خانمی به سمت یک پیانیست بزرگ رفت و گفت:
“حاضرم هر کاری بکنم که بتوانم مانند تو پیانو بنوازم! ”
پاسخ او ساده اما تند و صریح بود: “بله، البته باید روزی ۸ ساعت طی بیست سال تمرین کنید! ”
کلید موفقیت ساده و مشخص است- بهای آن را بپردازید.
@positive_e

تماشای آنلاین و دانلود در
⬇️⬇️⬇️⬇️
https://goo.gl/qCpSPi

Once again موزیک
کاری از
Danny cudd and Markus Johansson

سلام
کسی در مورد اسم این ساز اطلاعاتی داره؟

تفکرات منفی مثل علف هرز می مانند و ما تصمیم می گیریم آنها را آبیاری کنیم یا نکنیم .
اگر آنها را آبیاری نکنیم از بین می‌رود.
@positive_e

سی.پی.آر بیمارستان جای جالبیست،
آدم هایی که بیرون از آن تند و تند قدم میزنند ،گریه میکنند ،دعا میکنند ،

حالشان بهتر از بیماری که برای زنده ماندن با دستگاه شوک دست و پنجه نرم میکند نیست ،
آدم های بیرون از اتاق از یک چیز میترستند

از "نبودن"
از نزدن ضربان قلب عزیزترین شخص دنیایشان ،از جای خالیه یک آدم ،

اتاق شوک جای بد و جالبیست ،
تمام قول های عالم پشت دَرش داده میشود ،
تمام خاطرات مرور میشود ،
تمام خوبی هایش یادآوری میشود ،

حالا چشمتان را ببندید
بدترین آدم زندگیتان را درون این اتاق تصور کنید

فرض کنید تنها کسی هستید که او دارد ،
به خوبی های کم رنگش فکر کنید،
به جای خالیش ...
نبود آدم ها را هیچ کینه ای پر نمیکند ...

لطفاً در زندگیتان یک اتاق شوک داشته باشید
و خوبی های آدم های بدِ دنیایتان را احیا کنید ...
بعضی روزها امروزمان به فردا نمیرسند ...

کمی مهربان باشید...........
@positive_e

یک گل به رقابت کردن با گل همسایه خود فکر نمی‌کند .
او فقط می‌شکفد.
@positive_e

با روش‌های متنوع شارژ، در هر شرایط زمانی و مکانی که باشید، می‌توانید به راحتی سیم‌کارت خود را شارژ کنید و از خدمات و محصولات ما لذت ببرید.
💯 پین شارژ ایرانسل ، همراه اول ، رایتل ؛ تالیا
💯 شارژ مستقیم ایرانسل ، همراه اول ، رایتل
💯 پرداخت قبوض
🔽🔽🔽🔽
http://www.charge100.ir/

هـر جا نبوَد شرم، بـه تاراج روَد حُسن
ویران شود آن باغ که بی ‌در شده باشد

#صائب

آزمایش اجتماعی :میزان صداقت با نابینا
در این آزمایش فردی نابینا که دارای یک اسکناس 50 دلاری و یک اسکناس 5 دلاری می باشد قصد دارد پول 5 دلاری خود را تبدیل کند. (خرد کند ) و در مواجه با مردم عمدا بجای 5 دلاری ، 50 دلاری را به آنها می دهد .
و عکس العمل افراد را در این ویدیو (لینک زیر) ببینید
🔽🔽🔽🔽
https://goo.gl/ahVWSs

با توجه به فشار و سختی‌های زندگی اگر مدت زمان زیادی فشار و استرس‌ها رو تحمل کردین و سر پا موندین، یه جای خلوت یا یکی که باهاش نزدیک هستین رو پیدا کنین و بغض‌تونو خالی کنین قبل از اینکه بغض‌تون بی‌موقع و جلوی فرد یا افرادی بشکنه که درکی نسبت به مشکلات شما ندارن و بعد از شکستنش به خودتون فحش بدین که چرا نتونستین مثل همیشه کنترلش کنین.

@positive_e

فرق بین فراموش کردن و بخشیدن این است که:
آدم وقتی میبخشد کاملا فراموش میکند،اما وقتی از یاد میبرد،خیلی وقتها باز به یاد می آورد!!
@positive_e

مردم حقیقت را نمی پذیرند، چون نمی خواهند

به تخیلاتی ڪه تمام عمر

بر اساس آن زندگی ڪرده اند

آسیبی وارد شود

@positive_e

مردی از خانه ای که در آن سکونت داشت زیاد راضی نبود ، بنابراین نزد دوستش در یک بنگاه املاک رفت و از او خواست کمکش کند تا خانه اش را بفروشد ، بعد از دوستش خواست تا برای بازدید خانه مراجعه کند.

دوستش به خانه مرد آمد و بر مبنای مشاهداتش، یک آگهی نوشت و آنرا برای صاحب خانه خواند.

"خانه ای زیبا که در باغی بزرگ و آرام قرار گرفته، بام سه گوش، تراس بزرگ مشرف به کوهستان، اتاق های دلباز و پذیرایی و ناهار خوری وسیع. کاملا دلخواه برای خانواده های بچه دار "

صاحب خانه گفت دوباره بخوان!

مرد اطاعت کرد و متن آگهی را دوباره خواند و صاحب خانه گفت : این خانه فروشی نیست!!!

در تمام مدت عمرم میخواستم جایی داشته باشم مثل این خانه ای که تو تعریفش را کردی ، ولی تا وقتی که تو نوشته هایت را نخوانده بودی نمی دانستم که چنین جایی دارم.

خیلی وقت ها نعمت هایی را که در اختیار داریم ، نمی بینیم چون "به بودن با آنها عادت کرده ایم" ، مثل سلامتی ، مثل نفس کشیدن ، مثل دوست داشتن ، مثل پدر ، مادر ، خواهر و برادر ، فرزند ، دوستان خوب و خیلی چیزهای دیگه که بهشون عادت کردیم ...
@positive_e

هیچ‌وقت حقیقت‌های بزرگ را
در حرف‌های کسانی که
دغدغه‌ی حقیقت‌های کوچک را ندارند،
جستجو نکن.

آلبرت اینشتین
@positive_e

روزی روزگاری، یک جوان دانشجویی بود که درسش داشت تمام می‌شد و وضع اقتصاد هم داشت خراب‌ می‌شد و مانده بود حالا با زندگانیش چه کند‌. از قضای روزگار، سفری به تورش خورد و رفت لس‌آنجلس و بعد رفت‌ سن‌دیه‌گو پیش یکی از آن قدیمیها و صمیمیها، و قدیمی و صمیمی تا بعد از ظهر جلسه داشت و جوان دانشجو فکر‌ کرد که‌ امروز صبح بهترین موقع است برای نوشتن اهداف ده سال آینده و برنامه‌ریزی. اول رفت ساحل‌ دلمار و یک ساعتی قدم زد و به زندگیش فکر کرد، و بعد رفت ساحل لاحویا و یک ساعتی قدم زد و یک قهوه خورد و باز به گذشته‌اش فکر کرد، و آخرش رفت محله چراغ گاز و پیتزای سبکی خورد و بعد هم دفترچه‌اش را درآورد و شروع کرد‌ به نوشتن اهداف و برنامه‌های ده سال آینده. کوتاه‌مدت و بلندمدتها‌. امروز که‌ جوان سابقا دانشجو به اهداف آن روزش نگاه می‌کند، یک سری عیب و ایراد می‌بیند که آن روز نمی‌دید. آن چیزهایی که این سالها یاد گرفته فهرست می‌کند اینجا بلکه ماند و روزی به درد کسی خورد. شاید خودش هم روزی برگشت و فهرست را نگاه کرد و شد یک فهرست زنده. هم برای خودش ماند و هم آیندگان.

۱. ستاره قطبی - چرا؟: هر‌ آدمی یک ستاره قطبی لازم دارد که شمال را نشانش بدهد. یک تک جمله‌ای که بگوید من آخرش توی زندگی برنامه‌ام اینست. مدام از خودش بپرسد چرا تا برسد به آن ستاره قطبی. می‌خواهم فلان چیز را یاد بگیرم. چرا؟ تا به فلان جا برسم؛ چرا؟ چون وقتی به آدمهای دنیا کمک‌ می‌کنم خوشحالم. چرا که دیگر‌ نداشت، ستاره‌ قطبی پیدا شده. بعد آدمیزاد می‌رود آن طرفی. این ستاره قطبی ذات آدم است و معمولا جزو اهداف عید نیست، ولی قطب‌نمایشان است.

۲. وسیله‌ها - چطور؟: هر‌ آدمی یک سری چطور دارد که راههای رسیدن‌ به ستاره قطبی را نشانش بدهد. به آدمهای دنیا کمک کنم؛ چطور؟ با ایجاد یک سازمان غیرانتفاعی که فلان کار را می‌کند. چطور؟ با ثبت سازمان و پیدا کردن آدمهای مناسب و اختصاص دادن آنقدر ساعت از روز. آنقدر چطور‌ می‌پرسد تا برسد به‌‌ مسایل بی‌اهمیت - مثلا با خودکار‌ بنویسم یا مداد. تمام چطورها را باید نوشت. اهداف نوشته پنجاه و چهار درصد بیشتر شانس تداوم دارند، ولی نوشتن چطورها به راحتی‌ چراها نیست. بند و بساط زیاد‌ دارد:

۲. الف. شعار، هدف نیست: در سال ۱۳۹۶ حرف مردم به من بر نخواهد خورد راستش هدف نیست. ده کیلو وزن کم می‌کنم هم راستش هدف نیست. هدف یک عملی است که شما انجام می‌دهید با فرایند‌ مشخص و نتیجه مشخص. هدف یعنی هفته‌ای سه بار می‌روم باشگاه و سی دقیقه می‌دوم و‌ سی دقیقه وزنه‌ می‌زنم.

۲. ب. تداوم: روزی هشت لیوان آب می‌خورمی که ۳۶۵ روز سال اجرا شود از شق‌القمر کردنی که سه روز بیشتر‌ طول نکشد هزار بار‌ بهتر است. به طور متوسط پنجاه و پنج روز طول می‌کشد تا هر‌ هدفی تبدیل به عادت شود، بعد هر‌ عادتی پایه‌ای می‌شود برای هدفی بزرگتر. هدفی که یک روز قابل اجرا نیست، بیخود آدم به عنوان هدف یک ساله ننویسد.

۲. پ. مینیمالیسم: هدف از آن چیزهاست که تعداد‌ کمش بهتر‌ است. اگر یک برنامه درست و درمان با همه‌ چرا و چطورهایمان نوشته‌ایم، هر بار بیشتر از یکی یا دوتایشان را نمی‌شود شروع کرد. آنچه عادت شده و رفته هیچ، آنچه تعییر لازم دارد، بیشتر از دوتایش آفت جان است.

۲. ت. ثبت اسناد: به‌جز کاغذ و خودکار‌ که سالهای سال است اختراع شده‌اند و در دسترسند، هزار و یک جور اپ هست که از سلام و علیک آدم تا میزان کالری و ساعات آنلاین بودن و طول و مسیر دویدن را ثبت‌ می‌کنند. کاری که ثبت شود ادامه‌دار‌ است. ثبت‌نشده هم که فطیر است.

۲. ث. غیرمترقبه‌ها: برنامه آدم برای رسیدن به هدف باید یک برنامه جایگزین برای زیربرنامه‌های ثابت داشته باشد. اگر هدف سالم غذا خوردن است، یک رستورانی نزدیک محل کار که سالاد خوب دارد باید شناسایی شود که اگر روزی غذا درست نکردیم، مستقیم برویم آنجا.

۲. ج. تنبیه‌ها و جایزه‌ها: این یکی را شخصا امتحان نکرده‌ام، ولی می‌گویند مفید است که برای اهداف بزرگ، یک مبلغ دردناکی آدم کنار بگذارد و اگر به هدف رسید، به خودش جایزه بدهد. بگو برود سفر. اگر نرسید ولی، صرف چیزی کند که از آن تنفر دارد. خودتان انتخاب کنید.

۳. زمان‌بندی: زمان هر هدفی باید مشخص باشد و واضح. یک سال وقت دارم برای این یکی. آن یکی ابدی است، این یکی هفتگی. شخصا بهترین معیار زمان‌بندی را هفتگی می‌دانم. آدمیزاد خوب زندگی کند، کلا چهارهزار و دویست هفته زنده است. تعداد هفته‌ها کمند و مدیریتشان راحت است.

۴. عمق: در هر هدفی باید عمیق شد. هدف اگر اینست که آدم شش تا سیم گیتار را از هم تشخیص بدهد همان نوشته نشود بهتر است. یک سال آدم گیتار بزند، بعد اگر نخواسته فراموش کند ولی به یک جایی برسد که وقت صرف شده را فردا جزو عمرش حساب کنند.

۵. یادآوری: هدف را نمی‌شود نوشت و گذاشت یک گوشه. باید یادآوری کرد. حالت حادش اینکه یک مصاحبه‌ای می‌شنیدم که طرف هدفها را تقسیم‌

بندی کرده بود به روزانه و هفتگی و ماهانه و سالیانه، و هر ساعت یک دقیقه کار را تعطیل می‌کرد و مدیتیشن می‌کرد روی هدفهای روزانه. حالت عادیترش اینکه سر کار، اهداف شخصی و اهداف دفتر را زده‌ام به دیوار و یک چک می‌زنم جلوی کوتاه‌مدتها. هر روشی که انتخاب کنیم، هدف را باید مدام یادآوری کرد.

دو تا چیز دیگر بگویم و مطلب را فعلا ببندم. یکی که به قول آقای مایک تایسون، هر آدمی برنامه‌ای دارد تا آن لحظه‌ای که مشت می‌خورد توی دماغش. زندگی عکس‌العمل ماست به پیش‌بینی‌نشدنیها. فردا لازم شد به تناسب شرایط عوضشان کنیم، خیالی نیست. دوم اینکه آن جوان دانشجویی که آن روز برای ده سال آینده خودش هدف و برنامه نوشت، امروز که تازه شده نه سال، همه‌ چیزش عوض شده. حتی آن ستاره قطبیش. بزرگ می‌شویم‌. یاد‌ می‌گیریم. هدفها را تغییر می‌دهیم. مهم این نیست. مهم اینست که آدم با برنامه و نظم و دیسیپلین زندگی کند، و چرا‌ و چطورش را بداند.
@positive_e
https://goo.gl/ms9qto

آدم های منفی به پیچ و خم جاده می اندیشند
و آدم های مثبت به زیبایی های طول جاده…
عاقبت هر دو ممکن است به مقصد برسند،
اما یکی با حسرت و دیگری با لذت!

@positive_e

خداوندا...

ترسهای بی دلیلم را که ریشه در باور ضعیفم دارد،
ازمن بگیر،
جاری کن چشمه ای از آرامش بی مثال خودت را بر قلبم،
و کنارم باش تا یادم بماند که اول و آخر تویی،
و چون تو هستی پس ترسی نیست!
@positive_e