🎧 فایل صوتی نشست «کارگران زن از خانه تا کارخانه» و «مفهوم جامعه مدنی در پرتو اعتراضات کارگری در ایران پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷» از مجموعه نشست‌های #جامعه_مدنی_راه_رهایی_یا_ابزار_سلطه

🎙 پریسا شکورزاده، یاشار دارالشفا

🗓 دوشنبه ۱ آبان ۰۲
📍موسسه رحمان
@rahmaninstitute

❓ گزارش‌نویسی پژوهش‌مبنا چیست؟

🎬 جعفر قوام دوست طراح و ایده‌پرداز #مدرسه_پاییزه_رحمان درباره این دوره توضیح می‌دهند.

@rahmaninstitute

📣📣📣 مخاطبان گرامی

🔹 اختتامیه مدرسه پاییزه رحمان تا ساعاتی دیگر آغاز می‌شود.


📚 در اختتامیه این دوره از مدرسه استاد مقصود فراستخواه درباره «گزارش وضعیت اجتماعی: از میدان تا نظریه» صحبت خواهند کرد.

▫️برای شرکت در این کلاس به دفتر موسسه رحمان به نشانی زیر مراجعه کنید:
میدان توحید، خیابان نصرت غربی، پلاک ۵۶، واحد ۱

#مدرسه_پاییزه_رحمان
#مدرسه_گزارش_نویسی_رحمان
@rahmaninstitute

🔻نخستین دوره مدرسه‌ی پاییزه‌ی گزارش‌نویسی پژوهش‌مبنا ۶ تا ۱۰ آبان ۰۲ در موسسه رحمان برگزار شد.

📚 در این دوره پژوهشگران و اساتید برجسته‌ حضور داشتند.

📚در نخستین دوره مدرسه گزارش‌نویسی موضوعات زیر تدریس شد:

▫️روش‌شناسی
▫️مسئله‌شناسی
▫️رویکرد‌شناسی
▫️ملاحظات گزارش‌دهی وضعیت اجتماعی ایران
▫️نگارش متون سیاسی و راهبردی
▫️گزارش وضعیت اجتماعی از میدان تا نظریه

🔹 با تشکر از همراهی اساتید گرامی و استقبال علاقمندان علوم اجتماعی


#مدرسه_پاییزه_رحمان
#مدرسه_گزارش_نویسی_رحمان

@rahmaninstitute

🎬 نشست «معلمان و جامعه مدنی» پنجمین نشست از مجموعه «نشست‌های جامعه مدنی راه رهایی یا ابزار سلطه» در کانال یوتیوب موسسه رحمان بارگزاری شد.

▫️این نشست با سخنرانی فضه کاشی، محمدرضا نیک‌نژاد دوشنبه ۶ شهریور ۰۲ در موسسه رحمان برگزار شد.

🔻فایل کامل این نشست را در لینک زیر ببینید:
https://youtu.be/J3Ujzxnv7Bs?feature=shared

@rahmaninstitute

🔺شهرکشی: تخریب انسانیت
چگونه جنگ در غزه به نابودی انسانیت می‌انجامد؟

🔹در زمستان 1993، بمب‌افکن‌های ارتش کروات‌ پل‌ قدیمی شهر بوسنی را به‌مدت دو روز بمباران و آن را کاملاً ویران کرد. این یکی از پیامدهای جنگ داخلی بوسنی و کرواسی از سال‌های 1992 تا 1995 بود. این نوع از هجوم به زیرساخت‌های شهری پس از جنگ جهانی دوم بسیار اتفاق افتاده است. در جنگ روسیه برضد چچن یا جنگ اسرائیل و فلسطین یا در جنگ ایران و عراق نیز شاهد آن بودیم که نیروهای متخاصم به زیرساخت‌هایی مانند پالایشگاه‌ها و بیمارستان‌ها و مدارس حمله می‌کردند. در جنگ‌های داخلی کشورها نیز ممکن است به اماکنی مانند کافه‌ها و سینما‌ها و مغازه‌ها و سایر زیرساخت‌های شهری حمله شود. مفهوم «شهرکُشی» وام‌گرفته از این جنگ‌های شهریِ معاصر است.

اسلاوینکا دراکلیچ، نویسنده‌ی بوسنیایی که شاهد تخریب پل چهارصدساله شهرش بود آن را با فاجعه گردن‌زدن یک زن بوسنیایی مقایسه می‌کند. او در ادامه تعبیر تکان‌دهنده‌ای از این تخریب به‌دست می‌دهد: «من از تخریب پل بیش از کشته‌شدن آن زن متأثر شدم، زیرا کشته‌شدن آن زن، مرگ یک انسان بود، اما فروپاشی آن پل نابودی تمام انسانیت». کل مفهوم شهرکُشی چیزی نیست جز تقریری‌ بر این احساس دراکلیچ.

این پل وسیله‌ای بود که انسان‌ها ازطریق آن به همدیگر وصل می‌شدند و رفت‌وآمد می‌کردند و از این طریق زندگی‌شان به جریان می‌افتاد. تعبیر دراکلیچ آن است که گردن‌زدن آن زن به‌ معنی مرگ یک انسان بود، اما نابودی آن پل به ‌معنی نابودی همة انسان‌ها. او با این مقایسه می‌خواهد تفاوت بین مرگ یک انسان و مرگ انسانیت را نشان دهد.

ما عادت داریم وقتی از جنگ و آوارگی و قساوت و خشونت حرف می‌زنیم همیشه به‌نحوی آن را از منظر «انسان» ببینیم. از این زاویه با قسمی «انسان‌محوری» روبه‌روییم؛ انسانی که کشته می‌شود، انسانی که آواره می‌شود، یا به‌طور کلی انسانی که رنج می‌کشد. صحبت از متلاشی‌شدن بدن زنده انسان، شنونده را میخ‌کوب می‌کند و ترس و وحشت جنگ را به مدد حس همذات‌پنداری منتقل می‌کند.

بنابراین، به‌طور خلاصه، تمام امکانات و بنیان‌های مادی فضای شهری ــ اعم از خیابان‌ها، سالن‌ها، ساختمان‌ها، پل‌ها، جاده‌ها و غیره ــ شرط امکان‌پذیری اجتماع است. انسان به‌واسطة پیوندهایی که با دیگری و محیط دارد، قابل‌فهم است و انسانیتش تنها به‌واسطه ارتباطی که با دیگر موجودات زنده و غیرزنده دارد، معنا و ارتقا می‌یابد. بنابراین، پرداختن به شرایط امکان تشکیل اجتماع در این رویکرد بسیار حیاتی است. از این منظر، شهرکشی فقط منجر به تخریب زیرساخت‌هایی مثل پل‌ها و ساختمان‌ها نمی‌شود، بلکه تشکیل اجتماع و زیستِ جمعی را ناممکن می‌کند. برای درک بهتر این موضوع می‌توان دو نوع از فهم را باهم مقایسه کرد: فهم «نقطه‌ای» از بناها و زیرساخت‌های شهری درمقابل فهم «رابطه‌ای» از آنها. فهم نقطه‌ایِ زیرساخت‌های شهری یعنی تحلیل شهر ازطریق تقلیل آن به نقاط مختلف. یعنی وقتی از شهر صحبت می‌شود منظور صرفاً نقاط شهری است؛ از ساختمان‌ها، پل‌ها، مساجد، پارک‌ها و... منفرداً و به‌صورت نقطه‌ای سخن گفته می‌شود. این نگاهی است که در مطالعات شهری غالب است؛ یعنی درک نقطه‌ای از یک شهر مثل یک مسجد یا یک خانه یا یک دانشگاه. اما فهم رابطه‌ای یعنی شهر جایی نیست جز محل ارتباط بین این نقاط. بنابراین، نه فقط تک‌تک آن نقاط، بلکه ارتباطشان با یکدیگر هم مهم است.

شهرکشی امکان ایجاد ناهمگونی و تکثر را در شهر ازبین می‌برد. بنابراین، نابودی آن پل در بوسنی در سال 1993 نه‌تنها به‌ معنای فروپاشی یک سازه بود، بلکه ارتباط بین دو طرف آن پل را ازهم گسست و امکان ادامه ارتباطات اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی به‌واسطه آن پل را که شاید صدها سال از قدمتش می‌گذشت، به‌یک‌باره ازبین برد.

🔺برگرفته از نشست «کلان‌شهر؛ خشونت و مقاومت»
🎙️سخنران: ایمان واقفی، برگزار شده توسط موسسه رحمان، مهر ۱۳۹۹

https://telegra.ph/%D8%B4%D9%87%D8%B1%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%D8%AA%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D8%A8-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%AA-11-08-8