سالگرد واقعه مسجد گوهرشاد

🔸۲۱ تیر، سالگرد واقعه مسجد گوهرشاد؛ روزی که تاریخ نشان داد «زور» هرگز راهکاری پایدار برای تغییر هنجارهای اجتماعی نیست.

🔹در سال ۱۳۱۴، اجباری کردن «کلاه شاپو» بهانه شد برای سرکوبی خونین که بیش از صد کشته برجای گذاشت. این واقعه نه فقط یک اعتراض مدنی، بلکه نماد تضاد حکومت استبدادی با حق انتخاب افراد بود.

🔸عبرت تاریخ در این جمله خلاصه میشود:
«حجاب یک مسئله اجتماعی است. اگر اجباری شود تا وقتی زور هست حجاب هم هست و زور که رفت حجاب هم نیست یا عکس این واقعه» (هاشم آقاجری، ۱۳۸۷).

🔹از منظر حقوق بشر، اجبار در پوشش، ناقض آزادی‌های فردی و کرامت انسانی است. تجربه تاریخی نشان داده که دموکراسی واقعی با زور و تحمیل معنا پیدا نمی‌کند، بلکه با احترام به تنوع سلایق و حقوق شهروندان شکل می‌گیرد. یادآوری این رویداد، تأملی است بر اینکه تکرار الگوهای گذشته، جامعه‌ای پویا و آزاد نمی‌سازد.

#واقعه_مسجد_گوهرشاد
#آزادی_و_دموکراسی
#حقوق_بشر

وب‌سایت | اینستاگرام | تلگرام

امید جمعی، موتور محرک زندگی بهتر

🔹«فرایند امید جمعی در آفریقای جنوبی به تصمیم‌ها و راه‌حل‌های موثری برای مقابله با سرکوب مردم انجامید که بسیاری از سیاه‌پوستان و حتی سفیدپوستان با آن موافق بودند».

🔹۲۱ تیرماه، «روز امید» است؛ فرصتی برای واکاوی این پرسش که امید چگونه از یک حسِ شخصی به نیرویی برای تغییر بدل می‌شود؟

🔹سعید مدنی قهفرخی در کتاب «امید اجتماعی» تأکید می‌کند که احیای امید نه از مسیر تلاش‌های منزوی، بلکه تنها از طریق اشتراک‌گذاری آگاهی و اهدافِ مشترک ممکن است. در ادامه، محمد فاضلی نیز بر رابطه متقابل امید فردی و جمعی دست می‌گذارد و یادآور می‌شود که اگر جامعه‌ای امکان «گفتگو» و به‌کارگیری عقل جمعی را از دست بدهد، حتی ارزشمندترین رویاهای فردی نیز به بن‌بست می‌رسند.

🔹بقای امید در یک جامعه، به توانایی ما برای گفتگو و توافق بر سر اهداف مشترک وابسته است؛ چون امید جمعی، بستری است که انگیزه و امکانِ رسیدن به زندگی بهتر را برای همگان فراهم می‌سازد.
برگرفته از کتاب «امید اجتماعی: چیستی، وضعیت و سبب‌شناسی»

لینک مطالعه و خرید کتاب

#امید_اجتماعی
#جامعه_شناسی
#توسعه_سیاسی


وب‌سایت | اینستاگرام | تلگرام

🎥 تماشا کنید؛ ویدیوی نشست «زیستن با فلسفه دلقک‌ها»

🔸در این نشست، علی‌اصغر سیدآبادی، نویسنده کتاب و حضور دکتر محسن گودرزی، مهمان ویژه جلسه، درباره ایده‌ها و مفاهیم کتاب، نسبت آن با زندگی امروز و پرسش‌های مخاطبان، به‌ویژه نسل دهه هشتادی، گفت‌وگو کردند.

🔸اگر فرصت حضور در نشست را نداشتید، می‌توانید ویدیوی آن را در آپارات ببینید.

وب‌سایت | اینستاگرام | تلگرام

📌به مناسبت ۳۰ تیرماه، روز جهانی کم‌توانی ذهنی، روایتی از کلثوم بزی را با یکدیگر بخوانیم:

📌«به بیمارستان کودکان می‌روم و برای اولین بار دو چشم سیاه با مژه‌های سیاه بلند می‌بینم که با برقی عمیق زل زده است به آدم، به سقف و به خودش؛ و اگر برایش لالایی بخوانی و اسباب‌بازی ببری، تازه می‌شود یک بچه که لالایی شنیده... بعد، آن دو چشم را از لابه‌لای مژه‌ها و یک لبخندِ کج، بی‌صدا و خجالتی را بارها می‌بینم و با او بازی می‌کنم... وقتی دلم می‌خواست، چیزی می‌گفت و آهنگِ صدایش را می‌شنیدم که چقدر کُند یا تُند یا شکسته حرف می‌زد... می‌توانستم خاله‌اش باشم... خیلی دور، خیلی نزدیک؛ درست مثل ستاره‌ها که ما را جایی به هم پیوند زده بود... دو ستاره به آسمان اضافه شده بود... و خاطره‌ی آن لبخند خجالتی که با تکانِ سرش تا روی شانه‌اش کش می‌آمد و می‌توانست برای همیشه دوستِ من باشد...»

📌«طردِ این کودکان، بیش از آنکه به ناتوانیِ آن‌ها مربوط باشد، نشانه‌ی ناتوانیِ جامعه در ایجاد فضایی امن است. در روز جهانیِ کم‌توانی ذهنی، بیایید به‌جای تماشا، گلدانی امن برای زیستنِ این ستاره‌ها بسازیم.»

وب‌سایت | اینستاگرام | تلگرام