مؤسسه رحمان

‍ ‍ 🌱 از عصایی که سفید است، بیشتر بدانیم
(به بهانه ۲۳ مهر، روز جهانی نابینایان)

موسسه رحمان ۳ سال پیش پای صحبت‌های #نرگس_نیکخواه نشست؛ استاد جامعه‌شناسی دانشگاه کاشان که سال‌ها رئیس جامعه نابینایان و کم‌بینایان این شهر بوده و خود نیز #نابینایی را تجربه کرده است. بخشی از صحبت‌های ایشان را در ادامه بخوانید:

📍ما در کاشان کاری انجام دادیم که بسیار مؤثر بود. همه کسانی که در آن برنامه شرکت داشتند، الان به مشکلات نابینایان توجه جدی دارند. از فرمانداری خواستیم تا جلسه شورای شهر را در انجمن ما برگزار کند. نمایندگان رسانه‌ها را هم دعوت کردیم. بدون اینکه بگوییم قرار است با نابینایان آشنا شوند.

📍در حاشیه جلسه از همگی خواستیم تا کار نابینایان را با رایانه ببینند. مشغول بازدید که بودند، برق را قطع کردیم. طوری‌که کفش‌هاشان را پیدا نمی‌کردند، به هم می‌خوردند، در تعارفات و عذرخواهی گیر کرده بودند و ما باید راهنمایی‌شان می‌کردیم به کدام سمت بروند. وقتی گفتیم در فلان طبقه از شما پذیرایی می‌کنیم، نمی‌دانستند کجا و چگونه بروند. برا‌ی‌شان تجربه سخت و ناخوشایندی بود. وقتی نشستند، گفتند اگر برق برود، هیچ‌کاری نمی‌توانیم بکنیم و زندگی‌مان تعطیل می‌شود. به آن‌ها گفتیم ما نابینایان با همین وضع زندگی می‌کنیم و درس می‌خوانیم و موسیقی کار می‌کنیم و آواز می‌خوانیم.

📍این موقعیت برای آن‌ها تلنگری جدی بود. حالا اگر روزنامه‌نگاری بخواهد مسائل منِ نابینا را بنویسد، از زبان من می‌نویسد. مسئولِ مرتبط بخواهد برنامه‌ای تدوین کند، از نگاه من می‌نویسد. شکل گرفتن همدلی و تفاهم و درک مشترک، در بازنمایی معلولیت، آموزش‌ها، سیاست‌گذاری‌ها، قضاوت مردم و... بسیار موثر و کارا خواهد بود.

📍تصویری که بچه‌های نابینا از خودشان دارند، عمدتاً ناشی از برخوردهای دیگران است؛ آن‌ها می‌گویند وقتی جامعه و خانواده‌ام مرا ناتوان و سربار می‌پندارد، چگونه می‌خواهم تلاش کنم؟ آن‌ها احساس می‌کنند که:

۱. باید معلولیت خود را پنهان کنند تا دیگران نفهمند و سهم‌شان در زندگی اجتماعی کاهش نیابد.

۲. باید تلاش کنند بگویند که ”ما می‌توانیم.“ اما برای اثبات این توانمندی، خود را بسیار آزار می‌دهند و بیش از آنچه بتوانند، می‌کوشند.

بسیاری از خانواده‌ها فکر می‌کنند دارند ازسوی خدا آزمایش می‌شوند و باید رضایت خداوند و همچنین فرزندشان را تأمین کنند. این‌ها فرزندانی وابسته و ناتوان پرورش می‌دهند.

📍برخی خانواده‌ها باور دارند که رسیدگی به فرزند معلول بی‌فایده‌ است و پیشرفتی در زندگی‌اش روی نخواهد داد. فرزند معلول‌شان را طرد می‌کنند و و برای رشد او سرمایه‌ای نمی‌گذارند.

📍اما بعضی خانواده‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که فرد دارای معلولیت نباید تنبلی کند؛ باید تلاش کند و ما هم کمکش می‌کنیم. تنها در چنین عرصه‌ای است که می‌بینیم نابینایان می‌کوشند و به خودباوری و ایستادگی در مقابل ساختارهای متصلب جامعه می‌رسند.

📌با این وجود، حمایت #جامعه همچنان مهم است؛ نابینا تلاش می‌کند با همه سختی‌ها درس بخواند؛ اما خانواده او را درک نمی‌کند، انگیزه‌ای نمی‌دهد، سخاوتمند نیست و در تأمین هزینه‌های آموزشی همکاری نمی‌کند. به‌علاوه، مدرسه امکانات لازم را فراهم نمی‌کند و آموزگار او را جدی نمی‌گیرد. این برخوردها باعث می‌شود تا فرد از وضعش راضی نباشد و احساس کند تلاشش فایده‌ ندارد.

📚 کتاب "معلولیت؛ چالش‌ها و سیاست‌ها در ایران"
مجموعه نشست‌های برگزار شده در سال ۱۳۹۵
——————————————-
@rahmaninstitute

attach 📎

1.06K views05:55