▫️موسسه رحمان در سال ۱۴۰۱ در ۳ نشست به بررسی علل و زمینه‌های بروز اعتراضات خیابانی آن سال پرداخت. این مجموعه نشست‌ها با حضور اساتید دانشگاه، پژوهشگران و فعالان اجتماعی برگزار شد. سیمین کاظمی، فاطمه علمدار، هادی خانیکی، مینو مرتاضی، اردشیر منصوری، فاطمه صادقی و نفیسه آزاد سخنرانان این مجموعه بودند.

🔻فایل پی‌دی‌اف این نشست‌ها را از سایت موسسه رحمان دانلود کنید:
https://rahman.org.ir/protestsiniran/

@rahmaninstitute

‍ 📣روز گذشته نشست «خانه امن نیست» در موسسه رحمان برگزار شد. فاطمه موسوی ویایه یکی از سخنرانان این نشست به همکاران موسسه لطف داشتند و در‌ پیامی تشکر کردند.

▫️نظر شما درباره مجموعه نشست‌های «جنسیت و نابرابری» چیست؟ دوست دارید این نشست‌ها به چه شکلی ادامه پیدا کند؟ پیشنهادها و نقدهای شما می‌تواند به ما کمک‌کننده باشد.
🔻متن خانم موسوی که در کانال زنان و مسائل اجتماعی منتشر شده است را بخوانید:

«امروز نشست «خانه امن نیست» در موسسه رحمان برگزار شد. جلسه به موقع شروع شد، سخنرانان بحث خود را در چارچوب زمانی مشخص ارائه کردند، استقبال خوب بود تا آنجا که تعداد حاضرین بیشتر از صندلی‌ها بود و همکاران رحمان ناچار شدند از اتاق‌های کار برای خود صندلی بیرون بیاورند و دقایق پایانی بایستند. سوالات متعدد حاضرین باعث شد جلسه پرسش و پاسخ طولانی و زمان جلسه نیم ساعت تمدید شود با این‌ حال گپ و گفتگوی شخصی تا ساعت هشت و حین پذیرایی ادامه یافت و همراهی با دوستان خانم‌ها باباخانی و افضلی دلپذیر بود.

نشست‌های موسسه رحمان را بیش از دیگر مراکز دوست دارم، دست‌اندرکاران زنانی جوان، علاقمند، مودب و خوش‌خلق هستند، روحیه منعطفی دارند. به اهمیت پوشش رسانه‌ای جلسات نیز واقف هستند و کار خود را به درستی انجام می‌دهند. هر نشست به شکل آنلاین پخش می‌شود، فیلم، فایل صوتی و خبر نشست نیز بعدتر به طور مستقل منتشر می‌شوند. برای این عزیزان موفقیت و بهروزی روزافزون آرزومندم.»

@rahmaninstitute

🎧فایل صوتی نشست «خانه امن نیست»

🎙️سخنرانان:
▪️فاطمه موسوی ویایه
▪️فاتیما باباخانی
▪️مهناز افضلی

🗓 ۱ مرداد ۰۳
📍 موسسه رحمان
@rahmaninstitute

🔻آیا دیگری‌سازی در ایران سیستماتیک است؟

مصاحبه هایا با عمادالدین باقی درباره حقوق اقلیت‌های مذهبی

▪️به‌نظر می‌رسد آنچه درمورد اقشار مختلف جامعه مطرح می‌شود، از مهاجران تا اقلیت‌های مذهبی، تغییر توازن جمعیتی به‌منزله‌ی یکی از نگرانی‌های جدی حاکمیت است و برای مواجهه و مقابله با آن، از دیگری‌سازی اجتماعی تا روش‌های مختلفی مثل محروم‌سازی از ارائۀ شناسنامه در مناطقی خاص هم استفاده شده است. نبودن شهروندی و اصل تساوی در نگاه به قانونگذاری تا حدی این سیاست‌ها را توضیح می‌دهد

▪️هر تصمیمی در زندگی نتایج و الزامات خاص خودش را دارد. نمی‌توانید بذر خیار بکارید و پسته برداشت کنید. وقتی در جاده بر سر دوراهی قرار می‌گیرید که هرکدام به مقصدی منتهی می‌شود، جاده را که انتخاب کردید، دیگر کند یا تند و با هر سرعتی و دیدگاه و تفکری که حرکت کنید به‌سوی مقصد همین ‌جاده می‌روید. در قانونگذاری، شما اگر تصمیم گرفتید در جاده‌ای بیفتید که قانونگذاری عرفی و شهروندمدار را انتخاب کنید یا قانونگذاری ایدئولوژیک و دیگری‌سازی سیستماتیک، این هم الزامات ناگزیز خود را دارد.
▪️اگر اولی را انتخاب کردید، دیگر به‌هم‌خوردن توازن جمعیتی ازنظر مذهبی به یک بحران تبدیل نمی‌شود که دنبال جلوگیری از آن باشید، چون معیار فقط شهروندی و اصل تساوی حقوقی شهروندان است و مالکیت همۀ آن‌ها بر کشور مشاع و حق تعیین سرنوشت یک حق ذاتی بشری و عام است.

🔻ادامه متن
📥 برای مطالعه کامل این مصاحبه، فایل پی‌دی‌اف شماره چهارم فصلنامه هایا را با عنوان «خودی، معلق، بیگانه» را از اینجا دانلود کنید.

@rahmaninstitute

🔻زیستن در حالت تعلیق

روایت معصومه حسینی مهاجر افغانستانی درباره تجربه «دیگری بودن» در ایران

▪️خانوادۀ ما، اوایل دهۀ شصت شمسی، از یکی از استان‌های مرکزی افغانستان به نام دایکندی به مشهد مهاجرت کردند. افغانستانی‌هایی که در این دهه به ایران مهاجرت کرده بودند عمدتاً، برای فرار از هجوم نیروهای شوروی و جنگ‌های خانمان‌سوز داخلی، گزینۀ مهاجرت را انتخاب کرده بودند. به‌گمانم شیعه‌مذهب‌بودن خانوادۀ ما در اینکه مشهد را، به‌عنوان مقصد مهاجرتشان، برگزیده بودند نقش تعیین‌کننده‌ای داشته‌است.

▪️بعدها پی بردم که در این دهه نیروهای مرزبانی جمهوری اسلامی ایران در خط مرزی خانواده‌هایی مثل ما را که به ایران قصد پناهندگی داشته‌اند نام‌نویسی می‌کرده‌اند و ما به‌نوعی با اجازۀ رسمی دولت وارد خاک ایران شده بودیم. مدرک هویتی ما هم کارت‌های آبی‌رنگی بود که در آن به‌صورت اریب و با خط قرمز روی آن حک شده بود «ویژۀ آوارگان افغانی». این مدارک هویتی، که زیر نظر سازمان ملل به ما اعطا شده بود، تاریخ انقضای مشخصی نداشت و ما می‌توانستیم قانونی در ایران زندگی کنیم.

▪️   من هم، اواخر دهۀ شصت و در شهر مشهد، به‌دنیا آمدم و مانند بسیاری از کودکان مهاجری که در ایران به دنیا می‌آیند، تا هفت‌سالگی، از دیگری‌بودن خود، به‌مثابۀ مهاجر افغانستانی، مطلع نبودم. اکنون که به آن فکر می‌کنم، به این نتیجه می‌رسم که بخشی از ناآگاهی از دیگری‌بودن خودم در اشتراکات زبانی و دینی ما با مردم ایران ریشه داشت. فارسی زبان مادری ما بود و شیعه مذهبی بود که خانوادۀ ما به آن اعتقاد داشت.

🔻 ادامه متن



▪️برای مطالعه متن کامل این روایت، شماره چهارم فصلنامه هایا «خودی، معلق، بیگانه» را از اینجا دانلود کنید.

@rahmaninstitute

🔻«مشارکت اقتصادی زنان ما تا به حال از ۲۱ درصد فراتر نرفته و امروز آمار مشارکت زنان ما به ۱۴ درصد رسیده است. این نشان می‌دهد ما در مشارکت اقتصادی زنان به دهه ۶۰ برگشته‌ایم‌. احساس محرومیتی که بازتولید می‌شود آینده‌ی مشارکت اقتصادی زنان را متزلزل می‌کند».

▪️لیلا فلاحتی، استادیار پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، در نشست آینده‌پژوهی زنان درباره سهم اندک زنان از مشارکت اقتصادی، کرسی‌های مدیریتی و مرجعیت علمی می‌گوید.

پنل آینده‌پژوهی زنان در آبان ۱۴۰۲ در موسسه رحمان برگزار شد.

🎥 ویدئوی کامل این پنل را از یوتیوب رحمان ببینید.

@rahmaninstitute

▫️ضرورت دوستی در دوره تاریکی

▫️چطور می‌توان در زمانه عسرت و سرکوب و یک‌دستیِ حاصل از توتالیتاریسم دوام آورد؟ پاسخ هانا آرنت_فلیسوف_ این است: شکل‌ دادن به دوستی‌هایی که کثرت را تاب می‌آورند و تمرینی برای باهم زیستن در جامعۀ بزرگ‌ترند. رفاقت‌های سرشار از امنیت و برابری بخشی جدای‌ناپذیر از جامعۀ دموکراتیک‌اند، که تفکرِ مداوم در خویشتنِ آدم‌ها را درپی دارد. در این متن نگاهی به آرای هانت آرنت درباره دوستی داریم.

🔻ادامه متن را از اینجا بخوانید


متن کامل یادداشت «ضرورت دوستی در دوره‌ی تاریکی؛ بر اساس آرای هانا آرنت» را در شماره پنجم هایا بخوانید.

پی‌دی‌اف شماره پنجم فصلنامه هایا با عنوان «ما مثل هم نیستیم» را از اینجا دانلود کنید.

@rahmaninstitute

▫️تا به حال شده با فردی که ملیت یا دینی متفاوت از شما داشته باشه دوست شوید؟
▫️تا به حال شده که دوستی‌هایتان را به خاطر تفاوت دیدگاه‌های سیاسی یا اعتقادی تموم کنید؟
▫️تا به حال دوستی از افغانستانی‌هایی ساکن ایران داشتید؟

▫️امروز روز جهانی «دوستی» است.

▫️مفهوم «دوستی» خصوصا در جوامعی مثل ایران که «دیگری‌سازی» سیستماتیک در آن اتفاق می‌افتد و انسان‌ها را بر اساس مذهب و نژاد و قومیت‌شان در مقابل هم قرار می‌دهد اهمیت زیادی دارد. در این وضعیت «دوستی‌» حتی می‌تواند یک راه‌حل سیاسی برای مقابله با استبداد باشد.

▫️دوقطبی‌های شدیدی که در جامعه ایران وجود دارند مثل ایرانی-افغانستانی، ترک-فارس، شیعه-سنی، تهرانی-شهرستانی و فقیر و غنی می‌توانند با دوستی کمرنگ‌تر شوند و از طرف دیگر هم می‌شود به آن‌ها دامن بزنیم و اطراف‌مان را هر چه بیشتر از آدم‌های متفاوت خالی کنیم. با ساختن فیلترها و دوگانه‌های دیگر، دیگری‌های بیشتری بسازیم.

📚اگر به ابعاد سیاسی و اجتماعی دوستی علاقه دارید شماره پنجم هایا را مطالعه کنید.

🎁به مناسبت روز جهانی دوستی به دوستان‌تان هدیه دهید.

@rahmaninstitute