بر طبق مکانیک کوانتوم، هر زمان که شما بین دو مسئله سردرگم می‌شوید و تصمیم می‌گیرید که یکی از آن دو مسئله را انتخاب کنید، جهان به دو قسمت تقسیم می‌شود به طوریکه در یک جهان شما راه اول، و در جهان دیگر راه دوم را انتخاب کرده‌اید.
انتخاب شما در هر یک از این جهان‌های موازی پیامدهای خاص خودش را به همراه دارد!

🆔 @Physics3p

🎦 بشر تا کجای کیهان میتواند سفر کند؟
💢ابعاد کیهان قابل دسترس چقدر است؟
💢انرژی خلاء چطور مانع از سفر ما به مرزهای کیهان میشود؟
💢چرا مرزهای کیهان از دید ما خارج میشوند؟
(دوبله فارسی)


🆔 @Physics3p

بر اساس نظریه‌ای جدید، کهکشان مارپیچی آندرومِدا 4.5 میلیارد سال دیگر به کهکشان ما یعنی راه شیری برخورد می کند و سپس تشکیل یک ابرکهکشان خواهند داد.

پنج سال پیش و از روی مشاهدات تلسکوپ فضایی هابل گفته شد 3.9 میلیارد سال دیگر این برخورد کیهانی رخ خواهد داد، اما مشاهدات ثبت‌شده توسط تلسکوپ فضایی گایا حکایت از این دارد که این ادغام کهکشانی دیرتر رخ خواهد داد.

🆔 @Physics3p

🎦 چطوری می‌تونیم از جاذبه فرار کنیم؟

💢 همه‌ی ستاره‌ها، سیاه‌چاله‌ها، گوشی‌های هوشمند، انسان‌ها و اتم‌ها به وسیله‌ی یک نیرو به سمت هم کشیده میشن!
آیا این نیرو رو حس می‌کنین؟

🆔 @Physics3p

📚 آزمایش دو شکاف

#قسمت_اول

🆔 @Physics3p

🔹شکافی را در نظر بگیرید که توسط چندین توپ هدف گیری می شود. توپ هایی که از شکاف رد می شوند، مستقیما پیش رفته و به صفحه پشت برخورد می کنند. یک شکاف دیگر در کنار قبلی ایجاد می کنیم. با تکرار آزمایش توپ ها از هر دو شکاف عبور کرده و ردی که در صفحه پشت به جا می گذارند، شبیه همان دو شکاف است. از این بدیهی تر نمی شود. اگر این آزمایش را با امواج نور یا هر نوع امواج دیگری انجام دهیم، زمانیکه از یک شکاف استفاده شود، بیشترین روشنایی یا اثر امواج مستقیما در پشت شکاف و بر روی صفحه ظاهر می شود که شبیه توپ هاست. اکنون همین کار با دو شکاف انجام می شود. نتیجه کار بر روی صفحه پشتی، یک الگوی تداخلی است که برای امواج رخ می دهد. یک نوار روشن در مرکز و نوارهای کم نورتر در مجاور آن. جالب اینکه نوار مرکزی روی صفحه در راستایی که از وسط دو شکاف می گذرد، قرار می گیرد!

🔸توماس یانگ همین تداخل را برای نور دید که تعبیر آن موجی بودن نور است، اما موضوع، بسیار عجیب تر از این تعبیر است، نور خاصیت ذره ای بودن خود را به ویژه درپدیده فتو الکتریک اینشتین به نمایش گذاشته است و نام فوتون، اینگونه برای ذرات نور انتخاب شد. ظاهرا نور هم موج است و هم ذره! ممکن است با این موضوع نیز کنار بیایید، اما آزمایش دو شکاف عجیب تر از این دو گانگی است! در آزمایش یانگ، سیلی از فوتونها به سمت دو شکاف حرکت می کنند و تداخل امواج را به نمایش می گذارند. اما اگر بتوانیم فوتون ها را تک به تک به سمت شکافها گسیل کنیم چه اتفاقی می افتد؟ مگر قرار است الگویی به جز حالتی که توپ ها را شلیک می کنیم رخ دهد؟ بنابراین برای ذهن فقط یک اتفاق ممکن است : دو نوار روشن که مستقیما در پشت دو شکاف بر روی صفحه تشکیل می شوند. نظر شما چیست؟

🔹سرانجام، تفنگ نوری اختراع شد، به طوری که قادر بود هر بار تنها یک فوتون شلیک کند. آزمایش دو شکاف با این شیوه تکرار شد، با این تفاوت که به جای صفحه‌ پشت، از کاغذ عکاسی استفاده شد، زیرا یک فوتون، کم‌نورتر از آن است که روی صفحه معمولی دیده شود. میلیون‌ها فوتون به صورت تک تک به سمت شکافها شلیک شد. دانشمندان این کاغذ عکاسی را ظاهر کردند تا آنچه که انتظار داشتند را مشاهده نمایند، اما الگویی را دیدند که یکی از بزرگترین دهن کجی های طبیعت به بدیهیات ذهنی ما را به نمایش می گذارد. الگوی تداخل موجی! چرا این موضوع اینقدر عجیب است؟

🔸در این حالت بحث دوگانگی موج – ذره نور مطرح نیست. حتی اگر فوتون شبیه موج عمل کند، چون از یک شکاف می گذرد، باز هم باید اثر خود را پشت آن شکاف به جا بگذارد، در حالیکه الگوی تداخل تعبیری بسیار عجیب پیش رو می گذارد: اینکه فوتون متوجه می شود که در مسیر مقابلش یک شکاف وجود دارد یا دو عدد. اگر یک شکاف بود همچون توپ از آن می گذرد، اما اگر دو شکاف در مقابل خود ببیند، همزمان از هر دو شکاف می گذرد! راه دیگری برای تفسیر این پدیده نیست. یک فوتون پس از شلیک به دو فوتون تقسیم شده، این دو فوتون هر کدام از یک شکاف می گذرند، در پشت شکافها همچون امواج تداخل می کنند، سپس همدیگر را در آغوش گرفته و دوباره یک فوتون شده و بر روی صفحه عکاسی فرود می آیند. احتمالا به این موضوع فکر می کنید که نور پیچیده تر از آن است که بتوان به این سادگی در مورد آن صحبت کرد. فرضا قبول می کنیم! نور را فراموش کنید.

🔹همین آزمایش را با تفنگ الکترونی انجام می دهیم. الکترون هایی که در اتاق ابر ویلسون، شبیه حرکت یک ذره ، مسیر واضحی از خود به جا می گذارند. یعنی الکترونها ذره هستند. اما آنچه در پشت صفحه مشاهده می کنید، الگوی تداخل امواج است. این آزمایش حتی با شلیک یک الکترون در هر ثانیه نیز انجام شده است! شاید الکترونها را هم پیچیده فرض می کنید. مهم نیست. این آزمایش با اتم ها نیز به همین نتیجه رسیده است. اتمها را قبول ندارید؟ مولکول ها چطور؟ این پدیده حتی برای مولکول های “باکی بال” شامل ۶۰ اتم کربن و نیز مولکولهای شامل ۸۰۰ اتم به همان نتیجه الگوی تداخلی امواج ختم شده است! مولکولهای باکی بال در زیر میکروسکوپ الکترونی هیچ تفاوتی با توپهایی که در ابتدا شلیک کردیم، ندارند! آیا این مولکولها نیز همزمان از هر دو شکاف عبور می کنند؟!

ادامه دارد...

🆔 @Physics3p

📚 آزمایش دو شکاف

#قسمت_دوم

🆔 @Physics3p

💢آیا ذرات از هر دو شکاف می گذرند؟

🔸دانشمندان نیز با همین پرسش درگیر شدند و لذا تصمیم گرفتند، ردیابهایی همچون چشم آدمی در کنار شکافها قرار دهند تا متوجه شوند این فوتون ها یا ذرات دیگری که شلیک می شود از یک شکاف عبور می کنند یا از هر دو؟ این بار نیز طبیعت سر به سر آدمی می گذارد! به محض قرار گرفتن ردیابها برای مشاهده مسیر عبور ذرات، الگوی تداخلی محو می شود و آنچه باقی می ماند، آثار این ذرات به صورت دو نوار بر روی صفحه پشت شکافهاست! هر ذره از یک شکاف عبور می کند و مستقیم به صفحه برخورد می نماید. امیدوارم عمق طلب را تصور کرده باشید. نور به دو شکاف تابیده است و صفحه پشت آن با چند نوار روشن شده است. همین که کلید ردیاب روشن می شود، بلافاصله تمام آن نوارها از بین رفته و تنها دو نوار روشن در راستای دو شکاف باقی می ماند! لحظه ای که ردیاب خاموش شود، مجددا تصویر چند نوار ظاهر می گردد! از این پدیده عجیب تر جایی دیده اید؟ شاید تصور کنید که ردیابها در حرکت ذرات به سوی شکافها اختلال ایجاد می کنند.

🔹احتمالا جان ویلر آمریکایی نیز چنین حدسی زد و طرحی را پیشنهاد داد که ردیابها را به پشت شکافها منتقل می کند. در این آزمایش، صفحه پشت می بایست دقیقا در آخرین لحظه‌ پیش از برخورد فوتون، با یک دستگاه ردیاب نوری جایگزین شود. به این ترتیب می‌شد فهمید فوتون از کدام شکاف عبور کرده است. حتما متوجه شده اید که تصمیم درباره‌ی جایگزین کردن صفحه با ردیاب ، بعد از عبور فوتون از میان شکاف گرفته می‌شود. طرح ، بی نقص است. این بار دست این شعبده بازان طبیعت برای آدمی رو خواهد شد! با این روش به محض عبور هر ذره از شکاف یا شکافها، مسیر آن قابل کشف است. چند سال بعد که این آزمایش اجرایی شد، نتیجه این بود : هنگامی که صفحه معمولی در جای خود قرار داشت، فوتون طبق الگوی تداخل رفتار می‌کرد، اما همین که در لحظه‌ی آخر، ردیاب جایگزین آن می شد، فوتون الگوی تداخل را کنار می گذاشت و همچون ذره می شد!

🔸آیا مشاهده گر باعث تغییر رفتار فوتون های می شود؟ باور کنید یا نه، فوتون ها و دیگر ذرات از قبیل الکترون و … قبل از رسیدن به شکاف ها دست آدمی را می خوانند! آنها آینده را پیش بینی می کنند، باور نمی کنید؟ در این صورت باید با این تعبیر کنار بیایید: ردیاب، مسیر گذشته فوتون را تغییر می دهد. شفاف تر بگوییم : آنچه که گذشته، هنوز نگذشته است! مشاهده گر، گذشته و تاریخ را تغییر می دهد. این به معنای از میان رفتن تقدم زمانی در علت و معلول و درنتیجه فروپاشی علیت نیز می باشد! عجیب تر شد، نه؟ شما تعبیر بهتری دارید بفرمایید! تفسیرهای دیگری نیز وجود دارد. تفسیر کپنهاگی که توسط بور بنیانگذاری شد. 

پایان

🔵 تهیه: کانال فیزیک کوآنتوم👇👇


🆔 @Physics3p

↙ طرحی از آزمایش دو شکاف

همانطور که مشخص است، در این طرح الکترون ها بدون حضور ناظر یک طرح تداخلی (نقش های تاریک و روشن) ایجاد کرده و موجی رفتار می کنند.
اما در حضور ناظر، تنها دوطرح نقطه ای که نشان دهنده ذره ای بودن آنهاست ایجاد می کنند.

حال پرسش این است:
موج یا ذره؟
و الکترون چگونه حضور ناظر را تشخیص میدهد؟
آیا آگاهی ما بر آن تأثیر میگذارد؟
یا تقابل زمانی و علیت برای الکترون ها بی معنیست؟

🆔 @Physics3p

🎦 آزمایش دو شکاف چیست؟

💢 الکترون ها در حضور و بدون حضور ناظر چگونه رفتار می کنند؟
💢 آیا الکترون ها حضور ناظر را تشخیص میدهند؟
💢 آیا زمان وجود دارد یا تنها یک توهم ذهنی ماست؟

🔵 منبع: بیگ بنگ

🆔 @Physics3p

#مقاله_فیزیک_فارسی
فیزیک در هزاره جدید

مقاله‌ای خواندنی از لئون لدرمن با ترجمه عالی منیژه رهبر، استاد پیشکسوت فیزیک د. تهران
@physics3p

🎦 هدف از وجود انسان چیست؟
آمدنم بهر چه بود؟
💢آیا انسان هدف خواستی را دنبال میکند یا تنها بازیچه و مهره شطرنجی بیش نیست؟
💢 پرسش بی پاسخی که همواره در ذهن بشر گنجانده شده است.

🔵 جورج کارلین - بیگ بنگ پیج

🆔 @Physics3p

📚 زمان ، ابعاد و شعور

🆔 @Physics3p

🔹بُعد بمعنایِ طول است. طول نیز رشته ای از مفاهیم(تصاویر) پشت سر هم را می گویند. ابعاد از لحاظِ ذاتی ابدا فرقی با یکدیگر ندارند. همانطور که ابعادی نظیرِ طول , عرض و ارتفاع از نظر ذاتی هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارند.

🔸بُعدِ زمانی نیز تقاوتی با ابعاد دیگر ندارد. فقط از آن جهت بُعدِ زمانی احساس میشود, چرا که کاملا در محدوده دید ما نیست. ابعادِ مکانی بطور کامل در محدوده دید قرار دارند.

🔹ابعادِ زمانی و مکانی قابل تبدیل به یکدیگرند. مثلا می گوییم به حالتِ پیاده, یک ساعت از شما فاصله دارم. یعنی بُعدِ مکانیِ خویش را از طریق زمان بیان کرده ایم. یا اینکه وقتی می گوییم شب و روز, چون به همه زمین در آنِ واحد دسترسی و دید نداریم, شب به روز و روز به شب را بصورتِ فواصلِ زمانی احساس می کنیم.

🔸اگر می توانستیم همه نقاط زمین را بصورت یکجا و آنی مشاهده کنیم, آنگاه معنایِ فاصله شب و روز از میان می رفت. لذا میتوان گفت زمان نوعی درکِ ناقص از بُعدِ چهارم است.

🔹اگر به سطوحِ بالاتر رویم, آنچه بصورتِ خطی و زمان احساس میشد , بصورتِ خمیده و منحنی خواهد شد و درک خواهیم کرد که گذشته و آینده بطور همزمان وجود دارند. آنچه باعثِ ایجادِ تفاوت میانِ گذشته و آینده در ذهن ما میشود تنها ثبتِ وقایعِ گذشته در ذهن است و چنانچه وقایع ثبت نمی شدند, گذشته و آینده مطلقا تفاوتی با یکدیگر نداشتند. گذشته و آینده, هردو فقط دور هستند. "حال" نزدیکترین لحظه(نقطه) است.

🔸زمان, حرکت است. حرکت برای درکِ ابعادِ بالاتر. احساسِ جزء از کُل. جزء مسلما نمی تواند کل را آناً و یکجا درک کند, لذا مجبور است آنرا جزء به جزء بررسی کند, بصورتِ تصاویرِ منفک شده و پشتِ سرهم. مشاهده و پیمایشِ جزء از کل, زمان نام دارد.

🔹از طرفی میتوان این تکاپو و حرکت برای پیمایش کل و ادراکِ آنرا, شعور و آگاهی نامید. از آن جهت زمان و شعور(آگاهی) در دو جهتِ ظاهرا عکس و باطنا هم جهت و همسو حرکت می کنند.

🔸در سرعتهای بالا و حدی, زمان به مکان تبدیل میشود, زیرا آنچه بصورت جزء به جزء و پشت سرهم مشاهده میشد, اکنون بصورت آنی و لحظه ای مشاهده میشود, در نتیجه زمان و مکان که درحقیقت دو احساسِ متضاد از یک حقیقتند, به یکدیگر مبدل میشوند, همچنین این احساسِ دوئیت و دوگانگیِ زمان و مکان تنها در اطرافِ میدانهای گرانشی بوجود می آید , زیرا عاملِ حرکت و اختلافِ پتانسیل تنها در همسایگیِ میدانهای گرانشی بوجود می آید, آنجا که ظاهرا می گویند, فضا و زمان خمیده میشوند, اما در علم فیزیک هیچگاه نمی گویند چه چیزی خمیده میشود!

🔹تنها می گویند فضا و زمان خمیده میشود, اما باید چیزی باشد که خمیده شود, در موردِ ماهیت زمان و مکان ابدا سخنی نمی گویند!

🔸فضا و زمان از پیکسلهای بسیار ریز (نسبت به هر مشاهده کننده) تشکیل شده اند, لذا آنچه خمیده میشود در حقیقت همین بافتِ ریز و تصاویرِ ساخته شده از پیکسلهای بسیار ریز(در اندازه ثابت پلانک) است. بنابراین میتوان گفت زمان نیز همانندِ ماده از پیکسل های ریز در حد ثابتِ پلانکِ زمانی تشکیل شده است.

🔹لازم بذکر است که گذشته و آینده فقط در همسایگی نقاطِ تکینگی(میدانهای گرانشی) آنهم تنها برای اشیا و موجوداتِ ماکروسکوپیک(بزرگتر از سطح کوانتوم) برقرار است. برای موجوداتِ کوانتومی از دیدِ ناظرِ انسانی , گذشته و آینده وجود ندارند یا بعبارتی یکسان هستند, زیرا بی نظمی و آنتروپی چنان در سطوح کوانتومی زیاد است که عملا نمی توان الگویی را بعنوانِ سیرِ گذشته برای آنها ثبت کرد, لذا میتوان گفت آینده و گذشته در سطوحِ کوانتومی یکسان است!

🔸بنابراین آنچه باعثِ تمایز و تفاوت بین گذشته و آینده از نظر ناظرِ انسانی میشود, فقط داشتنِ الگو از گذشته و عدمِ اطمینان و عدمِ قطعیتِ آینده است. اگر الگویی از گذشته موجود نمی بود, عملا هیچگونه فرقی میانِ گذشته و آینده نبود همچنانکه در سطوحِ کوانتومی ابدا فرقی میان گذشته و آینده نیست و حتی میتوان روی گذشتهِ ذرات تغییرات ایجاد کرد !

🔹از طرف دیگر, "یک ;هیچ" با دو نیم کردن "خود و بیرون از خود" , عملا آن ناوجودِ هیچ را به دو بخشِ بیرون و درون تقسیم می کند, سپس درون از طریقِ ابزاری بنام چشم, بیرون را مشاهده میکند, حرکاتِ بسته و سیکلوارِ درونِ خویش(جریانِ خون) را بصورتِ انعکاس در بیرون مشاهده می کند, و آنرا بنامِ جریانِ زمان تعبیر می کند.

🔸آن حرکاتِ بسته و سیکلوار نیز تنها ناشی از درکِ اجزا از کل است. اجزا با هماهنگ شدن با یکدیگر و تشکیل دادنِ مجموعه ها و سیستم هایِ پیچیده تر, در صدد درکِ کل هستند. لذا هر چه سیستم ها پیچیده تر میشوند, جریانهایِ درونیِ بسته و سیکلوار نیز پیچیده تر میشود,سیستم های حسی و عصبی پیچیده تر میشوند و از اینرو , انعکاسِ آنها (مفهومِ زمان مکان و جهان) پیوسته پیچیده تر و تکامل یافته تر می شوند !!


🆔 @Physics3p

↙ چرا میگوییم جهان گسترده است و نه بینهایت؟

یکی از پارادوکس هایی که در رابطه با قانون گرانش نیوتون برای او بیان شده بود، اینگونه بیان میکرد که چرا با وجود گرانش ستارگان، آنها درهم نمی رمبند؟
نیوتون برای حل این پارادوکس و حفظ قانون نوپای گرانش، اینگونه فرض کرد که پهنای گیتی نامحدود است و هیچ آغازی نداشته و ستارگان در یک سیستم تعادلی بر سر گرانش باهم رقابت می کنند و اینگونه در تعادل باقی میمانند!

اما با گسترش دانش نجوم و فیزیک و کشف انرژی تاریک که ماهیتی ضدگرانشی دارد، این مشکل حل شد.
اما جهان بینهایت و ایستای نیوتون، به جهانی محدود و درحال انبساط مبدل شد.
حال چرا میگوییم جهان و زمان محدود اند و اگر نامحدود بودند چه میشد؟

اگر فرض کنیم زمان و جهان نامحدود بودند، اولین نشانه ی آن نور ستارگان بود!
به این صورت که نور ستارگان، حتی ستارگان دوردست جهان، همواره بسمت ما در جریان بوده و آسمان شب مانند روز روشن بود.
اما محدود بودن پهنه ی گیتی و داشتن نقطه آغاز و انبساط آن، سبب شده تا نور این ستارگان فرصت و سرعت کافی برای رسیدن به ما را نداشته باشند.

🆔 @Physics3p

یکی از نظریه های مربوط به انرژی تاریک بیان می کند که یک نیروی بنیادین پنجمی وجود دارد که ما هنوز کشف نکرده ایم و حوزه تاثیر این نیرو، بر روی مقیاس‌ های خیلی بزرگ در کائنات، قابل مشاهده است. این نیروی پنجم بر خلاف جاذبه عمل می‌کند و در نتیجه اشیا را در جهان از هم جدا می‌کند.

دانشمندان استدلال می کنند، از آن جایی که این نیرو در مقیاس های بسیار بزرگ در جهان عمل می‌ کند، ما‌ در زندگی روزمره بر روی کره زمین، با آن سر و کار نداریم.

🆔 @Physics3p

↙ چرا نمیتوان وجود یا عدم وجود حیات را با تصاویر دریافتی از #هابل در سیارات فراخورشیدی تأیید کرد؟

در حقیقت قطر آینه تلسکوپ هابل ۲۴۰ سانتیمتر است، یعنی رزولوشنی حدود ۵ صدم ثانیهٔ قوسی، که معادل مشاهدهٔ یک انسان از فاصله ۸،۰۰۰ کیلومتری است!
نزدیکترین سیاره به زمین پروکسیما بی در فاصلهٔ ۴.۲ سال نوری می‌باشد بدین معنی که ما باید سیاره‌ای به شعاع ۴،۸۰۰ کیلومتر را از فاصلهٔ ۴۰ تریلیون کیلومتری مشاهده کنیم.
اگر رزولوشن زاویه‌ای و طول موج نور قرمز را در رابطهٔ زیر قرار دهیم؛

θ=1.22× λ/D

قطر لنز تلسکوپ برای مشاهده سیارهٔ پروکسیما بی می‌بایست ۵،۰۰۰ متر باشد تا بتوان عوارض سطح آن را مانند کرهٔ ماه مشاهده کرد!

🆔 @Physics3p

از سال 1996، دکتر "استورات هامروف" به عنوان یک فیزیکدان آمریکایی و همچنین بازنشسته‌ی گروه روانشناسی و بیهوشی، به همراهی دیگر فیزیکدان آمریکایی از دانشگاه آکسفورد با نام راجر پنروز، بر روی تئوری کوانتومی “آگاهی” کار کرده‌اند، آنان بر این باورند که روح در میکروتوبول‌های سلول‌های مغز نگهداری می‌شود.
این تئوری تحریک آمیز نشان می‌دهد که روح انسان در سلول‌های مغز و در ساختاری در درون آنان با نام میکروتوبول‌ها موجودیت دارد.

🆔 @Physics3p

یکی از اتفاقات شاعرانه ای که من از این جهان سراغ دارم این است که اصولآ هرکدام از اتم های موجود در بدن شما روزی درون ستاره ای بودند که منفجر شده است.
علاوه بر این، اتم های موجود در دست چپ و راست شما هرکدام از ستاره متفاوتی آمده اند.
همه ی ما به معنای واقعی کلمه فرزندان ستارگانیم!

لاورنس کرواس

🆔 @Physics3p

📚 کتاب هفته

↙ عنوان: جزء و کل
✍نویسنده: ورنر هایزنبرگ
#پیشنهاد_ویژه_کانال

🆔 @Physics3p

یکی از سؤالات اساسی علم امروز، منشأ خود آگاهی یا همان «آگاهی» است و دانشمندان در تلاش اند تا منشأ این نیروی عجیب انسان که سبب تمایز آن با دیگر جانداران میشود را بیابند.
پرسش «من کیستم؟» همواره در ذهن بشر بوده و نقش بسته است که تنها سبب و علت آن خود آگاهی است که در ذهن انسان وجود دارد.
اما براستی منشأ این خود آگاهی ذهن چیست؟
عصب شناسان این قدرت درونی ذهن را به پیچیدگی و ارتباط نورون های مغزی ربط میدهند اما بسیاری از فیزیکدانان، خود آگاهی را حاصل ابعاد بالاتر میدانند.
همانطور که پروفسور نسیم حرمین در این باره میگوید:

جستجوی آگاهی در مغز مانند جستجوی درون رادیو برای پیدا کردن گوینده است!

🆔 @Physics3p

↙ سرعت نور به شدت آهسته است+پست اول

در یک خلأ کاملأ خالی، یک ذره‌ی نور که فوتون نامیده می‌شود می‌تواند با سرعت ۲۹۹۷۹۲ کیلومتر بر ثانیه یا تقریبأ ۱٫۰۷۹ میلیارد کیلومتر بر ساعت حرکت کند. این سرعت خیلی بالاست. هرچند، اگر بخواهید با سیارات دیگر ارتباط برقرار کنید یا به آنها برسید، به ویژه جهان‌های فراتر از منظومه شمسی ما، سرعت نور می‌تواند به طرز نا امیدکننده‌ای آهسته باشد.

برای توصیف قابل فهمِ محدودۀ سرعت کیهان، “جیمز اودونوگ”، دانشمند علوم سیاره‌ای در مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا این قضیه را بصورت انیمیشن نشان داد. اودونوگ گفت: «انیمیشن‌های من تمام چیزی که سعی دارم بگویم را به سرعت نشان می‌دهند. وقتی آزمایشاتم را بازبینی می‌کردم از مفاهیم پیچیده‌ای را برای درک این موضوع استفاده کردم.»

ادامه دارد
🆔 @Physics3p

↙ سرعت نور به شدت آهسته است+پست دوم

🔸نور نسبت به زمین با چه سرعتی حرکت می‌کند

یکی از اولین انیمیشن‌های اودونوگ نشان می‌دهد که نور با چه سرعتی به دور زمین می چرخد. اگر زمین ما هیچ جوی نداشت (هوا نور را منکسر کرده و سرعتش را کُند می‌کند)، آنگاه فوتونی که از سطح زمین فرار می‌کرد می‌توانست استوا را تقریبأ ۷٫۵ بار در ثانیه سپری کند. در این نمایش، سرعت نور به نظر نسبتأ سریع است – گرچه در ادامه می بینید که این سرعت چقدر محدود است.

ادامه دارد
🆔 @Physics3p