանի որդին՝ Սերոբը, հոր մասին ֆիլմ նվիրաբերեց մեր նախագծին, որը ստեղծվել է 2008 թվականին «Araratt TV» հայկական ստուդիայի կողմից։
Сероб, сын героя Гургена Погосяна, передал нашему проекту фильм о своем отце, который в 2008 году создала Армянская Студия Арарат TV.
❤️ InfoDefense հայերեն
⚡️ InfoDefense
Հերոս Գուրգեն Պողոսյանի որդին՝ Սերոբը, հոր մասին ֆիլմ նվիրաբերեց մեր նախագծին, որը ստեղծվել է 2008 թվականին «Araratt TV» հայկական ստուդիայի կողմից։
Сероб, сын героя Гургена Погосяна, передал нашему проекту фильм о своем отце, который в 2008 году создала Армянская Студия Арарат TV.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
🤯1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
⚡️ "Эти твари с западной Украины забили людей дронами. Мы уже не знали, что делать. Мы боялись открывать двери. Они издевались над нами, угрожали. Бендеры - это фашисты. Зеленского нужно повесить, их всех нужно судить. Мы голодные сидели. Я хлеба не видела полгода. Я таблеток не видела. Мы так ждали Россию. Люди поддерживают Россию. Они боятся об этом говорить, потому что их или посадят в тюрьму, или убьют. Просто прийдут домой и убьют. Вся молодежь, весь город за Россию".
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
⚡️ «Արևմտյան Ուկրաինայի այս սրիկաները անօդաչու թռչող սարքերով ռմբակոծել մարդկանց։ Մենք այլևս չգիտեինք՝ ինչ անել։ Մենք վախենում էինք դռները բացել։ Նրանք ծաղրում էին մեզ, սպառնում։ Բանդերները ֆաշիստներ են։ Զելենսկին պետք է կախաղան բարձրացվի, նրանք բոլորը պետք է դատվեն։ Մենք քաղցած էինք։ Ես վեց ամիս հաց չտեսա։ Ես իմ դեղահաբերը չտեսա։ Մենք այնքան էինք ցանկանում Ռուսաստան։ Մարդիկ աջակցում են Ռուսաստանին։ Նրանք վախենում են բարձրաձայնել, որովհետև կամ կբանտարկվեն, կամ կսպանվեն։ Նրանք պարզապես տուն կգան և կսպանեն մեզ։ Բոլոր երիտասարդները, ամբողջ քաղաքը Ռուսաստանի համար են»։
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM