ဟိုင်း စာတွေလည်းပိနေတော့ အရင်လိုပုံပြင်၊ဝတ္ထုလေးတွေ မတင်နိုင်ပါဘူးဗျာ စာတိုလေးတွေပဲ တင်ဖြစ်တယ်ဗျ အဲ့အတွက်ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါလို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်ဗျ
ကျနော်တစ်ခုလာပြောတာပါ ကျနော်ဒီထဲမှာရေးတဲ့ ဝတ္ထုနှစ်ပုဒ်ရှိတယ်ဗျ ကျွန်တော့်ချစ်သူရေသူဆိုတဲ့ဟာကိုတော့ တစ်ခြား အမတစ်ယောက်နဲ့ အတူစဉ်းစားပြီး ဝိုင်းဝန်းထောက်ပံ့ရေးထားတာဖြစ်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးဒုတိယအပုဒ်ကတော့
စိတ္တဇကျောင်းတော်ကြီး
ပဲဖြစ်ပါတယ်ဗျ။ အဲ့ဒါကအပိုင်းပြည့်အကုန်ရေးပြီးပါပြီဗျ။ကျနော် အဲ့ဒါကို Grade 12 ပြီးတာနဲ့ မူပိုင်စာအုပ်ထုတ်သွားမှာပါ။အဲ့ကျရင်အားလုံးကို လက်ဆောင်ဖောက်ပေးပါမယ်။အကုန်လုံးကစီစဉ်ထားပြီးသားပါဗျ။ဒီမှာလည်း တင်ပေးပါမယ်ဗျ။အဲ့လိုပဲ ကျနော် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဒီထဲကအက်မင်တစ်ယောက်ရေးထားတဲ့ သံသရာဆိုတဲ့ ဝတ္ထုကိုလည်း စာအုပ်ထုတ်မှာပါဗျ။အားလုံးသိအောင်လာပြောပြတာပါဗျ။
အားလေးရှိအောင် Rec and Strawberryလေးတွေပေးခဲ့ကြအုံးနော်ဗျ။
အားလုံးကိုချစ်ခင်သတိရလျက်
ကျနော်တစ်ခုလာပြောတာပါ ကျနော်ဒီထဲမှာရေးတဲ့ ဝတ္ထုနှစ်ပုဒ်ရှိတယ်ဗျ ကျွန်တော့်ချစ်သူရေသူဆိုတဲ့ဟာကိုတော့ တစ်ခြား အမတစ်ယောက်နဲ့ အတူစဉ်းစားပြီး ဝိုင်းဝန်းထောက်ပံ့ရေးထားတာဖြစ်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးဒုတိယအပုဒ်ကတော့
စိတ္တဇကျောင်းတော်ကြီး
ပဲဖြစ်ပါတယ်ဗျ။ အဲ့ဒါကအပိုင်းပြည့်အကုန်ရေးပြီးပါပြီဗျ။ကျနော် အဲ့ဒါကို Grade 12 ပြီးတာနဲ့ မူပိုင်စာအုပ်ထုတ်သွားမှာပါ။အဲ့ကျရင်အားလုံးကို လက်ဆောင်ဖောက်ပေးပါမယ်။အကုန်လုံးကစီစဉ်ထားပြီးသားပါဗျ။ဒီမှာလည်း တင်ပေးပါမယ်ဗျ။အဲ့လိုပဲ ကျနော် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဒီထဲကအက်မင်တစ်ယောက်ရေးထားတဲ့ သံသရာဆိုတဲ့ ဝတ္ထုကိုလည်း စာအုပ်ထုတ်မှာပါဗျ။အားလုံးသိအောင်လာပြောပြတာပါဗျ။
အားလေးရှိအောင် Rec and Strawberryလေးတွေပေးခဲ့ကြအုံးနော်ဗျ။
အားလုံးကိုချစ်ခင်သတိရလျက်
🍓38❤27❤🔥5
ဟား ဟားဟား ဟားဟား ဟား ဟား ဟားဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား
ဆိုပီးလောကရီးကိုဒီလိုလှောင်ရီဖူးလား
ဒါလားကွလောကဓံ
ဒါလားကွ ဆင်းရဲဒုက္ခ
မင်းလားမင်းလားဆိုပီး ခေါ်ပီးတော့ လှောင်ရီပြလိုက်..
စတာပါ ကျွန်နော်ကတော့လုပ်ဖူးတယ်ဗျ
ခုခေတ်ဆယ်ကျော်သက်လူငယ်တေ အကုန်နီးပါးကြုံနေကျတယ့်
ဘယ်မာလဲငါတို့ရဲ့အနာဂါတ်?
ဘယ်မာလဲငါတို့ရဲ့ပန်းတိုင်?
ခုငါကရောဘယ်ထိရောက်ပီးပီလဲ?
စတယ့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာစိတ်ဓာတ်ကျမှုတေ လူငယ်တေကပိုအဓိက ကြုံနေရပါတယိ
ငါ့ကျမှဘာလို့ဒီလိုဖစ်တာလဲ?ငါ့ကျမှ ဘာလို့ ခြားသူတေနဲ့မတူညီရတာလဲ?
ငါမနက်ဖြန်ကျရင် ဘာတေလုပ်ရမလဲဆိုတယ့်အတွေးတေ ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ် လျှပ်စီးရှပ်နေသလို အမြဲ၀င်ရောက်လာတတ်တယ်
ကျွန်နော်ရောပါဘဲ မနေ့ညက စိတ်ဓာတ်တေကျနေလို့ လူငယ်တစ်ယောက်စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ဆိုတယ့် စာအုပ်ကိုကောက်ဖတ်လိုက်တာ
သေပါသေချင်သွားတယ် စတာပါ
အဲ့စာအုပ်ထဲမာပါတယ့်ကြောင်းရာ 70%လောက်က ခုလက်ရှိကျွန်နော်တို့လူငယ်တေခံစားနေရတာပါ
စကားလေးရှည်ဝေမပြောချင်ဘူး တိုချုံးဘဲပြောတော့မယ်
မင်း မနက်ဖြန်ဆိုတာကိုကြောက်ဖူးလား?
မင်းနောက်ငါးနှစ်နေရင် မင်းဘာဖစ်နေမလဲဆိုတာတွေးဖူးလား?
မင်း ဒီတိုင်းနေရတာငြီးငွေ့လာပီလား?
အဲ့လိုဆို ဘာမှဆက်တွေးမနေနဲ့ မင်းမြန်မာနိုင်ငံက ပေါ်ပင် city boy 70%လောက်ထက်သာနေပီ
မင်းရဲ့တွေးခေါ်တေက ရှေ့ရောက်နေပီဆိုကတည်းက မင်းရဲ့လမ်းကိုမင်းရှာတွေ့ပါလိမ့်မယ်..
#jett
ဆိုပီးလောကရီးကိုဒီလိုလှောင်ရီဖူးလား
ဒါလားကွလောကဓံ
ဒါလားကွ ဆင်းရဲဒုက္ခ
မင်းလားမင်းလားဆိုပီး ခေါ်ပီးတော့ လှောင်ရီပြလိုက်..
စတာပါ ကျွန်နော်ကတော့လုပ်ဖူးတယ်ဗျ
ခုခေတ်ဆယ်ကျော်သက်လူငယ်တေ အကုန်နီးပါးကြုံနေကျတယ့်
ဘယ်မာလဲငါတို့ရဲ့အနာဂါတ်?
ဘယ်မာလဲငါတို့ရဲ့ပန်းတိုင်?
ခုငါကရောဘယ်ထိရောက်ပီးပီလဲ?
စတယ့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာစိတ်ဓာတ်ကျမှုတေ လူငယ်တေကပိုအဓိက ကြုံနေရပါတယိ
ငါ့ကျမှဘာလို့ဒီလိုဖစ်တာလဲ?ငါ့ကျမှ ဘာလို့ ခြားသူတေနဲ့မတူညီရတာလဲ?
ငါမနက်ဖြန်ကျရင် ဘာတေလုပ်ရမလဲဆိုတယ့်အတွေးတေ ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ် လျှပ်စီးရှပ်နေသလို အမြဲ၀င်ရောက်လာတတ်တယ်
ကျွန်နော်ရောပါဘဲ မနေ့ညက စိတ်ဓာတ်တေကျနေလို့ လူငယ်တစ်ယောက်စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ဆိုတယ့် စာအုပ်ကိုကောက်ဖတ်လိုက်တာ
သေပါသေချင်သွားတယ် စတာပါ
အဲ့စာအုပ်ထဲမာပါတယ့်ကြောင်းရာ 70%လောက်က ခုလက်ရှိကျွန်နော်တို့လူငယ်တေခံစားနေရတာပါ
စကားလေးရှည်ဝေမပြောချင်ဘူး တိုချုံးဘဲပြောတော့မယ်
မင်း မနက်ဖြန်ဆိုတာကိုကြောက်ဖူးလား?
မင်းနောက်ငါးနှစ်နေရင် မင်းဘာဖစ်နေမလဲဆိုတာတွေးဖူးလား?
မင်း ဒီတိုင်းနေရတာငြီးငွေ့လာပီလား?
အဲ့လိုဆို ဘာမှဆက်တွေးမနေနဲ့ မင်းမြန်မာနိုင်ငံက ပေါ်ပင် city boy 70%လောက်ထက်သာနေပီ
မင်းရဲ့တွေးခေါ်တေက ရှေ့ရောက်နေပီဆိုကတည်းက မင်းရဲ့လမ်းကိုမင်းရှာတွေ့ပါလိမ့်မယ်..
#jett
❤25❤🔥13🍓4🐳3
Hey hey wait wait ဒီလိုတေပြောနေရအောင်မင်းကဘာမလို့လဲဆိုပီး dm လာပီးပြောနေတယ့်ညီလေးတေ
မင်းကိုရီးက cdm onile school မာတက်လာတာ ခြောက်နှစ်
Gaming selling လောကမာ လည်းနာမည်တစ်ခုနဲ့
တစ်လကိုဆယ်ကျော်လောက်အသက် 15ကတည်းက ရှာနိုင်ခဲ့တာပါ
အိမ်ကိုလည်း အမေ့တွက်ဆွဲကြိုးအဖေ့တွက်နားကပ် ရတယ့်ပိုက်ဆံလေးနဲ့ဆင်ခဲ့တယ့်သူပါ
ဒီလောက်ဆိုငါဘာကောင်လဲသိလောက်ပီထင်ပါတယ်
ဘာကောင်မှတော့မဟုတ်ဘူး မယုတ်မာဘူးမလိမ်ဘူး မကောက်ကျစ်ဘူး ကိုယ့်ထာနဲ့ဘဲနေတယ်
မင်းကိုရီးက cdm onile school မာတက်လာတာ ခြောက်နှစ်
Gaming selling လောကမာ လည်းနာမည်တစ်ခုနဲ့
တစ်လကိုဆယ်ကျော်လောက်အသက် 15ကတည်းက ရှာနိုင်ခဲ့တာပါ
အိမ်ကိုလည်း အမေ့တွက်ဆွဲကြိုးအဖေ့တွက်နားကပ် ရတယ့်ပိုက်ဆံလေးနဲ့ဆင်ခဲ့တယ့်သူပါ
ဒီလောက်ဆိုငါဘာကောင်လဲသိလောက်ပီထင်ပါတယ်
ဘာကောင်မှတော့မဟုတ်ဘူး မယုတ်မာဘူးမလိမ်ဘူး မကောက်ကျစ်ဘူး ကိုယ့်ထာနဲ့ဘဲနေတယ်
❤22🤩4🍓4🐳2
Happy Mother's Day
ဒီနေ့ကတော့ ပျော်ရွှင်စရာအမေများနေ့ဖြစ်ပါတယ်။ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတဲ့ အမေတိုင်းအားလုံး ကျန်းမာချမ်းသာပါစေ။ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ သားတွေသမီးတွေနဲ့အတူ အသက်ထက်ဆုံး အိုးအိမ်မကွဲဘဲ စုစုစည်းစည်းနေထိုင်နိုင်ကြပါစေ။အဝေးရောက် နေတဲ့ သားသမီးတွေလည်း ကိုယ့်အမေဆီကို အမြန်ဆုံးသွားတွေ့နိုင်ကြပါစေ။
အမေတွေအားလုံး ရွှင်လန်းပီတိဝေဖြာပီး ကျန်းမာချမ်းသာ နေနိုင်ကြပါစေဗျာ။
"မေမေ မေမေကို အရမ်းချစ်မိတယ် တစ်ခါတစ်လေ လွမ်းလည်း လွမ်းတယ် မေမေ.....ရယ်....."
ဒီနေ့ကတော့ ပျော်ရွှင်စရာအမေများနေ့ဖြစ်ပါတယ်။ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတဲ့ အမေတိုင်းအားလုံး ကျန်းမာချမ်းသာပါစေ။ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ သားတွေသမီးတွေနဲ့အတူ အသက်ထက်ဆုံး အိုးအိမ်မကွဲဘဲ စုစုစည်းစည်းနေထိုင်နိုင်ကြပါစေ။အဝေးရောက် နေတဲ့ သားသမီးတွေလည်း ကိုယ့်အမေဆီကို အမြန်ဆုံးသွားတွေ့နိုင်ကြပါစေ။
အမေတွေအားလုံး ရွှင်လန်းပီတိဝေဖြာပီး ကျန်းမာချမ်းသာ နေနိုင်ကြပါစေဗျာ။
"မေမေ မေမေကို အရမ်းချစ်မိတယ် တစ်ခါတစ်လေ လွမ်းလည်း လွမ်းတယ် မေမေ.....ရယ်....."
❤80😭9🍓6❤🔥4🎉1
အသက်အရွယ်ရလာတာနဲ့အမျှ
ကျွန်မတို့က ဖြစ်ချင်တာထက်
ဖြစ်သင့်တာကိုဦးစားပေးတက်လာတယ်
ဘာလေးပဲ ဖြစ်လာဖြစ်လာ
ခေါင်းငုံ့ခံနေရခဲ့ရတဲ့အခြေနေတွေဟာ
အများကြီးပါပဲ
မိသားစု ကိစ္စ ကော
အချစ်ရေးကောအဆင်မပြေတဲ့အခါ
ဘယ်ကိုခေါင်းတိုးငိုရမှန်းမသိတဲ့
အခြေအနေတွေဖြစ်နေတက်ပါတယ်
ကျွန်မတို့က ဖြစ်ချင်တာထက်
ဖြစ်သင့်တာကိုဦးစားပေးတက်လာတယ်
ဘာလေးပဲ ဖြစ်လာဖြစ်လာ
ခေါင်းငုံ့ခံနေရခဲ့ရတဲ့အခြေနေတွေဟာ
အများကြီးပါပဲ
မိသားစု ကိစ္စ ကော
အချစ်ရေးကောအဆင်မပြေတဲ့အခါ
ဘယ်ကိုခေါင်းတိုးငိုရမှန်းမသိတဲ့
အခြေအနေတွေဖြစ်နေတက်ပါတယ်
❤38🍓33😭14💯5❤🔥3✍2🎉2
" ချစ်မိပြီ ဆိုရင်ဖြင့် "
ချစ်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ သိလား ။
အချစ်ကိုရော အဓိပ္ပါယ် ဘယ်လိုဖွင့်ဆိုကြလဲ ။
ကြားဖူးတဲ့ အချစ်အကြောင်းတွေကတော့ အများကြီးပါပဲ ။
အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း ဖြစ်တယ်တဲ့ ပလေတိုက ဆိုတယ် ။
လူဆိုတာ ချစ်ပြီးကတည်းက ပိုင်ဆိုင်လိုချင်စိတ်က အရင် လာခဲ့တာ မဟုတ်လား ။
တချို့ကတော့ အချစ်ဆိုတာ
စွန့်လွှတ်ခြင်းတဲ့ ။ အင်း...။ ဒါကတော့ ကိုယ့်မရနိုင်တော့လို့ သေချာမှ အချစ်ဆိုတာ စွန့်လွှတ်ခြင်းဆိုပြီး ရင်နာနာနဲ့ ဖွင့်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်သည် ။
ဟုတ်ကဲ့...။ အချစ်ကို အမျိုးမျိုး အဓိပ္ပါယ် ဖွင့်နိုင်သည်မှာ အားလုံးအသိပင် ဖြစ်သည် ။ မိတ်ဆွေတို့မှာလည်း မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အချစ်မှုဝါဒကြီး ရှိကြမှာပါပဲ ။
ကျနော်တို့တွေဟာ လူတစ်ယောက်ကို ရင်ထဲက ချစ်မိပြီဆိုရင် အဲ့ချစ်သူလေး ပြုံးပျော်နေတာလေးကိုပဲ မြင်ချင်ကြတယ် ။
ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတာမျိုး မမြင်လိုကြဘူး ။ ချစ်တာကိုး ။ ချစ်မိမှတော့ ချစ်သူလေး ကိုယ့်ကြောင့် အမြဲပျော်ရွှင်စေလိုကြသည် ။
ချစ်သူရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်လာသည် ။ အများကြီး မဖြည့်ဆည်းနိုင်ရင်သော်မှ ကျနော်တို့တွေ ကိုယ့်တတ်နိုင်သလောက် အစွမ်းကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးကြတတ်တယ် မဟုတ်လား ။
အဲ့ဒါပြောတာပေါ့...။
အချစ်ဆိုတာလေ ။
ကျနော်တို့ဟာ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိပြီဆိုရင်ဖြင့် ချစ်သူလေး နှုတ်ခမ်းမဟခင်ကတည်းက သူ့အတွက်ဆို ဘာလုပ်ပေးရပေးရ လုပ်ပေးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ။
ကျနော်ရဲ့ အချစ်အပေါဲ အမြင်ကတော့...
လူတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ အခကြေးငွေ မယူဘဲ ကျွန်ခံလိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်လို့ ထင်တယ် ။
တနည်းဆိုရရင်ဖြင့် တုတ်ပြစရာမလိုပဲ သူဝတ္တရားသိတတ်တဲ့ ခိုင်းနွားကြီးတွေလို... ။
- လောင်ချိတ် 💞*26.5.25*
#reapls@Myanmar_Story
ချစ်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ သိလား ။
အချစ်ကိုရော အဓိပ္ပါယ် ဘယ်လိုဖွင့်ဆိုကြလဲ ။
ကြားဖူးတဲ့ အချစ်အကြောင်းတွေကတော့ အများကြီးပါပဲ ။
အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း ဖြစ်တယ်တဲ့ ပလေတိုက ဆိုတယ် ။
လူဆိုတာ ချစ်ပြီးကတည်းက ပိုင်ဆိုင်လိုချင်စိတ်က အရင် လာခဲ့တာ မဟုတ်လား ။
တချို့ကတော့ အချစ်ဆိုတာ
စွန့်လွှတ်ခြင်းတဲ့ ။ အင်း...။ ဒါကတော့ ကိုယ့်မရနိုင်တော့လို့ သေချာမှ အချစ်ဆိုတာ စွန့်လွှတ်ခြင်းဆိုပြီး ရင်နာနာနဲ့ ဖွင့်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်သည် ။
ဟုတ်ကဲ့...။ အချစ်ကို အမျိုးမျိုး အဓိပ္ပါယ် ဖွင့်နိုင်သည်မှာ အားလုံးအသိပင် ဖြစ်သည် ။ မိတ်ဆွေတို့မှာလည်း မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အချစ်မှုဝါဒကြီး ရှိကြမှာပါပဲ ။
ကျနော်တို့တွေဟာ လူတစ်ယောက်ကို ရင်ထဲက ချစ်မိပြီဆိုရင် အဲ့ချစ်သူလေး ပြုံးပျော်နေတာလေးကိုပဲ မြင်ချင်ကြတယ် ။
ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတာမျိုး မမြင်လိုကြဘူး ။ ချစ်တာကိုး ။ ချစ်မိမှတော့ ချစ်သူလေး ကိုယ့်ကြောင့် အမြဲပျော်ရွှင်စေလိုကြသည် ။
ချစ်သူရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်လာသည် ။ အများကြီး မဖြည့်ဆည်းနိုင်ရင်သော်မှ ကျနော်တို့တွေ ကိုယ့်တတ်နိုင်သလောက် အစွမ်းကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးကြတတ်တယ် မဟုတ်လား ။
အဲ့ဒါပြောတာပေါ့...။
အချစ်ဆိုတာလေ ။
ကျနော်တို့ဟာ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိပြီဆိုရင်ဖြင့် ချစ်သူလေး နှုတ်ခမ်းမဟခင်ကတည်းက သူ့အတွက်ဆို ဘာလုပ်ပေးရပေးရ လုပ်ပေးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ။
ကျနော်ရဲ့ အချစ်အပေါဲ အမြင်ကတော့...
လူတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ အခကြေးငွေ မယူဘဲ ကျွန်ခံလိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်လို့ ထင်တယ် ။
တနည်းဆိုရရင်ဖြင့် တုတ်ပြစရာမလိုပဲ သူဝတ္တရားသိတတ်တဲ့ ခိုင်းနွားကြီးတွေလို... ။
- လောင်ချိတ် 💞*26.5.25*
#reapls@Myanmar_Story
❤42😁10🍓10❤🔥1😍1💯1
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကြုံခဲ့ရတဲ့၊ အခုထိ တွေးမိတိုင်း ကျောချမ်းဆဲဖြစ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆိုးတစ်ခုကို ရင်ဖွင့်ပြပါရစေ။ ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ သိပ်မပြောပြဖြစ်ဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လိုပဲ သဘောထားကြမှာ မို့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့် ငရဲပါပဲ။
## ည ၁၂ နာရီမှာ တံခါးလာခေါက်တဲ့အရာ
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ကို သွားခဲ့ရတယ်။ ကုမ္ပဏီက ငှားပေးတဲ့အိမ်က မြို့စွန်က ရပ်ကွက်အဟောင်းကြီးတစ်ခုထဲမှာ။ အိမ်က ပျဉ်ထောင်အိမ်နှစ်ထပ်၊ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ခြံကျယ်ကြီးရှိပြီး သစ်ပင်တွေ အုပ်ဆိုင်းနေတာ။ တစ်ယောက်တည်း နေရမှာဆိုတော့ ပထမတော့ နည်းနည်းတော့ လန့်သား။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ကလည်း ပင်ပန်းတာမို့ ညဘက်ဆို အိပ်ပျော်သွားတာချည်းပါပဲ။
ပြဿနာက အဲဒီအိမ်မှာ နေပြီး တစ်ပတ်မြောက်တဲ့ည မှာ စတာ။
### ပထမဆုံး အသံ
အဲဒီညက မိုးသက်မုန်တိုင်း ကျနေတယ်။ လျှပ်စီးတွေကလည်း တဖျတ်ဖျတ်နဲ့။ ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်က ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲပြီး ဖုန်းသုံးနေတုန်း... ည ၁၂ နာရီတိတိ မှာ အောက်ထပ် တံခါးမကြီးဆီက အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
အသံက အရမ်းမကျယ်ဘူး။ ဖြည်းဖြည်းနဲ့ မှန်မှန်လေး။ ကျွန်တော် ကြောင်သွားတယ်။ "ဒီလို မိုးကြီးထဲမှာ ဘယ်သူပါလိမ့်" ပေါ့။
ကျွန်တော် အောက်ထပ်ကို ဆင်း၊ ဧည့်ခန်းမီးကိုဖွင့်ပြီး တံခါးဝကို သွားလိုက်တယ်။ တံခါးမှာပါတဲ့ မှန်ပြတင်းပေါက်သေးသေးလေးကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့... ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် သစ်ကိုင်းတွေ လှုပ်ရှားနေတာပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်လည်း လေတိုက်လို့ တစ်ခုခုနဲ့ ရိုက်မိတာနေမှာပါဆိုပြီး အပေါ်ထပ်ပြန်တက်ကာ အိပ်လိုက်တယ်။
### ပိုမိုနီးကပ်လာတဲ့ ခြောက်လှန့်မှု
ဒုတိယည... မိုးမရွာတော့ဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်လို့။ ၁၂ နာရီထိုးခါနီးမှာ ကျွန်တော် ရင်တွေတုန်နေပြီ။ ဖုန်းကို ကြည့်နေရင်း... အချိန်က ၁၂ နာရီ ကွက်တိ ဖြစ်သွားတဲ့အချိန်...
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
တံခါးခေါက်သံက ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ လေတိုက်တာ မဟုတ်မှန်း သေချာသွားပြီ။ အသံက ပိုပြီး ပြတ်သားတယ်။ ကျွန်တော် ခြေသံကို လုံးဝဖျောက်ပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ တံခါးနားကို ကပ်၊ အသက်ကို အောင့်ပြီး မှန်ပေါက်ကနေ အပြင်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အပြင်က ခြံဝင်းကြီးက လသာနေလို့ လင်းနေတာတောင် လူရိပ်လူယောင် လုံးဝမတွေ့ရဘူး။
ကျွန်တော် ကြောက်စိတ်နဲ့ ဒေါသ ရောပြွမ်းသွားပြီး တံခါးကို ဂျိမ်းခနဲ ဆွဲဖွင့်လိုက်တယ်။ အပြင်မှာ ဘာမှမရှိဘူး... လေအေးအေးကြီးပဲ အိမ်ထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ဖို့အလုပ်မှာ... အိမ်ထဲက အိပ်ခန်းတံခါးဆီကနေ အသံ ထပ်ကြားရတယ်။
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီး အေးစက်သွားတယ်။ ခေါင်းမွေးတွေ အကုန်ထောင်သွားတယ်။ အသံက အပြင်ကလာတာ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်ထဲကို ရောက်နေတဲ့ အရာတစ်ခုက အတွင်းဘက်ကနေ တံခါးကို ပြန်ခေါက်နေတာ။ ကျွန်တော် အဲဒီညက အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်ပြီး ကားထဲမှာပဲ တံခါးပိတ်ပြီး မိုးလင်းတဲ့အထိ နေလိုက်တော့တယ်။
### အဆိုးရွားဆုံး နောက်ဆုံးည
နောက်တစ်နေ့မှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာနဲ့ အိမ်အသစ်ရှာဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး။ "ဒီညတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်ဆိုင်မယ်၊ ငါ့စိတ်ထင်တာပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဆိုပြီး စိတ်ကိုတင်းထားလိုက်တယ်။ လူကလည်း ပင်ပန်းလွန်းလို့ အိပ်ခန်းထဲမှာပဲ စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံပြီး အတင်းအိပ်ပျော်အောင် ကြိုးစားနေမိတယ်။
ည ၁၂ နာရီ ရောက်ပြန်ပြီ။
ဒီတစ်ခါတော့ တံခါးခေါက်သံ မကြားရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်...
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
အသံက အဝေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကုတင်အောက်ခြေက ကုတင်သစ်သားဘောင်ကို လာခေါက်တဲ့အသံ။ အသံက ကျွန်တော့်ခြေထောက်နဲ့ လက်မအနည်းငယ်ပဲ ဝေးတော့တယ်။
ကျွန်တော် ကြောက်လွန်းလို့ အော်ဖို့တောင် အသံမထွက်တော့ဘူး။ စောင်အောက်မှာ ကူးကူးကွေးကွေးလေး လုပ်နေတုန်း... စောင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကြီးတစ်ခုက ကျွန်တော့်ခြေကျင်းဝတ်ကို လာကိုင်တာ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီလက်ချောင်းတွေက ခဲသေနေတဲ့ လူသေတစ်ယောက်ရဲ့ လက်တွေလိုပဲ မာဆောပြီး အေးစက်နေတာ။
ပြီးတော့... ကုတင်အောက်ကနေ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကြီးနဲ့အတူ... လူအိုကြီးတစ်ယောက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတဲ့အသံမျိုး ညည်းတွားသံကြီး ထွက်လာတယ်။
> *"ငါ... အေးတယ်... ငါ့ကို... စောင်ထဲ... ပေးဝင်ပါ..."*
>
ကျွန်တော် ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘူး။ စောင်ကို ကန်ကြောက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကနေ လိမ့်ဆင်းကာ အိမ်ပြင်ကို အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ ထွက်ပြေးခဲ့တော့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း အဲဒီအိမ်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားတော့ဘဲ ပစ္စည်းတွေကို လူကြုံနဲ့ပဲ သွားသယ်ခိုင်းခဲ့ရတယ်။
အခုထိ... ညဘက် ၁၂ နာရီထိုးလို့ အခန်းထဲမှာ တစ်ခုခု တောက်တောက် တောက်တောက်နဲ့ အသံမြည်လာရင်... ကျွန်တော် အိပ်ရာပေါ်ကနေ ထိုင်မိလျက်သား ဖြစ်ဖြစ်သွားတုန်းပဲ။ အဲဒီအရာက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာမလားဆိုတာ... ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ။
Angel🤩
ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လိုပဲ သဘောထားကြမှာ မို့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့် ငရဲပါပဲ။
## ည ၁၂ နာရီမှာ တံခါးလာခေါက်တဲ့အရာ
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ကို သွားခဲ့ရတယ်။ ကုမ္ပဏီက ငှားပေးတဲ့အိမ်က မြို့စွန်က ရပ်ကွက်အဟောင်းကြီးတစ်ခုထဲမှာ။ အိမ်က ပျဉ်ထောင်အိမ်နှစ်ထပ်၊ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ခြံကျယ်ကြီးရှိပြီး သစ်ပင်တွေ အုပ်ဆိုင်းနေတာ။ တစ်ယောက်တည်း နေရမှာဆိုတော့ ပထမတော့ နည်းနည်းတော့ လန့်သား။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ကလည်း ပင်ပန်းတာမို့ ညဘက်ဆို အိပ်ပျော်သွားတာချည်းပါပဲ။
ပြဿနာက အဲဒီအိမ်မှာ နေပြီး တစ်ပတ်မြောက်တဲ့ည မှာ စတာ။
### ပထမဆုံး အသံ
အဲဒီညက မိုးသက်မုန်တိုင်း ကျနေတယ်။ လျှပ်စီးတွေကလည်း တဖျတ်ဖျတ်နဲ့။ ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်က ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲပြီး ဖုန်းသုံးနေတုန်း... ည ၁၂ နာရီတိတိ မှာ အောက်ထပ် တံခါးမကြီးဆီက အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
အသံက အရမ်းမကျယ်ဘူး။ ဖြည်းဖြည်းနဲ့ မှန်မှန်လေး။ ကျွန်တော် ကြောင်သွားတယ်။ "ဒီလို မိုးကြီးထဲမှာ ဘယ်သူပါလိမ့်" ပေါ့။
ကျွန်တော် အောက်ထပ်ကို ဆင်း၊ ဧည့်ခန်းမီးကိုဖွင့်ပြီး တံခါးဝကို သွားလိုက်တယ်။ တံခါးမှာပါတဲ့ မှန်ပြတင်းပေါက်သေးသေးလေးကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့... ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် သစ်ကိုင်းတွေ လှုပ်ရှားနေတာပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်လည်း လေတိုက်လို့ တစ်ခုခုနဲ့ ရိုက်မိတာနေမှာပါဆိုပြီး အပေါ်ထပ်ပြန်တက်ကာ အိပ်လိုက်တယ်။
### ပိုမိုနီးကပ်လာတဲ့ ခြောက်လှန့်မှု
ဒုတိယည... မိုးမရွာတော့ဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်လို့။ ၁၂ နာရီထိုးခါနီးမှာ ကျွန်တော် ရင်တွေတုန်နေပြီ။ ဖုန်းကို ကြည့်နေရင်း... အချိန်က ၁၂ နာရီ ကွက်တိ ဖြစ်သွားတဲ့အချိန်...
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
တံခါးခေါက်သံက ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ လေတိုက်တာ မဟုတ်မှန်း သေချာသွားပြီ။ အသံက ပိုပြီး ပြတ်သားတယ်။ ကျွန်တော် ခြေသံကို လုံးဝဖျောက်ပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ တံခါးနားကို ကပ်၊ အသက်ကို အောင့်ပြီး မှန်ပေါက်ကနေ အပြင်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အပြင်က ခြံဝင်းကြီးက လသာနေလို့ လင်းနေတာတောင် လူရိပ်လူယောင် လုံးဝမတွေ့ရဘူး။
ကျွန်တော် ကြောက်စိတ်နဲ့ ဒေါသ ရောပြွမ်းသွားပြီး တံခါးကို ဂျိမ်းခနဲ ဆွဲဖွင့်လိုက်တယ်။ အပြင်မှာ ဘာမှမရှိဘူး... လေအေးအေးကြီးပဲ အိမ်ထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ဖို့အလုပ်မှာ... အိမ်ထဲက အိပ်ခန်းတံခါးဆီကနေ အသံ ထပ်ကြားရတယ်။
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီး အေးစက်သွားတယ်။ ခေါင်းမွေးတွေ အကုန်ထောင်သွားတယ်။ အသံက အပြင်ကလာတာ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်ထဲကို ရောက်နေတဲ့ အရာတစ်ခုက အတွင်းဘက်ကနေ တံခါးကို ပြန်ခေါက်နေတာ။ ကျွန်တော် အဲဒီညက အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်ပြီး ကားထဲမှာပဲ တံခါးပိတ်ပြီး မိုးလင်းတဲ့အထိ နေလိုက်တော့တယ်။
### အဆိုးရွားဆုံး နောက်ဆုံးည
နောက်တစ်နေ့မှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာနဲ့ အိမ်အသစ်ရှာဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး။ "ဒီညတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်ဆိုင်မယ်၊ ငါ့စိတ်ထင်တာပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဆိုပြီး စိတ်ကိုတင်းထားလိုက်တယ်။ လူကလည်း ပင်ပန်းလွန်းလို့ အိပ်ခန်းထဲမှာပဲ စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံပြီး အတင်းအိပ်ပျော်အောင် ကြိုးစားနေမိတယ်။
ည ၁၂ နာရီ ရောက်ပြန်ပြီ။
ဒီတစ်ခါတော့ တံခါးခေါက်သံ မကြားရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်...
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
အသံက အဝေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကုတင်အောက်ခြေက ကုတင်သစ်သားဘောင်ကို လာခေါက်တဲ့အသံ။ အသံက ကျွန်တော့်ခြေထောက်နဲ့ လက်မအနည်းငယ်ပဲ ဝေးတော့တယ်။
ကျွန်တော် ကြောက်လွန်းလို့ အော်ဖို့တောင် အသံမထွက်တော့ဘူး။ စောင်အောက်မှာ ကူးကူးကွေးကွေးလေး လုပ်နေတုန်း... စောင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကြီးတစ်ခုက ကျွန်တော့်ခြေကျင်းဝတ်ကို လာကိုင်တာ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီလက်ချောင်းတွေက ခဲသေနေတဲ့ လူသေတစ်ယောက်ရဲ့ လက်တွေလိုပဲ မာဆောပြီး အေးစက်နေတာ။
ပြီးတော့... ကုတင်အောက်ကနေ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကြီးနဲ့အတူ... လူအိုကြီးတစ်ယောက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတဲ့အသံမျိုး ညည်းတွားသံကြီး ထွက်လာတယ်။
> *"ငါ... အေးတယ်... ငါ့ကို... စောင်ထဲ... ပေးဝင်ပါ..."*
>
ကျွန်တော် ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘူး။ စောင်ကို ကန်ကြောက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကနေ လိမ့်ဆင်းကာ အိမ်ပြင်ကို အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ ထွက်ပြေးခဲ့တော့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း အဲဒီအိမ်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားတော့ဘဲ ပစ္စည်းတွေကို လူကြုံနဲ့ပဲ သွားသယ်ခိုင်းခဲ့ရတယ်။
အခုထိ... ညဘက် ၁၂ နာရီထိုးလို့ အခန်းထဲမှာ တစ်ခုခု တောက်တောက် တောက်တောက်နဲ့ အသံမြည်လာရင်... ကျွန်တော် အိပ်ရာပေါ်ကနေ ထိုင်မိလျက်သား ဖြစ်ဖြစ်သွားတုန်းပဲ။ အဲဒီအရာက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာမလားဆိုတာ... ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ။
Angel
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤57❤🔥5🍓2
ဒီဇာတ်လမ်းလေးကိုသဘောကျတယ်ဆိုရင် Recလေးတွေပေးခဲ့အုံးနော်😊
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤25❤🔥7
မှန်ထဲက ဧည့်သည်
ကိုမင်းခန့်တစ်ယောက် မြို့ပြရဲ့မွန်းကျပ်မှုတွေကနေ ဝေးရာ၊ တောတောင်စိမ်းစိမ်းတွေကြားက ရွာလေးတစ်ရွာမှာရှိတဲ့ အဘိုးဖြစ်သူရဲ့ အိမ်ဟောင်းကြီးဆီကို အပန်းဖြေဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအိမ်ကြီးက ကျွန်းသားအနက်ရောင်တွေနဲ့ ဆောက်ထားပြီး ရွာအစွန်မှာ တစ်ကိုယ်တည်း ထီးထီးကြီး ရှိနေတာပါ။ အိမ်ပေါ်ထပ်က သူ့ရဲ့အိပ်ခန်းထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား ရှေးဟောင်းမှန်တင်ခုံအကြီးကြီး တစ်ခုရှိတယ်။ မှန်သားက အနည်းငယ်ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်နေပြီး ဘောင်တွေမှာလည်း ထူးဆန်းတဲ့ ပန်းကနုတ်တွေ ထုဆစ်ထားတာပေါ့။
ရွာကလူတွေကတော့ ကိုမင်းခန့်ကို သတိပေးကြတယ်။
> "ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ၁၂ နာရီတိတိမှာ အဲဒီမှန်ကို စိုက်မကြည့်နဲ့" တဲ့။
>
ဒါပေမဲ့ ခေတ်ပညာတတ် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကိုမင်းခန့်ကတော့ ဒါကို ရှေးရိုးစွဲအယူအဆလို့ပဲ သတ်မှတ်ပြီး ရယ်သွန်းသွေးခဲ့ပါတယ်။
### ပထမဆုံးည
ပထမဆုံးည သန်းခေါင်ယံမှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေပြီး လေကလည်း တဝူးဝူးတိုက်နေတယ်။ ကိုမင်းခန့် စာဖတ်နေရင်း နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ည ၁၂ နာရီတိတိ။ ရုတ်တရက် ရွာသားတွေရဲ့ စကားကို သတိရပြီး စိန်ခေါ်ချင်စိတ်နဲ့ မှန်တင်ခုံရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
မှန်ထဲမှာတော့ မီးအိမ်မှိန်မှိန်အောက်က သူ့ရဲ့ပုံရိပ်ကိုပဲ မြင်ရတာပါ။ ကိုမင်းခန့် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာမှလည်း မရှိပါလား" လို့ ရေရွတ်ကာ အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့... သူလှည့်အထွက်မှာ မှန်ထဲက သူ့ပုံရိပ်က လှည့်မထွက်ဘဲ မှန်ထဲကနေ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်မြဲ စိုက်ကြည့်နေတာကို အုန်းခနဲ ရင်တုန်အောင် သတိထားမိလိုက်တယ်။
ကိုမင်းခန့် မျက်တောင်ကို အမြန်ခတ်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ အားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ "ငါ မျက်စိမှုန်တာနေမှာပါ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ပြီး အိပ်ပျော်အောင် အတင်းအိပ်လိုက်ရတယ်။
### ဒုတိယမြောက်ည
နောက်တစ်နေ့ညမှာတော့ ကိုမင်းခန့် စိတ်ထဲမှာ မတင်မကျဖြစ်နေတာကြောင့် ၁၂ နာရီထိုးခါနီးမှာ မှန်ရှေ့မှာ ထိုင်စောင့်နေမိတယ်။
ဒေါင်း... ဒေါင်း... ဒေါင်း... နံရံကပ်နာရီကြီးက ၁၂ ချက် တီးသွားတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲက အပူချိန်က ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားပြီး မှန်ပြင်ပေါ်မှာ ရေငွေ့တွေ ရိုက်လာတယ်။ ကိုမင်းခန့် မှန်ထဲကို သေချာစိုက်ကြည့်နေတုန်း... မှန်ထဲက သူ့ရဲ့ပုံရိပ်နောက်ကွယ်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်မည်းကြီး တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
အဲဒီအမျိုးသမီးက ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချထားပြီး ဆံပင်အရှည်ကြီးတွေက မျက်နှာကို ဖုံးနေတယ်။ ပိုပြီး ထိတ်လန့်ဖို့ကောင်းတာက... မှန်ထဲက ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ပုံရိပ်က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ နောက်ကို ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ တကယ့်ပြင်ပက ကိုမင်းခန့်ကတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခုလုံး ကျောက်ခဲလို ခဲနေပြီး လှုပ်ရှားလို့မရတော့တာပဲ။
မှန်ထဲက အမျိုးသမီးက ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက သွေးနီရောင်တောက်နေပြီး ပါးစပ်က နားရွက်အထိ ဖြဲကာ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မှန်ပြင်ကို လက်သည်းဝါဝါကြီးတွေနဲ့ ခြစ်ပြီး...
> *"မင်းနေရာကို ငါ့ကိုပေး..."* ဆိုတဲ့ အသံအက်အက်ကြီးက အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
>
### ပျောက်ဆုံးခြင်း
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ နေရောင်ခြည်တွေ ဖြာကျနေပေမဲ့ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်လို့နေတယ်။ အောက်ထပ်က အိမ်စောင့်ကြီးက ကိုမင်းခန့် နိုးမလာလို့ အပေါ်ထပ်အခန်းထဲအထိ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ လူတစ်ယောက်လုံး အငွေ့ပျံသွားသလိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ အိမ်စောင့်ကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်းနဲ့ မှန်တင်ခုံကြီးဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
မှန်ပြင်ကြီးပေါ်မှာတော့... ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ပုံရိပ်က မှန်ထဲကနေ အပြင်ဘက်ကို ထွက်ခွင့်ရဖို့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးနဲ့ မှန်ကို ရိုက်ပုတ်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာအသံမှ အပြင်ကို ထွက်မလာခဲ့ပါဘူး။
အိမ်စောင့်ကြီးက မှန်ကို အဝတ်စတစ်ခုနဲ့ အသာအယာ ဖုံးအုပ်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်...
"ငါ သတိပေးသားပဲ ကောင်လေးရာ... မင်း အခု အပြင်ကလူ မဟုတ်တော့ဘူး..."
ဇာတ်လမ်းကတော့ ဒါပါပဲ။ အခု ဒီပုံပြင်ကို ဖတ်နေရင်းနဲ့ သင့်အနားမှာ ဒါမှမဟုတ် သင့်အနောက်က မှန်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသလိုမျိုး ခံစားရလား... ညဘက် မှန်တွေကို သေချာသတိထားကြည့်နော်။
ကိုမင်းခန့်တစ်ယောက် မြို့ပြရဲ့မွန်းကျပ်မှုတွေကနေ ဝေးရာ၊ တောတောင်စိမ်းစိမ်းတွေကြားက ရွာလေးတစ်ရွာမှာရှိတဲ့ အဘိုးဖြစ်သူရဲ့ အိမ်ဟောင်းကြီးဆီကို အပန်းဖြေဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအိမ်ကြီးက ကျွန်းသားအနက်ရောင်တွေနဲ့ ဆောက်ထားပြီး ရွာအစွန်မှာ တစ်ကိုယ်တည်း ထီးထီးကြီး ရှိနေတာပါ။ အိမ်ပေါ်ထပ်က သူ့ရဲ့အိပ်ခန်းထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား ရှေးဟောင်းမှန်တင်ခုံအကြီးကြီး တစ်ခုရှိတယ်။ မှန်သားက အနည်းငယ်ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်နေပြီး ဘောင်တွေမှာလည်း ထူးဆန်းတဲ့ ပန်းကနုတ်တွေ ထုဆစ်ထားတာပေါ့။
ရွာကလူတွေကတော့ ကိုမင်းခန့်ကို သတိပေးကြတယ်။
> "ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ၁၂ နာရီတိတိမှာ အဲဒီမှန်ကို စိုက်မကြည့်နဲ့" တဲ့။
>
ဒါပေမဲ့ ခေတ်ပညာတတ် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကိုမင်းခန့်ကတော့ ဒါကို ရှေးရိုးစွဲအယူအဆလို့ပဲ သတ်မှတ်ပြီး ရယ်သွန်းသွေးခဲ့ပါတယ်။
### ပထမဆုံးည
ပထမဆုံးည သန်းခေါင်ယံမှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေပြီး လေကလည်း တဝူးဝူးတိုက်နေတယ်။ ကိုမင်းခန့် စာဖတ်နေရင်း နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ည ၁၂ နာရီတိတိ။ ရုတ်တရက် ရွာသားတွေရဲ့ စကားကို သတိရပြီး စိန်ခေါ်ချင်စိတ်နဲ့ မှန်တင်ခုံရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
မှန်ထဲမှာတော့ မီးအိမ်မှိန်မှိန်အောက်က သူ့ရဲ့ပုံရိပ်ကိုပဲ မြင်ရတာပါ။ ကိုမင်းခန့် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာမှလည်း မရှိပါလား" လို့ ရေရွတ်ကာ အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့... သူလှည့်အထွက်မှာ မှန်ထဲက သူ့ပုံရိပ်က လှည့်မထွက်ဘဲ မှန်ထဲကနေ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်မြဲ စိုက်ကြည့်နေတာကို အုန်းခနဲ ရင်တုန်အောင် သတိထားမိလိုက်တယ်။
ကိုမင်းခန့် မျက်တောင်ကို အမြန်ခတ်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ အားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ "ငါ မျက်စိမှုန်တာနေမှာပါ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ပြီး အိပ်ပျော်အောင် အတင်းအိပ်လိုက်ရတယ်။
### ဒုတိယမြောက်ည
နောက်တစ်နေ့ညမှာတော့ ကိုမင်းခန့် စိတ်ထဲမှာ မတင်မကျဖြစ်နေတာကြောင့် ၁၂ နာရီထိုးခါနီးမှာ မှန်ရှေ့မှာ ထိုင်စောင့်နေမိတယ်။
ဒေါင်း... ဒေါင်း... ဒေါင်း... နံရံကပ်နာရီကြီးက ၁၂ ချက် တီးသွားတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲက အပူချိန်က ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားပြီး မှန်ပြင်ပေါ်မှာ ရေငွေ့တွေ ရိုက်လာတယ်။ ကိုမင်းခန့် မှန်ထဲကို သေချာစိုက်ကြည့်နေတုန်း... မှန်ထဲက သူ့ရဲ့ပုံရိပ်နောက်ကွယ်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်မည်းကြီး တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
အဲဒီအမျိုးသမီးက ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချထားပြီး ဆံပင်အရှည်ကြီးတွေက မျက်နှာကို ဖုံးနေတယ်။ ပိုပြီး ထိတ်လန့်ဖို့ကောင်းတာက... မှန်ထဲက ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ပုံရိပ်က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ နောက်ကို ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ တကယ့်ပြင်ပက ကိုမင်းခန့်ကတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခုလုံး ကျောက်ခဲလို ခဲနေပြီး လှုပ်ရှားလို့မရတော့တာပဲ။
မှန်ထဲက အမျိုးသမီးက ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက သွေးနီရောင်တောက်နေပြီး ပါးစပ်က နားရွက်အထိ ဖြဲကာ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မှန်ပြင်ကို လက်သည်းဝါဝါကြီးတွေနဲ့ ခြစ်ပြီး...
> *"မင်းနေရာကို ငါ့ကိုပေး..."* ဆိုတဲ့ အသံအက်အက်ကြီးက အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
>
### ပျောက်ဆုံးခြင်း
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ နေရောင်ခြည်တွေ ဖြာကျနေပေမဲ့ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်လို့နေတယ်။ အောက်ထပ်က အိမ်စောင့်ကြီးက ကိုမင်းခန့် နိုးမလာလို့ အပေါ်ထပ်အခန်းထဲအထိ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ လူတစ်ယောက်လုံး အငွေ့ပျံသွားသလိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ အိမ်စောင့်ကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်းနဲ့ မှန်တင်ခုံကြီးဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
မှန်ပြင်ကြီးပေါ်မှာတော့... ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ပုံရိပ်က မှန်ထဲကနေ အပြင်ဘက်ကို ထွက်ခွင့်ရဖို့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးနဲ့ မှန်ကို ရိုက်ပုတ်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာအသံမှ အပြင်ကို ထွက်မလာခဲ့ပါဘူး။
အိမ်စောင့်ကြီးက မှန်ကို အဝတ်စတစ်ခုနဲ့ အသာအယာ ဖုံးအုပ်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်...
"ငါ သတိပေးသားပဲ ကောင်လေးရာ... မင်း အခု အပြင်ကလူ မဟုတ်တော့ဘူး..."
ဇာတ်လမ်းကတော့ ဒါပါပဲ။ အခု ဒီပုံပြင်ကို ဖတ်နေရင်းနဲ့ သင့်အနားမှာ ဒါမှမဟုတ် သင့်အနောက်က မှန်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသလိုမျိုး ခံစားရလား... ညဘက် မှန်တွေကို သေချာသတိထားကြည့်နော်။
❤65🍓3❤🔥2🥰2🎉1🐳1💘1
ဟေး ခလေးတွေ နက်ဖန် ကျောင်းတက်ရတော့မယ်နော် ပျော်ကြလား✏️📚
😭37😁16❤10❤🔥4✍2🥰2🐳1💘1
ချစ်တဲ့သူကိုမရလို့
ရတဲ့သူကို ချစ်နေတာမလား🔩
ရတဲ့သူကို ချစ်နေတာမလား
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
😭44😁15❤12❤🔥3🕊2🐳2🍓2
## နှင်းဆီရိုင်းတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆောင်း
မြတ်နိုးမှုချင်း တူညီကြပေမဲ့ ရှေ့ဆက်ဖို့ လမ်းမရှိတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုမှာ မောင်နဲ့မ ဆုံခဲ့ကြတယ်။ မက မောင့်ထက် အသက်ငါးနှစ်ခန့် ကြီးသလို၊ လောကဓံရဲ့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် နှလုံးသားကို ခဲတံရောင် ခြယ်သထားတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်။ မောင်ကတော့ နုပျိုလန်းဆန်းပြီး အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ တောက်ပနေတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ဦးပေါ့။
"မောင်... တို့တွေ ဒီထက်ပိုပြီး မတိုးဝင်ကြေးနော်"
မက မောင့်ရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ခပ်တိုးတိုး အမြဲသတိပေးတတ်ခဲ့တယ်။ မောင့်ဘက်ကတော့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်တွေ၊ ရဲရင့်တဲ့ ကတိတည်မှုတွေနဲ့ မရှိတဲ့လမ်းကို ထွင်ဖို့ အမြဲကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးရဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေ၊ မိသားစုရဲ့ မျှော်လင့်ချက် တံတိုင်းတွေနဲ့ မရဲ့ အတိတ်က နာကျင်စရာ အရိပ်မည်းတွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို အမြဲ ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။
### ခါးသီးသော အမှန်တရား
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ မောင့်ရဲ့ မိသားစုဘက်က ဖိအားတွေက ပိုပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။ မောင့်အနာဂတ်အတွက် မောင့်အဆင့်အတန်းနဲ့ ညီမျှတဲ့၊ အသက်အရွယ်တူတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ မိဘတွေက စီစဉ်ကြတော့တယ်။ မောင်က အပြင်းအထန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပေမဲ့ မကတော့ အရာရာကို ကြိုတင်တွေးဆပြီးသားပါ။ မောင် လောကအလယ်မှာ မျက်နှာငယ်ရမယ့် အဖြစ်မျိုး၊ မိဘနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်မယ့် အဖြစ်မျိုးကို မက ဘယ်တော့မှ အဖြစ်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
"မောင်... မောင့်ရဲ့ အနာဂတ်က မထက် အများကြီး ပိုအရေးကြီးတယ်" လို့ မက မျက်ရည်တွေကို အသာအယာ သုတ်ရင်း ပြောခဲ့တယ်။
### နှုတ်ဆက်ခြင်းမရှိသော လမ်းခွဲ
တစ်နေ့မှာတော့ မောင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ မက ဘာစာတစ်စောင်မှမထားခဲ့၊ ဘာနှုတ်ဆက်စကားမှ မပြောဘဲ မောင့်ဘဝထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ ဖုန်းနံပါတ်တွေ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သလို၊ သူတို့ဆုံလေ့ရှိတဲ့ နေရာလေးတွေမှာလည်း မရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ မောင် ရူးမတတ် လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ မကတော့ ပင်လယ်ပြင်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ရေစက်တစ်စက်လို အစအန ဖျောက်သွားခဲ့ပြီ။
### ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက်...
မောင်ဟာ မိဘတွေ စကားကိုနားထောင်ပြီး အောင်မြင်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အိမ်ထောင်လည်း ကျခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ မောင့်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ အရင်ကလို တောက်ပမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ သေဆုံးနေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်လို ခြောက်သွေ့လို့။ မောင့်နှလုံးသားက ထိုနေ့ကတည်းက မနဲ့အတူ ပါသွားခဲ့တာမို့လို့ပါ။
တစ်နေ့ ဆောင်းဦးပေါက် ညနေခင်းတစ်ခုမှာ မောင်ဟာ နယ်မြို့လေးတစ်ခုက ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကော်ဖီသောက်ရင်း ဆိုင်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေတုန်း... လမ်းတစ်ဖက်မှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ဆွဲပြီး လျှောက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။
> ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားပြီး နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်ဆန်လာတယ်။ ထိုအမျိုးသမီးက တခြားသူမဟုတ်... မောင် နေ့ရက်တိုင်း တမ်းတခဲ့ရတဲ့ 'မ' ပါပဲ။
>
မရဲ့ ဆံပင်တွေထဲမှာ ဖြူစပြုနေတဲ့ ဆံနွယ်အချို့ ရှိနေပြီ။ မျက်နှာလေးက အိုမင်းရင့်ရော်မှု အနည်းငယ် ရှိနေပေမဲ့ မောင့်အတွက်တော့ အရင်အတိုင်း လှပနေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ မရဲ့ ဘေးမှာတော့ ကလေးငယ်လေးရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ အခြားအမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့ပြီ။ ထိုအမျိုးသားက မရဲ့ ပုခုံးကို နွေးထွေးစွာ ဖက်ထားပြီး၊ မကလည်း ထိုအမျိုးသားကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြနေခဲ့တယ်။
မောင် ဆိုင်ထဲကနေ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပြီး လှမ်းခေါ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ဆီးနှင်းတွေလို ခဲအေးသွားခဲ့တယ်။ မောင့်လက်ခလယ်က လက်ထပ်လက်စွပ်ကို ပြန်ကြည့်မိသလို၊ လမ်းတစ်ဖက်က မရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မိသားစုပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း မောင် နားလည်လိုက်ပြီ။
မောင်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ခြားနားထားတဲ့ မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးကို ဘယ်တော့မှ ဖြတ်ကူးလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ။
မက လမ်းလျှောက်ရင်း မောင့်ဘက်ကို မတော်တဆ လှည့်ကြည့်မိတယ်။ နှစ်ဦးသား မျက်ဝန်းချင်း ဆုံသွားတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးမှာ မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ဝိုင်းစက်သွားပြီး မျက်ရည်တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မက လျင်မြန်စွာပဲ မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ပြီး၊ မောင့်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ ခေါင်းလေးအသာညိတ်ပြကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
"မောင်နဲ့မဟာ... တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသက်ထက်ချစ်ခဲ့ကြပေမဲ့၊ ဇာတ်သိမ်းမှာတော့ အဝေးကနေ ငေးကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တဲ့ သူစိမ်းနှစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ လောကကြီးက သတ်မှတ်ပေးခဲ့ပါတော့တယ်။"
မြတ်နိုးမှုချင်း တူညီကြပေမဲ့ ရှေ့ဆက်ဖို့ လမ်းမရှိတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုမှာ မောင်နဲ့မ ဆုံခဲ့ကြတယ်။ မက မောင့်ထက် အသက်ငါးနှစ်ခန့် ကြီးသလို၊ လောကဓံရဲ့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် နှလုံးသားကို ခဲတံရောင် ခြယ်သထားတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်။ မောင်ကတော့ နုပျိုလန်းဆန်းပြီး အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ တောက်ပနေတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ဦးပေါ့။
"မောင်... တို့တွေ ဒီထက်ပိုပြီး မတိုးဝင်ကြေးနော်"
မက မောင့်ရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ခပ်တိုးတိုး အမြဲသတိပေးတတ်ခဲ့တယ်။ မောင့်ဘက်ကတော့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်တွေ၊ ရဲရင့်တဲ့ ကတိတည်မှုတွေနဲ့ မရှိတဲ့လမ်းကို ထွင်ဖို့ အမြဲကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးရဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေ၊ မိသားစုရဲ့ မျှော်လင့်ချက် တံတိုင်းတွေနဲ့ မရဲ့ အတိတ်က နာကျင်စရာ အရိပ်မည်းတွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို အမြဲ ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။
### ခါးသီးသော အမှန်တရား
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ မောင့်ရဲ့ မိသားစုဘက်က ဖိအားတွေက ပိုပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။ မောင့်အနာဂတ်အတွက် မောင့်အဆင့်အတန်းနဲ့ ညီမျှတဲ့၊ အသက်အရွယ်တူတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ မိဘတွေက စီစဉ်ကြတော့တယ်။ မောင်က အပြင်းအထန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပေမဲ့ မကတော့ အရာရာကို ကြိုတင်တွေးဆပြီးသားပါ။ မောင် လောကအလယ်မှာ မျက်နှာငယ်ရမယ့် အဖြစ်မျိုး၊ မိဘနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်မယ့် အဖြစ်မျိုးကို မက ဘယ်တော့မှ အဖြစ်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
"မောင်... မောင့်ရဲ့ အနာဂတ်က မထက် အများကြီး ပိုအရေးကြီးတယ်" လို့ မက မျက်ရည်တွေကို အသာအယာ သုတ်ရင်း ပြောခဲ့တယ်။
### နှုတ်ဆက်ခြင်းမရှိသော လမ်းခွဲ
တစ်နေ့မှာတော့ မောင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ မက ဘာစာတစ်စောင်မှမထားခဲ့၊ ဘာနှုတ်ဆက်စကားမှ မပြောဘဲ မောင့်ဘဝထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ ဖုန်းနံပါတ်တွေ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သလို၊ သူတို့ဆုံလေ့ရှိတဲ့ နေရာလေးတွေမှာလည်း မရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ မောင် ရူးမတတ် လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ မကတော့ ပင်လယ်ပြင်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ရေစက်တစ်စက်လို အစအန ဖျောက်သွားခဲ့ပြီ။
### ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက်...
မောင်ဟာ မိဘတွေ စကားကိုနားထောင်ပြီး အောင်မြင်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အိမ်ထောင်လည်း ကျခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ မောင့်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ အရင်ကလို တောက်ပမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ သေဆုံးနေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်လို ခြောက်သွေ့လို့။ မောင့်နှလုံးသားက ထိုနေ့ကတည်းက မနဲ့အတူ ပါသွားခဲ့တာမို့လို့ပါ။
တစ်နေ့ ဆောင်းဦးပေါက် ညနေခင်းတစ်ခုမှာ မောင်ဟာ နယ်မြို့လေးတစ်ခုက ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကော်ဖီသောက်ရင်း ဆိုင်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေတုန်း... လမ်းတစ်ဖက်မှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ဆွဲပြီး လျှောက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။
> ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားပြီး နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်ဆန်လာတယ်။ ထိုအမျိုးသမီးက တခြားသူမဟုတ်... မောင် နေ့ရက်တိုင်း တမ်းတခဲ့ရတဲ့ 'မ' ပါပဲ။
>
မရဲ့ ဆံပင်တွေထဲမှာ ဖြူစပြုနေတဲ့ ဆံနွယ်အချို့ ရှိနေပြီ။ မျက်နှာလေးက အိုမင်းရင့်ရော်မှု အနည်းငယ် ရှိနေပေမဲ့ မောင့်အတွက်တော့ အရင်အတိုင်း လှပနေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ မရဲ့ ဘေးမှာတော့ ကလေးငယ်လေးရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ အခြားအမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့ပြီ။ ထိုအမျိုးသားက မရဲ့ ပုခုံးကို နွေးထွေးစွာ ဖက်ထားပြီး၊ မကလည်း ထိုအမျိုးသားကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြနေခဲ့တယ်။
မောင် ဆိုင်ထဲကနေ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပြီး လှမ်းခေါ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ဆီးနှင်းတွေလို ခဲအေးသွားခဲ့တယ်။ မောင့်လက်ခလယ်က လက်ထပ်လက်စွပ်ကို ပြန်ကြည့်မိသလို၊ လမ်းတစ်ဖက်က မရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မိသားစုပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း မောင် နားလည်လိုက်ပြီ။
မောင်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ခြားနားထားတဲ့ မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးကို ဘယ်တော့မှ ဖြတ်ကူးလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ။
မက လမ်းလျှောက်ရင်း မောင့်ဘက်ကို မတော်တဆ လှည့်ကြည့်မိတယ်။ နှစ်ဦးသား မျက်ဝန်းချင်း ဆုံသွားတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးမှာ မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ဝိုင်းစက်သွားပြီး မျက်ရည်တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မက လျင်မြန်စွာပဲ မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ပြီး၊ မောင့်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ ခေါင်းလေးအသာညိတ်ပြကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
"မောင်နဲ့မဟာ... တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသက်ထက်ချစ်ခဲ့ကြပေမဲ့၊ ဇာတ်သိမ်းမှာတော့ အဝေးကနေ ငေးကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တဲ့ သူစိမ်းနှစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ လောကကြီးက သတ်မှတ်ပေးခဲ့ပါတော့တယ်။"
❤35❤🔥6
အကယ်၍ငါသာမလှခဲ့ရင်
အကယ်၍သာ... ငါမလှခဲ့ရင်
မင်းရဲ့မျက်ဝန်းအိမ်တွေဟာ
ငါ့ဆီမှာ လာပြီး ခိုနားပါဦးမလား။
ပန်းပွင့်ပန်းခိုင်တွေလို မဝေဆာဘဲ
ရိုးတံခြောက်တစ်ခုလိုပဲ ဖျော့တော့နေရင်
မင်းရဲ့ဂရုစိုက်မှုတွေက
ငါ့ဆီကို သက်ဆင်းပါဦးမလား။
လောကရဲ့ အလှတရားတွေကြားမှာ
ငါဟာ ရိုးရှင်းလွန်းတဲ့ ကျောက်ခဲတစ်လုံးဖြစ်ခဲ့ရင်
မင်းရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက
ငါ့အနားမှာ ရပ်တန့်ပေးပါဦးမလား။
ဒါပေမဲ့လေ...
ငါ့ရဲ့ ရုပ်သွင်အလှတွေ ပျက်စီးသွားတောင်
မင်း သိမ်းဆည်းထားမယ့် အရာက
ငါ့ရဲ့ အဖြူထည်နှလုံးသား ဖြစ်ပါစေ။
အပြင်ပန်းအလှတွေ အရောင်မှိန်သွားတဲ့တစ်နေ့
မင်းချစ်ခဲ့တာ ငါ့ရဲ့ "ရုပ်သွင်" မဟုတ်ဘဲ
ငါ့ရဲ့ "ဖြစ်တည်မှု" ပဲ ဖြစ်နေပါစေကွယ်။
အကယ်၍သာ... ငါမလှခဲ့ရင်
မင်းရဲ့မျက်ဝန်းအိမ်တွေဟာ
ငါ့ဆီမှာ လာပြီး ခိုနားပါဦးမလား။
ပန်းပွင့်ပန်းခိုင်တွေလို မဝေဆာဘဲ
ရိုးတံခြောက်တစ်ခုလိုပဲ ဖျော့တော့နေရင်
မင်းရဲ့ဂရုစိုက်မှုတွေက
ငါ့ဆီကို သက်ဆင်းပါဦးမလား။
လောကရဲ့ အလှတရားတွေကြားမှာ
ငါဟာ ရိုးရှင်းလွန်းတဲ့ ကျောက်ခဲတစ်လုံးဖြစ်ခဲ့ရင်
မင်းရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက
ငါ့အနားမှာ ရပ်တန့်ပေးပါဦးမလား။
ဒါပေမဲ့လေ...
ငါ့ရဲ့ ရုပ်သွင်အလှတွေ ပျက်စီးသွားတောင်
မင်း သိမ်းဆည်းထားမယ့် အရာက
ငါ့ရဲ့ အဖြူထည်နှလုံးသား ဖြစ်ပါစေ။
အပြင်ပန်းအလှတွေ အရောင်မှိန်သွားတဲ့တစ်နေ့
မင်းချစ်ခဲ့တာ ငါ့ရဲ့ "ရုပ်သွင်" မဟုတ်ဘဲ
ငါ့ရဲ့ "ဖြစ်တည်မှု" ပဲ ဖြစ်နေပါစေကွယ်။
❤54❤🔥11🐳2💘2🍓1
"မောင်သိနိုင်ပါ့မလား"
မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ **မြတ်နိုး. တစ်ယောက် ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ရင်း ကော်ဖီပူပူလေးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေဟာ အမာရွတ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီမို့ အခုအချိန်မှာ သူမရင်ထဲ ဘာလှိုင်းတံပိုးမှ မထတော့ဘဲ အေးချမ်းနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
အတိတ်ဆိုတာထက်… သူမ အသက်ထက်ချစ်ခဲ့ရတဲ့ မင်းခန့် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးအကြောင်းလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မင်းခန့်ဟာ မြတ်နိုးရဲ့ ရိုးသားတဲ့အချစ်တွေကို ခြေစုံကန်ပြီး နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နောက်ကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားခဲ့တယ်။ "ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ မြတ်နိုး… ငါ သူမကို ပိုချစ်မိသွားလို့ပါ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် မြတ်နိုးရဲ့ ကမ္ဘာလေး ပျက်စီးခဲ့ရတာ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက မြတ်နိုး ငိုခဲ့ရတဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ မြစ်တစ်စင်းစာလောက် ရှိခဲ့လိမ့်မယ်။
*တောက်… တောက်… တောက်…*
တံခါးခေါက်သံကြောင့် မြတ်နိုး အတွေးစပြတ်သွားပြီး တံခါးဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ… သူမ လုံးဝမထင်မှတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရလို့ အသက်ရှူပင် မှားသွားရတယ်။
မိုးရေထဲမှာ ရွှဲရွှဲစိုပြီး မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ရပ်နေတာ… မင်းခန့်။
သူမသိခဲ့တဲ့ တစ်ချိန်က မာနတခွဲသားနဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ နွမ်းလျ၊ ပင်ပန်းပြီး နောင်တတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့။
"မြတ်နိုး…"
မင်းခန့်ရဲ့ အသံဟာ တုန်ရီနေတယ်။ သူက မြတ်နိုးရဲ့ လက်တွေကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ဒူးထောက်ကျပစ်လိုက်တယ်။
> "ငါ မှားခဲ့တယ် မြတ်နိုး… ငါ တကယ်မှားခဲ့တာ။ အဲဒီမိန်းကလေးက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ထားခဲ့ပြီ။ အဲဒီတော့မှ မင်းရဲ့အချစ်တွေ၊ မင်းရဲ့ တန်ဖိုးတွေကို ငါ သိရတော့တယ်။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး… ငါတို့ အစကနေ ပြန်စလို့ ရမလားဟင်…"
>
မြတ်နိုးကတော့ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ကြည့်နေမိတယ်။ သူမ နှလုံးသားထဲမှာ နာကျင်မှုလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ဒေါသလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျန်ရှိနေတာက အေးစက်စက် လစ်ဟာမှုတစ်ခုပဲ။
မြတ်နိုးက မင်းခန့်ရဲ့လက်တွေကို အသာအယာ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ခါးခါးသီးသီး မဟုတ်ဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"မောင်… သိနိုင်ပါ့မလား…"
"ဘာကိုလဲ မြတ်နိုး… မင်းပြောတာ မှန်သမျှ ငါ အကုန်နားထောင်ပါ့မယ်" မင်းခန့်က မျှော်လင့်ချက်အရောင်တွေ တောက်ပနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ မော့ကြည့်တယ်။
မြတ်နိုးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
"မောင် သိနိုင်ပါ့မလား လို့ ငါမေးတာ… ငါ့ကို ထားခဲ့တုန်းက ငါ ဘယ်လောက်တောင် ငိုခဲ့ရလဲဆိုတာ မောင် သိနိုင်ပါ့မလား။ လူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်မှုတွေ ပေးပြီးမှ သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လောက်ထိ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရလဲဆိုတာကိုရော… မောင် သိနိုင်ပါ့မလား။"
သူမရဲ့ အမေးစကားတွေအောက်မှာ မင်းခန့် ခေါင်းငုံ့သွားရတယ်။
"အခု မောင် ပြန်လာတာက ငါ့ကို တကယ်ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ မောင် အပယ်ခံလိုက်ရလို့ သတိရစရာ ငါ့ရဲ့ အရိပ်တစ်ခုပဲ ရှိတော့လို့ ပြန်လာတာ။ သစ္စာဖောက်ခြင်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို ခံစားဖူးသွားတဲ့ ငါ့နှလုံးသားက မောင့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လက်ခံဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး မင်းခန့်…။"
"မြတ်နိုးရယ်… ငါ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခါပဲ ပေးပါ…" မင်းခန့် တောင်းပန်ရှာတယ်။
"မောင့်ကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အရင်လို ပြန်ဖြစ်ဖို့တော့ မတောင်းဆိုပါနဲ့တော့။ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေက မောင် ထွက်သွားတဲ့နေ့ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။"
မြတ်နိုးက တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်တယ်။ တံခါးဂျက်ချသံဟာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်လိုက်တဲ့ အသံပါပဲ။
မင်းခန့်တစ်ယောက် မိုးရေထဲမှာ နောင်တကြီးစွာနဲ့ ငိုကြွေးကျန်ရစ်ခဲ့ပေမဲ့… မြတ်နိုးကတော့ အိမ်ထဲကို ပြန်လှည့်လာရင်း ကော်ဖီခွက်လေးကို ပြန်ကိုင်လိုက်တယ်။
မျက်ရည်တစ်စက်မှ ကျမလာခဲ့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမဟာ သစ္စာမရှိတဲ့ အတိတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ အနာဂတ်သစ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီ မို့လို့ပါပဲ။
မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ **မြတ်နိုး. တစ်ယောက် ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ရင်း ကော်ဖီပူပူလေးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေဟာ အမာရွတ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီမို့ အခုအချိန်မှာ သူမရင်ထဲ ဘာလှိုင်းတံပိုးမှ မထတော့ဘဲ အေးချမ်းနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
အတိတ်ဆိုတာထက်… သူမ အသက်ထက်ချစ်ခဲ့ရတဲ့ မင်းခန့် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးအကြောင်းလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မင်းခန့်ဟာ မြတ်နိုးရဲ့ ရိုးသားတဲ့အချစ်တွေကို ခြေစုံကန်ပြီး နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နောက်ကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားခဲ့တယ်။ "ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ မြတ်နိုး… ငါ သူမကို ပိုချစ်မိသွားလို့ပါ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် မြတ်နိုးရဲ့ ကမ္ဘာလေး ပျက်စီးခဲ့ရတာ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက မြတ်နိုး ငိုခဲ့ရတဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ မြစ်တစ်စင်းစာလောက် ရှိခဲ့လိမ့်မယ်။
*တောက်… တောက်… တောက်…*
တံခါးခေါက်သံကြောင့် မြတ်နိုး အတွေးစပြတ်သွားပြီး တံခါးဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ… သူမ လုံးဝမထင်မှတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရလို့ အသက်ရှူပင် မှားသွားရတယ်။
မိုးရေထဲမှာ ရွှဲရွှဲစိုပြီး မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ရပ်နေတာ… မင်းခန့်။
သူမသိခဲ့တဲ့ တစ်ချိန်က မာနတခွဲသားနဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ နွမ်းလျ၊ ပင်ပန်းပြီး နောင်တတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့။
"မြတ်နိုး…"
မင်းခန့်ရဲ့ အသံဟာ တုန်ရီနေတယ်။ သူက မြတ်နိုးရဲ့ လက်တွေကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ဒူးထောက်ကျပစ်လိုက်တယ်။
> "ငါ မှားခဲ့တယ် မြတ်နိုး… ငါ တကယ်မှားခဲ့တာ။ အဲဒီမိန်းကလေးက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ထားခဲ့ပြီ။ အဲဒီတော့မှ မင်းရဲ့အချစ်တွေ၊ မင်းရဲ့ တန်ဖိုးတွေကို ငါ သိရတော့တယ်။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး… ငါတို့ အစကနေ ပြန်စလို့ ရမလားဟင်…"
>
မြတ်နိုးကတော့ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ကြည့်နေမိတယ်။ သူမ နှလုံးသားထဲမှာ နာကျင်မှုလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ဒေါသလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျန်ရှိနေတာက အေးစက်စက် လစ်ဟာမှုတစ်ခုပဲ။
မြတ်နိုးက မင်းခန့်ရဲ့လက်တွေကို အသာအယာ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ခါးခါးသီးသီး မဟုတ်ဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"မောင်… သိနိုင်ပါ့မလား…"
"ဘာကိုလဲ မြတ်နိုး… မင်းပြောတာ မှန်သမျှ ငါ အကုန်နားထောင်ပါ့မယ်" မင်းခန့်က မျှော်လင့်ချက်အရောင်တွေ တောက်ပနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ မော့ကြည့်တယ်။
မြတ်နိုးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
"မောင် သိနိုင်ပါ့မလား လို့ ငါမေးတာ… ငါ့ကို ထားခဲ့တုန်းက ငါ ဘယ်လောက်တောင် ငိုခဲ့ရလဲဆိုတာ မောင် သိနိုင်ပါ့မလား။ လူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်မှုတွေ ပေးပြီးမှ သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လောက်ထိ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရလဲဆိုတာကိုရော… မောင် သိနိုင်ပါ့မလား။"
သူမရဲ့ အမေးစကားတွေအောက်မှာ မင်းခန့် ခေါင်းငုံ့သွားရတယ်။
"အခု မောင် ပြန်လာတာက ငါ့ကို တကယ်ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ မောင် အပယ်ခံလိုက်ရလို့ သတိရစရာ ငါ့ရဲ့ အရိပ်တစ်ခုပဲ ရှိတော့လို့ ပြန်လာတာ။ သစ္စာဖောက်ခြင်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို ခံစားဖူးသွားတဲ့ ငါ့နှလုံးသားက မောင့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လက်ခံဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး မင်းခန့်…။"
"မြတ်နိုးရယ်… ငါ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခါပဲ ပေးပါ…" မင်းခန့် တောင်းပန်ရှာတယ်။
"မောင့်ကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အရင်လို ပြန်ဖြစ်ဖို့တော့ မတောင်းဆိုပါနဲ့တော့။ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေက မောင် ထွက်သွားတဲ့နေ့ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။"
မြတ်နိုးက တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်တယ်။ တံခါးဂျက်ချသံဟာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်လိုက်တဲ့ အသံပါပဲ။
မင်းခန့်တစ်ယောက် မိုးရေထဲမှာ နောင်တကြီးစွာနဲ့ ငိုကြွေးကျန်ရစ်ခဲ့ပေမဲ့… မြတ်နိုးကတော့ အိမ်ထဲကို ပြန်လှည့်လာရင်း ကော်ဖီခွက်လေးကို ပြန်ကိုင်လိုက်တယ်။
မျက်ရည်တစ်စက်မှ ကျမလာခဲ့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမဟာ သစ္စာမရှိတဲ့ အတိတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ အနာဂတ်သစ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီ မို့လို့ပါပဲ။
❤65❤🔥6🍓6
ညဘက်ဆို တွေးတေက ဆောက်တည်ရာမရ
မင်းကြောင်းတွေးပီးတော့ သောကတေ ခေါင်းထဲကိုလှည့်၀င်လာ
ပြောပြမရတယ့်အရာရာထဲမှာမှမင်းက ကိုယ့်ရဲ့ အရာရာ
စိတ်တေမွန်းကြပ်နေလည်း မင်းတွက် ဘေးမာမြဲနေရာချန်ထား
အတွေးတေက အဆုံးမရှိတယ့်ရေတွင်းထဲကလို ရှည်လျားလာ
Wtf? ငါရူးနေပီ ငါဆွေးနေပီ ငါလွမ်းနေပီ
Ohh ငါချစ်မိသွားတာဘဲ
#jett
မင်းကြောင်းတွေးပီးတော့ သောကတေ ခေါင်းထဲကိုလှည့်၀င်လာ
ပြောပြမရတယ့်အရာရာထဲမှာမှမင်းက ကိုယ့်ရဲ့ အရာရာ
စိတ်တေမွန်းကြပ်နေလည်း မင်းတွက် ဘေးမာမြဲနေရာချန်ထား
အတွေးတေက အဆုံးမရှိတယ့်ရေတွင်းထဲကလို ရှည်လျားလာ
Wtf? ငါရူးနေပီ ငါဆွေးနေပီ ငါလွမ်းနေပီ
Ohh ငါချစ်မိသွားတာဘဲ
#jett
❤38🍓9🎉5🐳3😭3
" လမ်းခွဲပြီးနောက်..."
ဘဝတစ်ကွေ့မှာ
ရေစက်ပါလာကြလို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဆုံလာကြပြီး
အရမ်းခင်မင်ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပဲ ဖြစ်သွားခဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့ပေါ့နော်...
ဒါမှမဟုတ်.... ချစ်သူစုံတွဲတွေ ဖြစ်လာရင်လည်း ဖြစ်လာမှာပေါ့ဗျာ
အဲ့...ချစ်နေတုန်းမှာ လိုလေးသေးမရှိ ပျော်အောင်ထားကြပေမယ့်
ကိစ္စအသေးအမွှားလေးတစ်ခုကြောင့် သူငယ်ချင်း အချင်းချင်း မခေါဲနိုင်၊မပြောနိုင်ဖြစ်ခဲ့ကြဘူးလား ။
ချစ်သူအချင်းချင်းရော ဘာမှဟုတ်တဲ့ ဝန်တိုစိတ်ကြောင့် မာနကလေးတွေကြောင့် ပြတ်တောက် ဝေးသွားခဲ့တာတွေလည်း ရှိခဲ့ဖူးမှာပဲလို့ ထင်တယ် ။
အဲ့လိုဝေးသွား၊ ပြတ်တောက်သွားတဲ့ အခြေအနေတွေရောက်လာရင် အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ လမ်းခွဲ၊ပြတ်တောက်စေချင်တယ် ။
အမုန်းတရားတွေ ယူမသွားစေချင်ဘူး ။
ဆိုတော့ ကျနော် ပြောချင်တဲ့ အကြောင်းက
ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ဗျာ လမ်းချင်းမတူလို့ ခွဲလိုက်ရပြီးနောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်
အတတ်နိုင်ဆုံး အမုန်းတရားတွေ ယူမသွားစေချင်ဘူး ။
သူလည်း သူဘဝနဲ့ ဖြတ်သမ်းပါစေ...။ ကိုယ်လည်း ကိုယ်လမ်း ကိုယ်လျှောက် ။
ဒါပဲပေါ့...။
ဘာကြောင့်များ ဝေးပြီးတာတောင် တချို့က တစ်ယောက်မကောင်းကြောင်း ( အောက်ဖဲလှန်တာမျိုး) တွေ လုပ်နေကြတာလဲ ။
- လောင်ချိတ်
#reapls@Myanmar_Story
ဘဝတစ်ကွေ့မှာ
ရေစက်ပါလာကြလို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဆုံလာကြပြီး
အရမ်းခင်မင်ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပဲ ဖြစ်သွားခဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့ပေါ့နော်...
ဒါမှမဟုတ်.... ချစ်သူစုံတွဲတွေ ဖြစ်လာရင်လည်း ဖြစ်လာမှာပေါ့ဗျာ
အဲ့...ချစ်နေတုန်းမှာ လိုလေးသေးမရှိ ပျော်အောင်ထားကြပေမယ့်
ကိစ္စအသေးအမွှားလေးတစ်ခုကြောင့် သူငယ်ချင်း အချင်းချင်း မခေါဲနိုင်၊မပြောနိုင်ဖြစ်ခဲ့ကြဘူးလား ။
ချစ်သူအချင်းချင်းရော ဘာမှဟုတ်တဲ့ ဝန်တိုစိတ်ကြောင့် မာနကလေးတွေကြောင့် ပြတ်တောက် ဝေးသွားခဲ့တာတွေလည်း ရှိခဲ့ဖူးမှာပဲလို့ ထင်တယ် ။
အဲ့လိုဝေးသွား၊ ပြတ်တောက်သွားတဲ့ အခြေအနေတွေရောက်လာရင် အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ လမ်းခွဲ၊ပြတ်တောက်စေချင်တယ် ။
အမုန်းတရားတွေ ယူမသွားစေချင်ဘူး ။
ဆိုတော့ ကျနော် ပြောချင်တဲ့ အကြောင်းက
ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ဗျာ လမ်းချင်းမတူလို့ ခွဲလိုက်ရပြီးနောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်
အတတ်နိုင်ဆုံး အမုန်းတရားတွေ ယူမသွားစေချင်ဘူး ။
သူလည်း သူဘဝနဲ့ ဖြတ်သမ်းပါစေ...။ ကိုယ်လည်း ကိုယ်လမ်း ကိုယ်လျှောက် ။
ဒါပဲပေါ့...။
ဘာကြောင့်များ ဝေးပြီးတာတောင် တချို့က တစ်ယောက်မကောင်းကြောင်း ( အောက်ဖဲလှန်တာမျိုး) တွေ လုပ်နေကြတာလဲ ။
- လောင်ချိတ်
#reapls@Myanmar_Story
❤63🕊5🍓3💘2❤🔥1
ပြုံးပြခဲ့တဲ့ နှင်းဆီ
မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ နှင်း တစ်ယောက် ကဖေးဆိုင်လေးတစ်ခုရဲ့ မှန်ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ရင်း ကော်ဖီပူပူလေးကို သောက်နေမိတယ်။ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေဟာ အခုတော့ သူမအတွက် ရင်ခုန်သံ မြန်စေမယ့်အရာတွေ မဟုတ်တော့ဘဲ သင်ခန်းစာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က... နှင်းရဲ့ဘဝမှာ အချစ်ရဆုံးနဲ့ အယုံကြည်ရဆုံးဆိုတဲ့ လူနှစ်ယောက်ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ တစ်ယောက်က သူမ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပုံအော်ချစ်ခဲ့ရတဲ့ ချစ်သူ မင်းသန့် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဘာမဆို တိုင်ပင်ခဲ့တဲ့ အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်း စုစု။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ ပြက်လုံးက ရိုးရှင်းမနေခဲ့ဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ မင်းသန့်နဲ့ စုစုတို့နှစ်ယောက် သူမအပေါ် သစ္စာဖောက်ပြီး ကွယ်ရာမှာ ပတ်သက်နေခဲ့ကြတာကို နှင်း ကိုယ်တိုင် သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက နှင်းရဲ့ကမ္ဘာလေးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို နာကျင်လွန်းလို့ ငိုရလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေတောင် ခမ်းခြောက်ခဲ့ရတယ်။
> "နင်တို့ကို ငါ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ ကျိန်ဆဲစကားလုံးတွေ ကနဦးမှာ နှင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားကနေ ထွက်ခဲ့ဖူးတယ်။
>
ဒါပေမဲ့ လတွေ၊ နှစ်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ အမုန်းတွေကို ရင်ဘတ်ထဲ ပွေ့ပိုက်ထားရတာဟာ သူတို့ကို အပြစ်ပေးတာမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် နေ့တိုင်း ဓားနဲ့ထိုးနေသလို ဖြစ်နေမှန်း နှင်း သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။ အမုန်းတွေကြောင့် သူမရဲ့ နေ့ရက်တွေ ညှိုးနွမ်းမခံနိုင်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
နှင်း သူတို့ကို "ခွင့်လွှတ်" လိုက်တယ်။ သူတို့လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်ကို အမှန်လို့ လက်ခံလိုက်တာမဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့ကြောင့်နဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထပ်ပြီး အနာခံမခံတော့ဘူးဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ခွင့်လွှတ်လိုက်တာပါ။
### ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း
ကဖေးဆိုင်ထဲကနေ ထွက်ပြီး လူကူးမြင်းကျားကနေ လမ်းကူးဖို့ စောင့်နေတုန်း နှင်းရဲ့ ဘေးနားကို လူနှစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်မိချိန်မှာတော့... အဲဒါ မင်းသန့်နဲ့ စုစု တို့ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး နှင်းကို မြင်သွားတဲ့အခါ မျက်နှာတွေ ပျက်သွားပြီး အားနာမှု၊ လန့်ဖျန့်မှုတွေနဲ့ အေးခဲသွားကြတယ်။ နှင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ချက်တော့ တုန်လှုပ်သွားပေမဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ ဒေါသတွေ ရှိမနေတော့ဘူး။
နှင်း သူတို့ကို ကြည့်ပြီး နွေးထွေးစွာနဲ့ တစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်တယ်။
အဲဒီအပြုံးဟာ "ငါ နင်တို့ကို မုန်းမနေတော့ပါဘူး" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်။ စုစုက ဝမ်းသာအားရနဲ့ "နှင်း... နေကောင်းလား၊ ငါတို့..." ဆိုပြီး စကားလှမ်းစဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ... လမ်းကူးမီးစိမ်းသွားခဲ့တယ်။
နှင်း သူတို့ရဲ့ စကားကို ဆက်နားမထောင်တော့ဘဲ ရှေ့ကိုပဲ ခြေလှမ်းမှန်မှန်နဲ့ ဆက်လျှောက်ခဲ့တယ်။ တောင်းပန်စကားလည်း မလိုချင်တော့သလို၊ အရင်လို သူငယ်ချင်း သို့မဟုတ် ချစ်သူအဖြစ်လည်း ဘဝထဲကို ပြန်ပေးမဝင်နိုင်တော့ဘူး။
> ခွင့်လွှတ်တယ်ဆိုတာ လမ်းခွဲပေးလိုက်တာဖြစ်ပြီး၊ ပြုံးပြတယ်ဆိုတာ အတိတ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ ကြေညာလိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး နာကျင်ခွင့် မပေးနိုင်တော့လို့ ဆက်မပတ်သက်တော့တာဟာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတဲ့ စည်းဘောင်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
>
နှင်းဟာ လမ်းမထက်မှာ လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ကျောပြင်လေးဟာ ယခင်ကထက် ပိုမိုဖြောင့်စူးပြီး လှပနေခဲ့ပါတော့တယ်။
ဒါကလေ ပြောပြချင်တာက
သူတို့လုပ်ရက်တွေကိုယ့်အပေါ်နာကျင်စေရင် ကိုယ့်ဘက်ကနေ အဆက်ဖြတ်လိုက်ပါခွင့်လွတ်ပေးလိုက်ပါ နောက်ထပ်ပက်သက်စရာမလိုတော့ပါဘူး နောက်ပြီးအကဲ၍ တစ်နေရာရာမှာပြန်တွေ့တဲ့အခါကိုယ့်ဘက်က သံသရကင်းစွာပြန်ပြုံးပြပေးပါ
မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ နှင်း တစ်ယောက် ကဖေးဆိုင်လေးတစ်ခုရဲ့ မှန်ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ရင်း ကော်ဖီပူပူလေးကို သောက်နေမိတယ်။ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေဟာ အခုတော့ သူမအတွက် ရင်ခုန်သံ မြန်စေမယ့်အရာတွေ မဟုတ်တော့ဘဲ သင်ခန်းစာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က... နှင်းရဲ့ဘဝမှာ အချစ်ရဆုံးနဲ့ အယုံကြည်ရဆုံးဆိုတဲ့ လူနှစ်ယောက်ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ တစ်ယောက်က သူမ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပုံအော်ချစ်ခဲ့ရတဲ့ ချစ်သူ မင်းသန့် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဘာမဆို တိုင်ပင်ခဲ့တဲ့ အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်း စုစု။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ ပြက်လုံးက ရိုးရှင်းမနေခဲ့ဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ မင်းသန့်နဲ့ စုစုတို့နှစ်ယောက် သူမအပေါ် သစ္စာဖောက်ပြီး ကွယ်ရာမှာ ပတ်သက်နေခဲ့ကြတာကို နှင်း ကိုယ်တိုင် သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက နှင်းရဲ့ကမ္ဘာလေးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို နာကျင်လွန်းလို့ ငိုရလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေတောင် ခမ်းခြောက်ခဲ့ရတယ်။
> "နင်တို့ကို ငါ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ ကျိန်ဆဲစကားလုံးတွေ ကနဦးမှာ နှင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားကနေ ထွက်ခဲ့ဖူးတယ်။
>
ဒါပေမဲ့ လတွေ၊ နှစ်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ အမုန်းတွေကို ရင်ဘတ်ထဲ ပွေ့ပိုက်ထားရတာဟာ သူတို့ကို အပြစ်ပေးတာမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် နေ့တိုင်း ဓားနဲ့ထိုးနေသလို ဖြစ်နေမှန်း နှင်း သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။ အမုန်းတွေကြောင့် သူမရဲ့ နေ့ရက်တွေ ညှိုးနွမ်းမခံနိုင်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
နှင်း သူတို့ကို "ခွင့်လွှတ်" လိုက်တယ်။ သူတို့လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်ကို အမှန်လို့ လက်ခံလိုက်တာမဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့ကြောင့်နဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထပ်ပြီး အနာခံမခံတော့ဘူးဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ခွင့်လွှတ်လိုက်တာပါ။
### ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း
ကဖေးဆိုင်ထဲကနေ ထွက်ပြီး လူကူးမြင်းကျားကနေ လမ်းကူးဖို့ စောင့်နေတုန်း နှင်းရဲ့ ဘေးနားကို လူနှစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်မိချိန်မှာတော့... အဲဒါ မင်းသန့်နဲ့ စုစု တို့ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး နှင်းကို မြင်သွားတဲ့အခါ မျက်နှာတွေ ပျက်သွားပြီး အားနာမှု၊ လန့်ဖျန့်မှုတွေနဲ့ အေးခဲသွားကြတယ်။ နှင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ချက်တော့ တုန်လှုပ်သွားပေမဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ ဒေါသတွေ ရှိမနေတော့ဘူး။
နှင်း သူတို့ကို ကြည့်ပြီး နွေးထွေးစွာနဲ့ တစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်တယ်။
အဲဒီအပြုံးဟာ "ငါ နင်တို့ကို မုန်းမနေတော့ပါဘူး" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်။ စုစုက ဝမ်းသာအားရနဲ့ "နှင်း... နေကောင်းလား၊ ငါတို့..." ဆိုပြီး စကားလှမ်းစဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ... လမ်းကူးမီးစိမ်းသွားခဲ့တယ်။
နှင်း သူတို့ရဲ့ စကားကို ဆက်နားမထောင်တော့ဘဲ ရှေ့ကိုပဲ ခြေလှမ်းမှန်မှန်နဲ့ ဆက်လျှောက်ခဲ့တယ်။ တောင်းပန်စကားလည်း မလိုချင်တော့သလို၊ အရင်လို သူငယ်ချင်း သို့မဟုတ် ချစ်သူအဖြစ်လည်း ဘဝထဲကို ပြန်ပေးမဝင်နိုင်တော့ဘူး။
> ခွင့်လွှတ်တယ်ဆိုတာ လမ်းခွဲပေးလိုက်တာဖြစ်ပြီး၊ ပြုံးပြတယ်ဆိုတာ အတိတ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ ကြေညာလိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး နာကျင်ခွင့် မပေးနိုင်တော့လို့ ဆက်မပတ်သက်တော့တာဟာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတဲ့ စည်းဘောင်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
>
နှင်းဟာ လမ်းမထက်မှာ လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ကျောပြင်လေးဟာ ယခင်ကထက် ပိုမိုဖြောင့်စူးပြီး လှပနေခဲ့ပါတော့တယ်။
ဒါကလေ ပြောပြချင်တာက
သူတို့လုပ်ရက်တွေကိုယ့်အပေါ်နာကျင်စေရင် ကိုယ့်ဘက်ကနေ အဆက်ဖြတ်လိုက်ပါခွင့်လွတ်ပေးလိုက်ပါ နောက်ထပ်ပက်သက်စရာမလိုတော့ပါဘူး နောက်ပြီးအကဲ၍ တစ်နေရာရာမှာပြန်တွေ့တဲ့အခါကိုယ့်ဘက်က သံသရကင်းစွာပြန်ပြုံးပြပေးပါ
❤50🍓6🐳4💘2🎉1
ကျွန်မကို နာကျင်အောင်
လုပ်တဲ့သူတွေကို
ကျွန်မ မမုန်းပါဘူး
အကုန်လုံးကိုခွင့်လွတ်ပါတယ်
အကယ်၍ ပြန်တွေ့ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ကျွန်မဘက်က လိပ်ပြာလုံစွာဖြင့် ပြုံးပြနိုင်ပါတယ်
ဒါပေမဲ့သူတို့နဲ့တော့ထပ်မပက်သက်တော့ပါဘူး🐇
လုပ်တဲ့သူတွေကို
ကျွန်မ မမုန်းပါဘူး
အကုန်လုံးကိုခွင့်လွတ်ပါတယ်
အကယ်၍ ပြန်တွေ့ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ကျွန်မဘက်က လိပ်ပြာလုံစွာဖြင့် ပြုံးပြနိုင်ပါတယ်
ဒါပေမဲ့သူတို့နဲ့တော့ထပ်မပက်သက်တော့ပါဘူး
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤80❤🔥3🐳3💘3