انجمن حامیان مایکل جکسون

🗓 خط زمان
📆 جمعه ۲۵ مارس ۱۹۸۳

(قسمت دوم)

و اما مایکل برای اولین بار، به مردم چیزی را نشان داد که بعدها به مهمترین علامت مشخصه‌ی او مبدل گشت... رقص مون‌واک! البته این حرکت ابداع خود مایکل نبود و سال‌ها پیش از او افرادی همچون بیل بیلی، کب کالووی، جیمز براون، دامیتا جو فریمن، کاسپر و کولی، جفری دنیل، مستر بوجانگلز، باب فاس، مارسل مارسو و شیلدز و یارنل شبیه این حرکت را، که به backslide معروف بود، انجام داده بودند. اما وجه تمایز این حرکت مایکل با حرکت سایر هنرمندان این است که مایکل آن را به بالاترین حد تکاملش رساند.

مایکل در کتاب زندگینامه خودش، با همین نام، درباره این اجرا می‌نویسد: «می‌توانم بگویم که تماشاچی‌ها واقعاً از اجرای من لذت می‌بردند. برادرانم به من گفتند که در گوشه‌ی صحنه جمع شده بودند و با دهان باز مرا نگاه می‌کردند. پدر و مادر و خواهرانم در بین تماشاچی‌ها بودند. اما تنها چیزی که به خاطر می‌آورم این است که پس از اتمام اجرای آهنگ، چشمانم را باز کردم و دریایی از مردم را دیدم که ایستاده بودند و مرا تشویق می‌کردند.»

برخی از تماشاچی‌ها بعدها گفتند که وقتی مایکل مون‌واک را اجرا کرد، اینطور به نظر می‌رسید که تمام دنیا از حرکت باز ایستاده است. استیو دلی، سردبیر هفته‌نامه اینترتینمنت، در ۱۹ فوریه ۱۹۹۹، این اجرای تاریخی را اینگونه توصیف کرد: «قدمی کوچک برای یک مرد و پرشی بزرگ برای موسیقی پاپ: مایکل جکسون در طی اجرای آهنگ بیلی جین، رقص مون‌واک‌ خود را که ناقض قوانین فیزیک بود به نمایش گذاشت و حتی متخصصین ساخت موشک را نیز مات و مبهوت خود ساخت.» دان میسچر، تهیه‌کننده و کارگردان ویژه‌برنامه‌های شبکه‌ی ان‌بی‌سی گفت: «ما در اتاق تدوین ساعت‌ها وقتمان را به بحث درباره‌ی تک‌تک صحنه‌های فیلم رقص او گذراندیم. او نمایش فوق‌العاده‌ای را به اجرا گذاشت.» به گفته گریل مارکوس در کتاب «Lipstick Traces: A Secret History of the Twentieth Century»: «مایکل جکسون در انجام حرکت مون‌واک چنان راه می‌رود که نه انگار صاحب صحنه است و نه انگار که این صحنه برای او ساخته شده، بلکه صحنه اساساً از او نشأت می‌گیرد، به بیانی، حضور مایکل باعث پدیدار شدن صحنه می‌شود. مایکل با ترانه و رقصش روان ملت آمریکا را کوبید و به لرزه درآورد.»

خاطرات مایکل از موتاون ۲۵ در کتاب مون‌واک: «من به بری گوردی گفتم به شرطی در برنامه حضور پیدا می‌کنم که بیلی جین را اجرا کنم. و بری هم قبول کرد. به مدیر برنامه‌هایم گفتم که برایم یک کلاه فدورا تهیه کند. من هنوز هیچ ایده‌ای برای اجرای بیلی جین نداشتم. در مدتی که آلبوم تریلر را اجرا می‌کردم یک کت مشکی پیدا کرده بودم (این کت متعلق به مادر مایکل بود) و با خودم گفتم روزی این را برای اجرا می‌پوشم. و آن را در موتاون ۲۵ پوشیدم. شب قبل از موتاون به آشپزخانه رفتم و بیلی جین را با صدای بلند پخش کردم و اجازه دادم ریتم بیلی جین حرکت‌ها را خلق کند اما قبل از آن بعضی وقت‌ها مون‌واک را تمرین کرده بودم، فقط آن شب در آشپزخانه لِمَش دستم آمد. شب برنامه برادرانم می‌خواستند بدانند کلاه فدورا برای چیست. من گفتم صبر کنید و ببینید. بعد از اجرا با برادرانم نوبت به اجرای تکی من رسید. وقتی اجرایم به پایان رسید، انبوهی از مردم را دیدم که از جایشان بلند شده‌اند و در حال تشویق من هستند. برادرانم دهانشان باز مانده بود. من بخاطر اینکه نتوانسته بودم خوب روی پنجه‌هایم بایستم ناراحت بودم. من نتوانسته بودم آنقدری که می‌خواستم روی پنجه‌هایم بایستم. پشت صحنه همه به من تبریک می‌گفتند. در آن لحظه می‌دانستم که این یکی از شادترین لحظات زندگی‌ام است. بعد از اجرایم هر یک از برادرانم مرا بغل کردند و بوسیدند. همه‌ی خانواده‌ام مرا در آغوش کشیدند غیر از پدرم. او تنها کسی بود که این کار را نکرد. من هنوز از خودم ناراضی بودم تا اینکه بچه‌ای تقریباً ده ساله که کت و شلوار رسمی پوشیده بود سمت من آمد و گفت: «کی به تو یاد داده اینطوری برقصی؟» خندیدم و گفتم: «فکر کنم تمرین. برای اولین بار در آن بعد از ظهر احساس خوبی در مورد کاری که انجام داده بودم پیدا کردم. با خودم گفتم باید خوب انجامش داده باشی چون بچه‌ها صادق هستند.»

کاترین مادر مایکل می‌گوید: «مایکل هر شنبه و یکشنبه در اتاق بالای گاراژ تمرین می‌کرد. من مطمئن بودم که او در حال تمرین مون‌واک بوده است اما ما چیزی در موردش نمی‌دانستیم.»

t.me/MJSupportersForum/1837

🆔 @MJSupportersForum