📣📣📣 مخاطبان گرامی

🔹 اختتامیه مدرسه پاییزه رحمان تا ساعاتی دیگر آغاز می‌شود.


📚 در اختتامیه این دوره از مدرسه استاد مقصود فراستخواه درباره «گزارش وضعیت اجتماعی: از میدان تا نظریه» صحبت خواهند کرد.

▫️برای شرکت در این کلاس به دفتر موسسه رحمان به نشانی زیر مراجعه کنید:
میدان توحید، خیابان نصرت غربی، پلاک ۵۶، واحد ۱

#مدرسه_پاییزه_رحمان
#مدرسه_گزارش_نویسی_رحمان
@rahmaninstitute

🔻نخستین دوره مدرسه‌ی پاییزه‌ی گزارش‌نویسی پژوهش‌مبنا ۶ تا ۱۰ آبان ۰۲ در موسسه رحمان برگزار شد.

📚 در این دوره پژوهشگران و اساتید برجسته‌ حضور داشتند.

📚در نخستین دوره مدرسه گزارش‌نویسی موضوعات زیر تدریس شد:

▫️روش‌شناسی
▫️مسئله‌شناسی
▫️رویکرد‌شناسی
▫️ملاحظات گزارش‌دهی وضعیت اجتماعی ایران
▫️نگارش متون سیاسی و راهبردی
▫️گزارش وضعیت اجتماعی از میدان تا نظریه

🔹 با تشکر از همراهی اساتید گرامی و استقبال علاقمندان علوم اجتماعی


#مدرسه_پاییزه_رحمان
#مدرسه_گزارش_نویسی_رحمان

@rahmaninstitute

🎬 نشست «معلمان و جامعه مدنی» پنجمین نشست از مجموعه «نشست‌های جامعه مدنی راه رهایی یا ابزار سلطه» در کانال یوتیوب موسسه رحمان بارگزاری شد.

▫️این نشست با سخنرانی فضه کاشی، محمدرضا نیک‌نژاد دوشنبه ۶ شهریور ۰۲ در موسسه رحمان برگزار شد.

🔻فایل کامل این نشست را در لینک زیر ببینید:
https://youtu.be/J3Ujzxnv7Bs?feature=shared

@rahmaninstitute

🔺شهرکشی: تخریب انسانیت
چگونه جنگ در غزه به نابودی انسانیت می‌انجامد؟

🔹در زمستان 1993، بمب‌افکن‌های ارتش کروات‌ پل‌ قدیمی شهر بوسنی را به‌مدت دو روز بمباران و آن را کاملاً ویران کرد. این یکی از پیامدهای جنگ داخلی بوسنی و کرواسی از سال‌های 1992 تا 1995 بود. این نوع از هجوم به زیرساخت‌های شهری پس از جنگ جهانی دوم بسیار اتفاق افتاده است. در جنگ روسیه برضد چچن یا جنگ اسرائیل و فلسطین یا در جنگ ایران و عراق نیز شاهد آن بودیم که نیروهای متخاصم به زیرساخت‌هایی مانند پالایشگاه‌ها و بیمارستان‌ها و مدارس حمله می‌کردند. در جنگ‌های داخلی کشورها نیز ممکن است به اماکنی مانند کافه‌ها و سینما‌ها و مغازه‌ها و سایر زیرساخت‌های شهری حمله شود. مفهوم «شهرکُشی» وام‌گرفته از این جنگ‌های شهریِ معاصر است.

اسلاوینکا دراکلیچ، نویسنده‌ی بوسنیایی که شاهد تخریب پل چهارصدساله شهرش بود آن را با فاجعه گردن‌زدن یک زن بوسنیایی مقایسه می‌کند. او در ادامه تعبیر تکان‌دهنده‌ای از این تخریب به‌دست می‌دهد: «من از تخریب پل بیش از کشته‌شدن آن زن متأثر شدم، زیرا کشته‌شدن آن زن، مرگ یک انسان بود، اما فروپاشی آن پل نابودی تمام انسانیت». کل مفهوم شهرکُشی چیزی نیست جز تقریری‌ بر این احساس دراکلیچ.

این پل وسیله‌ای بود که انسان‌ها ازطریق آن به همدیگر وصل می‌شدند و رفت‌وآمد می‌کردند و از این طریق زندگی‌شان به جریان می‌افتاد. تعبیر دراکلیچ آن است که گردن‌زدن آن زن به‌ معنی مرگ یک انسان بود، اما نابودی آن پل به ‌معنی نابودی همة انسان‌ها. او با این مقایسه می‌خواهد تفاوت بین مرگ یک انسان و مرگ انسانیت را نشان دهد.

ما عادت داریم وقتی از جنگ و آوارگی و قساوت و خشونت حرف می‌زنیم همیشه به‌نحوی آن را از منظر «انسان» ببینیم. از این زاویه با قسمی «انسان‌محوری» روبه‌روییم؛ انسانی که کشته می‌شود، انسانی که آواره می‌شود، یا به‌طور کلی انسانی که رنج می‌کشد. صحبت از متلاشی‌شدن بدن زنده انسان، شنونده را میخ‌کوب می‌کند و ترس و وحشت جنگ را به مدد حس همذات‌پنداری منتقل می‌کند.

بنابراین، به‌طور خلاصه، تمام امکانات و بنیان‌های مادی فضای شهری ــ اعم از خیابان‌ها، سالن‌ها، ساختمان‌ها، پل‌ها، جاده‌ها و غیره ــ شرط امکان‌پذیری اجتماع است. انسان به‌واسطة پیوندهایی که با دیگری و محیط دارد، قابل‌فهم است و انسانیتش تنها به‌واسطه ارتباطی که با دیگر موجودات زنده و غیرزنده دارد، معنا و ارتقا می‌یابد. بنابراین، پرداختن به شرایط امکان تشکیل اجتماع در این رویکرد بسیار حیاتی است. از این منظر، شهرکشی فقط منجر به تخریب زیرساخت‌هایی مثل پل‌ها و ساختمان‌ها نمی‌شود، بلکه تشکیل اجتماع و زیستِ جمعی را ناممکن می‌کند. برای درک بهتر این موضوع می‌توان دو نوع از فهم را باهم مقایسه کرد: فهم «نقطه‌ای» از بناها و زیرساخت‌های شهری درمقابل فهم «رابطه‌ای» از آنها. فهم نقطه‌ایِ زیرساخت‌های شهری یعنی تحلیل شهر ازطریق تقلیل آن به نقاط مختلف. یعنی وقتی از شهر صحبت می‌شود منظور صرفاً نقاط شهری است؛ از ساختمان‌ها، پل‌ها، مساجد، پارک‌ها و... منفرداً و به‌صورت نقطه‌ای سخن گفته می‌شود. این نگاهی است که در مطالعات شهری غالب است؛ یعنی درک نقطه‌ای از یک شهر مثل یک مسجد یا یک خانه یا یک دانشگاه. اما فهم رابطه‌ای یعنی شهر جایی نیست جز محل ارتباط بین این نقاط. بنابراین، نه فقط تک‌تک آن نقاط، بلکه ارتباطشان با یکدیگر هم مهم است.

شهرکشی امکان ایجاد ناهمگونی و تکثر را در شهر ازبین می‌برد. بنابراین، نابودی آن پل در بوسنی در سال 1993 نه‌تنها به‌ معنای فروپاشی یک سازه بود، بلکه ارتباط بین دو طرف آن پل را ازهم گسست و امکان ادامه ارتباطات اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی به‌واسطه آن پل را که شاید صدها سال از قدمتش می‌گذشت، به‌یک‌باره ازبین برد.

🔺برگرفته از نشست «کلان‌شهر؛ خشونت و مقاومت»
🎙️سخنران: ایمان واقفی، برگزار شده توسط موسسه رحمان، مهر ۱۳۹۹

https://telegra.ph/%D8%B4%D9%87%D8%B1%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%D8%AA%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D8%A8-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%AA-11-08-8

🔺نگاهی به سیاست‌های مبارزه با مواد مخدر

📎به بهانه‌ی حادثه دلخراشی کمپ لنگرود

🔹آبان ۱۴۰۲ یک کمپ ترک اعتیاد در لنگرود آتش گرفت و ۳۲ نفر کشته شدند بی‌آن که بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای داشته باشد.
وضعیت غیرانسانی و غیراستاندارد کمپ‌های ترک اعتیاد در ایران که از نظر امنیتی، بهداشتی و روانی( مانند اخباری که تا به حال از شکنجه و آسیب زدن به مصرف کنندگان مواد مخدر رسیده است ) می‌تواند ناشی از سیاستگذاری‌ها و رویکردهای اشتباه و یک‌جانبه‌ در زمینه مبارزه با مواد مخدر در ایران باشد. نگرشی که «ریشه‌کن کردن اعتیاد» را در اولویت دستور کار خود قرار می‌هد می‌تواند برای معتادان آسیب‌زننده باشد و کرامت انسانی آن‌ها را خدشه‌دار کند.

🔹به همین دلیل به «گزارش وضعیت اقشار آسیب‌پذیر و آسیب‌دیدگان اجتماعی» رجوع کردیم.
در فصلی از کتاب، سعید روحانی‌نژاد به برخی راهکارها و رویکردهای مبارزه با مواد مخدر در ایران و جهان پرداخته است.

🔹بر اساس گزارش‌های ستاد مبارزه با مواد مخدر بیشترین سهم مبارزه با مواد مخدر در ایران مربوط به برنامه‌های مقابله با عرضه و قاچاق مواد مخدر است.
محققان اثربخشی صرف سیاست‌های مقابله با عرضه‌ی مواد مخدر را به عنوان تنها راه مبارزه با اعتیاد رد کرده‌اند و سطوح مختلف سیاست‌های پیشگیری را راهکاری مناسب برای پیشگیری معرفی می‌کنند.
سیاست‌های کاهش زیان یکی از مهم‌ترین سطوح پیشگیری است که در ایران خیلی کم‌تر مورد توجه قرار گرفته می‌شود.
اغلب کشورهایی که در مبارزه با مواد مخدر عملکرد موفقی داشته‌اند علاوه بر رویکردهای مقابله با عرضه و قاچاق بر سیاست‌های «کاهش زیان» نیز تاکید ویژه‌ای دارند. سیاست کاهش زیان در کشورهای هلند و بریتانیا اجرا شده و تاثیرات قابل ملاحظه‌ای در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در این دو کشور داشته است.
🔹هدف این سیاست‌ها چیست؟
هدف سیاست‌های کاهش زیان کاهش صدمات ناشی از مصرف مواد مخدر است. مطالعات علمی ثابت کرده‌اند که بعضی مصرف‌کنندگان حتی با همراهی و کمک و تشویق قادر به ترک اعتیاد خود نیستند.
در معتادان سطح سوم یعنی مصرف‌کنندگانی‌ که بر بازگشت و بهبود آن‌ها امید کمتری وجود دارد اعمال سیاست‌های کاهش زیان می‌تواند اثرات سوء مصرف مواد مخدر را به حداقل برساند.

🔹سیاست‌های کاهش زیان بر چه مواردی تاکید می‌کنند؟
▪️کاهش احتمال ابتلا و انتقال بیماری‌های هپاتیت و ایدز
▪️پیش‌گیری از بیش‌مصرفی ناشی از ناآگاهی از درجه خلوص و قدرت مواد مصرفی
▪️پیش‌گیری از صدماتی که ممکن است فرد معتاد به خود یا دیگران وارد کند
▪️برنامه‌های درمان دارویی مانند استفاده از متادون
▪️برنامه‌های تعویض سوزن و سرنگ استفاده شده
▪️حفظ ارتباط بین معتادان و مراکز بهداشت و سلامت
▪️هنجاری‌سازی
هنجاری سازی یکی از مهم‌ترین موارد سیاست‌های کاهش زیان است که با ادغام کردن مصرف کنندگان مواد درون جامعه و با نگه‌داشتن آن‌ها به صورت انفرادی و ایزوله در مراکز درمانی جداگانه با برنامه‌های درمانی جدا مقابله می‌کند.
@RahmanInstitute

https://telegra.ph/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D9%88%D8%A7%D8%AF-%D9%85%D8%AE%D8%AF%D8%B1-11-09-2

📣موسسه رحمان برگزار می‌کند:
▫️میز آینده پژوهی اجتماعی

🔻پنل نخست:
آینده حیات اجتماعی زنان در ایران

دبیر میز : مقصود فراستخواه

کارشناس میز : زهرا اصغری

اعضای پنل نخست:
شهلا کاظمی پور (مسؤول پنل نخست)، خدیجه کشاورز، لیلا فلاحتی، آتنا کامل، فرشته طوسی، نوشین احمدی خراسانی و مینو مرتاضی

📆 ۲۲ آبان ۰۲
⏰ ساعت ۱۶

🌐 نشست به صورت آنلاین در لینک زیر برگزار می‌شود:
https://www.skyroom.online/ch/rahman_institute/Futurology1

@rahmaninstitute