🗓 خط زمان
📆 شنبه ۲۳ مارس ۱۹۹۶
(قسمت سوم)
در ۲۲ آوریل پخش این موزیک ویدئو در شبکه MTV آمریکا و شبکه VH1 قدغن شد. فقط یکبار بخاطر اشتباه اتاق تدوین از شبکه ام‌تی‌وی پخش شد. دلیل این ممنوعیت محتوای ویدئو نبود، بلکه به خاطر محتوای شعر آهنگ بود. بنا بر گفته‌ی سخنگوی شبکه‌ی ام‌تی‌وی، این آهنگ در شنوندگان این فرضیه را ایجاد می‌کند که آهنگی ضد یهود است. این در حالی بود که شبکه‌ی ام‌تی‌وی نماهنگ‌هایی که در آنها حیوانات قطعه‌قطعه می‌شدند، از زنان برای منظور جنسی استفاده می‌شد، خشونت رواج داده می‌شد و غیره را فوراً پخش می‌کرد و شعارشان «آزادی بیان» بود و معتقد بودند موسیقی وسیله‌ای برای ابراز عقیده است و باید آزاد باشد. بعد از مدتی این دو شبکه‌ی معروف شروع به پخش موزیک ویدئو کردند ولی در ابتدای آن نوشته‌ای را اضافه کردند: «این شبکه مسئولیتی در قبال پخش این کلیپ ندارد و آن را تنها برای دفاع از آزادی هنر نمایش می‌دهد.»
در ژوئن ۱۹۹۶ موزیک ویدئوی «آنها به ما اهمیتی نمی‌دهند» به رتبه‌ی ۱ جدول بیست موزیک ویدئوی برتر شبکه ام‌تی‌وی اروپا رسید و چندین هفته در این رتبه باقی ماند. در سپتامبر ۱۹۹۷ شبکه ام‌تی‌وی اروپا شروع به پخش نسخه‌ی زندان کرد اما فقط بعد از نیمه شب. نسخه‌ی زندان در چندین شبکه موسیقی به علت صحنه‌های خشونت‌آمیز موجود در آن ممنوع شد.
زمانی که مایکل تصمیم به تهیه‌ی موزیک ویدئوی They Don't Care About Us گرفت، محله‌ی دونا مارتا در سلطه‌ی یک گروه قاچاقچی مواد مخدر بود. آنها در ازای امضای قراردادی که آنان را ملزم می‌کرد علیه جان مایکل و گروهش اقدام نکنند، مبلغ زیادی پول گرفتند. اکنون پلیس این منطقه را از وجود قاچاقچیان پاک کرده است و از این منطقه برای انجام طرح‌های امنیتی استفاده می‌کند. به همین منظور همه نوع امکانات و سرویس‌های اجتماعی از جمله دسترسی به اینترنت بی‌سیم در این حلبی‌آباد سابق فراهم گردیده است.
اکنون مجسمه‌ی مایکل بر روی پشت بام یک مرکز فرهنگی تازه‌تأسیس در این منطقه بنا شده است. مؤسس آن می‌گوید: «مایکل چشم دنیا را بر روی وضعیت اجتماعی ریو دو ژانیرو گشود. او با خودش بصیرت آورد و دونا مارتا را در مرکز توجه قرار داد.»
دهکده‌ی جرم‌خیز سال ۹۶ اکنون نمادی از پیشرفت اجتماعی برای ریو دو ژانیرو به حساب می‌آید، و آغازگر این مسیر مایکل بود.
این آهنگ حماسی مایکل تبدیل به موسیقی اعتراض علیه ناعدالتی شده است و در بسیاری از موقعیت‌های اینچنینی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
t.me/MJSupportersForum/1829
🆔 @MJSupportersForum
📆 شنبه ۲۳ مارس ۱۹۹۶
(قسمت سوم)
در ۲۲ آوریل پخش این موزیک ویدئو در شبکه MTV آمریکا و شبکه VH1 قدغن شد. فقط یکبار بخاطر اشتباه اتاق تدوین از شبکه ام‌تی‌وی پخش شد. دلیل این ممنوعیت محتوای ویدئو نبود، بلکه به خاطر محتوای شعر آهنگ بود. بنا بر گفته‌ی سخنگوی شبکه‌ی ام‌تی‌وی، این آهنگ در شنوندگان این فرضیه را ایجاد می‌کند که آهنگی ضد یهود است. این در حالی بود که شبکه‌ی ام‌تی‌وی نماهنگ‌هایی که در آنها حیوانات قطعه‌قطعه می‌شدند، از زنان برای منظور جنسی استفاده می‌شد، خشونت رواج داده می‌شد و غیره را فوراً پخش می‌کرد و شعارشان «آزادی بیان» بود و معتقد بودند موسیقی وسیله‌ای برای ابراز عقیده است و باید آزاد باشد. بعد از مدتی این دو شبکه‌ی معروف شروع به پخش موزیک ویدئو کردند ولی در ابتدای آن نوشته‌ای را اضافه کردند: «این شبکه مسئولیتی در قبال پخش این کلیپ ندارد و آن را تنها برای دفاع از آزادی هنر نمایش می‌دهد.»
در ژوئن ۱۹۹۶ موزیک ویدئوی «آنها به ما اهمیتی نمی‌دهند» به رتبه‌ی ۱ جدول بیست موزیک ویدئوی برتر شبکه ام‌تی‌وی اروپا رسید و چندین هفته در این رتبه باقی ماند. در سپتامبر ۱۹۹۷ شبکه ام‌تی‌وی اروپا شروع به پخش نسخه‌ی زندان کرد اما فقط بعد از نیمه شب. نسخه‌ی زندان در چندین شبکه موسیقی به علت صحنه‌های خشونت‌آمیز موجود در آن ممنوع شد.
زمانی که مایکل تصمیم به تهیه‌ی موزیک ویدئوی They Don't Care About Us گرفت، محله‌ی دونا مارتا در سلطه‌ی یک گروه قاچاقچی مواد مخدر بود. آنها در ازای امضای قراردادی که آنان را ملزم می‌کرد علیه جان مایکل و گروهش اقدام نکنند، مبلغ زیادی پول گرفتند. اکنون پلیس این منطقه را از وجود قاچاقچیان پاک کرده است و از این منطقه برای انجام طرح‌های امنیتی استفاده می‌کند. به همین منظور همه نوع امکانات و سرویس‌های اجتماعی از جمله دسترسی به اینترنت بی‌سیم در این حلبی‌آباد سابق فراهم گردیده است.
اکنون مجسمه‌ی مایکل بر روی پشت بام یک مرکز فرهنگی تازه‌تأسیس در این منطقه بنا شده است. مؤسس آن می‌گوید: «مایکل چشم دنیا را بر روی وضعیت اجتماعی ریو دو ژانیرو گشود. او با خودش بصیرت آورد و دونا مارتا را در مرکز توجه قرار داد.»
دهکده‌ی جرم‌خیز سال ۹۶ اکنون نمادی از پیشرفت اجتماعی برای ریو دو ژانیرو به حساب می‌آید، و آغازگر این مسیر مایکل بود.
این آهنگ حماسی مایکل تبدیل به موسیقی اعتراض علیه ناعدالتی شده است و در بسیاری از موقعیت‌های اینچنینی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
t.me/MJSupportersForum/1829
🆔 @MJSupportersForum
Telegram
انجمن حامیان مایکل جکسون
🗓 خط زمان
📆 شنبه ۲۳ مارس ۱۹۹۶
موزیک ویدئوی They Don’t Care About Us در ساعت ۱ بعدازظهر از شبکه‌ی MTV اروپا در برنامه First Look برای اولین بار پخش شد.
🆔 @MJSupportersForum
📆 شنبه ۲۳ مارس ۱۹۹۶
موزیک ویدئوی They Don’t Care About Us در ساعت ۱ بعدازظهر از شبکه‌ی MTV اروپا در برنامه First Look برای اولین بار پخش شد.
🆔 @MJSupportersForum
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 گزارش خبری شبکه Entertainment Tonight از ساخت موزیک ویدئوی They Don't Care About Us
🆔 @MJSupportersForum
🆔 @MJSupportersForum
Forwarded from انجمن حامیان مایکل جکسون
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
💥 آنها اهمیتی به ما نمی‌دهند!
(با #زیرنویس_فارسی)
🎥 «این فیلم بی‌عدالتی به تمام بشریت را به تصویر می‌کشد»
They Don't Care About Us
🎞 #480p
📣 لطفاً ویدیو را منتشر کنید!
🆔 @MJ_SF
(با #زیرنویس_فارسی)
🎥 «این فیلم بی‌عدالتی به تمام بشریت را به تصویر می‌کشد»
They Don't Care About Us
🎞 #480p
📣 لطفاً ویدیو را منتشر کنید!
🆔 @MJ_SF
🗓 خط زمان
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
مایکل در ویژه‌برنامه‌ی Motown 25: Yesterday, Today, Forever در سالن سیویک پاسادنا حضور یافت و با اجرای اولین حرکت مون‌واک دنیا را تکان داد.
🆔 @MJSupportersForum
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
مایکل در ویژه‌برنامه‌ی Motown 25: Yesterday, Today, Forever در سالن سیویک پاسادنا حضور یافت و با اجرای اولین حرکت مون‌واک دنیا را تکان داد.
🆔 @MJSupportersForum
🗓 خط زمان
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
(قسمت اول)
مایکل در ویژه‌برنامه‌ی Motown 25: Yesterday, Today, Forever در سالن سیویک پاسادنا حضور یافت و با اجرای اولین حرکت مون‌واک دنیا را تکان داد.
این ویژه‌برنامه‌ی تلویزیونی به تهیه‌کنندگی Suzanne de Passe برای بزرگداشت بیست و پنجمین سالگرد تأسیس موتاون ضبط شد و تنظیم و نویسندگی مشترک آن بر عهده‌ی سوزان د پس و روث ادکینز رابینسون بود. این برنامه در ۱۶ می ۱۹۸۳ از شبکه NBC پخش شد. شهرت این برنامه بیشتر برای اجرای آهنگ Billie Jean توسط مایکل و اولین اجرای رقص معروف مون‌واک است.
برنامه «موتاون ۲۵» در شهرهای نیویورک، شیکاگو، لس آنجلس، دیترویت، سانفرانسیسکو و فیلادلفیا پخش شد و ۴۷ میلیون بیننده تلویزیونی داشت، به عبارتی ۳۵ درصد مردم آمریکا آن را تماشا کردند.
طبق کتاب MJ: The Genius of Michael Jackson، زندگینامه روایی تهیه‌شده توسط استیو نوپر از مصاحبه‌هایی که با بیش از ۴۰۰ نفر از نزدیکان مایکل و همکاران و افراد خانواده‌اش انجام داده است، در سال ۱۹۸۳، سوزان دِ پس، که هنوز به بری گوردی وفادار بود، برای احیای موتاون به گوردی پیشنهادی ارائه داد و او را به برگزاری برنامه‌ای برای بیست و پنجمین سالگرد موتاون ترغیب کرد. سود این برنامه به مؤسسه‌های خیریه می‌رسید. گوردی از این پیشنهاد خوشش آمد و فکر کرد که می‌تواند بیشتر ستارگان سابقش را برای این برنامه دور هم جمع کند.
در خصوص دعوت از مایکل جکسون، او این دعوت را پذیرفت اما نحوه پذیرش آن بسته به راوی ماجرا فرق می‌کند. طبق گفته بری گوردی، مایکل احساس می‌کرد که در تلویزیون بیش از حد در معرض دید عموم قرار می‌گیرد و ترجیح می‌داد در بین تماشاچیان بنشیند و تنها با حضورش از این برنامه حمایت کند. بنابراین بری ناچار به خواهش و تمنا از او شد.
اما سوزی آیکیدا، که قبلاً رابط بین جکسون فایو و موتاون بود، آن را جور دیگری تعریف می‌کند. ده روز قبل از ضبط برنامه، جرمین که هنوز عضوی از موتاون بود با او تماس گرفت و از اینکه برادرانش برای حضور در این ویژه‌برنامه دعوت نشده بودند شکایت کرد. آیکیدا که باورش نمی‌شد فکر کرد او شوخی می‌کند اما جرمین به او گفت که سوزان از آنها دعوت نکرده است. بنابراین آیکیدا با گوردی تماس گرفت و اجازه خواست که خودش مستقیماً با مایکل تماس بگیرد و او هم موافقت کرد. آیکیدا بالأخره مایکل را راضی به شرکت در این برنامه کرد.
هم در کتاب جرمین و هم در کتاب مون‌واک، مایکل بلافاصله درخواست اجرای تکی کرده بود. اما آیکیدا می‌گوید این گوردی بود که پیشنهاد داد مایکل این آهنگ را اجرا کند، البته این را فقط با آیکیدا در میان گذاشته بود. آیکیدا هم به او گفته بود که فکر نمی‌کند ایده خوبی باشد. بعد از این، مایکل با آیکیدا تماس می‌گیرد و می‌گوید: «بری عصبانی می‌شود، اما من می‌خواهم کاری انجام دهم ... می‌خواهم بیلی جین را اجرا کنم.» آیکیدا که بسیار خوشحال شده بود، به مایکل اکیداً توصیه کرد که اجازه ندهد گروه نوازندگان معمولی موتاون ۲۵ آهنگ او را اجرا کنند «چون هرگز نمی‌توانند الگوی ریتمیک این آهنگ را درست اجرا کنند.» بنابراین مایکل و آیکیدا توافق کردند که او در این اجرا فقط روی آهنگ اصلی لب بزند. آیکیدا این خبر را به گوردی رساند و او نیز بسیار ذوق‌زده شد.
مایکل در این ویژه‌برنامه ابتدا به اتفاق برادرانش نمایشی ترکیبی از چهار آهنگ معروف جکسون فایو، I Want You Back، The Love You Save، Never Can Say Goodbye و I’ll Be There را اجرا کرد. در این اجرای ترکیبی، به جز میکروفون مایکل، میکروفون هیچ یک از اعضای گروه روشن نبود. به همین علت در هنگام اجرای جرمین در ترانه I'll Be There مایکل به جرمین نزدیک شد تا او بتواند از میکروفون روشن مایکل استفاده کند. این اولین بار بعد از سال ۱۹۷۵ بود که جرمین به برادرانش می‌پیوست. رندی نیز در این اجرا به برادرانش پیوست.
پس از این اجرای ترکیبی، برادران مایکل صحنه را ترک کردند اما مایکل روی صحنه باقی ماند و گفت: «باید بگم، یاد اون روزهای خوب گذشته بخیر. من این آهنگ‌ها رو دوست دارم. اون لحظات جادویی بودند، همه‌ی برادرانم، از جمله جرمین. اینها آهنگ‌های خوبی بودند. من این آهنگ‌ها رو خیلی دوست دارم. اما، به ویژه، آهنگ‌های جدید رو دوست دارم.» سپس آهنگ «بیلی جین» آغاز شد.
مایکل کت سیاه پولک‌دار افسانه‌ای و پیراهن براقش را به تن داشت. او برای اولین بار بود که کلاه فدورای مشکی‌اش را بر سر می‌گذاشت و دستکش تک سفید سنگ‌دوزی‌شده‌اش را بر دست داشت. البته لازم به ذکر است که مایکل دستکش تک را از چند سال قبل از تریلر در بعضی اجراها دست می‌کرد اما خیلی مورد توجه قرار نگرفته بود.
t.me/MJSupportersForum/1837
🆔 @MJSupportersForum
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
(قسمت اول)
مایکل در ویژه‌برنامه‌ی Motown 25: Yesterday, Today, Forever در سالن سیویک پاسادنا حضور یافت و با اجرای اولین حرکت مون‌واک دنیا را تکان داد.
این ویژه‌برنامه‌ی تلویزیونی به تهیه‌کنندگی Suzanne de Passe برای بزرگداشت بیست و پنجمین سالگرد تأسیس موتاون ضبط شد و تنظیم و نویسندگی مشترک آن بر عهده‌ی سوزان د پس و روث ادکینز رابینسون بود. این برنامه در ۱۶ می ۱۹۸۳ از شبکه NBC پخش شد. شهرت این برنامه بیشتر برای اجرای آهنگ Billie Jean توسط مایکل و اولین اجرای رقص معروف مون‌واک است.
برنامه «موتاون ۲۵» در شهرهای نیویورک، شیکاگو، لس آنجلس، دیترویت، سانفرانسیسکو و فیلادلفیا پخش شد و ۴۷ میلیون بیننده تلویزیونی داشت، به عبارتی ۳۵ درصد مردم آمریکا آن را تماشا کردند.
طبق کتاب MJ: The Genius of Michael Jackson، زندگینامه روایی تهیه‌شده توسط استیو نوپر از مصاحبه‌هایی که با بیش از ۴۰۰ نفر از نزدیکان مایکل و همکاران و افراد خانواده‌اش انجام داده است، در سال ۱۹۸۳، سوزان دِ پس، که هنوز به بری گوردی وفادار بود، برای احیای موتاون به گوردی پیشنهادی ارائه داد و او را به برگزاری برنامه‌ای برای بیست و پنجمین سالگرد موتاون ترغیب کرد. سود این برنامه به مؤسسه‌های خیریه می‌رسید. گوردی از این پیشنهاد خوشش آمد و فکر کرد که می‌تواند بیشتر ستارگان سابقش را برای این برنامه دور هم جمع کند.
در خصوص دعوت از مایکل جکسون، او این دعوت را پذیرفت اما نحوه پذیرش آن بسته به راوی ماجرا فرق می‌کند. طبق گفته بری گوردی، مایکل احساس می‌کرد که در تلویزیون بیش از حد در معرض دید عموم قرار می‌گیرد و ترجیح می‌داد در بین تماشاچیان بنشیند و تنها با حضورش از این برنامه حمایت کند. بنابراین بری ناچار به خواهش و تمنا از او شد.
اما سوزی آیکیدا، که قبلاً رابط بین جکسون فایو و موتاون بود، آن را جور دیگری تعریف می‌کند. ده روز قبل از ضبط برنامه، جرمین که هنوز عضوی از موتاون بود با او تماس گرفت و از اینکه برادرانش برای حضور در این ویژه‌برنامه دعوت نشده بودند شکایت کرد. آیکیدا که باورش نمی‌شد فکر کرد او شوخی می‌کند اما جرمین به او گفت که سوزان از آنها دعوت نکرده است. بنابراین آیکیدا با گوردی تماس گرفت و اجازه خواست که خودش مستقیماً با مایکل تماس بگیرد و او هم موافقت کرد. آیکیدا بالأخره مایکل را راضی به شرکت در این برنامه کرد.
هم در کتاب جرمین و هم در کتاب مون‌واک، مایکل بلافاصله درخواست اجرای تکی کرده بود. اما آیکیدا می‌گوید این گوردی بود که پیشنهاد داد مایکل این آهنگ را اجرا کند، البته این را فقط با آیکیدا در میان گذاشته بود. آیکیدا هم به او گفته بود که فکر نمی‌کند ایده خوبی باشد. بعد از این، مایکل با آیکیدا تماس می‌گیرد و می‌گوید: «بری عصبانی می‌شود، اما من می‌خواهم کاری انجام دهم ... می‌خواهم بیلی جین را اجرا کنم.» آیکیدا که بسیار خوشحال شده بود، به مایکل اکیداً توصیه کرد که اجازه ندهد گروه نوازندگان معمولی موتاون ۲۵ آهنگ او را اجرا کنند «چون هرگز نمی‌توانند الگوی ریتمیک این آهنگ را درست اجرا کنند.» بنابراین مایکل و آیکیدا توافق کردند که او در این اجرا فقط روی آهنگ اصلی لب بزند. آیکیدا این خبر را به گوردی رساند و او نیز بسیار ذوق‌زده شد.
مایکل در این ویژه‌برنامه ابتدا به اتفاق برادرانش نمایشی ترکیبی از چهار آهنگ معروف جکسون فایو، I Want You Back، The Love You Save، Never Can Say Goodbye و I’ll Be There را اجرا کرد. در این اجرای ترکیبی، به جز میکروفون مایکل، میکروفون هیچ یک از اعضای گروه روشن نبود. به همین علت در هنگام اجرای جرمین در ترانه I'll Be There مایکل به جرمین نزدیک شد تا او بتواند از میکروفون روشن مایکل استفاده کند. این اولین بار بعد از سال ۱۹۷۵ بود که جرمین به برادرانش می‌پیوست. رندی نیز در این اجرا به برادرانش پیوست.
پس از این اجرای ترکیبی، برادران مایکل صحنه را ترک کردند اما مایکل روی صحنه باقی ماند و گفت: «باید بگم، یاد اون روزهای خوب گذشته بخیر. من این آهنگ‌ها رو دوست دارم. اون لحظات جادویی بودند، همه‌ی برادرانم، از جمله جرمین. اینها آهنگ‌های خوبی بودند. من این آهنگ‌ها رو خیلی دوست دارم. اما، به ویژه، آهنگ‌های جدید رو دوست دارم.» سپس آهنگ «بیلی جین» آغاز شد.
مایکل کت سیاه پولک‌دار افسانه‌ای و پیراهن براقش را به تن داشت. او برای اولین بار بود که کلاه فدورای مشکی‌اش را بر سر می‌گذاشت و دستکش تک سفید سنگ‌دوزی‌شده‌اش را بر دست داشت. البته لازم به ذکر است که مایکل دستکش تک را از چند سال قبل از تریلر در بعضی اجراها دست می‌کرد اما خیلی مورد توجه قرار نگرفته بود.
t.me/MJSupportersForum/1837
🆔 @MJSupportersForum
Telegram
انجمن حامیان مایکل جکسون
🗓 خط زمان
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
مایکل در ویژه‌برنامه‌ی Motown 25: Yesterday, Today, Forever در سالن سیویک پاسادنا حضور یافت و با اجرای اولین حرکت مون‌واک دنیا را تکان داد.
🆔 @MJSupportersForum
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
مایکل در ویژه‌برنامه‌ی Motown 25: Yesterday, Today, Forever در سالن سیویک پاسادنا حضور یافت و با اجرای اولین حرکت مون‌واک دنیا را تکان داد.
🆔 @MJSupportersForum
🗓 خط زمان
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
(قسمت دوم)
و اما مایکل برای اولین بار، به مردم چیزی را نشان داد که بعدها به مهمترین علامت مشخصه‌ی او مبدل گشت... رقص مون‌واک! البته این حرکت ابداع خود مایکل نبود و سال‌ها پیش از او افرادی همچون بیل بیلی، کب کالووی، جیمز براون، دامیتا جو فریمن، کاسپر و کولی، جفری دنیل، مستر بوجانگلز، باب فاس، مارسل مارسو و شیلدز و یارنل شبیه این حرکت را، که به backslide معروف بود، انجام داده بودند. اما وجه تمایز این حرکت مایکل با حرکت سایر هنرمندان این است که مایکل آن را به بالاترین حد تکاملش رساند.
مایکل در کتاب زندگینامه خودش، با همین نام، درباره این اجرا می‌نویسد: «می‌توانم بگویم که تماشاچی‌ها واقعاً از اجرای من لذت می‌بردند. برادرانم به من گفتند که در گوشه‌ی صحنه جمع شده بودند و با دهان باز مرا نگاه می‌کردند. پدر و مادر و خواهرانم در بین تماشاچی‌ها بودند. اما تنها چیزی که به خاطر می‌آورم این است که پس از اتمام اجرای آهنگ، چشمانم را باز کردم و دریایی از مردم را دیدم که ایستاده بودند و مرا تشویق می‌کردند.»
برخی از تماشاچی‌ها بعدها گفتند که وقتی مایکل مون‌واک را اجرا کرد، اینطور به نظر می‌رسید که تمام دنیا از حرکت باز ایستاده است. استیو دلی، سردبیر هفته‌نامه اینترتینمنت، در ۱۹ فوریه ۱۹۹۹، این اجرای تاریخی را اینگونه توصیف کرد: «قدمی کوچک برای یک مرد و پرشی بزرگ برای موسیقی پاپ: مایکل جکسون در طی اجرای آهنگ بیلی جین، رقص مون‌واک خود را که ناقض قوانین فیزیک بود به نمایش گذاشت و حتی متخصصین ساخت موشک را نیز مات و مبهوت خود ساخت.» دان میسچر، تهیه‌کننده و کارگردان ویژه‌برنامه‌های شبکه‌ی ان‌بی‌سی گفت: «ما در اتاق تدوین ساعت‌ها وقتمان را به بحث درباره‌ی تک‌تک صحنه‌های فیلم رقص او گذراندیم. او نمایش فوق‌العاده‌ای را به اجرا گذاشت.» به گفته گریل مارکوس در کتاب «Lipstick Traces: A Secret History of the Twentieth Century»: «مایکل جکسون در انجام حرکت مون‌واک چنان راه می‌رود که نه انگار صاحب صحنه است و نه انگار که این صحنه برای او ساخته شده، بلکه صحنه اساساً از او نشأت می‌گیرد، به بیانی، حضور مایکل باعث پدیدار شدن صحنه می‌شود. مایکل با ترانه و رقصش روان ملت آمریکا را کوبید و به لرزه درآورد.»
خاطرات مایکل از موتاون ۲۵ در کتاب مون‌واک: «من به بری گوردی گفتم به شرطی در برنامه حضور پیدا می‌کنم که بیلی جین را اجرا کنم. و بری هم قبول کرد. به مدیر برنامه‌هایم گفتم که برایم یک کلاه فدورا تهیه کند. من هنوز هیچ ایده‌ای برای اجرای بیلی جین نداشتم. در مدتی که آلبوم تریلر را اجرا می‌کردم یک کت مشکی پیدا کرده بودم (این کت متعلق به مادر مایکل بود) و با خودم گفتم روزی این را برای اجرا می‌پوشم. و آن را در موتاون ۲۵ پوشیدم. شب قبل از موتاون به آشپزخانه رفتم و بیلی جین را با صدای بلند پخش کردم و اجازه دادم ریتم بیلی جین حرکت‌ها را خلق کند اما قبل از آن بعضی وقت‌ها مون‌واک را تمرین کرده بودم، فقط آن شب در آشپزخانه لِمَش دستم آمد. شب برنامه برادرانم می‌خواستند بدانند کلاه فدورا برای چیست. من گفتم صبر کنید و ببینید. بعد از اجرا با برادرانم نوبت به اجرای تکی من رسید. وقتی اجرایم به پایان رسید، انبوهی از مردم را دیدم که از جایشان بلند شده‌اند و در حال تشویق من هستند. برادرانم دهانشان باز مانده بود. من بخاطر اینکه نتوانسته بودم خوب روی پنجه‌هایم بایستم ناراحت بودم. من نتوانسته بودم آنقدری که می‌خواستم روی پنجه‌هایم بایستم. پشت صحنه همه به من تبریک می‌گفتند. در آن لحظه می‌دانستم که این یکی از شادترین لحظات زندگی‌ام است. بعد از اجرایم هر یک از برادرانم مرا بغل کردند و بوسیدند. همه‌ی خانواده‌ام مرا در آغوش کشیدند غیر از پدرم. او تنها کسی بود که این کار را نکرد. من هنوز از خودم ناراضی بودم تا اینکه بچه‌ای تقریباً ده ساله که کت و شلوار رسمی پوشیده بود سمت من آمد و گفت: «کی به تو یاد داده اینطوری برقصی؟» خندیدم و گفتم: «فکر کنم تمرین. برای اولین بار در آن بعد از ظهر احساس خوبی در مورد کاری که انجام داده بودم پیدا کردم. با خودم گفتم باید خوب انجامش داده باشی چون بچه‌ها صادق هستند.»
کاترین مادر مایکل می‌گوید: «مایکل هر شنبه و یکشنبه در اتاق بالای گاراژ تمرین می‌کرد. من مطمئن بودم که او در حال تمرین مون‌واک بوده است اما ما چیزی در موردش نمی‌دانستیم.»
t.me/MJSupportersForum/1837
🆔 @MJSupportersForum
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
(قسمت دوم)
و اما مایکل برای اولین بار، به مردم چیزی را نشان داد که بعدها به مهمترین علامت مشخصه‌ی او مبدل گشت... رقص مون‌واک! البته این حرکت ابداع خود مایکل نبود و سال‌ها پیش از او افرادی همچون بیل بیلی، کب کالووی، جیمز براون، دامیتا جو فریمن، کاسپر و کولی، جفری دنیل، مستر بوجانگلز، باب فاس، مارسل مارسو و شیلدز و یارنل شبیه این حرکت را، که به backslide معروف بود، انجام داده بودند. اما وجه تمایز این حرکت مایکل با حرکت سایر هنرمندان این است که مایکل آن را به بالاترین حد تکاملش رساند.
مایکل در کتاب زندگینامه خودش، با همین نام، درباره این اجرا می‌نویسد: «می‌توانم بگویم که تماشاچی‌ها واقعاً از اجرای من لذت می‌بردند. برادرانم به من گفتند که در گوشه‌ی صحنه جمع شده بودند و با دهان باز مرا نگاه می‌کردند. پدر و مادر و خواهرانم در بین تماشاچی‌ها بودند. اما تنها چیزی که به خاطر می‌آورم این است که پس از اتمام اجرای آهنگ، چشمانم را باز کردم و دریایی از مردم را دیدم که ایستاده بودند و مرا تشویق می‌کردند.»
برخی از تماشاچی‌ها بعدها گفتند که وقتی مایکل مون‌واک را اجرا کرد، اینطور به نظر می‌رسید که تمام دنیا از حرکت باز ایستاده است. استیو دلی، سردبیر هفته‌نامه اینترتینمنت، در ۱۹ فوریه ۱۹۹۹، این اجرای تاریخی را اینگونه توصیف کرد: «قدمی کوچک برای یک مرد و پرشی بزرگ برای موسیقی پاپ: مایکل جکسون در طی اجرای آهنگ بیلی جین، رقص مون‌واک خود را که ناقض قوانین فیزیک بود به نمایش گذاشت و حتی متخصصین ساخت موشک را نیز مات و مبهوت خود ساخت.» دان میسچر، تهیه‌کننده و کارگردان ویژه‌برنامه‌های شبکه‌ی ان‌بی‌سی گفت: «ما در اتاق تدوین ساعت‌ها وقتمان را به بحث درباره‌ی تک‌تک صحنه‌های فیلم رقص او گذراندیم. او نمایش فوق‌العاده‌ای را به اجرا گذاشت.» به گفته گریل مارکوس در کتاب «Lipstick Traces: A Secret History of the Twentieth Century»: «مایکل جکسون در انجام حرکت مون‌واک چنان راه می‌رود که نه انگار صاحب صحنه است و نه انگار که این صحنه برای او ساخته شده، بلکه صحنه اساساً از او نشأت می‌گیرد، به بیانی، حضور مایکل باعث پدیدار شدن صحنه می‌شود. مایکل با ترانه و رقصش روان ملت آمریکا را کوبید و به لرزه درآورد.»
خاطرات مایکل از موتاون ۲۵ در کتاب مون‌واک: «من به بری گوردی گفتم به شرطی در برنامه حضور پیدا می‌کنم که بیلی جین را اجرا کنم. و بری هم قبول کرد. به مدیر برنامه‌هایم گفتم که برایم یک کلاه فدورا تهیه کند. من هنوز هیچ ایده‌ای برای اجرای بیلی جین نداشتم. در مدتی که آلبوم تریلر را اجرا می‌کردم یک کت مشکی پیدا کرده بودم (این کت متعلق به مادر مایکل بود) و با خودم گفتم روزی این را برای اجرا می‌پوشم. و آن را در موتاون ۲۵ پوشیدم. شب قبل از موتاون به آشپزخانه رفتم و بیلی جین را با صدای بلند پخش کردم و اجازه دادم ریتم بیلی جین حرکت‌ها را خلق کند اما قبل از آن بعضی وقت‌ها مون‌واک را تمرین کرده بودم، فقط آن شب در آشپزخانه لِمَش دستم آمد. شب برنامه برادرانم می‌خواستند بدانند کلاه فدورا برای چیست. من گفتم صبر کنید و ببینید. بعد از اجرا با برادرانم نوبت به اجرای تکی من رسید. وقتی اجرایم به پایان رسید، انبوهی از مردم را دیدم که از جایشان بلند شده‌اند و در حال تشویق من هستند. برادرانم دهانشان باز مانده بود. من بخاطر اینکه نتوانسته بودم خوب روی پنجه‌هایم بایستم ناراحت بودم. من نتوانسته بودم آنقدری که می‌خواستم روی پنجه‌هایم بایستم. پشت صحنه همه به من تبریک می‌گفتند. در آن لحظه می‌دانستم که این یکی از شادترین لحظات زندگی‌ام است. بعد از اجرایم هر یک از برادرانم مرا بغل کردند و بوسیدند. همه‌ی خانواده‌ام مرا در آغوش کشیدند غیر از پدرم. او تنها کسی بود که این کار را نکرد. من هنوز از خودم ناراضی بودم تا اینکه بچه‌ای تقریباً ده ساله که کت و شلوار رسمی پوشیده بود سمت من آمد و گفت: «کی به تو یاد داده اینطوری برقصی؟» خندیدم و گفتم: «فکر کنم تمرین. برای اولین بار در آن بعد از ظهر احساس خوبی در مورد کاری که انجام داده بودم پیدا کردم. با خودم گفتم باید خوب انجامش داده باشی چون بچه‌ها صادق هستند.»
کاترین مادر مایکل می‌گوید: «مایکل هر شنبه و یکشنبه در اتاق بالای گاراژ تمرین می‌کرد. من مطمئن بودم که او در حال تمرین مون‌واک بوده است اما ما چیزی در موردش نمی‌دانستیم.»
t.me/MJSupportersForum/1837
🆔 @MJSupportersForum
Telegram
انجمن حامیان مایکل جکسون
🗓 خط زمان
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
مایکل در ویژه‌برنامه‌ی Motown 25: Yesterday, Today, Forever در سالن سیویک پاسادنا حضور یافت و با اجرای اولین حرکت مون‌واک دنیا را تکان داد.
🆔 @MJSupportersForum
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
مایکل در ویژه‌برنامه‌ی Motown 25: Yesterday, Today, Forever در سالن سیویک پاسادنا حضور یافت و با اجرای اولین حرکت مون‌واک دنیا را تکان داد.
🆔 @MJSupportersForum
🗓 خط زمان
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
(قسمت سوم)
در این ویژه‌برنامه‌ی ۱۳۰ دقیقه‌ای استیوی واندر، دایانا راس، لایونل ریچی، گروه میراکلز، گروه تِمپتِیشِنز، جونیور واکر و ماروین گی نیز به اجرای برنامه پرداختند.
انتخاب آهنگ «بیلی جین» توسط مایکل برای اجرا در این ویژه‌برنامه بحث‌برانگیز شد زیرا این آهنگ توسط رقیب موتاون یعنی اپیک رکوردز منتشر شده بود.
به گفته‌ی بسیاری از منتقدان، این نوع رقص مایکل در برنامه‌ی موتاون ۲۵ نام او را به عنوان «نمادی مردمی» شناساند. در سال ۲۰۰۵، هفته‌نامه‌ی اینترتینمنت اجرای مایکل در برنامه‌ی موتاون ۲۵ را یکی از مهمترین لحظات در فرهنگ عامه جهان در کل تاریخ بیان کرد. همچنین این اجرا را مهمترین لحظه‌ی فرهنگ عامه در ۲۵ سال اخیر دانست.
t.me/MJSupportersForum/1837
🆔 @MJSupportersForum
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
(قسمت سوم)
در این ویژه‌برنامه‌ی ۱۳۰ دقیقه‌ای استیوی واندر، دایانا راس، لایونل ریچی، گروه میراکلز، گروه تِمپتِیشِنز، جونیور واکر و ماروین گی نیز به اجرای برنامه پرداختند.
انتخاب آهنگ «بیلی جین» توسط مایکل برای اجرا در این ویژه‌برنامه بحث‌برانگیز شد زیرا این آهنگ توسط رقیب موتاون یعنی اپیک رکوردز منتشر شده بود.
به گفته‌ی بسیاری از منتقدان، این نوع رقص مایکل در برنامه‌ی موتاون ۲۵ نام او را به عنوان «نمادی مردمی» شناساند. در سال ۲۰۰۵، هفته‌نامه‌ی اینترتینمنت اجرای مایکل در برنامه‌ی موتاون ۲۵ را یکی از مهمترین لحظات در فرهنگ عامه جهان در کل تاریخ بیان کرد. همچنین این اجرا را مهمترین لحظه‌ی فرهنگ عامه در ۲۵ سال اخیر دانست.
t.me/MJSupportersForum/1837
🆔 @MJSupportersForum
Telegram
انجمن حامیان مایکل جکسون
🗓 خط زمان
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
مایکل در ویژه‌برنامه‌ی Motown 25: Yesterday, Today, Forever در سالن سیویک پاسادنا حضور یافت و با اجرای اولین حرکت مون‌واک دنیا را تکان داد.
🆔 @MJSupportersForum
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳
مایکل در ویژه‌برنامه‌ی Motown 25: Yesterday, Today, Forever در سالن سیویک پاسادنا حضور یافت و با اجرای اولین حرکت مون‌واک دنیا را تکان داد.
🆔 @MJSupportersForum
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 اجرای گروه جکسون فایو و اجرای Billie Jean مایکل جکسون در جشن بیست و پنجمین سالگرد تأسیس موتاون
📆 ۲۵ مارس۱۹۸۳
🆔 @MJSupportersForum
📆 ۲۵ مارس۱۹۸۳
🆔 @MJSupportersForum
انجمن حامیان مایکل جکسون pinned «📣 اطلاعیه 📣 💥 روبات انجمن راه‌اندازی شد: 🤖 t.me/MJSFrobot 🤖»
🗓 خط زمان
📆 پنجشنبه ۲۸ مارس ۱۹۸۵
مایکل به موزه مرکزی مادام توسو در لندن رفت تا از مجسمه مومی تازه‌ساخته‌شده‌اش رونمایی کند.
🆔 @MJSupportersForum
📆 پنجشنبه ۲۸ مارس ۱۹۸۵
مایکل به موزه مرکزی مادام توسو در لندن رفت تا از مجسمه مومی تازه‌ساخته‌شده‌اش رونمایی کند.
🆔 @MJSupportersForum
🗓 خط زمان
📆 پنجشنبه ۲۸ مارس ۱۹۸۵
مایکل که از دو روز قبل وارد لندن شده بود و در هتل Montcalm این شهر اقامت داشت در ۲۸ مارس به موزه مرکزی مادام توسو رفت تا از مجسمه مومی تازه‌ساخته‌شده‌اش رونمایی کند.
۸۰۰۰ نفر از هواداران برای استقبال از او به مقابل موزه مادام توسو در خیابان باکر، در جاده ایستون، آمده بودند. مایکل که در هنگام ورود با ازدحام بیش از حد هواداران و نیروهای امنیتی حاضر در محل مواجه شده بود پس از خروج نیز با همین منظره روبرو شد و برای پاسخ به ابراز احساسات هوادارانش به روی سقف ماشین رفت و برای آنها دست تکان داد.
به خاطر شهرت مایکلِ ۲۷ ساله دو جلسه عکسبرداری برنامه‌ریزی شده بود که در هر جلسه ۶۰ عکاس حضور داشتند. در کلِ مراسم عکسبرداری از مایکل در کنار مجسمه‌ی تازه‌ساخته‌شده‌اش، به جز لحظاتی کوتاه، مایکل عینک به چشم داشت و با خنده و خوشرویی در مقابل فلش عکاسان قرار گرفت.
بعد از ملکه الیزابت، مایکل با داشتن ۱۳ تندیس مومی دارای بیشترین تندیس در تاریخ موزه مادام توسو است.
آنا ماریا «ماری» توسو هنرمند مجسمه‌ساز اهل فرانسه است که به خاطر ساخت مجسمه‌های مومی به شهرت رسید. او کسی بود که موزه مادام توسو را در سده هجدهم میلادی در لندن تأسیس کرد. موزه‌های «مادام توسو» یکی از دیدنی‌های شهرهای مهم جهان است. تندیس‌های مومی افراد مشهور موجود در این موزه چنان به واقعیت شبیه‌اند که حیرت بازدیدکنندگان را برمی‌انگیزند.
t.me/MJSupportersForum/1845
🆔 @MJSupportersForum
📆 پنجشنبه ۲۸ مارس ۱۹۸۵
مایکل که از دو روز قبل وارد لندن شده بود و در هتل Montcalm این شهر اقامت داشت در ۲۸ مارس به موزه مرکزی مادام توسو رفت تا از مجسمه مومی تازه‌ساخته‌شده‌اش رونمایی کند.
۸۰۰۰ نفر از هواداران برای استقبال از او به مقابل موزه مادام توسو در خیابان باکر، در جاده ایستون، آمده بودند. مایکل که در هنگام ورود با ازدحام بیش از حد هواداران و نیروهای امنیتی حاضر در محل مواجه شده بود پس از خروج نیز با همین منظره روبرو شد و برای پاسخ به ابراز احساسات هوادارانش به روی سقف ماشین رفت و برای آنها دست تکان داد.
به خاطر شهرت مایکلِ ۲۷ ساله دو جلسه عکسبرداری برنامه‌ریزی شده بود که در هر جلسه ۶۰ عکاس حضور داشتند. در کلِ مراسم عکسبرداری از مایکل در کنار مجسمه‌ی تازه‌ساخته‌شده‌اش، به جز لحظاتی کوتاه، مایکل عینک به چشم داشت و با خنده و خوشرویی در مقابل فلش عکاسان قرار گرفت.
بعد از ملکه الیزابت، مایکل با داشتن ۱۳ تندیس مومی دارای بیشترین تندیس در تاریخ موزه مادام توسو است.
آنا ماریا «ماری» توسو هنرمند مجسمه‌ساز اهل فرانسه است که به خاطر ساخت مجسمه‌های مومی به شهرت رسید. او کسی بود که موزه مادام توسو را در سده هجدهم میلادی در لندن تأسیس کرد. موزه‌های «مادام توسو» یکی از دیدنی‌های شهرهای مهم جهان است. تندیس‌های مومی افراد مشهور موجود در این موزه چنان به واقعیت شبیه‌اند که حیرت بازدیدکنندگان را برمی‌انگیزند.
t.me/MJSupportersForum/1845
🆔 @MJSupportersForum
Telegram
انجمن حامیان مایکل جکسون
🗓 خط زمان
📆 پنجشنبه ۲۸ مارس ۱۹۸۵
مایکل به موزه مرکزی مادام توسو در لندن رفت تا از مجسمه مومی تازه‌ساخته‌شده‌اش رونمایی کند.
🆔 @MJSupportersForum
📆 پنجشنبه ۲۸ مارس ۱۹۸۵
مایکل به موزه مرکزی مادام توسو در لندن رفت تا از مجسمه مومی تازه‌ساخته‌شده‌اش رونمایی کند.
🆔 @MJSupportersForum
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 بازدید مایکل از موزه مرکزی مادام توسو در لندن و رونمایی از مجسمه مومی تازه‌ساخته‌شده‌اش
📆 ۲۸ مارس ۱۹۸۵
🆔 @MJSupportersForum
📆 ۲۸ مارس ۱۹۸۵
🆔 @MJSupportersForum
🗓 خط زمان
📆 سه‌شنبه ۲۷ مارس ۱۹۷۳
مایکل به همراه پدر و مادرش در چهل و پنجمین مراسم سالانه اهدای جوایز اسکار حضور یافت.
🆔 @MJSupportersForum
📆 سه‌شنبه ۲۷ مارس ۱۹۷۳
مایکل به همراه پدر و مادرش در چهل و پنجمین مراسم سالانه اهدای جوایز اسکار حضور یافت.
🆔 @MJSupportersForum
🗓 خط زمان
📆 سه‌شنبه ۲۷ مارس ۱۹۷۳
مایکل به همراه پدر و مادرش در چهل و پنجمین مراسم سالانه اهدای جوایز اسکار در تالار دوروتی چندلر پاویون، یکی از چهار تالار مرکز موسیقی لس آنجلس، حضور یافت.
مایکل در این مراسم برای آهنگ Ben که در فیلمی به همین نام استفاده شده بود نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین آهنگ سال شد. هرچند آهنگ «بن» موفق به کسب جایزه اسکار نشد و این عنوان را به آهنگ The Morning After از فیلم ماجرای پوزیدون واگذار کرد.
این برای اولین و آخرین بار بود که آهنگی از مایکل نامزد دریافت جایزه اسکار شد. مایکل در این مراسم آهنگ «بن» را در مقابل دیدگان حاضرین در سالن اجرا کرد.
t.me/MJSupportersForum/1848
🆔 @MJSupportersForum
📆 سه‌شنبه ۲۷ مارس ۱۹۷۳
مایکل به همراه پدر و مادرش در چهل و پنجمین مراسم سالانه اهدای جوایز اسکار در تالار دوروتی چندلر پاویون، یکی از چهار تالار مرکز موسیقی لس آنجلس، حضور یافت.
مایکل در این مراسم برای آهنگ Ben که در فیلمی به همین نام استفاده شده بود نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین آهنگ سال شد. هرچند آهنگ «بن» موفق به کسب جایزه اسکار نشد و این عنوان را به آهنگ The Morning After از فیلم ماجرای پوزیدون واگذار کرد.
این برای اولین و آخرین بار بود که آهنگی از مایکل نامزد دریافت جایزه اسکار شد. مایکل در این مراسم آهنگ «بن» را در مقابل دیدگان حاضرین در سالن اجرا کرد.
t.me/MJSupportersForum/1848
🆔 @MJSupportersForum
Telegram
انجمن حامیان مایکل جکسون
🗓 خط زمان
📆 سه‌شنبه ۲۷ مارس ۱۹۷۳
مایکل به همراه پدر و مادرش در چهل و پنجمین مراسم سالانه اهدای جوایز اسکار حضور یافت.
🆔 @MJSupportersForum
📆 سه‌شنبه ۲۷ مارس ۱۹۷۳
مایکل به همراه پدر و مادرش در چهل و پنجمین مراسم سالانه اهدای جوایز اسکار حضور یافت.
🆔 @MJSupportersForum
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 اجرای زنده آهنگ Ben توسط مایکل جکسون در چهل و پنجمین مراسم اسکار
📆 ۲۷ مارس ۱۹۷۳
🆔 @MJSupportersForum
📆 ۲۷ مارس ۱۹۷۳
🆔 @MJSupportersForum