در نشست "مدیریت بدن" با اساتید علوم اجتماعی پیرامون دغدغه بدن در جامعه ایرانی به گفتگو پرداخته، تجربه زیسته یک پزشک زیبایی را می‌شنویم.
🎥 همراه با نمایش مستند "دماغ به سبک ایرانی"
🗓۳۰ آبان ⏰۱۵:۳۰

🔴🔴🔴🔴👇👇👇👇
نشست تخصصی "مدیریت بدن؛ پرسش‌هایی پیرامون دغدغه بدن در جامعه ما" با همکاری معاونت پژوهشی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی و در سالن ارشاد برگزار خواهد شد.
@rahmaninstitute

نشست "مدیریت بدن؛ پرسش هایی پیرامون دغدغه بدن در جامعه ما" برگزار شد. @rahmaninstitute

📸 تصاویری از نشست "مدیریت بدن"
عکاس: رامین ولی‌زاده @rahmaninstitute

فایل pdf گزارش نشست مدیریت بدن ☝️☝️☝️

به بهانه روز جهانی ایدز🍀
موسسه رحمان آذر ماه 1395 نشست تخصصی "ایدز؛آنچه هست و نمیدانیم" را با حضور متخصصان حوزه پزشکی و جامعه‌شناسی و مددکاری برگزار کرد و به بررسی زوایای آن پرداخت. @rahmaninstitute

برای تهیه لوح فشرده این نشست، می‌توانید با شماره ۶۶۹۴۵۳۶۹ تماس حاصل نمایید.
همچنین گزارش این نشست در سایت مؤسسه رحمان قرار دارد. http://rahman.org.ir/meeting/650/نشست_تخصصی_"_ایدز_آنچه_هست_و_نمی_دانیم

دکتر اخلاصی: مطالعات نشان می‌دهد پیشرفت‌هایی در کنترل ایدز بوده، اما این کنترل از طریق بعد زیست‌شناختی بیمار نبوده،بلکه از ملاحظه ابعاد اجتماعی و زمینه‌هایی که بیماری در آن رخ می‌دهد، به­دست آمده است.

دکتر امید زمانی: از رسانه‌ها انتظار می‌رود به ایدز مانند دیگر پدیده‌های اجتماعی نگاه کنند و راه‌های کنترل و پیشگیری از این بیماری را در جامعه ترویج دهند.

دکتر زهرا واعظی: عدم آگاهی؛ مهمترین دلیل انگ زدن به بیماران ایدزی است. اطلاعات جامعه در رابطه با راه‌های انتقال ایدز بسیار کم است و این امر باعث انگ زدن به بیماران می‌شود.

فاطمه صالحی (مددکار): سمن‌ها با توجه به تغیرات سریع و نوآوری در استراتژی‌ها هنگام بروز بحران‌ها، می‌توانند بازوی قدرتمندی برای سازمان‌های دولتی در این زمینه باشند.

‍ روز جهانی معلولین از سال ۱۹۹۲ که از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد اعلام شد، هر ساله در ۱۲ آذر یا ۳ دسامبر برگزار می‌شود. هدف از تعیین این روز ارتقاء رشد اذهان عمومی درباره مسائل مربوط به معلولیتهای مختلف؛ و افزایش آگاهیهایی بوده است که می‌بایست از مسئله پیوستن افراد معلول در تمامی جنبه‌های سیاسی؛ اجتماعی؛ اقتصادی و فرهنگی زندگی منتج شود.
در مجموعه نشست‌های "معلولیت؛ چالش‌ها و سیاست‌ها در ایران" با اساتید و فعالان مدنی این حوزه، به گفتگو نشستیم. از مشکلات و موانع ساختاری، حقوق افراد دارای معلولیت؛ نقش رسانه در بازنمایی معلولیت و تجربه نهادهای مدنی صحبت کردیم.
💿💿💿لوح فشرده این مجموعه نشست موجود است.
@rahmaninstitute

‍ دکتر نرگس نیکخواه: آموزش پیوسته و مدون در رسانه‌های همگانی و نهادها و مجامع پژوهشی، وضع مقررات نوین حمایتی، اختصاص فرصت‌های ساختاری لازم برای اشتغال، آموزش، فراغت و مسکن، انگیزه و اراده فرد معلول را در شناخت و استفاده از توان‌های بالقوه خویش افزایش می‌دهد که بهره‌گیری از این توانایی‌ها، برای همه اقشار جامعه سودمند خواهد بود.
@rahmaninstitute

‍ دکتر محمد کمالی: ناتوانی واژه‌ای کلی است به این معنا که در عملکرد (مانند دوربینی یا نزدیک‌بینی چشم) یا ساختار (مانند قطع عضو)، اختلالی رخ داده است که محدودیتی در فعالیت‌ها به دنبال دارد. امروزه تغییر نگاهی که به این موضوع رخ داده است، باعث می‌شود فرد دارای معلولیت بگوید: من همه فعالیت‌هایم را دارم، فقط نمی‌بینم؛ من همه توانایی‌هایم را دارم، فقط روی صندلی چرخدار نشسته‌ام. سلامت، یک طیف است و بنابراین به‌کاربردن واژه سالم در برابر واژه معلول، درست نیست. باید بگوییم فرد دارای معلولیت، فرد غیرمعلول.
درواقع اگر موانع مشارکت در جامعه وجود داشته باشد، آن موقع است که معلولیت رخ می‌دهد. تا اواخر دهه 80 میلادی، همه تقصیر را گردن فرد دارای معلولیت می‌انداختند. اما امروزه با حرکتی که از مدل پزشکی به مدل اجتماعی روی داده است، Disability اختلالی تعریف می‌شود میان ویژگی‌هایی که من دارم و ویژگی‌هایی که جامعه دارد. این جامعه و عوامل محیطی است که ناتونی را رقم می‌زند. ما هرچه در محیط اجتماعی‌مان ادغام شویم، دیگر معلولیتی وجود نخواهد داشت؛ نه این‌که ناتوانی نباشد، بلکه بروز پیدا نمی‌کند. یک جامعه برای همه تحقق می‌یابد. یعنی احساسی از معلولیت را دیگر نبینیم. برای همین است که خدمات توان‌بخشی باید در همه جا قابل دسترسی آسان باشد. فرد، وقتی Disable است که جامعه به او گفته باشد: تو کنار بمان!
@rahmaninstitute

‍ بیتا میرکاظمی (دارای یک فرزند فلج مغزی): ابعادی را که در تعریف سازمان بهداشت جهانی از سلامت وجود دارد شامل این موارد است:
مراقبت از بدن خود (محافظتِ آن چه از تن‌درستی داریم)
کوشش برای سلامت روان (برای شادابی روح و روان خود چه می‌کنیم؟ چه کتاب‌هایی می‌خوانیم؟ چه سرگرمی‌هایی داریم؟)
فعالیت اجتماعی (تعاملات اجتماعی ما چگونه است، آیا هوش هیجانی خود را درست به کار می‌بریم؟)
معنویت (چه معنا و مفهومی برای زندگی قائل هستیم؟)
طبق این تعریف فرزند من ، کاملا سالم است؛ چون همه این معیارها به “روح” انسان برمی‌گردند، نه بدن او. باید به “روح” آدم‌ها احترام بگذاریم، نه بدن آن‌ها که ممکن است اختلالی داشته باشد یا نداشته باشد. باید به کودکان دارای معلولیت، خانواده‌شان و جامعه این باور را بدهیم که آن‌چه اهمیت دارد و محدودیتی برای بزرگ شدنش هم وجود ندارد، “روح” انسان‌هاست که باید از سلامت برخوردار باشد، نه بدن‌شان. در این میان آن‌چه به استقلال و رشد کودکی که دارای معلولیتی است، اهمیت دارد، آگاهی خانواده اوست و یکی از مهم‌ترین نقش را در این آگاهی دادن، رسانه ایفا می‌کند.
@rahmaninstitute

‍ پریسا افتخار: الگوهای رایج در بحث از معلولیت، مطرح شوند؛ زیرا نگرش به معلولیت، رفتار ما را در روبرو شدن با آن، شکل می‌دهد.
🔸الگوهای پزشکی، اجتماعی و اخلاقی/مذهبی، مهم ترین الگوهای موجود در جوامع می‌باشند.
🔸الگوی اخلاقی/مذهبی (که بهتر است واژه کیفرانگارانه را جایگزین آن کرد) اختلال جسمانی را، یا تاوان گناه می‌داند، یا آزمایشی الهی به دلیل خاص بودن فرد نزد خدا.
🔸الگوی پزشکی، معلولیت را بیماری‌ای به شمار می‌آورد که با نگه‌داری در مراکز درمانی ویژه، باید برطرف شود تا فرد بتواند به جامعه برگردد.
🔸الگوی اجتماعی، براساس تلاش‌های افراد دارای معلولیت شکل گرفت که طی فعالیت‌های خود، به دنبال کاهش تبعیض‌ها و افزایش فرصت‌های برابر بودند.
در الگوی اول و دوم، بارِ معلولیت بر دوش فرد است. ولی در الگوی سوم، بر دوش جامعه است.
برای “عادی‌سازی معلولیت” باید نکات زیر موردتوجه قرار گیرد:
🔺بازنمایی مبتنی بر واقعیت (نقشِ فرد دارای معلولیت، نه متمرکز بر ناتوانی او باشد و نه به صورت اغراق‌آمیزی، متمرکز بر توانمندی‌هایش)
🔺پیام بین متن (مثلا همان‌طور که در سکانسی، یک دوچرخه، اتومبیل، اتوبوس و… از خیابان می‌گذرد، فردی با عصای سفید یا ویلچر هم رد شود)
🔺معلولیت، یک تجربه زیستی (در زندگی هرکسی امکان دارد رخ دهد. مانند کهن‌سالی)
موارد زیر هم اهمیت دارند:
✔️تلفیق کودک دارای معلولیت با کودکی که معلولیت ندارد
✔️حمایت از کودک دارای معلولیت در خانواده
✔️برابرسازی فرصت‌های آموزشی
✔️مناسب‌سازی فضاهای شهری
✔️باور به توانمندی افراد دارای معلولیت و احترام به جای ترحم
✔️مناسب‌سازی محیط کار
✔️رعایت حقوق شهروندی
✔️فراهم آوردن فرصت‌های برابر برای دوران بازنشستگی فرد و خانواده‌اش

☘️با توجه به موارد بالا، معلولیت دیگر محرومیت نیست، بلکه صرفا یک تفاوت است.☘️
@rahmaninstitute

‍ دکتر مرضیه شیرازی‌خواه: نبود آمار دقیق از این افراد، بالا بودن هزینه‌های خدمات توان‌بخشی برای خانواده‌ها و سیستم بهداشتی درمانی کشور، مشخص نبودن متولی خدمات توان‌بخشی و… مشکلات بسیاری برای افراد دارای ناتوانی ایجاد می‌کند.
پژوهش‌گران و سیاست‌مداران برای تامین حقوق اجتماعی افراد دارای ناتوانی، باید علاوه بر ارائه آمار دقیق از تعداد این افراد، به چند پرسش مهم نیز پاسخ دهند:
پیامدهای ناتوانی برای جامعه چیست؟
چه گروه‌هایی در معرض آسیب هستند و چه تفاوتی میان این گروه‌ها وجود دارد؟
چه عوامل خطری وجود دارد که افراد را دچار آسیب می‌کند؟
آیا قوانین و ساختارهای موجود، کارآمد هستند یا خودشان سرچشمه مشکلات شده‌اند و به اصلاحات اساسی نیاز دارند؟
@rahmaninstitute

‍ خسرو منصوریان (موسس انجمن احیا): نگرش بسیاری از افراد، چه استاد دانشگاه، چه دولتی و چه جایگاه‌های دیگر این است که کار خیر و رایگان، ارزشی ندارد. برای آن‌ها شگفت انگیز است که چرا من خانه چهار طبقه‌ای را که داشتم و تنها دارایی من و خانواده‌ام بود، آن هم در یک موقعیت جغرافیایی بسیار خوب، کاملا در اختیار فعالیت‌های داوطلبانه قرار داده‌ام و تاکنون کم‌ترین هزینه‌ای از هیچ سازمان دولتی دریافت نکرده‌ام.”

بهشت و جهنم، در همین جهان هم هست. هرکس در این جهان، زندگی را برای دیگران بهشت کند، در بهشت زندگی می‌کند.
@rahmaninstitute