🔸فایل صوتی دومین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی"

🌱عنوان: رسانه و سیاست امید؛ امید به مثابه انگاره اجتماعی

🌱ارائه دهنده: #محمدمهدی_مجاهدی

🌱زمان: ۵ دی ۱۳۹۷

🌱مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

🌱برگزارکنندگان: موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات

📍این برنامه در ادامه همایش #امید_اجتماعی (برگزارشده در اسفندماه ۱۳۹۶ توسط موسسه رحمان) تدارک دیده شد و ۱۲ دی ماه نیز بخش دوم و پایانیِ آن برگزار خواهد گردید.

@RahmanInstitute

در سومین درسگفتار "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" پای صحبت های #نغمه_تقوا نشستیم؛ با موضوع 'رسانه و افزایش تاب آوری جامعه'.
@RahmanInstitute

🔸بخشی از صحبت های #نغمه_تقوا در
"مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی":

📍یکی از روابطی که میان رسانه و روان شناسی وجود دارد، #روزنامه_نگاری_سازنده است که دربرگیرنده تکنیک هایی ست برای اصحاب رسانه تا بر راهکارها تمرکز کنند.

📍هنری به نام کینسوگی در ژاپن وجود دارد که در آن، ظروف قدیمیِ شکسته شده را به جای تعمیر می کنند، اما به جای پنهان کردن شکستگی ها، اتفاقا آنها را بارزتر نشان می دهد؛ به این صورت که خطوطی طلایی بر شکستگی های ظرف می کِشد. هم ترمیم می شود، هم معنای دیگری می یابد. نقص را می بینم و می پذیرم، اما نگرشم این نیست که اگر شکستگی رخ داد، دیگر همه چیز تمام شده.

📍این رویکرد را چگونه می توان در جامعه آورد؟ اهداف، سیاست ها و برنامه هایی پیش بینی و اجرا می شود، اما در میانه راه، به هر دلیل، دچار شکست یا ایراد می شود. به جای سرپوش گذاشتن بر کاستی ها و انکارشان، آنها را ترمیم طلایی کنیم؛ یعنی واقع بینانه ناکامی ها و کمبودها را بپذیریم و به مسیرهای جبرانش بیندیشیم و بحث و گفتگو راه بیندازیم. این یکی از کمک هایی ست که رسانه ها می توانند بکنند.

📍نظریه "ساخت و گسترش هیجانات مثبت" این نکته را مطرح می کند که هرقدر فضای ذهنی با آرامش پُر باشد، امکان رسیدن فرد و جامعه را به شکوفایی، افزایش می دهد. برعکسْ اگر غلبه طولانی مدت با هیجاناتِ ناخوشایند باشد، ما را بر خبر ناگوار و لکه سیاهی که می بینیم، متمرکز می کند.

📍اما اگر کنار لکه های سیاه، فرصت ها، امکان ها و عوامل زمینه سازِ لکه ها را هم ببینیم. و نظریه مذکور بیان می کند کسی که این دید را دارد، احتمالا با گروه های اجتماعیِ دیگر در ارتباط است.

📍اما چه چیزهایی تاب آوری نیست؟
۱. بی تفاوتیِ نگرشی درباره ناراستی و ظلم؛
۲. انفعال در عملکرد؛
۳. سفیدنمایی؛
۴. واسپاری مسئولیت.

📍یکی دیگر از مسئوليت های رسانه در فضای امروز، در پیوند با #نوجوانان است که یکسره در معرض اخبار بد هستند. برای آنان چه باید کرد؟ منابعی که نوجوان از آنها اخبار می گیرد، مبتنی ست بر رسانه های عمومی یا رسانه های نابهنجاری که خودِ او تعیین کرده؟
برای این گروهی که جذابیت بسیار مهم است، چه کاری باید انجام دهیم تا سواد رسانه ای و تاب آوری شان بالا برود؟

@rahmaninstitute

هم اکنون چهارمین و واپسین نشست "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" با درسگفتار #هادی_خانیکی و موضوع 'رسانه و جامعه بحرانی' آغاز شد.
@RahmanInstitute

🔸بخشی از صحبت های #هادی_خانیکی در "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی":

📍الان ظرفی که در گفت وگوی میان ما رسانه ای ها و مخاطبان مان هست، ۴ ویژگی دارد:

▫️۱. هراسناک از آینده است.

▫️۲. ناراضی ست و گستره نارضایتی اش زیاد و اندازه اش عمیق شده. از هر چیزی تفسیر منفی می شود و هر رخداد تلخ کوچک، به بالاترین سطوح مدیریتی ارجاع داده می شود.

▫️۳. همبستگی های اجتماعی کاهش یافته است.

▫️۴. یک نیروی سرخوردگی و ناامیدی و خشم، امید اجتماعی را نشانه گرفته است.

📍در فضای ناامیدی، سایه های واقعیتْ درازتر دیده می شود. در این فضا "یکی" از کارهایی که رسانه می تواند انجام دهد، تولید حیات و تداوم جامعه است. اینکه جامعه ما چندان تصویری از امید نشان نمی دهد، عمدتا تحت تاثیر عواملی مانند بازنمایی و نگاه به سطح است. و دلیل بر این نیست که امید وجود ندارد؛ وجود دارد و ناظر به کشف و خلق فرصت های بالقوه است.

📍امید مبتنی بر شکل گیریِ نوعی کنشگری و مشارکت است که می توانند معنا بیافرینند.

📍خودِ بحران، یعنی زندگی کردن در "فرصت های پرخطر"؛ یعنی هم #خطر هست و هم #فرصت. افرادْ هم در شرایط غیرمنتظره و تهدیدزا هستند، هم برای واکنش نشان دادن، محدودیت زمانی دارند.

📍از پرداختن به خودِ حادثه، چندان امیدی بیرون نمی آید. چون در این سطح، هرآنچه که هست را بازتاب می دهیم، سراغ حادثه دیدگان و مسئولان می رویم و این، تلخ و طبیعی جلوه می کند. سرانجام هم هیچ اقدامی نمی شود انجام داد و همین جا تمام می شود. پس لازم است "نوع پرداخت" را متفاوت بکنیم؛ از سطوح و زوایای گوناگون بنگریم.

📍اما دو سطحِ دیگر، چیست اند؟
▫️۱. کشف فرصت ها؛ یعنی ببینیم ریشه های درد چیست؟ چگونه می توان از تکرارش جلوگیری کرد و به کمک چه کسانی؟ در اینجاست که کمپین ها، روابط عمومی ها و شیوه های گوناگون روزنامه نگاری مهم می شود.

▫️۲. خلق فرصت ها و زایندگی؛ پای #ارتباطات_کنشگر اینجا به میان می آید. روزنامه نگار، صرفا راوی نیست و خودش دست به اقدام می زند.

📍امید، با #کنش خلق می شود. برای همین از #اقدامات_کوچک گفتیم؛ چون اینجاهاست که تلاش ها به ثمر می نشیند. مثلا در مبارزه با فساد، اگر سراغ ساختارهای کلان بریم، هیچ کار نمی شود کرد. باید سراغ نمونه های کوچکِ ملموس برویم و در آنجا تغییر ایجاد کنیم.

📍روزنامه نگاریِ #مشارکتی، با روزنامه نگاری #کنشگرانه متفاوت است. روزنامه نگار در دومی خودش عامل است. اما در اولی، بخشی از فرآیند است که متناسب با ماموریت ها و توانایی هایش، به شیوه های مختلفی وارد فرآیند حل مسئله می شود.

@rahmaninstitute

🔸فایل صوتی چهارمین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب‌آوری اجتماعی"

🌱عنوان: رسانه و جامعه بحرانی

🌱ارائه‌دهنده: #هادی_خانیکی

🌱زمان : ۱۲ دی ۱۳۹۷

🌱مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

🌱برگزارکنندگان: "موسسه رحمان" و "انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات"

📍این برنامه در ادامه همایش #امید_اجتماعی (برگزارشده در اسفندماه ۱۳۹۶ توسط موسسه رحمان) تدارک دیده شد.

@RahmanInstitute

🔸در نشست بهمن ماه موسسه رحمان، با موضوع "معلم دیروز، معلم امروز" منتظر دیدار شما هستیم.
دوشنبه ۱ بهمن
ساعت ۱۷

📍لطفا این دعوت نامه را برای دوستانِ علاقه مند خود بفرستید.
@RahmanInstitute

موسسه رحمان برگزار می‌کند:
مجموعه نشست‌های "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران"
نشست سوم: معلم دیروز، معلم امروز
با حضور آقایان مقصود فراستخواه و رحمت‌الله خسروی
کارشناس: سمیه فریدونی
دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۷
ساعت ۱۷
@RahmanInstitute

🔶۳۰ دی دومین سالگرد #فاجعه_پلاسکو است. به همین مناسبت، در ۳ بخش، مروری خواهیم داشت بر بخش‌هایی از نشست "شهر، بحران، آینده" که شهریورماه پارسال موسسه رحمان با همکاری انجمن جامعه‌شناسی برگزار کرد.

🔹بخش نخست؛ #فاطمه_صالح (معاون پیشگیری و کاهش خطرپذیری سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران):

📍چند نفر از شما به این فکر کرده‌اید که اگر اتفاقی رخ دهد، راه خروج کجاست و چگونه باید از خانه یا محل کارتان بیرون بروید؟ توجه کرده‌اید وسایل خانه در مکان درستی قرار داشته باشند؟ اتاق خواب بچه‌ها کجاست؟ در ۷۲ ساعت طلاییِ پس از حادثه، هیچ‌کس به داد کسی نمی‌تواند برسد و اگر ندانیم چه کارهایی باید بکنیم، رفتارهای تک تک ما منجر به افزایش خطرات بحران می‌شود.

📍مبارزه با بحران ۴ فاز دارد: #مقابله، #پیشگیری، #آمادگی و #بازسازی؛ یک چرخه که همه اجزایش باهم ارتباط دارند. اگر ما در فاز پیشگیری و شناسایی خطر آمادگی لازم نداشته باشیم، در فاز مقابله و آمادگی هم نمی‌توانیم عملکرد مناسبی نشان دهیم.

📍پس از واقعه پلاسکو انتظار می‌رفت که مردم #مطالبه_گر شوند تا بیشتر بدانند. معمولا همکاران ما به پاساژها و ساختمان‌ها می‌روند تا افراد را آموزش دهند، مالکین و صاحبان کار، نگران‌اند ما هزینه‌ای روی دست‌شان بگذاریم؛ درحالی که اگر این هزینه را امروز بدهند، یک‌هزارم هزینه‌ای است که بعدا پرداخت خواهند کرد. در همین پلاسکو هم ما دوره آموزشی برگزار کرده بودیم. بالای دو هزار کسبه آنجا بودند، اما فقط ۱۷ نفر شرکت کردند. به مسئول پاساژ التماس کردم که "آقا! فقط نیم ساعت وقت بگذارید درباره ایمنی ساختمان آموزش ببینید." گفت: "خانم! این چه حرفیه؟ من مغازه را ببندم، از کجا بخورم؟" چنین پاسخی را زیاد می‌شنویم. این رویکرد را باید اصلاح کرد. دست‌اندرکاران علوم اجتماعی می‌توانند در این زمینه به ما کمک کنند.

▫️ادامه دارد...
https://goo.gl/bQqaww
@RahmanInstitute

🔹بخش دوم؛ #علی_دینی_ترکمانی (عضو هیئت علمی موسسه مطالعات و پژوهش‌های بازرگانی):

📍نظام تصمیم‌گیری ما دچار #تودرتوی_نهادی شده‌ است؛ یعنی دستگاه در دستگاه، دولت در دولت، قانون در قانون، نهاد در نهاد. هر نهادی می‌گوید من مقصر نیستم. پس چه کسی مقصر است؟ به‌نوعی همه‌شان درست می‌گویند. چرا که در این سیستم تودرتو، تقسیم کار و وظایف چندان روشن نیست و این باعث می‌شود پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری دستگاه‌ها بسیار پایین باشد.

📍ناکارایی‌های سازمانی در نظام اداری ما وجود دارد و خودش را آنجایی نشان می‌دهد که حتی آتش‌نشان‌ها هم که متخصص‌اند، در حادثه پلاسکو تلفات شدید می‌دهند. صحبتِ من و شما نیست که نمی‌دانیم چه کار باید بکنیم. یا به‌طور مثال، رسانه‌ای مثل صدا و سیما که کارکرد آموزشی دارد و در این زمینه باید دغدغه ایجاد کند، خودش دچار مشکل و اصلا بخشی از آسیب است.

📍قطعا جامعه مدنی و افراد نقش مهمی دارند، اما وقتی زیرساخت‌های اولیه نظام اقتصادی ما از بیخ و بن مشکل دارد، دیگر انتظار زیادی از افراد نمی‌توان داشت. فرض کنید من آموزش دیده‌ام در برابر یک زلزله ۷ ریشتری باید چه کار کنم. مواردی هست که الزاما دستِ منِ شهروند نیست؛ مانند مقاومت خانه‌ها در برابر زلزله، تراکم بالای جمعیت و ساختمان در شهری مثل تهران، تعداد زیاد موش‌ها و خطر طاعون و وبا و... . مسئله این است که به دلیل زیرساخت‌های اولیه بسیار ضعیف، شدت حادثه می‌تواند آنقدر بالا باشد که عملا قدرت واکنش را از من بگیرد.

📍اگر نظام حکمرانی #دموکراتیزه نشود، با شکل‌گیری و موفقیت NGOها به‌عنوان مسئله امنیتی برخورد می‌شود. جامعه‌ای که NGOهای قوی دارد، یعنی قدرت دارد؛ یعنی مردم نقش جدی در نظام تصمیم‌گیری دارند. قدرت باید اجازه دهد که نقدش کنند. ما ناگزیریم به #اصلاحات_نهادی تن بدهیم.

▫️ادامه دارد...
https://goo.gl/wixnQv
@RahmanInstitute

🔹بخش سوم؛ #سمیه_توحیدلو (عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی):

📍درنگ‌هایی که مصیبت ایجاد می‌کند، فرصت‌هایی است که بر روی جامعه گشوده می‌شود تا یکسری تغییرات مدنی در خود ایجاد کند و این بستگی دارد به ویژگی‌های فرهنگی آن جامعه؛ سبک زندگی، باورها، هنجارها و به‌ویژه میزان #اعتماد_اجتماعی میان افراد و میان فرد و دولت.

📍در جامعه‌ای که فاجعه پشت فاجعه رخ می‌دهد و در رسانه‌ها بازتاب می‌یابد، ضریب نفوذ و عمق درنگ‌ها هم کم می‌شود. #مشارکت در لحظات اول بیشتر است و آرام آرام رو به کاهش می‌رود.

📍در فاجعه پلاسکو هم پس از اینکه خشم اولیه فرونِشست، هر کاری که مردم فکر کردند از دست‌شان برمی‌آید، به شکل فردی انجام دادند؛ از اهداء گل به آتش‌نشانی‌ها و اغذیه بردن به محل حادثه گرفته تا اهداء خون. اما واقعیت این است که همراهی ما در شرایط مختلف، به همدلیِ #کمپینی، هشتکی و خندوانه‌ای تبدیل شده. یاد گرفته‌ایم با فرستادن یک عدد به فلان شماره پیامکی، خودمان را قانع کنیم که در کار خیر سهیم شده‌ایم. رسانه‌های ما به بزرگ‌ترین مخرب کنش موثر و مشارکت نهادینه مردم تبدیل شده‌اند.

📍شهرداری و دولت فکر می‌کنند گروه داوطلبان را خودشان باید شکل دهند. درحالی‌که این‌گونه نهادسازی، فرصت‌های ریشه گرفتن #سرمایه_اجتماعی را که باید از پایین بجوشد، می‌گیرد.

📍یکی از سریع‌ترین واکنش‌ها را #علوم_اجتماعی داشت که دو هفته پس از حادثه پلاسکو، کتابی در ارتباط با ابعاد مختلفِ آن منتشر کرد. ولی این کارها اغلب به مرحله کاربردی‌شدن نمی‌رسند. نهادهای واسطی که علوم اجتماعی را باید به سازمان‌های نیازمند وصل کنند، وجود ندارد. برگزاری برنامه‌های میان‌رشته‌ای لازم است تا منِ جامعه‌شناس را با افرادِ درگیر در سازمان‌های گوناگون مرتبط کند تا از دستاوردها و واکنش‌های یک‌دیگر آگاه شویم و بتوانیم واقعا موثر باشیم.

yon.ir/vIn1q
@RahmanInstitute

همراهان گرامی مؤسسه رحمان سومین جلسه سخنرانی از مجموعه نشست های راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران را به صورت زنده از طریق اینستاگرام دنبال کنید.

سخنرانی دکتر خسروی در سومین جلسه سخنرانی از مجموعه نشست‌های "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران"
#نشست_ماهانه
#موسسه_رحمان
#معلم_دیروز_معلم_امروز

هم اکنون
سخنرانی دکتر فراستخواه
#نشست_ماهانه
#موسسه_رحمان
#معلم_دیروز_معلم_امروز

👨🏽‍🏫👩🏽‍🏫معلمِ دیروز، معلمِ امروز

🔸سومین نشست از مجموعه نشست‌های «راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران» اول بهمن ۱۳۹۷ در موسسه رحمان برگزار شد. چکیده مباحث سخنرانان را در ادامه می‌خوانید:

🔹دکتر مقصود فراستخواه

📍فردِ دنیای مدرن، می‌خواهد از ساختارها آزاد شود و این گرایش، جامعه را دچار ریسک می‌کند. بچه ها دیگر پدرسالاری قدیم را نمی‌پذیرند. اقتدار معلم روی کلاس و دانش‌آموز دیگر وجود ندارد. این امر در همه حوزه‌ها رخ داده؛ خانواده، دین، آداب و رسوم، هویت جمعیِ ملت-دولت و...

📍در چنین وضعیتی، «ما»ی جامعه دستخوش فردیت‌ها می شود که گرچه آزادی‌های بشری را به ارمغان می‌آورد، ولی پیامدهایی مانند از رونق افتادن نخبه‌گرایی و مرجعیت‌های سنتی، جهان‌شمول‌گرایی، اولویت فضای میان‌رشته‌ای به‌ تخصص را هم به دنبال دارد. نهادها هم به فردگرایی دامن می‌زنند: والدین توجه بیشتری به فرزندان می‌کنند. نظام‌های دینی به جلب نظر پیروان‌شان اهمیت می‌دهند. آموزش‌وپرورش دانش‌آموزمحور می‌شود و معلم تنها یک تسهیل‌گر است.

📍ساختارهای یک جامعه مدرن اگر دست‌وپاگیر باشند، ساختارشکنی هم با شدت بیشتری روی می‌دهد. در چنین جامعه‌ای تنها فرصت #آموختن وجود دارد. با آموختن می‌توان بر نااطمینانی‌ها چیره شد، انگیزه، رویای واقعی و کیفیت تولید کرد، به مهارت خودتنظیمی شکل داد و... این نوع آموختن، نیازمندِ معلمی افق‌گشا و اثرگذار است، نه دانای کل و تسهیل‌گر.

📍آموزش‌وپرورش خود یک قلمروست. اما متاسفانه اکنون مستعمره، سیاست‌زده و ایدئولوژیک شده است. برای نقد این قدرت استعمارگر، باید اول خودمان را نقد کنیم. این قدرت، از تک تک افراد جامعه سرچشمه می‌گیرد.

📍چاره چیست؟
۱. انقلاب به راه اندازیم و از نو شروع کنیم. استعدادش را هم داریم. اما تاریخ به ما می‌گوید کمی تأمل کنید؛ با انقلاب، گرچه محدودیت‌هایی را از سر راه برمی‌دارید، اما ساختارهای موجود را هم از دست خواهید داد؛ ساختارها با همه محدودیت‌هاشان، فرصت‌هایی هم درونِ خود دارند.

۲. هر تمدنی به دست کسانی اصلاح می‌شود که آن را ایجاد کرده‌اند. در مدارس ما نوآوری‌ها و معلمان خوبی وجود دارد. معلمان کنش‌گر و غیرکارمندی‌ای داریم که می‌توانند تغییر ایجاد کنند.

📍تجارب و یافته‌های علمی نشان می‌دهند که جامعه ایران از #زندگی منصرف نمی‌شود. خبرهایی هست...

📍در ایران کنش‌گرانی به وجود آمده‌اند که اگر بیشتر شوند، میان خودشان، با خانواده‌ها، نهادهای مدنی، دفتر تالیف کتب درسی و... #شبکه ایجاد کنند، آموزش‌وپرورش را می‌توانند به یک کالای عمومیِ اثرگذار تبدیل کنند.


🔹دکتر رحمت‌الله خسروی

📍چهار مولفه اساسی درباره معلم و نقش او وجود دارد: جذب، تربیت، حفظ و نگهداشت، پاسخ‌گویی. هم‌اکنون ما در هر چهار مورد دچار مشکل هستیم. فرهنگ معلمی، در حال حاضر فرهنگ نقد دانش، نقد خود، پرسش‌گری و نقد جامعه نیست. معلمانی که در چنین فضایی تربیت می‌شوند، برای جامعه در حال تغییرِ امروز مناسب نیستند.

📍معلمان را می‌توان در ۴ دسته گنجاند:
۱. معلم-کارمند: تعدادشان کم نیست. ویژگی های این دسته از معلمان عمدتا اداری است و دنبال منافع شخصی و خانوادگی هستند؛

۲. معلم-مامور : این دسته تلاش مجدانه ای برای آموزش سیاست‌های تجویز شده دارند؛

۳. معلم-متعهد: تعدادشان کم است، ولی وجود دارند. حواس‌شان به مدرسه و آموزش و یادگیری بچه‌هاست، اما تنها به فضای مدرسه و کلاس فکر می‌کنند، نه جامعه؛

۴. معلم-سوژه/ معلم-اسوه: درصدد پیش بردن مرزهای دانش نه به عنوان آموزگارانِ مدرسه، که به عنوان آموزگاران جامعه هستند. این دسته از معلمان نه تنها به مدرسه و کلاس درس که به مسائل جامعه هم حساس هستند.

📍چالش‌های #تأمین_معیشت در جامعه ما موجب شده تمرکز بسیاری از معلمان بر برآوردن نیازهای خودشان باشد، نه نیازهای جامعه. براساس سلسله‌مراتب نیازهای مازلو، اگر نیازهای سطح اول برطرف نشود، نمی‌شود از نیازهای سطوح بالاتر چون کمال صحبت کرد.

📍ساختار تجویزی در آموزش‌وپرورش وجود دارد و در چنین سیستمی امکان مشارکت معلم نیست. محتوای آموزشی به مثابه کنسروی است که به دانش‌آموزان ارائه می‌شود و عمدتا مزه آن خوشایند نیست. در بازتعریف نقش معلمان، پررنگ کردن نقش تربیتی و پرورشی باید موردتوجه قرار گیرد. هر معلمی باید علاوه بر آموزش، به #پرورش هم بپردازد. درحالی‌که ساختار و محتوای مدارس کنونی، مولفه آموزش را از پرورش جدا کرده است. این دو مولفه وابستگی وجودی به هم دارند و جدا کردن آن ها عوارض جبران ناپذیری به دنبال دارد.

📍برای گره خوردن بحث آموزش به جامعه، باید معلمان را کنش‌گر اجتماعی و مجهز به ظرفیت سوژگی بارآورد، مشارکت‌شان را افزایش داد و در زمینه تربیت و مشاوره هم نقشی به آن‌ها داد.

@RahmanInstitute

فایل صوتی «معلم دیروز، معلم امروز»: سومین برنامه از مجموعه نشست‌های "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران"
با حضور آقایان #مقصود_فراستخواه و #رحمت‌الله_خسروی
کارشناس: سمیه فریدونی
۱ بهمن ۱۳۹۷
@RahmanInstitute

🔸فایل صوتی چهارمین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی"

🌱عنوان: رسانه و افزایش تاب‌آوری جامعه

🌱ارائه دهنده: #نغمه_تقوی

🌱زمان: ۱۲ دی ۱۳۹۷

🌱مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

🌱برگزارکنندگان: موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات

📍این برنامه در ادامه همایش #امید_اجتماعی (برگزارشده در اسفندماه ۱۳۹۶ توسط موسسه رحمان) تدارک دیده شد.

▫️پ.ن: به‌دلیل پاره‌ای مسائل فنی که در اختیار ما نبود، قرار دادن این فایل در کانال موسسه، به درازا کشید. از این بابت بسیار بسیار پوزش می‌خواهیم.

@RahmanInstitute

🔸موضوعات نهمین همایش سلامت روان و رسانه با محوریت #خشونت

✅ خشونت خانگی علیه زنان، مردان وکودکان
✅ پیشگیری از خشونت (آزار) جنسی
✅ خشونت و شبکه‌های اجتماعی مجازی
✅ فرهنگ شهرنشینی، خشونت و مدیریت شهری
✅ خشونت و شرایط اقتصادی، اجتماعی
✅ نقش رسانه‌ها در کاهش یا افزایش انواع خشونت
✅ نقش سازمان‌های مردم‌نهاد در کنترل و کاهش خشونت
✅ نقش قوانین؛ نهادهای قانونی، ضابطان قضایی و انتظامی در پیشگیری یا تشدید خشونت

📆 هفتم و هشتم بهمن ماه ۱۳۹۷، از ساعت ۸ صبح
📍محل برگزاری: سازمان جوانان هلال‌احمر، خیابان ولیعصر، بالاتر از میرداماد، خیابان رشید یاسمی، پلاک ۳
@mentalhealthmedia
@Haajm
@RahmanInstitute

🔸ویدئوی نخستین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" در آپارات بارگذاری شد:
https://www.aparat.com/v/coZU1

محمد فاضلی: امید و موفقیت های کوچک | دی ماه ۱۳۹۷ | برگزارشده توسط موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات

@RahmanInstitute

🔸ویدئوی دومین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" در آپارات بارگذاری شد:
https://www.aparat.com/v/vVQl0

محمدمهدی مجاهدی: رسانه و امید؛ امید به مثابه انگاره اجتماعی | دی ماه ۱۳۹۷ | برگزارشده توسط موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات

@RahmanInstitute