🔴 اگر تصمیم بگیریم چنین طرح‌هایی را در ایران نیز اجرا کنیم، آیا تمایل به شرکت و همکاری در آن‌ها را دارید؟

📝 نظر خود را در اینستاگرام با ما در میان بگذارید:
https://www.instagram.com/p/BhQ9W0UHIRz

🆔 @MJSupportersForum

🗓خط زمان
📆 پنجشنبه ۳۱ مارس ۱۹۸۳

موزیک ویدئوی Beat It برای اولین بار از شبکه MTV در سطح جهان به نمایش درآمد.

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 پنجشنبه ۳۱ مارس ۱۹۸۳

موزیک ویدئوی Beat It برای اولین بار از شبکه MTV در سطح جهان به نمایش درآمد و ستاره مایکل را در این رسانه که آن زمان در حال رشد بود پرنورتر ساخت و جایگاه او را در صدر دارندگان بالاترین حق امتیاز در موسیقی پاپ محکمتر کرد.

آهنگ Beat It با این موزیک ویدئو به شهرت چشمگیری دست یافت و به تبدیل شدن آالبوم تریلر به پرفروش‌ترین آلبوم تمام دوران‌ها نیز کمک کرد. موزیک ویدئویی که برای این آهنگ ساخته شد مایکل را به نمادی جهانی در موسیقی پاپ بدل ساخت. مایکل در این ویدئو برای اولین بار درباره جوانان سیاهپوست و در کل، رفتارهای جوانان و خشونت در سطح خیابان‌ها پرداخت.

در این موزیک ویدئو مایکل دو دارودسته را با قدرت موسیقی و رقص کنار یکدیگر آورده و با هم آشتی می‌دهد. گیتارنوازی تکی ادی وَن هِیلن نیز به جذابیت این آهنگ افزود. رقص گروهی همزمان رقصندگان از مشخصه‌های بارز این ویدئو و در کل خاص ویدئوهای مایکل است.

این دومین ویدئویی بود که برای آلبوم تریلر منتشر می‌شد و هزینه ساخت آن ۱۵۰ هزار دلار آن زمان بود که CBS حاضر به تأمین چنین بودجه‌ای نشد و در نتیجه مایکل خود شخصاً تمام هزینه‌ها را پرداخت کرد. فیلمبرداری در محله Skid Row لس آنجلس و در ۹ مارس ۱۹۸۳ کلید خورد. مایکل تصمیم گرفت که دو دارودسته خیابانی کریپس و بلادز را که واقعاً با هم رقابت و دشمنی داشتند برای بازی در این ویدئو بیاورد تا هم آن را واقعی‌تر سازد و هم بین آن دو صلح و دوستی برقرار کند. علاوه بر این ۸۰ عضو واقعی باندهای خیابانی، ۱۸ رقصنده حرفه‌ای و ۴ رقصنده بریک دنس هم در آن بازی کردند. از این نظر، ساخت این ویدئو موقعیت‌های شغلی زیادی را برای رقصندگان در آمریکا ایجاد کرد. علاوه بر مایکل جکسون، مایکل پیترز و وینسنت پترسون، افراد دیگری همچون مایکل دلورنزو، استونی جکسون، تراسی گانز، تونی فیلدز، پیتر ترام، ریک استون و چریل سان هم ایفای نقش کردند.

نویسندگی و کارگردانی این ویدئو توسط باب جیرالدی و تهیه‌کنندگی آن توسط آنتونی پین و مری ام. انساین از طریق شرکت GASP انجام شد. طراحی رقص توسط مایکل پیترز صورت گرفت که همچنین در کنار وینسنت پترسون به عنوان یکی از دو رقصنده اصلی ایفای نقش کرد. علیرغم ادعای برخی از منابع، مایکل هم در طراحی رقص بعضی از قسمت‌ها دخالت داشت. جیرالدی در آن زمان از کارگردانان معروف فیلم‌های تبلیغاتی بود اما هیچ‌وقت موزیک ویدئویی را کارگردانی نکرده بود. یکی از فیلم‌های تبلیغاتی جیرالدی برای شبکه WLS-TV در شیکاگو زوج پیر و نابینایی را به تصویر می‌کشید که در محله‌ای فقیر و ویران سکونت داشتند اما به جای آنکه مانند سفیدپوستان آنجا را ترک کنند تصمیم گرفتند همانجا بمانند و برای کودکان و جوانان محل در خیابان جشنی بگیرند. مایکل که این تبلیغ را دیده و از آن خوشش آمده بود با جیرالدی تماس گرفت و از او خواست که برای موزیک ویدئوی «بزن به چاک» مفهوم و ایده‌ای پیشنهاد دهد. برخلاف تصور عموم، داستان این ویدئو بر پایه فیلم موزیکال «داستان کناره غربی» (West Side Story) نبود؛ در واقع جیرالدی آن را از جریان زندگی خودش در شهر پترسون، نیوجرسی، الهام گرفته بود.

شایان ذکر است که هیچ‌یک از دو ویدئوی «بزن به چاک» یا «بیلی جین»، آنطور که اغلب ادعا می‌شود، اولین موزیک ویدئوهایی نبودند که از یک هنرمند آفریقایی آمریکایی در شبکه ام‌تی‌وی پخش می‌شدند. در واقع، این شبکه NBC بود که برای اولین بار موزیک ویدئویی از یک هنرمند سیاه‌پوست را در ۲۹ جولای ۱۹۸۳ به نمایش گذاشت! همچنین کمی بعد از اولین نمایش این ویدئو از ام‌تی‌وی، برنامه‌های نمایشی دیگری نظیر Video Soul شبکه BET، Night Tracks شبکه WTBS و برنامه Friday Night Videos شبکه NBC نیز ویدئوی «بزن به چاک» را پخش کردند.

جوایز بیشماری به این موزیک ویدئو تعلق گرفته است. در مراسم اهدای جوایز موسیقی آمریکا این فیلم کوتاه برنده دو جایزه برای بهترین ویدئوی پاپ/راک و بهترین ویدئوی سول شد. در مراسم اهدای جوایز طلای سیاه مایکل موفق به کسب جایزه بهترین اجرای ویدئویی شد. مراسم اهدای جوایز ویدئوی بیلبورد با اهدای ۷ جایزه از ساخت این ویدئو تقدیر کرد؛ برای بهترین کلیپ ویدئویی، بهترین اجرای هنرمند مرد، بهترین استفاده از ویدئو برای افزایش شهرت یک هنرمند، بهترین طراحی رقص، بهترین ویدئو از هر نظر و بهترین رقص/دیسکو ۱۲ از جمله این جوایز بودند. در هر دو نظرسنجی صورت‌گرفته از منتقدان و خوانندگان مجله رولینگ استون، این فیلم کوتاه به عنوان ویدئوی شماره یک انتخاب شد.

فیلم کوتاه «بزن به چاک» بعدها در ۱ ژانویه ۱۹۹۲ به تالار مشاهیر تهیه‌کنندگان موزیک ویدئو راه یافت.

t.me/MJSupportersForum/1859

🆔 @MJSupportersForum

🎥 مصاحبه‌ای با باب جیرالدی کارگردان موزیک ویدئوی Beat It درباره کارش با مایکل به علاوه پشت‌صحنه‌هایی دیگر از ساخت این موزیک ویدئو

🆔 @MJSupportersForum

🎥 مصاحبه گزارشگر Ebony Jet با مایکل جکسون سر صحنه فیلمبرداری موزیک ویدئوی Beat It

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 پنجشنبه ۱ آوریل ۲۰۰۴

مايكل جايزه‌ی بشردوستی را از طرف انجمن همسران سفيران كشورهای آفريقايی به پاس فعاليت‌های بشردوستانه‌اش بخصوص در قاره‌ی آفريقا، دريافت كرد.

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 پنجشنبه ۱ آوریل ۲۰۰۴

مايكل جايزه‌ی بشردوستی را از طرف انجمن همسران سفيران كشورهای آفريقايی (AASA) به پاس فعاليت‌های بشردوستانه‌اش بخصوص در قاره‌ی آفريقا، دريافت كرد.

در اين مراسم كه در سفارت اتيوپی در واشنگتن برگزار شد، یک مجسمه‌ی فيل طلايی به نشانه‌ی قدردانی از فعاليت‌های مايكل در راه مبارزه با بيماری ايدز در آفريقا به او اعطا شد. مایکل جایزه‌ی خود را از دستان همسر سفیر نیجریه Haoua Diatta دریافت کرد.

مايكل در بيانيه‌ای پيش از آغاز مراسم اعلام کرده بود: «اين برای من بسيار مهم است كه سطح آگاهی در مورد قاره‌ی آفريقا را بالا برده و برای اين قاره كمک‌های مالی جمع‌آوری كنم.»

در اين مراسم، يك گروه خواننده متشكل از كودكان، آهنگ Heal The World را اجرا كردند. مايكل با بوسيدن و در آغوش گرفتن بچه‌ها از آنها تشكر كرد.

مايكل هنگام دريافت جايزه‌اش، خطاب به ۲۰۰ نفری كه به عنوان مهمان در اين مراسم حضور داشتند، گفت: «این (در اشاره به جایزه) زيباست. اين مناسبت فوق‌العاده‌ایست. من از زنان آفريقا و تمامی كسانی كه امشب به اينجا آمده‌اند، تشكر می‌كنم. می‌خواهم بدانید که من از وقتی ۱۲ ساله بودم به آفریقا سفر کرده‌ام. من بی‌نهایت عاشق آفریقا هستم و بچه‌هایم را برای تعطیلات به آنجا می‌برم. آفریقا منطقه محبوب ما برای تعطیلات است.»

انجمن AASA كه نمايندگان ۵۱ كشور در آن حضور دارند، ۲۶ سال قبل تشكيل شد و هدف آن حمايت از كودكان محروم در ۵۱ كشور عضو اين سازمان است.

مايكل علاوه بر دريافت جايزه‌ی بشردوستی، در جلسه‌ی دیدار سران آفريقا نيز حضور پيدا كرد.

t.me/MJSupportersForum/1863

🆔 @MJSupportersForum

🎥 ویدئویی از مراسم اهدای جایزه بشردوستی به مایکل جکسون از طرف انجمن همسران سفیران کشورهای آفریقایی (AASP)

📆 ۱ آوریل ۲۰۰۴

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 یکشنبه ۳ آوریل ۲۰۱۱

در روز مسابقه فوتبال بین تیم‌های فولام و بلک‌پول مجسمه‌ مایکل توسط محمد الفایِد در مقابل ورزشگاه کراون کاتج پرده‌برداری شد.

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 یکشنبه ۳ آوریل ۲۰۱۱

در روز مسابقه فوتبال بین تیم‌های فولام و بلک‌پول مجسمه‌ مایکل جکسون توسط محمد الفایِد در مقابل ورزشگاه اختصاصی باشگاه فوتبال فولام، «کراون کاتج» در جنوب غربی لندن، پرده‌برداری شد.

این مجسمه به نشانه‌‌ی احترام به دوستی میان رئیس باشگاه فولام و بازرگان مصری محمد الفاید و مايکل نصب شد.

طول این مجسمه ۷/۵ فوت (۲/۳ متر) و از گچ و رزین ساخته شده است. این مجسمه در ابتدا قرار بود داخل فروشگاه بسیار معروف Harrods در خیابان Knightsbridge که آن زمان هنوز تحت مالکیت الفاید بود نصب شود اما پس از فروش آن به یک شرکت قطری به مبلغ ۱/۵ میلیارد پوند، مجسمه به فولام انتقال داده شد و در بیرون ساختمان کراون کاتج قرار گرفت.

بازخوردها نسبت به نصب این مجسمه اکثراً منفی بود و برخی از هواداران این تیم از نصب مجسمه مایکل خشنود نبودند. طبق نظر آنها مایکل جکسون هیچ ارتباطی با فوتبال و فولام نداشت. اما عده‌ای دیگر از نصب این مجسمه استقبال کردند.

الفاید می‌گوید: «اسطوره واژه مبالغه‌آمیزیست که در دنیای امروز برای توصیف مشاهیر استفاده می‌شود اما مایکل جکسون به درستی یک اسطوره بود. او دوست من بود. مردی که با او خاطرات خوشی داشتم و فردی که به ناگاه و به شکلی حزن‌انگیز از دنیا رفت. او چنان میراث موسیقایی گسترده‌ای بر جا گذاشته است که نفس را بند می‌آورد. استعدادی نوپا در کودکی که بدل به نبوغ و خلاقیتی در عصر ما گشت و هرگز تکرار نخواهد شد. از او پیروی خواهد شد اما جایگزین نخواهد شد. مایکل جکسون بی‌بدیل بود و خواهد ماند.»

الفاید از دوستان و طرفداران قدیمی مایکل است و نصب این مجسمه برای او ادای احترامی به دوستی دیرینه‌ی آنان به شمار می‌آید. الفاید می‌گوید: «مایکل یک نابغه‌ی واقعی بود. وقتی روی صحنه بود، هیچکس از او چشم برنمی‌داشت. او نبوغ نادری داشت که هر ملتی را به تحسین وامی‌داشت. در هر کشوری در این دنیا، مردم از او الهام می‌گیرند. طرفداران فوتبال عاشق این مجسمه هستند. اگر تعدادی احمق این را نمی‌فهمند و از چنین هدیه‌ای قدردانی نمی‌کنند، می‌توانند بروند به درک! نمی‌خواهم چنین افرادی طرفدار باشگاه باشند. اگر ارزشی برای باورهای من قائل نیستند، می‌توانند بروند برای چلسی یا هر تیم دیگری که می‌خواهند هورا بکشند. مردم برای دیدن این مجسمه از هر جای لندن می‌آیند و در صف می‌ایستند. این چیزیست که من و هر فرد دیگری باید به آن افتخار کنیم.»

مایکل یکبار در سال ۱۹۹۹ به عنوان مهمان مخصوص الفاید به باشگاه فوتبال آمد و در کنار وی به تماشای بازی نشست. وقتی او با شال‌گردن و چتر مخصوص باشگاه به چمن سبز آمد، تمام تماشاچیان هیجان‌زده از جا برخاستند و او را تشویق کردند. الفاید گفته است که مایکل علاقمند بود تمامی بازی‌های این تیم را ببیند. «چند سال قبل مایکل به هارودز آمد و من از او پرسیدم که آیا تمایل دارد بازی را همراه من ببیند؟ او پذیرفت و خوب به خاطر دارم که وقتی در کنار من در جایگاه نشسته بود، چقدر هیجان داشت. اوقات خوشی داشت و این را می‌شد در او دید. امیدوارم که اکنون مایکل در آرامش باشد و مردم همانگونه که باید از او یاد کنند؛ به عنوان یکی از بانفوذترین و تأثیرگذارترین اسطوره‌های موسیقی که جهان تاکنون به خود دیده است.»

در جولای ۲۰۱۳، شاهد خان، مهندس بيليونر آمریکایی پاکستانی، باشگاه فولام را از محمد الفايد خرید. در سپتامبر همان سال شاهد تصمیم گرفت که مجسمه از آنجا برداشته شده و به الفاید بازگردانده شود زیرا مجسمه بخشی از برنامه‌های بازسازی توسعه زمین نبود. بنابراین در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۳، مجسمه برداشته شد. در تاریخ ۳ می ۲۰۱۴، فولام بعد از ۱۳ فصل حضور در لیگ برتر انگلستان به لیگ دسته دوم سقوط کرد. محمد الفاید مالک جدید باشگاه را به خاطر برداشتن مجسمه مورد سرزنش و انتقاد قرار داد و این کار او را دلیل سقوط تیم به دسته پایین‌تر عنوان کرد. او اعتقاد داشت که مجسمه خوش‌شانسی می‌آورد. او به شاهد خان گفته بود: «خوب، این خوش‌شانسیست، بعداً پشیمان خواهی شد.»

این مجسمه در ماه می ۲۰۱۴ به موزه ملی فوتبال در منچستر منتقل شد.

الفاید سرمایه‌دار و بازرگان ۸۵ ساله‌ی مصری است. او پدر دودی الفاید، معشوقه مسلمان پرنسس دایانا، عروس خانواده‌ی سلطنتی بریتانیای کبیر بود. دودی و دایانا در سال ۱۹۹۷ در جریان فرار از دست عکاسان مزاحمی که در تعقیب‌شان بودند، با اتومبیل تصادف کرده و هر دو کشته شدند.

t.me/MJSupportersForum/1866

🆔 @MJSupportersForum

🎥 گزارش و بخشی از ویدئوی پرده‌برداری از مجسمه مایکل جکسون توسط محمد الفاید، رئیس باشگاه فولام، در مقابل ورزشگاه کراون کاتج

📆 ۳ آوریل ۲۰۱۱

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 جمعه ۳ آوریل ۱۹۹۸

ساعت ۶:۲۶ دقیقه‌ی صبح روز ۳ آوریل سال ۱۹۹۸، پاریس مایکل کاترین جکسون، فرزند دوم مایکل و دبی در مرکز پزشکی Spaulding Pain بورلی هیلز به دنیا آمد.

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 جمعه ۳ آوریل ۱۹۹۸

(قسمت اول)

ساعت ۶:۲۶ دقیقه‌ی صبح روز ۳ آوریل سال ۱۹۹۸، پاریس مایکل کاترین جکسون، فرزند دوم مایکل و دبی، با وزن ۳/۳۷۴ کیلوگرم و قد ۵۳/۳ سانتیمتر، در مرکز پزشکی Spaulding Pain بورلی هیلز به دنیا آمد.

الیزابت تیلور مادرخوانده و مکالی کالکین پدرخوانده‌ی اوست.

اما چرا اسم او پاریس گذاشته شد؟ دبی مادر پاریس در مصاحبه‌ای گفت: «من می‌خواستم اسم مایکل را روی او بگذارم، اما مایکل مخالفت کرد. بنابراین تصمیم گرفتیم نام او را «پاریس» بگذاریم، زیرا من در پاریس باردار شده بودم، و در دنباله‌ی آن اسم «مایکل» بیاید چون واقعاً می‌خواستم که اسم او روی دخترمان باشد.»

طبق گفته‌های لاتویا، خواهر مایکل، انتخاب اسم پاریس به پیمانی برمی‌گردد که او و بهترین دوستش کتی هیلتون و مایکل سال‌ها پیش در کودکی بستند. لاتویا از دوازده سالگی با کتی، مادر پاریس هیلتون، دوست بود. لاتویا می‌گوید: «ما در نوجوانی به یکدیگر می‌گفتیم که تصمیم داریم روزی صاحب فرزند شویم. ما قرار گذاشتیم که اسم اولین فرزند پسرمان را پرینس و اولین دخترمان را پاریس بگذاریم. این پیمانی بود که بین ما سه نفر بسته شد. وقتی کتی مادر شد، به وعده‌اش عمل کرد. بعد وقتی مایکل صاحب فرزند شد همین کار را انجام داد.»

صحبت‌های پاریس در مورد پدرش مایکل: «یاد و خاطره‎ی پدر زیبا و مهربانم تا ابد در این دنیا زنده خواهد ماند. من خاطرات بسیاری از پدرم دارم. او پدر شگفت‌انگیزی بود. همه‌ی ما تا سر حد مرگ عاشقش بودیم. او انرژی خاصی در اطراف خود داشت که باعث می‌شد اصلاً دلتان نخواهد از کنارش جنب بخورید. و بله، او به من مون‌واک را یاد داد. تلاش او این بود که تا حد ممکن به ما آموزش دهد. او همیشه خوبی ما را می‌خواست و به فکر ما بود. او بسیار از ما محافظت می‌کرد. او برای ما بهترین را می‌خواست. همیشه مطمئن می‌شد که ما درس‌هایمان را می‌خوانیم. مایکل جکسون پادشاه پاپ، راک و سول بود. او یک نابغه بود. او یک دلاور بود. او در این جهنم دره‌ای که ما جامعه می‌خوانیم، یک زندانی بود. او دلیرترین مردی بود که من در عمرم دیده‌ام. او فرشته‌ای از بهشت بود. او نه تنها بزرگترین و بااستعدادترین مرد دنیا، بلکه یک بشردوست و بزرگ خاندان جکسون بود. او نیرویی بود که همگان را به یکدیگر پیوند می‌داد. او عاشق و نگران کودکان بود و دلسوزانه تلاش کرد تا دنیای بهتری بسازد. او شاد و شنگول، دیوانه، بمب خنده، بامحبت، مهربان، زیبا، دوست‌داشتنی، باورنکردنی و بهترین و مهربان‌ترین پدری بود که تابحال وجود داشته است. من شکرگزار و مفتخرم که او را به مدت بیش از ده سال شناختم. او زندگی من بود. او تنها علت شادی حقیقی‌ام بود. مایکل جکسون بزرگترین اتفاقیست که تابحال در صنعت موسیقی و در زندگی‌ام رخ داده است. او واقعاً پدری عادی بود، به استثنای اینکه بهترین بابای دنیا بود. به گونه‌ای این را احساس کردم که هیچکس نتوانست بفهمد او چقدر پدر خوبی بود. او بهترین آشپز بود. او بهترین نان تست‌های فرانسوی را درست می‌کرد. او بهترین صبحانه‌ی دنیا را حاضر می‌کرد.»

پاریس که در دسامبر ۲۰۱۱ در شوی الن حاضر شده بود در پاسخ به سؤال الن در مورد به‌یادماندنی‌ترین جمله‌ای که مایکل به او گفته بود چنین گفت: «او به من می‌گفت: «اگر فردا مردم، تمام حرف‌هایی که به تو گفته‌ام را به یاد داشته باش!» و من هم نصیحتش را گوش کردم و تمام حرف‌هایی را که به من زده است به خاطر دارم.»

همچنین در مصاحبه با اپرا در مورد زدن ماسک به صورتشان توسط مایکل گفت: «ابتدا گیج شده بودم و درک نمی‌کردم که چرا باید از ماسک استفاده کنم. اما حالا می‌فهمم که چرا بابا می‌خواست که ما صورتمان را بپوشانیم. با این کار می‌توانستیم وقتی او در کنارمان نبود بدون آنکه شناخته شویم به گردش برویم. او می‌خواست که ما به عنوان کودک یک زندگی عادی داشته باشیم.»

t.me/MJSupportersForum/1869

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 جمعه ۳ آوریل ۱۹۹۸

(قسمت دوم)

مایکل در مصاحبه با ریک دی در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۳ درباره فرزندانش گفت: «پرینس و پاریس به چیزهای مشابهی علاقمندند. پاریس به اسباب‌بازی‌های دخترانه علاقه‌ای نشان نمی‌دهد. من همیشه دلم می‌خواست یک دختر داشته باشم و این همه سال که دور دنیا تور کنسرت برگزار کردم، عروسک‌های بسیاری را از گوشه و کنار دنیا خریداری و تمامشان را در اتاقی انبار کردم تا وقتی که صاحب فرزند دختر شوم و آنجا هم اتاق خواب او شود. و نخستین باری که پاریس را وقتی که دیگر می‌توانست راه برود به آن اتاق بردم، مستقیم بدون هیج توجهی از کنار آن همه عروسک رد شد و رفت. او اسباب‌بازی‌های پسرانه را دوست دارد، تراکتور، ماشین‌های اسباب‌بازی، هرچه پرینس بخواهد او نیز می‌خواهد.»

در مصاحبه‌ای با مایکل، ربای اشمولی بوتیچ از او پرسید: «آیا حواست بیشتر متوجه‌ی پاریس است و بیشتر مواظب او هستی چون دختر است؟» و مایکل جواب داد: «پاریس بهتر می‌تواند روی پای خودش بایستد. پاریس هیچ‌چیز را از هیچ‌کس نمی‌پذیرد. او می‌جنگد. او استوار و محکم است.»

t.me/MJSupportersForum/1869

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆پنجشنبه ۵ آوریل ۱۹۹۰

مایکل برای دریافت جایزه‌ی بشردوستانه‌ی «هنرمند دهه» به کاخ سفید رفت.

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆پنجشنبه ۵ آوریل ۱۹۹۰

مایکل برای دریافت جایزه‌ی بشردوستانه‌ی «هنرمند دهه» به کاخ سفید رفت.

مایکل که توسط The Capital Children's Museum کاندید دریافت این جایزه شده بود، جایزه خود را از رئیس‌جمهور وقت آمریکا جرج بوشِ پدر دریافت کرد. جرج بوش به همراه همسرش باربارا، مایکل را به گشت‌وگذاری در کاخ سفيد دعوت کردند و سپس به همراه مایکل برای صحبت با خبرنگاران و عکاسان به قسمت باغ رز کاخ سفيد آمدند.

قبل از آنکه بوش شروع به صحبت کند به شوخی به مایکل گفت: «این چیزیست که ما به آن فرصت عکاسی می‌گوییم.» و بعد رو به خبرنگاران گفت: «من فقط می‌خواستم به مایکل جکسون خوشامد بگويم. او کارهای خوبی انجام می‌دهد، چیزی که ما آن را points of light می‌نامیم. (Points of Light نام بنیاد خیریه غیرانتفاعی است که در سال ۱۹۹۰ توسط جرج بوش تأسیس شد. این بنیاد برای جذب افراد و منابع بیشتر در حل مشکلات جدی اجتماعی از طریق خدمات داوطلبانه متعهد بود.) من فقط خواستم او را بیرون بياورم تا یکبار دیگر به طور رسمی آمدن او به کاخ سفید را خوشامد بگویم.» و سپس رو به مایکل گفت: «خوشحالم که اینجایی، قربان، خیلی خوشحالم که اینجایی.» مایکل لبخند زد و دو بار دست او را فشرد، اما هرگز کلامی نگفت.

مایکل در بعد از ظهر آن روز مهمان افتخاری مراسم جمع‌آوری کمک‌های مالی برای The Capital Children's Museum بود.

مایکل در آنجا با کودکان که از دیدن او هیجان‌زده شده بودند بازی کرد و گلچینی از سی‌دی‌های آلبوم‌هایش را به رئیس‌جمهور بوش هدیه داد.

t.me/MJSupportersForum/1872

🆔 @MJSupportersForum

🎥 ویدئوی حضور مایکل در کاخ سفید برای دریافت جایزه‌ی بشردوستانه‌ی «هنرمند دهه»

📆 ۵ آوریل ۱۹۹۰

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 سه‌شنبه ۹ آوریل ۱۹۹۱

مایکل به همراه مدونا برای صرف شام به رستوران ايوى در بورلى هيلز رفت.

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 سه‌شنبه ۹ آوریل ۱۹۹۱

مایکل به همراه مدونا برای صرف شام به رستوران ايوى در بورلى هيلز رفت.

رابطه‌ی مایکل و مدونا در دهه‌ی نود هنگامی‌که روی آهنگ In The Closet کار می‌کردند، شکل دیگری به خود گرفت. در همین گیرودار بود که چندباری در کنار یکدیگر در رستوران‌های هالیوود دیده شدند.

در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۹ در مراسم جوایز MTV مدونا خاطره آن شب را چنین تعريف کرد:
از او خواستم برای شام بیرون برویم. گفتم: «مهمان من، من رانندگی می‌کنم. فقط تو و من.» او موافقت کرد و بدون حضور محافظانش به خانه‌ی من آمد. ما با اتومبیل من به رستوران رفتیم. بیرون تاریک بود اما او هنوز هم عینک آفتابی بر چشم داشت. به او گفتم: «مایکل، فکر می‌کنم با یک لیموزین حرف می‌زنم. فکر می‌کنی بتوانی عینکت را برداری تا چشمانت را ببینم؟» او لحظه‌ای درنگ کرد، سپس عینکش را از شیشه‌ی اتومبیل به بیرون پرتاب کرد و با یک لبخند و چشمک به من نگاه کرد و گفت: «حالا می‌توانی مرا ببینی، اینطوری بهتر است؟»
در آن لحظه می‌توانستم در یک آن هم شکنندگی و هم فریبندگی‌اش را ببینم. تمام مدت شام سعی می‌کردم او را به خوردن سیب‌زمینی سرخ‌کرده، شراب، دسر و گفتن ناسزا وادار کنم، کارهایی که او هرگز اجازه‌ی انجامشان را به خود نمی‌داد. پس از آن به اتفاق برای تماشای فیلم به خانه‌ی من رفتیم و مانند دو بچه بر روی کاناپه نشستیم. در میانه‌‌ی فیلم او دستم را گرفت. به نظر می‌رسید او بیشتر به دنبال یک دوست بود تا یک شریک عشق و من از برآوردن این خواسته‌ا‌ش شادمان بودم. در آن لحظه او نه یک سوپراستار، که یک انسان بود.

اما مدونا داستان آن شب را به طور کامل تعریف نکرد و در بعضی قسمت‌ها داستانش با اصل ماجرا فرق داشت. آن شب در پشت میز شام در رستوارن ایوی، مدونا لباسی اغواگرانه پوشیده بود و صلیب عیسی مسیح را به گردن داشت. مایکل شلوار مشکی، پیراهن و کت قرمز پوشیده بود و کلاه سیاهش را بر سر داشت. در حالیکه مایکل عینک به چشم داشت مدونا به سمت او رفت و عینکش را برداشت و به سوی دیگر سالن پرتاب کرد. مایکل شوکه شده بود. مدونا گفت: «امشب من همراهت هستم و متنفرم از اینکه نتوانم چشمان یک مرد را ببینم.» مدونا طی مدت شام چندباری مایکل را امتحان کرد اما هربار مایکل او را پس زد. اما مدونا زنی نبود که دلسرد شود، او یک تکه نان را به میان شکاف سینه‌اش انداخت و سپس آن را بیرون کشید و در دهان گذاشت. مایکل دچار حالت تهوع شد.

t.me/MJSupportersForum/1875

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 پنجشنبه ۹ آوریل ۱۹۹۲

سومین تک‌آهنگ آلبوم دنجرس، به نام In The Closet توسط شرکت نشر موسیقی اپيک منتشر شد.

🆔 @MJSupportersForum