✔️مجموعه نشست "جوانان و جوانی در ایران" در حال حاضر موضوع جاری نشست های ماهانه موسسه رحمان است که تاکنون 5 جلسه از آن به انجام رسیده. بنا بر سنت رحمان نشستهای ماهانه در اولین دوشنبه هر ماه برگزار می‌شوند.
چنانچه برایتان مقدور است مشتاقیم در جلسه ششم با موضوع "جوانان،بدن و هویت اجتماعی" شما را ببیینم.
این جلسه دوشنبه 4 تیرماه ساعت 17 با حضور دکتر کرمی (جامعه شناس) و دکتر اخلاصی (جامعه شناس) و با همراهی امیرحسین غلامزاده نطنزی (کارشناس ارشد جامعه شناسی) برگزار خواهد شد. مطلوب است در این نشست محورهای زیر مورد بررسی و بحث قرار گیرند.
- چگونه مدیریت بدن در جوانان عاملی برای دستیابی به هویت اجتماعی تلقی میشود؟
- الگوی مدیریت بدن در میان جوانان چگونه است و با لایه های دیگر هویت اجتماعی چه ارتباطی دارد؟
- نحوه نظارت رسمی و غیررسمی(قانون و عرف) بر این بخش از هویت اجتماعی جوانان چگونه است؟
- هماهنگی بین این دو نوع نظارت در ایران چگونه است؟
- واکنش جوانان نسبت به این دو نوع نظارت چیست؟
#جوانان_و_جوانی
#نشست_ماهیانه
#موسسه_رحمان
====
@rahmaninstitute

غرفه موسسه رحمان در همایش "آسیب های اجتماعی ایران" 30 و 31 خرداد
#موسسه_رحمان
#آسیب_های_اجتماعی_ایران
=====
@rahmaninstitute

#موسسه_رحمان
#نشست_ماهیانه
#جوانان_و_جوانی
=====
@rahmaninstitute

#نشست_ماهیانه
#جوانان_و_جوانی
#موسسه_رحمان
=====
@rahmaninstitute

🔆ششمین نشست "جوانی در ایران" با موضوع "جوانان، بدن، هویت اجتماعی" 4 تیر ماه در موسسه رحمان برگزار شد.🔆
اهم مباحث مطرح شده را در ادامه می خوانید:
دکترمحمدتقی کرمی
مدیریت بدن در جامعه ما، با دیگر سازه های جامعه پیوند دارد و آن را ذیل مجموعه کلی ترِ مسائل اجتماعی باید دید. ساخت هویت از طریق بدن، محدود به جوانان نیست و همه گروه های سنی و جنسی را درگیر کرده است. از آنجا که اساسا هویت انسانی، بدن مند است، بدن از گذشته در همه مکاتب فلسفی، عرفانی، دینی، فرهنگی و... مورد بحث بوده و عموما آن را جزو بی ارزش ترین ساحت های انسان می دانند که البته این تنها در خودآگاه ماست، در ناخودآگاه، بدن بی ارزش نیست، بلکه هیت ما به وساطتِ آن ساخته می شود. ما هیچ انسانی را بدون بدنش نمی توانیم تصور کنیم. در جهان پیشامدرن، افزودن لوازم زینتی به بدن، خالکوبی ها و... وجود داشته، اما الان داریم از یک "اتفاق" سخن می گوییم. چرا ما تا این حد داریم به بدن مان توجه می کنیم؟ برایش هزینه می کنیم؟ البته این "ما" همه دنیا را دربرمی گیرد. مدیریت بدن در جامعه ما نسبت به نرم جهانی، چندان خراب نیست.
بدن برای ما منزلت اجتماع، طبقه اقتصادی، پایگاه فرهنگیایجاد می کند و در مراودات اجتماعی، سهم بسیار بالایی پیدا کرده است.
برای فهم این وضعیت، به 5 امر می توان توجه کرد:
1: یک مسئله، نبودِ مرجعیت های هویت بخش و معنابخش است. در گذشته، آدم ها از رهگذر مرجعیت های غیراکتسابی برای خویش هویت دست و پا می کردند؛ مانند خانواده، مذهبی، قومیت، ملیت
2: غلبه امر مرئی بر امر نامرئی. اصطلاحا می گویند "فرهنگ، چشمی شده است."
3: الزامات زندگی شهری فهم هویت در دنیای مدرن، بدون فهم شهر، ممکن نیست. در جامعه بزرگی مانند شهر، که ما ممکن است تنها یک بار همدیگر را ببینیم، همه قضاوتی که درباره دیگری می کنیم، در همان لحظه ای ست که او را می بینیم. همه چیز پیرامون بدن ما قضاوت می شود.
4: در فضای زندگی ما، به مدد دنیای سایبرو رسانه، امر بین الاذهانی غلبه دارد و در چنین فضای اجتماعی، هرقدر مشارکت کنید، هویت دارید و یعنی "هستید".در دو هفته اخیر، اگر کسی درباره فوتبال اظهار نظر نکند، انگار اصلا وجود ندارد. امر بین الاذهانی که بسیار هم سیال است، به شما می گوید چه چیزی درست است و چه چیزی نادرست. در این فضا، کسی استدلال نمی کند و فلسه نمی کند. اکنون دیگر بدن آدم ها را نمی توان بسته به ایدئولوژی شان دانست.
5: اهمیت یافتن امر جنسی که محمل اصلی اش، بدن است؛ بنابراین لذت بردن از تجربه امر جنسی، و یا ناکامی در آن، به بدن نسبت داده می شود و با چالش هایی که افراد در این زمینه با آن ها روبرو هستند، تصور می شود که با تغییر بدن، می توان حل کرد.
2 چیز امکان توجه به بدن را برای ما فراهم کرد:
1: پزشکی که وسوسه تصرف در بدن را برای ما ایجاد کرد.
2: زیست مجازی که اهمیت بازی با بدن را افزایش داد و به ما این امکان را داد که بدن های تخیلی از خود بسازیم.
مواجهه آدم ها را با بدن شان نمی توان با سیاست گذارری و ارائه راهکار، سمت و سو بخشید؛ امر بین الاذهنی، به مدیریت اساسا تن نمی دهد. و گرچه پشت آن قدرت وجود دارد، اما قابل نسبت به فرد، حزب و...نیست.

دکتر ابراهیم اخلاصی
در جامعه شناسی کلاسیک،بحث بدن فراموش شده بود. اما در امعه شناسی متاخر از رویکردهای گوناگونی مورد توجه قرار گرفته است که آن ها را در 3 رویکرد کلی می توان جا داد:
1: رویکرد طبیعت گرایانه: بدن به مثابه امری فیزیولوژیک

2: رویکرد ساختارگرایانه: بدن متاثر از ساختارهای اجتماعی
3: رویکرد تأملی: تلفیق عاملیت و ساختاردر بحث از بدن
به بیان گیدنز، دردوران مدرن، هویت مبنای این جهانی و زمینی پیدا کرده است. در شرایط موجود، هنگامی که افراد می خواهند هویت خویش را بسازند، نزدیک ترین و دم دست ترین چیزی را که در اختیار دارند، یعنی بدن شان را مورد توجه قرار می دهند و آن به مبنای هویت شان بدل می شود.
در بحث مدیریت بدن، مقوله "جامعه مصرفی" اهمیت دارد. مصرف در گام نخست ناظر به رفع نیاز است. اما در گام دوم و در جهانِ امروز، مصرف برای تشخص یابی است. دیگران باید مصرفِ ما را ببینند تا پذیرش اجتماعی رخ دهد. به همین خاطر است که در جامعه مصرفی، بدن چنین جایگاه محوری دارد.
مورد دیگر، پزشکی شدنِ ساحت های مختلف زیست اجتماعی ست که امکان دوری از مرگ و فراموش کردن آن را فراهم کرده و این، نیاز دارد به در حاشیه کشاندن مرگ. پزشکی برای این نیاز، پاسخ دارد.
در ایران پژوهشگران عموما به پیوند بدن با امر سیاسی نپرداخته اند. در حالی که بسیار اهمیت دارد. میان امر بین الاذهانی و امر سیاسی، تعارض وجود دارد و این در برخورد ما با بدن مان بازتاب می یابد. امر سیاسی، بدن را آن گونه که خود می خواهد و با مبانی پیشینیِ خاص خودش، بازنمایی می کند.
#جوانان_و_جوانی #موسسه_رحمان #نشست_ماهیانه
======
@rahmaninstite

♦️نشست «جوان، بدن و هویت اجتماعی» با حضور کرمی و اخلاصی

▫️تصاویر بیشتر:
www.atnanews.ir/archives/198018
#عکس
📡 @atnanewsir

🌿ریشه های ما به #آب می رسد؟
⚠️نکاتی قابل تأمل درباره مسئولیت ما در قبال #محیط_زیست
🔴به بهانه اعتراضات مردمی در برخی مناطق جنوبی ایران
(بخش یک)

🔹درک، تبیین و حل چالش های زیست محیطی، مستلزم دانش جامعه شناختی است؛ چرا که این مسائل، انسان ساخت بوده و ناگزیر، این انسان ها هستند که باید راهکارها را ارائه دهند. مشکلات اجتماعی، ریشه در ساختارهای اجتماعی یک جامعه دارند و بنابراین راه حل های شان نیز اساسا #اجتماعی است؛ مانند: "احیا و تقویت سمن های زیست محیطی"، "توسعه شهروندی محیط زیستی"، "بهره گیری از رسانه ها برای آگاهی بخشی".

📍منبع: مقاله تخریب محیط زیست و نابرابری های محیط زیستی در ایران | نویسندگان: عباس صالحی بابلسر و زهرا پازوکی نژاد | دومین گزارش وضعیت اجتماعی ایران (1396-1388) | آماده سازی: موسسه رحمان | انتشار: آگاه

▫️ادامه دارد...
@Rahmaninstite

🌿ریشه های ما به #آب می رسد؟
⚠️نکاتی قابل تأمل درباره مسئولیت ما در قبال #محیط_زیست
🔴به بهانه اعتراضات مردمی در برخی مناطق جنوبی ایران
(بخش دو)

🔹فقر، مخاطراتِ گوناگون را به خود جذب می کند. برعکس، ثروت، می تواند امنیت و آزادی از مخاطره را خریداری کند؛ در جامعه ای که توسعه ناموزون اتفاق بیفتد، بخش های گوناگونِ جامعه تعادل خود را از دست می دهند و توسعه، به تضاد منجر می شود. یکی از پیامدهای چنین توسعه ای، نابرابری در جامعه است که اگر مورد توجه قرار نگیرد، نظام اجتماعی از هم فروخواهد پاشید. امروزه حل مشکلات زیست محیطی، نیازمند همکاری و مشارکت افراد جامعه است و عامل پیونددهنده در اینجا، اعتماد دوسویه میان دولت، سازمان های غیردولتی و مردم است که می تواند باعث توان افزایی برای تسریع در حل مشکلات محیط زیستی گردد.

📍منبع: مقاله تخریب محیط زیست و نابرابری های محیط زیستی در ایران | نویسندگان: عباس صالحی بابلسر و زهرا پازوکی نژاد | دومین گزارش وضعیت اجتماعی ایران (1396-1388) | آماده سازی: موسسه رحمان | انتشار: آگاه

▫️ادامه دارد...
@Rahmaninstite

🌿ریشه های ما به #آب می رسد؟
⚠️نکاتی قابل تأمل درباره مسئولیت ما در قبال #محیط_زیست
🔴به بهانه اعتراضات مردمی در برخی مناطق جنوبی ایران
(بخش سه)

🔹 اگر مردم دانش زیست محیطیِ بالا و آگاهی کافی و رویکرد درست نسبت به محیط زیست داشته باشند، نسبت به تخریب آن حساس خواهند بود. در شهروندیِ محیط زیستی، شهروندان به دنبال گسترش اصول جهانیِ مرتبط با حقوق محیط زیستی و گنجاندن آن در قانون، فرهنگ و سیاست اند. یک شهروند محیط زیستی به پیامدهای زیست محیطی تصمیماتش در زندگی روزمره مثلا این که با انواع زباله چه باید کرد، چگونه سفر کرد و چه چیزی را مصرف کرد، توجه خاصی نشان می دهد و به دولت ها کمک می کند تا جوامع مصرفی خود را به جوامعی تبدیل کنند که در آن تاکید عمده بر محیط زیست باشد.

📍منبع: مقاله تخریب محیط زیست و نابرابری های محیط زیستی در ایران | نویسندگان: عباس صالحی بابلسر و زهرا پازوکی نژاد | دومین گزارش وضعیت اجتماعی ایران (1396-1388) | آماده سازی: موسسه رحمان | انتشار: آگاه

▫️ادامه دارد...
@Rahmaninstite

🌿ریشه های ما به #آب می رسد؟
⚠️نکاتی قابل تأمل درباره مسئولیت ما در قبال #محیط_زیست
🔴به بهانه اعتراضات مردمی در برخی مناطق جنوبی ایران
(بخش چهار و پایانی)

🔹 در ایران، بسیاری از طرح های توسعه ای، به دلیل حاکمیت رویکردهای غیرعلمی، کم اهمیت دانستن محیط زیست، بی توجهی به تعریف ذهنی محیط زیست در فرهنگ بومی هر منطقه با اقلیم متفاوت و نبودِ فرصت های حمایتی، سبب تخریب محیط زیست و ناپایداری روند توسعه شده است. با این حال دولت ایران با انجام اقدامات زیر می تواند نقشی موثر در حفظ محیط زیست داشته باشد:
۱. مشارکت شهروندان در گرفتن تصمیمات زیست محیطی
۲. حق دسترسی به اطلاعات
۳. حق آموزش محیط زیست
۴. حق دادخواهی محیط زیستی
۵. مقابله با یارانه های فسادبرانگیز

📍منبع: مقاله تخریب محیط زیست و نابرابری های محیط زیستی در ایران | نویسندگان: عباس صالحی بابلسر و زهرا پازوکی نژاد | دومین گزارش وضعیت اجتماعی ایران (1396-1388) | آماده سازی: موسسه رحمان | انتشار: آگاه

@Rahmaninstite

جان باختن جمعی از هموطنان مان را در حادثه ترمینال سنندج تسلیت می گوییم.
با قانون مداری، رعایت نکات ایمنی، اصلاح جاده ها و... از حجم این رخدادهای تلخ و تسلیت ها بکاهیم...
@RahmanInstitute

"تأملی در رنجهای جوان امروز ایرانی"
با حضور آقایان دکتر فراستخواه و دکتر ذکایی
۱ مرداد، ساعت ۱۷
منتظر حضور ارزشمندتان هستیم...
#موسسه_رحمان
#نشست_ماهیانه
#جوانان_و_جوانی
=====
@RahmanInstitute