• متن سخنرانی مایکل در تالار کارنگی:

«عرض خیر مقدم دارم به شما در تالار کارنگی. امشب، ما اینجا در معروف‌ترین تالار کنسرت جهان هستیم تا به نوعی موسیقی کاملاً متفاوت گوش فرادهیم، به نوعی ملودی متعالی‌تر، آهنگی که جاودانی‌تر است.
موسیقی دو نوع است. یکی از تارهای گیتار می‌آید و دیگری از تارهای قلب. یکی از سوی جایگاه ارکستر بلند می‌شود و دیگری از تپش دالان قلب. یکی از آلات ساخته‌شده از گرافیت و چوب می‌آید و دیگری از عضوی ساخته‌شده از گوشت و خون. این موسیقی متعالی‌تر که امشب از آن سخن می‌گویم بسیار خوش‌نواتر از نت‌های بااستعدادترین آهنگسازان است، بسیار انگیزاننده‌تر از ساز گروه مارش است، بسیار خوش‌آهنگ‌تر از هزاران صدایی است که برای خواندن سرودی به هم پیوسته‌اند و طنین آن پرقدرت‌تر از آوای تمام آلات موسیقی ضربی دنیاست که با هم نواخته می‌شوند. این آهنگ، آهنگ زیبای عشق است.
فقط همین یک نسل پیش، آهنگی که در پیچ و خم هر شهری شنیده می‌شد این آهنگ بود. صدای عشق بود که وقتی پدری با پسرش می‌خندید یا مادری نوزادش را قلقلک می‌داد در خانه طنین می‌انداخت. این صدای عشق بود که، وقتی پدر یا مادری برای کودک خود قبل از خواب قصه‌های شهر پریان می‌خواند، از آن کتاب پژواک می‌یافت. و این صدای عشق بود که در گفتگوهای سر شام بین پدر و مادر و فرزند شنیده می‌شد، نه فقط یکبار در سال موقع عید پاک سر بوقلمون شکم‌پر بلکه هرروز سال و برای آرامش و خوشبختی.
اما متأسفانه این صدا به ملودی‌ای نایافتنی، به ترجیع‌بندی فراموش‌شده، و به نوایی تهی بدل شده است و تمام آنچه امروز به جای آن داریم سروصدایی تاریک و ترسناک است.
به جای گفتگو دور میز شام، سروصدای بازی‌های ویدئویی در فضای خانه می‌پیچد. به جای تکالیف خانه، سروصدای اخبار شبانه به گوش می‌رسد و به جای صحبت‌های معمول بین والدین و فرزندانشان درباره مواد مخدر و خشونت، صدای کرکننده‌ی سکوت شنیده می‌شود.
چه کسی باور می‌کرد که در زمین‌های بازی به جای صدای بچه‌ها صدای مسلسل‌های اتوماتیک به گوش برسد. چه کسی باور می‌کرد که فریاد دیوانه‌وار کودکان هنگام فرار از گلوله‌های شلیک‌شده جایگزین صدای دختربچه‌ها هنگام طناب‌بازی شود. هنوز به جای اینکه فرزندانمان را بیشتر دوست بداریم، در مدارس از دستگاه‌های فلزیاب استفاده می‌کنیم.
آیا چشمانمان را به روی این واقعیت بسته‌ایم و نمی‌بینیم که کودکانمان از این بی‌تفاوتی‌ها به خشم آمده‌اند؛ علیه این کنارگذاشته‌شدن‌ها فریاد می‌کشند؛ و علیه این بی‌توجهی‌ها فریاد اعتراض سر داده‌اند؟
طرح «کودکان را التیام ببخش» به این مسائل اهمیت داده و سعی دارد به بزرگسالان و والدین کمک کند تا متوجه شوند که این در قدرت ماست که دنیایی را که کودکانمان در آن زندگی می‌کنند تغییر دهیم.
خردمندی زمانی گفت: «اگر ما نه، پس چه کسی؟ اگر اکنون نه، پس چه زمان؟»
دوستان، من که خودم پدر دو فرزند هستم، می‌دانم برقراری و حفظ تعادل بین مقتضیات خانواده و شغل چه معنایی دارد، و اصلاً راجع به پیدا کردن یک دوست‌دختر برای خودم نمی‌خواهم حرفی بزنم... البته ربای اشمولی مدام به من می‌گوید که یک خانم عالی برایم پیدا می‌کند، و جواب من هم اینست: به شرطی که خبرنگار نباشد.
اما یاد گرفتن اینکه چطور می‌توانیم این تعادل خیلی ضروری را ایجاد کنیم مسئله‌ای است که رویداد این شب ویژه به آن منظور تشکیل شده است. ظرف ۳ هفته آینده، در دانشگاه آکسفورد، سخنرانی‌ای با مضامینی محکم در خصوص رابطه پدر و مادر و فرزند خواهم داشت و مطمئنم که این سخنرانی مایه شگفتی‌تان خواهد شد. تا آن زمان، می‌خواهم از همگی شما به خاطر حضور در اینجا و عشقی که نشان دادید تشکر کنم. و می‌خواهم چند تشکر ویژه کنم. من بی‌نهایت خوشحالم از اینکه صدها معلم از نیویورک امشب در اینجا در کنار ما حضور دارند. و همینطور می‌خواهم از استیون شانفلد تشکر کنم، که مرد بی‌نظیری‌ست. تمام زحماتی که او برای طرح «کودکان را التیام ببخش» می‌کشد فوق‌العاده‌ست.
ما با همدیگر می‌توانیم تغییری را برای بهتر شدن ایجاد کنیم؛ ما با همدیگر می‌توانیم دنیا را التیام ببخشیم و آن را به جایی بهتر تبدیل کنیم. برای همگی‌تان از خداوند طلب خیر دارم. همگی شما را دوست دارم. از اینکه در رویداد امشب شرکت کردید سپاسگزارم. و واقعاً امیدوارم که افکاری که در اینجا بیان شد به همه ما این انگیزه را بدهد که کودکانمان را با تمام وجودمان دوست داشته باشیم و می‌خواهم از تمامی شرکت‌کنندگان در این مراسم قدردانی کنم. خداوند خیرتان دهد، امیدوارم شما را در آکسفورد ببینم‌.»

t.me/MJSupportersForum/1719

🆔 @MJSupportersForum

🎥 ويديوى سخنرانی مایکل در تالار کارنگى
🗓 ۱۴ فوریه ۲۰۰۱

📋 متن سخنرانى به زبان فارسى:
‏t.me/MJSupportersForum/1721

‏🆔 @MJSupportersForum

🌀 اثرات کارآفرینی خانه های اشتغال جمعیت امام علی

🔺جشنواره غذا و بازارچه خیریه بوی عیدی

🗓 ٢ الی ۴ اسفند، ساعت ١٠ الی ٢٢
📌 پارک وی، مجموعه تلاش

🆔 @eventsosa

🗓 خط زمان
📆 دوشنبه ۱۴ فوریه ۲۰۰۵

سومین جلسه‌ی انتخاب هیئت منصفه‌ی پرونده‌ی مایکل برگزار شد.

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 دوشنبه ۱۴ فوریه ۲۰۰۵

سومین جلسه‌ی انتخاب هیئت منصفه‌ی پرونده‌ی مایکل برگزار شد.

مایکل با کت و شلوار سیاه و جلیقه قرمز در جلسه دادگاه حاضر شد و پس از دست تکان دادن به سمت هوادارانش و تفتیش بدنی، وارد سالن دادگاه شد. در این روز برای بار سوم در حضور او کار سؤال و جواب از اعضای انتخابی هیئت منصفه‌ی پرونده‌ی او از سر گرفته شد.

جلسه با معرفی اعضای انتخابی هیئت منصفه توسط قاضی ملویل آغاز شد. قاضی ملویل درخواست کرد که اگر هر یک از این افراد شخصاً مایکل را می‌شناسد خود را معرفی کند. چنین کسی در دادگاه حضور نداشت. مایکل به طرف آنان دست تکان داد و لبخند زد اما چیزی نگفت.

پس از آن توماس میزرو، وکیل مایکل، سؤالات خود را از اعضای هیئت منصفه در مورد احساساتشان در مورد مایکل مطرح کرد. توماس میزرو از آنها پرسید که آیا شاکی را قابل اعتماد می‌دانند یا نه. یک زن پاسخ داد که او با مایکل همدردی می‌کند زیرا خود او دو بار به دروغ متهم به سوء استفاده جنسی از کودکان شده است.

وقتی از آنها پرسیده شد که آیا می‌توانند برخوردی را که با مردم عادی دارند با متهمین مشهور و شاهدان داشته باشند، همگی پاسخ دادند که می‌توانند.

t.me/MJSupportersForum/1727

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 یکشنبه ۱۴ فوریه ۱۹۸۸

پس از ماه‌ها مذاکره، مایکل زمینی را در دره‌ی سانتا یینز به قیمت ۱۹/۵ میلیون دلار خریداری کرد.

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 یکشنبه ۱۴ فوریه ۱۹۸۸

پس از ماه‌ها مذاکره، مایکل زمینی را در دره‌ی سانتا یینز واقع در ۱۳ کیلومتری شمال شهر سانتا یینز و ۱۰۰ مایلی شمال لس‌آنجلس به قیمت ۱۹/۵ میلیون دلار (و طبق برخی منابع دیگر، نزدیک به ۳۰ میلیون دلار) خریداری کرد.

این ملک در ابتدا Zaca Laderas Ranch نام داشت و پس از آنکه توسط ویلیام بون در سال ۱۹۷۷ خریداری شد به Sycamore Valley Ranch تغییر نام یافت. ساختمان‌های اصلی ملک به سفارش ویلیام بون و توسط معمار رابرت آلتوِرس ساخته شد.

مایکل سه ماه بعد از خرید این ملک در ماه می به آن نقل مکان کرد و نام آن را نورلند گذاشت. نام این ملک از سرزمینی خیالی در داستان پیتر پن، پسری که هیچوقت بزرگ نمی‌شود، برگرفته شده و وسعت آن ۱۱۷،۶۱۲،۰۰۰ متر مربع است. مایکل ۱۷ سال در این ملک زندگی کرد و پس از خرید، در آن پارک تفریحی، شهر بازی، باغ وحش و سینما ساخت. نورلند سالیان سال پذیرای کودکان بی‌سرپرست و بیمار بود که به طور رایگان به آنجا دعوت می‌شدند.

بازیگر و دوست مایکل گلوریا هاودز برلین، که یک کارگزار معاملات ملکی بود، این زمین را برای مایکل بعد از ۳ سال جستجو پیدا کرد. البته مایکل نخستین بار این ملک را موقع فیلمبرداری موزیک ویدئوی Say Say Say دیده و شیفته آن شده بود.

گلوریا می‌گوید خانواده‌ی جکسون نیاز مایکل را به جدا شدن از خانواده و رسیدن به آرامش در تنهایی درک نمی‌کردند.

پسر گلوریا همبازی رندی، برادر کوچکتر مایکل، بود. او و خانواده‌ی جکسون همسایه بودند و گلوریا گهگاه کاترین، مادر مایکل را ملاقات می‌کرد. مایکل ۱۲ ساله بود که برای نخستین بار گلوریا را ملاقات کرد.

t.me/MJSupportersForum/1730

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 دوشنبه ۱۴ فوریه ۱۹۸۳

آهنگ Beat It به عنوان سومین تک‌آهنگ آلبوم تریلر منتشر شد.

🆔MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 دوشنبه ۱۴ فوریه ۱۹۸۳

آهنگ Beat It به عنوان سومین تک‌آهنگ آلبوم تریلر منتشر شد.

این آهنگ توسط مایکل نوشته شد. نماهنگ و ترانه‌ی «بزن به چاک» به عنوان یکی از مهم‌ترین، شناخته‌شده‌ترین و پرجایزه‌ترین آثار در تاریخ موسیقی پاپ شناخته می‌شود.

آهنگ «بزن به چاک» دو جایزه گرمی «بهترین ضبط سال» و «بهترین آهنگ راک سال» را در سال ۱۹۸۴ برنده شد. موزیک ویدئوی این آهنگ نیز برنده ۲ جایزه در مراسم جوایز موسیقی آمریکا در سال ۱۹۸۴ شد. در جوایز ویدئوی بیلبورد در سال ۱۹۸۳ نیز موزیک ویدئوی «بزن به چاک» برنده‌ی چهار جایزه شد.

در ۱۶ آوریل ۱۹۸۳ این ترانه رکورد جاودان دیگری را برای مایکل به ارمغان آورد. در این تاریخ این ترانه به رتبه ۵ جدول صد آهنگ برتر بیلبورد رسید، این در حالی بود که ترانه «بیلی جین» مایکل در این تاریخ در رتبه ۱ جدول بود. بدین ترتیب، مایکل تبدیل به اولین خواننده تاریخ موسیقی شد که همزمان دو آهنگش در جدول در بین ۵ اثر برتر بوده است. این رکورد در اختیار تعداد بسیار کمی از خوانندگان است.

ترانه Beat It در ۳۰ آوریل ۱۹۸۳ به صدر جدول صد آهنگ برتر بیلبورد رسید و ۳ هفته در این رتبه باقی ماند. ترانه Beat It مجموعاً ۲۵ هفته در جدول قرار داشت.

مایکل در کتاب زندگی‌اش «مون‌واک» در مورد این ترانه می‌گوید:
«من بعضی مواقع آهنگ‌هایی را از قبل نوشته بودم که نمی‌توانستم خودم را قانع کنم تا ارائه‌شان کنم، وقتی داشتیم روی آلبوم تریلر کار می‌کردیم من مدتی طولانی بود که «بزن به چاک» را پیش خودم نگه داشته بودم. کوئینسی به من گفت ما یک آهنگ راک برای آلبوم نیاز داریم. به من گفت: «یالا کجاست؟ من می‌دونم اونو داری.» من آهنگ‌هایم را دوست داشتم اما خجالت می‌کشیدم دیگران آنها را بشنوند. می‌ترسیدم خوششان نیاید. کوئینسی بالأخره مرا قانع کرد تا اجازه بدهم آهنگ را گوش کند. وقتی «بزن به چاک» را شنید دیوانه شد. من هم حسابی خوشحال شدم.»

تک‌نوازی گیتار میخکوب‌کننده‌ی ۲۰ ثانیه‌ای این آهنگ توسط ون هالن و طی نیم ساعت ضبط شده بود. ون هالن می‌گوید: «انگار همین دیروز بود. ای کاش یک همکاری دیگر با او دست می‌داد، خوش می‌گذشت. آن زمان با خودم گفتم «اگه من تو آهنگ این بچه گیتار بزنم، هیچ‌کس خبردار نمی‌شه، هیچ‌کس پی نمی‌بره» و عجب اشتباه می‌کردم! عجب اشتباه بزرگی... «بزن به چاک» برترین آهنگ سال شد.»

خاطره ون هالنِ هلندی از اولین تماس کوئینسی جونز:
«به او تشر زدم، گفتم «چی می‌خوای؟! حرف بزن ببینم! همش ور ور می‌کنه!» او گفت: «شما ادی هستین؟» گفتم: «آره، دِ بگو چی می‌‌خوای از جونم!؟» او ادامه داد: «من کوئینسی هستم.» با خودم فکر کردم من اصلاً هیچکسی را به این اسم نمی‌شناسم. او گفت: «مرد، من کوئینسی جونزم.» بعد یادم افتاد، گفتم: «وای، متأسفم چه کاری از دستم برمی‌آد؟» و او گفت: «می‌خوای تو آهنگ جدید مایکل جکسون گیتار بزنی؟» و من به آهنگ او فکر می‌کردم... ای‌ بی‌ سی، وان تو تری... (آهنگ ای‌بی‌سی از جکسون فایو)... گفتم گیتار با چنین آهنگ‌هایی که جور درنمی‌آید. هنوز هم صد در صد مطمئن نبودم که با جونز حرف می‌زنم. به او گفتم: «باشه، فردا تو استودیو می‌بینمت.» وقتی به آنجا رسیدم، کوئینسی جونز، مایکل جکسون، مهندس‌ها و خیلی‌های دیگر را دیدم که همگی سرگرم ضبط بودند. مایکل آنجا را ترک کرد و به طرف دیگر سالن رفت. آنطرف انگار داشت برای بچه‌ها چیزی ضبط می‌کرد، فکر کنم همان داستان ای‌تی بود. (کتاب قصه‌ی صوتی ای‌تی که جایزه‌ی گرمی برد). از کوئینسی پرسیدم: «باید چی‌کار کنم؟» او گفت: «هرکار که دلت می‌خواد.» به او هشدار دادم: «مراقب باش، اگه منو می‌شناختی بهم نمی‌گفتی که هر کار دلم می‌خواد بکنم.» به آهنگ گوش دادم و بی‌درنگ گفتم: «می‌تونم بعضی جاها رو تغییر بدم؟» سپس به سراغ مهندس رفتم و توضیحاتی دادم، ده دقیقه زمان برد و بعد دو قطعه بداهه اجرا کردم، سرگرم اجرای دوم بودم که مایکل وارد شد. من نمی‌دانستم که او نسبت به کارم چه واکنشی نشان می‌داد، بنابراین پیش از آنکه بگذارم به چیزی گوش بدهد، به او هشدار دادم، گفتم: «ببین، من بخش میونی آهنگت رو تغییر دادم» و در ذهنم فکر می‌کردم که یا مأموران امنیتی‌اش مرا به بیرون پرتاب می‌کنند و یا اینکه از آهنگ خوشش می‌آید. بالأخره آهنگ را شنید و پس از آن رو کرد به من و گفت: «وای! ممنونم که انقدر شور و اشتیاق داشتی که فقط برای ضبط یه تک‌نوازی به اینجا نیومدی، بلکه به کار اهمیت می‌دی و اومدی تا اونو بهتر پیش ببری.» او یک اعجوبه‌ی موسیقی با قلب یک کودک بود. او یک حرفه‌ای و یک مرد نازنین بود. و اما دستمزدی که برای اجرای گیتار دریافت کردم چه بود؟ کوئینسی گفته است: «دو بسته‌ی شش تایی آب جو.» بله دستمزد من چنین چیزی بود.»

t.me/MJSupportersForum/1732

🆔MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 سه‌شنبه ۱۵ فوریه ۲۰۰۵

صبح روز سه‌شنبه، در حالیکه مایکل در اتومبیلش به سمت محل دادگاه در حرکت بود دچار حالت تهوع شد و مسیرش را به سمت بیمارستان تغییر داد.

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 سه‌شنبه ۱۵ فوریه ۲۰۰۵

صبح روز سه‌شنبه ۱۵ فوریه، در حالیکه مایکل در اتومبیلش به سمت محل دادگاه در حرکت بود دچار حالت تهوع شد و مسیرش را به سمت بیمارستان تغییر داد.

دکتر چاک مریل بیماری مایکل را آنفلونزا تشخیص داد و گفت: «او وقتی از بیمارستان مرخص می‌شود که وضع جسمانی‌اش پایدار و برای رفتن به خانه از سلامت کافی برخوردار باشد.»

پانزده دقیقه پس از آغاز چهارمین جلسه‌ی انتخاب اعضای هیئت منصفه، قاضی ملویل اعلام کرد که مایکل جکسون به دلیل احساس کسالت در راه آمدن به دادگاه، به بیمارستان منتقل شده است. او علت بیماری را آنفلونزا ذکر کرد. قاضی ملویل خطاب به هیئت صد نفره که در دادگاه نشسته بودند، گفت: «آقای جکسون امروز در دادگاه حاضر نمی‌شوند.» ملویل اضافه کرد که او در طی یک کنفرانس مطبوعاتی همراه با پزشک و وکلای مدافع جکسون در این باره صحبت می‌کند.

توماس میزرو گفت که موکلش احساس کسالت بسیاری می‌کرده است.

در پی اتفاقی که برای مایکل پیش آمد، رندی برادر او، خود را به بیمارستان رساند. رندی گفت که مایکل در مسیر رفتن به دادگاه دچار حالت تهوع شده بود. «من آخر هفته با او ملاقات داشتم و به او گفتم که به دادگاه نرود. اما او به رفتن اصرار داشت.»

تجمع خبرنگاران در محوطه بیمارستان مشکلات فراوانی را برای مسئولین آن به وجود آورده بود تا جایی‌که آرامش را از بیماران این بیمارستان گرفته و خلوت آنان را بر هم زده بود. در پی مشکلات ایجاد شده، مسئولین مکانی را خارج از محوطه‌ی بیمارستان برای تجمع رسانه‌ها در نظر گرفتند. به تمامی خبرنگاران و فیلمبرداران نیز گفته شد تا هرچه سریعتر به این محل تغییر مکان دهند. مسئولین بیمارستان همچنین گفتند که بنا بر قوانین محرمانگی اطلاعات مربوط به وضع سلامت بیماران، هیچ‌گونه اطلاعاتی را در مورد وضع جسمانی مایکل منتشر نمی‌کنند.

بیرون بیمارستان Marian Medical Center جمعیتی بالغ بر ۵۰ نفر از طرفداران مایکل جکسون و همینطور خبرنگاران که لحظه به لحظه گسترده‌تر می‌شد، حضور داشت. پلیس‌های ایالت سانتا ماریا از ورود افرادی که به نظر می‌رسید گزارشگر باشند، به داخل بیمارستان جلوگیری می‌کردند و مسئولین بیمارستان نیز پوشش سفیدی بر در ورودی اورژانس بیمارستان نصب کردند تا معلوم نباشد در آنجا چه می‌گذرد.

صبح روز چهارشنبه، مایکل از پشت پرده‌ی اطاقش، که در طبقه‌ی چهارم بیمارستان واقع بود، به طرف طرفدارانش دست تکان داد. تعدادی از طرفداران که از شبِ پیش در محوطه‌ی بیمارستان تجمع کرده بودند، با دیدن مایکل هیجان‌زده شدند. مایکل مانند همیشه با انگشتانش علامت پیروزی را نشان می‌داد. او همچنین یک خرس عروسکی را، که به گفته‌ی طرفدارانش آنها به او داده بودند، در هوا تکان می‌داد. یک لوله‌ی سرم هم به دست او متصل بود. هنگامی‌که طرفداران فریاد می‌زدند «دوستت داریم مایکل»، دستی، درحالی‌که تکه کاغذی را نگه داشته بود، از پنجره بیرون آمد. روی کاغذ نوشته شده بود «من بیشتر دوستتان دارم.»

قبل از آنکه مایکل از بیمارستان مرخص شود، مادر و پدر و همچنین برادرانش جرمین و رندی چندین ساعت در بیمارستان با او ملاقات داشتند. نماینده‌ی کلوپ طرفداران مایکل جکسون و سخنگوی خانواده‌ی جکسون، Angel Howansky، پیش از مرخص شدن مایکل از بیمارستان به خبرنگاران گفت: «قطعاً آنفلونزاست. او تقریباً یک هفته بیمار بود. اما حالا بهتر شده است.»

مایکل، بعدازظهر روز چهارشنبه ۱۶ فوریه، پس از اتمام یک کنفرانس مطبوعاتی که در آن دکتر چاک مریل عنوان کرده بود که «مایکل هنوز نشانه‌های بیماری را دارد اما سرحال است»، پس از ۳۳ ساعت بستری بودن از بیمارستان مرخص شد.

سخنگوی مایکل، خانم ریمون بین اطلاع داد که مایکل به منزلش، نورلند، برگشته است. او گفت که حالت تهوع و نشانه‌های بیماری او تا حدی فروکش کرده است. اما حال او هنوز بطور کامل مساعد نیست. مایکل تصمیم گرفته است تا در خانه به مداوایش ادامه دهد. دکتر وضع جسمانی مایکل جکسون را پایدار ذکر کرده و عنوان کرده است که «آقای جکسون هنوز برای برخی علائم مزمن بیماری به مراقبت نیاز دارد. اما از طرف دیگر سرحال آمده است.» درمان مایکل شامل تزریق مایعات به داخل عروق خونی اوست.

خبرنگاران و عکسبرداران شاهد خروج مایکل از بیمارستان نبودند، اما دو اتومبیل سیاه را دیدند که بطرف درهای ورودی ساختمان بیمارستان رفتند و بعد از گذشت چند ثانیه در ساعت ۵:۳۰ بعدازظهر به سرعت محوطه‌ی آنجا را ترک کردند.

در پی این حادثه، انتخاب اعضای هیئت منصفه یک هفته به عقب افتاد. تاریخ جلسه بعدی ۲۲ فوریه اعلام شد.

t.me/MJSupportersForum/1734

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 دوشنبه ۱۵ فوریه ۱۹۹۳

دهمین تک‌آهنگ آلبوم دنجرس به نام Give In To Me منتشر شد.

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 دوشنبه ۱۵ فوریه ۱۹۹۳

دهمین تک‌آهنگ آلبوم دنجرس به نام Give In To Me منتشر شد.

این ترانه فقط در اروپا، استرالیا و نیوزلند منتشر شد. در جدول نیوزلند چهار هفته متوالی در صدر جدول قرار گرفت و در جدول بریتانیا به رتبه دوم رسید.

ترانه‌سرا و تهیه‌کننده این آهنگ مایکل بود که در هر دو زمینه بیل بوترل او را یاری کرد.

سبک این آهنگ هارد راک است و توانست نظر مثبت منتقدان موسیقی دنیا را به خود جلب کند.

اسلش گیتاریست معروف گروه Guns N’ Roses در این ترانه با مایکل همکاری کرد.

موزیک ویدئوی این آهنگ در روز ۲۵ ژوئن ۱۹۹۲ دو روز قبل از آغاز تور دنجرس مایکل در شهر مونیخ و در عرض دو ساعت ضبط و فیلمبرداری شد.

t.me/MJSupportersForum/1736

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 یکشنبه ۱۶ فوریه ۱۹۹۷

مایکل به همراه الیزابت تیلور در مراسمی تحت عنوان تولدت مبارک الیزابت حضور یافت.


🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 یکشنبه ۱۶ فوریه ۱۹۹۷

مایکل به همراه الیزابت تیلور در مراسمی تحت عنوان تولدت مبارک الیزابت حضور یافت.

این مراسم به مناسبت شصت و پنجمین سالگرد تولد الیزابت تیلور در سالن Pantages Theatre در هالیوود ترتیب داده شده بود.

این اولین حضور مایکل در یک جمع عمومی بعد از تولد اولین فرزندش پرينس بود. مایکل در این مراسم آهنگی را که به مناسبت همین روز به نام Elizabeth I Love You نوشته بود اجرا کرد.

t.me/MJSupportersForum/1738

🆔 @MJSupportersForum

🎥 ويديوى حضور مایکل و الیزابت تیلور در مراسم «تولدت مبارک الیزابت»

🗓 ۱۶ فوریه ۱۹۹۷

‏🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 شنبه ۱۹ فوریه ۱۹۹۴

مراسم «تجلیل خانواده جکسون» در MGM Grand Garden Arena لاس وگاس برگزار شد.

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 شنبه ۱۹ فوریه ۱۹۹۴

مراسم «تجلیل خانواده جکسون» در MGM Grand Garden Arena لاس وگاس برگزار شد.

این رویداد بیشتر جشنی بود که به منظور گرد‌آوری کمک‌های مالی و بزرگداشت هنرپیشه بزرگ هالیوود الیزابت تیلور و غول موسیقی بری گوردی برپا شد.

طبق گزارش روزنامه لس‌آنجلس تایمز، درآمد حاصل از پخش تلویزیونی مراسم و فروش بلیت‌های آن ۶ میلیون دلار بود که از این مبلغ، ۵/۵ میلیون دلار به سازمان غیردولتی Family Caring for Families که به تازگی توسط جکسون‌ها راه‌اندازی شده بود، رسید و ۵۰۰ هزار دلار باقی‌مانده نیز به سایر مؤسسات خیریه اهدا شد.

ضبط این مراسم از ساعت ۸ شب با پخش کلیپ Leave Me Alone مايکل آغاز شد و پخش تلویزیونی آن نیز سه روز بعد، در روز سه‌شنبه ۲۲ فوریه، ساعت ۹ شب از شبکه ان‌بی‌سی صورت گرفت.

قیمت هر بلیت این مراسم در ابتدا ۲۰۰ و ۳۵۰ دلار بود که به دلیل بعضی ناهماهنگی‌ها و تأخیر در فروش به ۵۰ تا ۱۵۰ دلار کاهش يافت.

مایکل، که تازه دو ماه پیش به خاطر اتهامات دروغین ۱۹۹۳ به استفاده از داروهاى آرامبخش روى آورده و مدتی در کلینیکی بستری شده بود، در ابتدا قصد حضور در این مراسم را نداشت، اما در آخر تسلیم خواسته خانواده‌اش شد.

در این مراسم مایکل آهنگی اجرا نکرد و به جز اجرای دسته‌جمعی آهنگ If You Only Believe با اعضای خانواده جکسون و هنرمندانی همچون سلین دیون، بروس هورنزبی، گلادیس نایت و دیان وارویک، تنها دوبار برای اهدا جایزه‌ی افتخاری خانواده جکسون به الیزابت تیلور و برى گوردی به روی صحنه آمد.

الیزابت تیلور و بری گوردی هر یک، پس از دریافت جایزه افتخاری خود، در حمایت از مایکل سخنرانی کوتاهی کردند. بری گوردی در پایان صحبتش رو به مایکل کرد و گفت: «مایکل، تو وقتی ۹ سال داشتی من به تو ایمان آوردم، حالا هم به تو ایمان دارم، و هرگز از ایمانم به تو دست برنمی‌دارم!» و سپس مایکل را در آغوش گرفت.

همچنین، ليزا ماری در این مراسم مایکل را همراهی کرد. این اولین حضور ليزا در کنار مایکل در یک مراسم عمومی بود.

سلين ديون یکی از معدود مهمان‌های خانواده جکسون در مراسم این شب بود. او اجرایی انفرادی از ترانه The Power Of Love را به نمایش گذاشت و در آخر مراسم بر روی صحنه به اتفاق خانواده جکسون ترانه If You Only Believe را اجرا کرد.

در پشت صحنه، مایکل، قبل از آنکه جایزه اولش را اهدا کند، از وفاداری طرفداران خود قدردانی کرد. او گفت: «بعضی دوست‌ها همچون سایه هستند و فقط وقتی که خورشید می‌تابد می‌توان آنها را دید. اما طرفدارانم حتی در روزهای تاریک حامی‌ام بودند. من همه چیز را مدیون آنها هستم.»

هنگامی‌که مایکل برای اهدای جایزه روی صحنه آمد، جمعیت ۱۳ هزار نفری حاضر در سالن ۵ دقیقه او را ایستاده تشویق کردند.

تمام خانواده جکسون به جز لاتویا در این مراسم حضور داشتند. لاتویا چند روز قبل اعلام کرده بود که خانواده‌اش به او اجازه حضور ندادند مگر اینکه توافقنامه‌ای را مبنی بر عدم انتقاد از مایکل یا خانواده‌اش امضا می‌کرد. البته جرمین جکسون، که مدیریت برگزاری مراسم را بر عهده داشت، و کاترین مادر خانواده جکسون چنین ادعایی را رد کردند و گفتند که هرگز چنین دستور سکوتی به لاتویا نداده‌اند.

t.me/MJSupportersForum/1741

🆔 @MJSupportersForum

🎥 ويديوى مراسم «تجلیل خانواده جکسون» در MGM Grand Garden Arena لاس وگاس

🗓 ۱۹ فوریه ۱۹۹۴

‏🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 دوشنبه ۱۹ فوریه ۱۹۹۶

مایکل در شانزدهمین مراسم سالانه Brit Awards، بزرگترین مراسم اهدای جوایز پاپ در کشور انگلستان، حضور يافت.

🆔MJSupportersForum