مصاحبه‌هایی که با اعضای تور This Is It شده است به ما کمک می‌کند تا نگاهی به آخرین ساعات حضور مایکل در آخرین جلسه تمرینش داشته باشیم. خط زمان به دست آمده از سوگندنامه حکم بازرسی واقعه نیز کمک می‌کند تا به آنچه در واپسین ساعات عمر او گذشته است پی ببریم. این سوگندنامه بر اساس مدارک و اظهارات شاهدان عینی از جمله کانرد موری، پزشک شخصی مایکل جکسون، که به خاطر قتل غیرعمد مایکل محکوم شد، تهیه شده است. در زیر اظهارات تعدادی از این شاهدان عینی را می‌خوانید:
چهارشنبه، ۲۴ ژوئن ۲۰۰۹
با بالا آمدن خورشید بر فراز محله خصوصی بل ایر در لس‌آنجلس کالیفرنیا، مایکل جکسون صبح خود را در عمارتش با چیزی که بسیار دوست می‌داشت شروع کرد: آماده شدن برای اجرا.
تراویس پین، طراح رقص دیرین مایکل می‌گوید: «من معمولاً کارم را نزدیک ظهر یا ساعت ۱ در خانه او شروع می‌کردم. چند ساعتی می‌رقصیدیم تا بدنمان را گرم کنیم.» پین همچنین دستیار کارگردان برای مجموعه کنسرت‌های تور This Is It بود که طبق برنامه از ۱۳ جولای در سالن O2 Arena لندن شروع می‌شد. در بعدازظهر ۲۴ ژوئن، مایکل به استیپلز سنتر در منطقه دان‌تاون لس‌آنجلس رسید تا تمرینات را شروع کند.
پین تعریف می‌کند: «ما برنامه را برای اولین بار، از اول تا آخر، اجرا کردیم. مایکل سر ساعت معمولش، بعد از اینکه صدایش را گرم کرده و تمرینات مثل آن را انجام داده بود، به صحنه تمرینِ اجرا رسید. اواسط بعدازظهر شده بود و همه در اوج خودمان بودیم و تمام کارهایی که باید انجام می‌دادیم را کامل فهمیده بودیم.»
در ظاهر، حال مایکل عالی به نظر می‌رسید. دورین هولی، کارگردان صدای مایکل در این خصوص می‌گوید: «او در حرکاتش فرز و چابک بود. هیچ چیز غیرعادی در او دیده نمی‌شد. اصلاً ضعیف به نظر نمی‌رسید. جوری نبود که کسی فکر کند مشکلی دارد. هیچ نشانی در او وجود نداشت که کسی پیش خود بخواهد بگوید «ممم، نمی‌دونم مایکل امروز چشه.» به نظر من او از نظر آمادگی در بهترین وضعیت بود. و بعد ۲۲ سال کار کردن برای او در تمام تورهایش، هنوز هم برای من سخت بود که فقط روی کارم تمرکز داشته باشم و او را موقع اجرایش تماشا نکنم.»
مایکل بیردن کارگردان موسیقی تور This Is It هم در طول آخرین تمرین روی صحنه کنار مایکل بود. او می‌گوید: «همه می‌دیدیم که اعتمادبه‌نفسش لحظه به لحظه بیشتر می‌شد و به لحاظ جسمی هم توان لازم برای انجام کارهایی را که می‌خواست داشت. همه چیز خیلی طبیعی پیش می‌رفت. انگار روی صحنه بزرگ شده بود و به نظرم هر روزی که می‌گذشت احساس راحتتری پیدا می‌کرد. مایکل شور و شوق عجیبی داشت.»
t.me/MJSupportersForum/1978
🆔 @MJSupportersForum
چهارشنبه، ۲۴ ژوئن ۲۰۰۹
با بالا آمدن خورشید بر فراز محله خصوصی بل ایر در لس‌آنجلس کالیفرنیا، مایکل جکسون صبح خود را در عمارتش با چیزی که بسیار دوست می‌داشت شروع کرد: آماده شدن برای اجرا.
تراویس پین، طراح رقص دیرین مایکل می‌گوید: «من معمولاً کارم را نزدیک ظهر یا ساعت ۱ در خانه او شروع می‌کردم. چند ساعتی می‌رقصیدیم تا بدنمان را گرم کنیم.» پین همچنین دستیار کارگردان برای مجموعه کنسرت‌های تور This Is It بود که طبق برنامه از ۱۳ جولای در سالن O2 Arena لندن شروع می‌شد. در بعدازظهر ۲۴ ژوئن، مایکل به استیپلز سنتر در منطقه دان‌تاون لس‌آنجلس رسید تا تمرینات را شروع کند.
پین تعریف می‌کند: «ما برنامه را برای اولین بار، از اول تا آخر، اجرا کردیم. مایکل سر ساعت معمولش، بعد از اینکه صدایش را گرم کرده و تمرینات مثل آن را انجام داده بود، به صحنه تمرینِ اجرا رسید. اواسط بعدازظهر شده بود و همه در اوج خودمان بودیم و تمام کارهایی که باید انجام می‌دادیم را کامل فهمیده بودیم.»
در ظاهر، حال مایکل عالی به نظر می‌رسید. دورین هولی، کارگردان صدای مایکل در این خصوص می‌گوید: «او در حرکاتش فرز و چابک بود. هیچ چیز غیرعادی در او دیده نمی‌شد. اصلاً ضعیف به نظر نمی‌رسید. جوری نبود که کسی فکر کند مشکلی دارد. هیچ نشانی در او وجود نداشت که کسی پیش خود بخواهد بگوید «ممم، نمی‌دونم مایکل امروز چشه.» به نظر من او از نظر آمادگی در بهترین وضعیت بود. و بعد ۲۲ سال کار کردن برای او در تمام تورهایش، هنوز هم برای من سخت بود که فقط روی کارم تمرکز داشته باشم و او را موقع اجرایش تماشا نکنم.»
مایکل بیردن کارگردان موسیقی تور This Is It هم در طول آخرین تمرین روی صحنه کنار مایکل بود. او می‌گوید: «همه می‌دیدیم که اعتمادبه‌نفسش لحظه به لحظه بیشتر می‌شد و به لحاظ جسمی هم توان لازم برای انجام کارهایی را که می‌خواست داشت. همه چیز خیلی طبیعی پیش می‌رفت. انگار روی صحنه بزرگ شده بود و به نظرم هر روزی که می‌گذشت احساس راحتتری پیدا می‌کرد. مایکل شور و شوق عجیبی داشت.»
t.me/MJSupportersForum/1978
🆔 @MJSupportersForum
Telegram
انجمن حامیان مایکل جکسون
This Is It...
🆔 @MJSupportersForum
🆔 @MJSupportersForum
انجمن حامیان مایکل جکسون
The Last Earth Song... 🆔 @MJSupportersForum
این عکس از آخرین سری عکس‌هایی است که از مایکل جکسون هنگام تمرین برای کنسرت This Is It در استیپلز سنتر در لس‌آنجلس در آخرین ساعات شب ۲۴ ژوئن گرفته شد، فقط دو هفته پیش از سفر به لندن برای اجرای ۵۰ کنسرتی که تمام بلیت‌های آنها فروخته شده بود. تیشرتی که او در این عکس بر تن دارد را یک روز قبل یکی از هواداران دختر به او داده بود و روی آن نوشته شده «موهای فر برای دخترانم» (Curls for my Girls) که به مدل مویش که اخیراً تغییر داده بود اشاره دارد. او در این عکس در حال اجرای آهنگ Earth Song («ترانه زمین») آخرین آهنگ آن شب بود. تنها دو آهنگ دیگر باقی مانده بود تا آنها را هم برای کنسرت تکمیل کند.
مایکل حوالی نیمه‌شب استیپلز سنتر را ترک کرد. هالی می‌گوید: «موقع رفتن، او مرا بغل کرد و حالتش طوری بود که مثل همیشه بخواهد بگوید دوستت دارم، من به او گفتم، «دوستت دارم، مایک» و همین.» پین می‌گوید: «من به او گفتم، «خب دیگه، دوستت دارم» و او گفت «من بیشتر دوستت دارم، فردا می‌بینمت» و من هم گفتم «منم دوستت دارم، فردا می‌بینمت».»
این آخرین خداحافظی مایکل بود...
t.me/MJSupportersForum/1980
🆔 @MJSupportersForum
مایکل حوالی نیمه‌شب استیپلز سنتر را ترک کرد. هالی می‌گوید: «موقع رفتن، او مرا بغل کرد و حالتش طوری بود که مثل همیشه بخواهد بگوید دوستت دارم، من به او گفتم، «دوستت دارم، مایک» و همین.» پین می‌گوید: «من به او گفتم، «خب دیگه، دوستت دارم» و او گفت «من بیشتر دوستت دارم، فردا می‌بینمت» و من هم گفتم «منم دوستت دارم، فردا می‌بینمت».»
این آخرین خداحافظی مایکل بود...
t.me/MJSupportersForum/1980
🆔 @MJSupportersForum
Telegram
انجمن حامیان مایکل جکسون
The Last Earth Song...
🆔 @MJSupportersForum
🆔 @MJSupportersForum
🇮🇷🕯
#نهمین_سالگرد
دسته‌گلمان، به نمایندگی از تمام هواداران ایرانی،
و به نشانه‌ی عشق و احترام ایرانیان به مایکل جکسون،
جلوی درهای ورودی آرامگاه او «هالی تراس» قرار گرفت.
🆔 @MJSupportersForum
#نهمین_سالگرد
دسته‌گلمان، به نمایندگی از تمام هواداران ایرانی،
و به نشانه‌ی عشق و احترام ایرانیان به مایکل جکسون،
جلوی درهای ورودی آرامگاه او «هالی تراس» قرار گرفت.
🆔 @MJSupportersForum
🗓 خط زمان
📆 پنجشنبه ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹
طبق سوگندنامه حکم بازرسی، تلاش‌های موری برای خواباندن مایکل با دادن یک قرص ۱۰ میلی‌گرمی والیوم در ساعت ۱:۳۰ بامداد شروع شد.
سپس در ساعت ۲ بامداد، ۲ میلی‌گرم داروی ضد اضطراب آتیوان (لورازپام) را به طور وریدی به مایکل تزریق کرد.
مایکل هنوز در ساعت ۳ صبح قادر نبود به خواب برود، بنابراین ۲ میلی‌گرم داروی آرامبخش دیگری به نام وِرسِد (میدازولام) را امتحان کرد.
بعد از آن حدود ساعت ۵، باز هم ۲ میلی‌گرم آتیوان تزریق کرد، اما هیچ‌یک تأثیر نداشت.
هنگامی که خورشید بر خانه شماره ۱۰۰ خیابان کارول‌وود درایو شمالی تابید، مایکل جکسون هنوز بیدار و ناآرام و بی‌قرار بود. موری در ساعت ۷:۳۰ صبح ۲ میلی‌گرم ورسد تزریق کرد.
در ساعت ۱۰:۴۰ صبح، موری ۲۵ میلی‌گرم پروپوفل که با داروی بی‌حسی موضعی لیدوکائین رقیق شده بود از طریق سِرم به مایکل تزریق کرد. مایکل بالأخره به خواب رفت.
در ساعت ۱۰:۵۰ دکتر موری برخاست تا به دستشویی برود. او ادعا می‌کند که ۲ دقیقه بعد برمی‌گردد و می‌بینید که مایکل دیگر نفس نمی‌کشد. اما بنا به گزارش پلیس، موری در ساعت ۱۱:۱۸ سه تماس تلفنی داشت که ۴۷ دقیقه طول کشید (تا ۱۲:۰۵ ظهر). او با سه جا تماس گرفته بود: دوست‌دخترش، یکی از بیمارانش و کلینیکش در لاس وگاس. جدول زمانی آنها نشان می‌دهد که بیش از یک ساعت از زمان ایست تنفس مایکل گذشته بود.
موری می‌گوید که سپس احیای قلبی ریوی را شروع و ۰/۲ میلی‌گرم انِکسِیت (فلومازنیل) به او تزریق کرده است، دارویی که برای خنثی کردن تأثیرات داروهای آرامبخش استفاده می‌شود. موری سپس مایکل امیر ویلیامز، دستیار شخصی مایکل، را صدا زد و از او خواست تا نگهبان‌ها را بالا بفرستد. ویلیامز فوراً با آلبرتو آلوارز، نگهبان شخصی مایکل تماس گرفت. آلوارز به بازپرسین اینگونه گفته بود که به طبقه بالا دویده و وارد اتاق مایکل شده و او را با چشمانی باز و دهانی باز دیده است که نفس نمی‌کشد و موری هم مشغول عملیات احیای مایکل بوده است. تقریباً در همین لحظات پاریس و پرینس هم وارد اتاق شدند و موری را در حال احیای پدرشان دیدند و به گریه افتادند اما خیلی زود به بیرون از اتاق برده شدند.
موری از آلوارز می خواهد که تمام شیشه‌های داروها را به داخل کیفی بریزد و وقتی همه چیز را ازکف اتاق تمیز می‌کند تازه آن موقع به آلوارز می‌گوید که با ۹۱۱ تماس بگیرد.
سرانجام ساعت ۱۲:۲۲ دقیقه ظهر، نگهبان شخصی مایکل، آلبرتو آلوارز با مرکز اورژانس ۹۱۱ تماس گرفت. ایستگاه آتش‌نشانی ۷۱ پاسخ داد. فرمانده استیو رودا، سخنگوی واحد آتش‌نشانی لس‌آنجلس، می‌گوید: «وقتی نیروهای ما به محل رسیدند، عمارت بزرگی را دیدند که خیلی از ایستگاه دور نبود، آنها فوراً به اتاق بیمار در طبقه بالای ساختمان هدایت شدند و دیدند که بیمارشان مایکل جکسون است و هیچ نبضی ندارد و نفس نمی‌کشد. نبض نداشت و نفس نمی‌کشید، یعنی هیچ ضربان قلبی نداشت و هیچ نفسی نداشت.»
در ساعت ۲:۲۶ دقیقه یکی از پزشکان مرکز درمانی UCLA رسماً اعلام کرد که مایکل جکسون درگذشت، تقریباً چهار ساعت بعد از زمانی که موری به بازرسان گفت که مایکل دیگر نفس نمی‌کشید. طبق سوگندنامه حکم بازرسی، موری از امضای سند فوت مایکل جکسون امتناع کرد.
پزشک قانونی لس‌آنجلس مرگ مایکل جکسون را قتل نفس اعلام کرد. علت مرگ، مسمومیت شدید با پروپوفل ذکر شد. موری مدتی بعد، به قتل غیرعمد متهم و دادگاهی و سرانجام به چهار سال زندان محکوم شد که البته بعد از دو سال به قید التزام آزاد شد.
t.me/MJSupportersForum/1988
🆔 @MJSupportersForum
📆 پنجشنبه ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹
طبق سوگندنامه حکم بازرسی، تلاش‌های موری برای خواباندن مایکل با دادن یک قرص ۱۰ میلی‌گرمی والیوم در ساعت ۱:۳۰ بامداد شروع شد.
سپس در ساعت ۲ بامداد، ۲ میلی‌گرم داروی ضد اضطراب آتیوان (لورازپام) را به طور وریدی به مایکل تزریق کرد.
مایکل هنوز در ساعت ۳ صبح قادر نبود به خواب برود، بنابراین ۲ میلی‌گرم داروی آرامبخش دیگری به نام وِرسِد (میدازولام) را امتحان کرد.
بعد از آن حدود ساعت ۵، باز هم ۲ میلی‌گرم آتیوان تزریق کرد، اما هیچ‌یک تأثیر نداشت.
هنگامی که خورشید بر خانه شماره ۱۰۰ خیابان کارول‌وود درایو شمالی تابید، مایکل جکسون هنوز بیدار و ناآرام و بی‌قرار بود. موری در ساعت ۷:۳۰ صبح ۲ میلی‌گرم ورسد تزریق کرد.
در ساعت ۱۰:۴۰ صبح، موری ۲۵ میلی‌گرم پروپوفل که با داروی بی‌حسی موضعی لیدوکائین رقیق شده بود از طریق سِرم به مایکل تزریق کرد. مایکل بالأخره به خواب رفت.
در ساعت ۱۰:۵۰ دکتر موری برخاست تا به دستشویی برود. او ادعا می‌کند که ۲ دقیقه بعد برمی‌گردد و می‌بینید که مایکل دیگر نفس نمی‌کشد. اما بنا به گزارش پلیس، موری در ساعت ۱۱:۱۸ سه تماس تلفنی داشت که ۴۷ دقیقه طول کشید (تا ۱۲:۰۵ ظهر). او با سه جا تماس گرفته بود: دوست‌دخترش، یکی از بیمارانش و کلینیکش در لاس وگاس. جدول زمانی آنها نشان می‌دهد که بیش از یک ساعت از زمان ایست تنفس مایکل گذشته بود.
موری می‌گوید که سپس احیای قلبی ریوی را شروع و ۰/۲ میلی‌گرم انِکسِیت (فلومازنیل) به او تزریق کرده است، دارویی که برای خنثی کردن تأثیرات داروهای آرامبخش استفاده می‌شود. موری سپس مایکل امیر ویلیامز، دستیار شخصی مایکل، را صدا زد و از او خواست تا نگهبان‌ها را بالا بفرستد. ویلیامز فوراً با آلبرتو آلوارز، نگهبان شخصی مایکل تماس گرفت. آلوارز به بازپرسین اینگونه گفته بود که به طبقه بالا دویده و وارد اتاق مایکل شده و او را با چشمانی باز و دهانی باز دیده است که نفس نمی‌کشد و موری هم مشغول عملیات احیای مایکل بوده است. تقریباً در همین لحظات پاریس و پرینس هم وارد اتاق شدند و موری را در حال احیای پدرشان دیدند و به گریه افتادند اما خیلی زود به بیرون از اتاق برده شدند.
موری از آلوارز می خواهد که تمام شیشه‌های داروها را به داخل کیفی بریزد و وقتی همه چیز را ازکف اتاق تمیز می‌کند تازه آن موقع به آلوارز می‌گوید که با ۹۱۱ تماس بگیرد.
سرانجام ساعت ۱۲:۲۲ دقیقه ظهر، نگهبان شخصی مایکل، آلبرتو آلوارز با مرکز اورژانس ۹۱۱ تماس گرفت. ایستگاه آتش‌نشانی ۷۱ پاسخ داد. فرمانده استیو رودا، سخنگوی واحد آتش‌نشانی لس‌آنجلس، می‌گوید: «وقتی نیروهای ما به محل رسیدند، عمارت بزرگی را دیدند که خیلی از ایستگاه دور نبود، آنها فوراً به اتاق بیمار در طبقه بالای ساختمان هدایت شدند و دیدند که بیمارشان مایکل جکسون است و هیچ نبضی ندارد و نفس نمی‌کشد. نبض نداشت و نفس نمی‌کشید، یعنی هیچ ضربان قلبی نداشت و هیچ نفسی نداشت.»
در ساعت ۲:۲۶ دقیقه یکی از پزشکان مرکز درمانی UCLA رسماً اعلام کرد که مایکل جکسون درگذشت، تقریباً چهار ساعت بعد از زمانی که موری به بازرسان گفت که مایکل دیگر نفس نمی‌کشید. طبق سوگندنامه حکم بازرسی، موری از امضای سند فوت مایکل جکسون امتناع کرد.
پزشک قانونی لس‌آنجلس مرگ مایکل جکسون را قتل نفس اعلام کرد. علت مرگ، مسمومیت شدید با پروپوفل ذکر شد. موری مدتی بعد، به قتل غیرعمد متهم و دادگاهی و سرانجام به چهار سال زندان محکوم شد که البته بعد از دو سال به قید التزام آزاد شد.
t.me/MJSupportersForum/1988
🆔 @MJSupportersForum
Telegram
انجمن حامیان مایکل جکسون
🗓 خط زمان
📆 پنجشنبه ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹
🆔 @MJSupportersForum
📆 پنجشنبه ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹
🆔 @MJSupportersForum
😭2👍1
انجمن حامیان مایکل جکسون via @vote
هواداران در آمریکا قرار است برای سالگرد یک صفحه از یک روزنامه را به تصویر مایکل اختصاص دهند که در آن نام کشورهایی که در طرح شرکت کرده‌اند ذکر می‌شود. شرکت در این طرح حداقل ۵ دلار هزینه دارد؛ آیا موافقید برای این کار ۵ دلار اضافه‌تر جمع کنیم؟ anonymous poll…
📰 برای اولین بار نام «ایران» در روزنامه‌ای که برای سالگرد یک صفحه‌اش به مایکل اختصاص می‌یابد (DailyNews) قرار گرفت و «عشق» هواداران ایرانی او نیز توسط مردم دیگر کشورها دیده شد.
🆔 @MJSupportersForum
🆔 @MJSupportersForum