در دومین درسگفتار "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" با صحبت های #محمدمهدی_مجاهدی همراه می شویم.
@RahmanInstitute
@RahmanInstitute
🔸بخشی از صحبت های #محمدمهدی_مجاهدی در
"مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی":
📍در بسیاری حوزه ها یک جمع بندی شکل گرفته مبنی بر اینکه جامعه و سیاست در آینده حال خوبی نخواهند داشت. بیشترِ ما بسته به اینکه در چه جایگاهی هستیم، از این آینده تاریک، صورت بندی های متفاوت داریم؛ عامیانه یا تخصصی.
📍قصد من القای امیدوار بودن به جای ناامیدی یا امیدوارکردنِ نومیدان نیست. هدف من، درس گفتن و درس شنیدن در چارچوب گفت و گوست؛ صحبت کردن با یکدیگر، با هدف آگاه تر شدن، توانمندتر شدن و اصلاح کردن خویش. درصدد تلقین امید نیستم و کار رسانه را هم از حیث اخلاقی یا حرفه ای، چنین چیزی نمی دانم. چون مخصوصا در زمانه نومیدی، همه از #رسانه انتظار دارند که ذهن مردم را آرام کند.
📍نقطه آغاز بحث ما لازم است از حوزه راه حل ها به حوزه #مسئله ها تغییر کند. امید، امروز بخشی از صورت مسئله است، نه راه کار. رسانه اگر #مسئولیت_اجتماعی برای خودش تعریف کرده، نباید واقعیت را بیاراید و ارائه دهد. چون مخاطب، با #واقعیت روبرو می شود و دیگر به رسانه اعتماد نخواهد کرد و در این صورتْ دیگر رسانه، خودش هم بخشی از مسئله شده است.
📍ولی چرا مفهوم امید را که امروزه #بحرانی شده، باید جدی گرفت؟ مفاهیم وقتی بحرانی می شوند، دو سرنوشت پیدا می کنند:
۱. می میرند و حرف نامربوط اند. در حرف های مردم کمتر شنیده می شوند و کارکردشان را ایفا نمی کنند.
۲. فراموش نشده اند، اما شاخص وضعیت پارادوکسیکال هستند. هم آدم ها به آن احساس نیاز می کنند، هم از آن دوری می ورزند.
📍مفاهیم وقتی به نقطه دوم می رسند، باید جدی شان گرفت؛ چون نشانه نوعی #اختلال_ارتباطی در جامعه هستند که قابل فروکاهش به سوءتفاهم های شخصی نیستند. بلکه پدیده اجتماعی اند و اگر حل نشوند، مشکلات جدی ای را دامن می زنند. تا آن مفهوم، بحرانی ست، یعنی یک کارکرد اساسی خالی مانده و جامعه از نوعی خلا رنج می برد.
📍در این میان، مفهوم #امید، متمایز است و کمرنگ شدنش، بسیار مهم. امیدواری #شرط_بقای ماست. وقتی امیدواری، حماقت آمیز به نظر می رسد، در مکانیسم های بقای اجتماعی مان با بحران های جدی روبرو می شویم. چون جامعه دیگر برای فهم و حل مسائل خود، انرزی حیاتی لازم را نخواهد داشت. مسائل انباشت می شود و چرخه خودویرانگر، آغاز...
📍رسانه باید روایتی ارائه دهد که مخاطب، خودش را #مسئول بداند. نه اینکه بگوید مشکل دیگری است و به من ربطی ندارد. باید مسئوليتِ جمعی مردم را به رخ شان بکشیم. هانا آرنت می کفت درست است که هولوکاست، کار یک عده جانی بود، اما #همه ما مسئوليم. هرکس سهم خودش را دارد.
@rahmaninstitute
"مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی":
📍در بسیاری حوزه ها یک جمع بندی شکل گرفته مبنی بر اینکه جامعه و سیاست در آینده حال خوبی نخواهند داشت. بیشترِ ما بسته به اینکه در چه جایگاهی هستیم، از این آینده تاریک، صورت بندی های متفاوت داریم؛ عامیانه یا تخصصی.
📍قصد من القای امیدوار بودن به جای ناامیدی یا امیدوارکردنِ نومیدان نیست. هدف من، درس گفتن و درس شنیدن در چارچوب گفت و گوست؛ صحبت کردن با یکدیگر، با هدف آگاه تر شدن، توانمندتر شدن و اصلاح کردن خویش. درصدد تلقین امید نیستم و کار رسانه را هم از حیث اخلاقی یا حرفه ای، چنین چیزی نمی دانم. چون مخصوصا در زمانه نومیدی، همه از #رسانه انتظار دارند که ذهن مردم را آرام کند.
📍نقطه آغاز بحث ما لازم است از حوزه راه حل ها به حوزه #مسئله ها تغییر کند. امید، امروز بخشی از صورت مسئله است، نه راه کار. رسانه اگر #مسئولیت_اجتماعی برای خودش تعریف کرده، نباید واقعیت را بیاراید و ارائه دهد. چون مخاطب، با #واقعیت روبرو می شود و دیگر به رسانه اعتماد نخواهد کرد و در این صورتْ دیگر رسانه، خودش هم بخشی از مسئله شده است.
📍ولی چرا مفهوم امید را که امروزه #بحرانی شده، باید جدی گرفت؟ مفاهیم وقتی بحرانی می شوند، دو سرنوشت پیدا می کنند:
۱. می میرند و حرف نامربوط اند. در حرف های مردم کمتر شنیده می شوند و کارکردشان را ایفا نمی کنند.
۲. فراموش نشده اند، اما شاخص وضعیت پارادوکسیکال هستند. هم آدم ها به آن احساس نیاز می کنند، هم از آن دوری می ورزند.
📍مفاهیم وقتی به نقطه دوم می رسند، باید جدی شان گرفت؛ چون نشانه نوعی #اختلال_ارتباطی در جامعه هستند که قابل فروکاهش به سوءتفاهم های شخصی نیستند. بلکه پدیده اجتماعی اند و اگر حل نشوند، مشکلات جدی ای را دامن می زنند. تا آن مفهوم، بحرانی ست، یعنی یک کارکرد اساسی خالی مانده و جامعه از نوعی خلا رنج می برد.
📍در این میان، مفهوم #امید، متمایز است و کمرنگ شدنش، بسیار مهم. امیدواری #شرط_بقای ماست. وقتی امیدواری، حماقت آمیز به نظر می رسد، در مکانیسم های بقای اجتماعی مان با بحران های جدی روبرو می شویم. چون جامعه دیگر برای فهم و حل مسائل خود، انرزی حیاتی لازم را نخواهد داشت. مسائل انباشت می شود و چرخه خودویرانگر، آغاز...
📍رسانه باید روایتی ارائه دهد که مخاطب، خودش را #مسئول بداند. نه اینکه بگوید مشکل دیگری است و به من ربطی ندارد. باید مسئوليتِ جمعی مردم را به رخ شان بکشیم. هانا آرنت می کفت درست است که هولوکاست، کار یک عده جانی بود، اما #همه ما مسئوليم. هرکس سهم خودش را دارد.
@rahmaninstitute
🔸بخشی از صحبت های یکی از شرکت کنندگان: #صبا_آذرپیک (روزنامه نگار و دانشجوی دکترای جامعه شناسی)
📍کنشگر که روزنامه نگار است، تصور می کند زورش به ساختار نمی رسد؛ ساختاری که برایش تعیین می کند دنبال چه موضوعاتی برود، چگونه به آن ها بپردازد و تا کجا پیش رود.
📍معمولا روزنامه ها می گویند مشکلات کوچک، ارزش طرح مسئله ندارند. دنبال مسائل بزرگ اند. اسناد فساد، محرمانه و غیرقابل دسترس است. اما کسانی هستند که مصمم به مبارزه با فسادند، ولی توانش را ندارند. رسانه می تواند به این گروه ها کمک کند.
📍طرح مسئله، چگونگی طرح مسئله و حل کردنش، سه گام است که در سرویس های خبریِ گوناگون، باید به درستی پیش برود. بسیاری از روزنامه نگاران و خبرنگاران در مرحله طرح مسئله می مانند و به غلبه ناامیدی اجتماعی دامن می زنند. اینجاست که مردم از مطرح کردن فسادها خسته می شوند و حساسیت شان را از دست می دهند.
📍هنگامی که روزنامه نگار، یک مسئله را پی گیری می کند، اعلام نتیجه کردنش بسیار مهم است. اینکه حل آن مسئله چه روندی را طی کرد و به کجا رسید.
@rahmaninstitute
📍کنشگر که روزنامه نگار است، تصور می کند زورش به ساختار نمی رسد؛ ساختاری که برایش تعیین می کند دنبال چه موضوعاتی برود، چگونه به آن ها بپردازد و تا کجا پیش رود.
📍معمولا روزنامه ها می گویند مشکلات کوچک، ارزش طرح مسئله ندارند. دنبال مسائل بزرگ اند. اسناد فساد، محرمانه و غیرقابل دسترس است. اما کسانی هستند که مصمم به مبارزه با فسادند، ولی توانش را ندارند. رسانه می تواند به این گروه ها کمک کند.
📍طرح مسئله، چگونگی طرح مسئله و حل کردنش، سه گام است که در سرویس های خبریِ گوناگون، باید به درستی پیش برود. بسیاری از روزنامه نگاران و خبرنگاران در مرحله طرح مسئله می مانند و به غلبه ناامیدی اجتماعی دامن می زنند. اینجاست که مردم از مطرح کردن فسادها خسته می شوند و حساسیت شان را از دست می دهند.
📍هنگامی که روزنامه نگار، یک مسئله را پی گیری می کند، اعلام نتیجه کردنش بسیار مهم است. اینکه حل آن مسئله چه روندی را طی کرد و به کجا رسید.
@rahmaninstitute
Omid1.mp3
82.7 MB
🔸فایل صوتی نخستین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی"
🌱عنوان: امید و موفقیت های کوچک
🌱ارائه دهنده: #محمد_فاضلی
🌱زمان: ۵ دی ۱۳۹۷
🌱مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
🌱برگزارکنندگان: موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات
📍این برنامه در ادامه همایش #امید_اجتماعی (برگزارشده در اسفندماه ۱۳۹۶ توسط موسسه رحمان) تدارک دیده شد و ۱۲ دی ماه نیز بخش دوم و پایانیِ آن برگزار خواهد گردید.
@RahmanInstitute
🌱عنوان: امید و موفقیت های کوچک
🌱ارائه دهنده: #محمد_فاضلی
🌱زمان: ۵ دی ۱۳۹۷
🌱مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
🌱برگزارکنندگان: موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات
📍این برنامه در ادامه همایش #امید_اجتماعی (برگزارشده در اسفندماه ۱۳۹۶ توسط موسسه رحمان) تدارک دیده شد و ۱۲ دی ماه نیز بخش دوم و پایانیِ آن برگزار خواهد گردید.
@RahmanInstitute
Omid2.mp3
84.3 MB
🔸فایل صوتی دومین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی"
🌱عنوان: رسانه و سیاست امید؛ امید به مثابه انگاره اجتماعی
🌱ارائه دهنده: #محمدمهدی_مجاهدی
🌱زمان: ۵ دی ۱۳۹۷
🌱مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
🌱برگزارکنندگان: موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات
📍این برنامه در ادامه همایش #امید_اجتماعی (برگزارشده در اسفندماه ۱۳۹۶ توسط موسسه رحمان) تدارک دیده شد و ۱۲ دی ماه نیز بخش دوم و پایانیِ آن برگزار خواهد گردید.
@RahmanInstitute
🌱عنوان: رسانه و سیاست امید؛ امید به مثابه انگاره اجتماعی
🌱ارائه دهنده: #محمدمهدی_مجاهدی
🌱زمان: ۵ دی ۱۳۹۷
🌱مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
🌱برگزارکنندگان: موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات
📍این برنامه در ادامه همایش #امید_اجتماعی (برگزارشده در اسفندماه ۱۳۹۶ توسط موسسه رحمان) تدارک دیده شد و ۱۲ دی ماه نیز بخش دوم و پایانیِ آن برگزار خواهد گردید.
@RahmanInstitute
در سومین درسگفتار "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" پای صحبت های #نغمه_تقوا نشستیم؛ با موضوع 'رسانه و افزایش تاب آوری جامعه'.
@RahmanInstitute
@RahmanInstitute
مؤسسه رحمان
در سومین درسگفتار "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" پای صحبت های #نغمه_تقوا نشستیم؛ با موضوع 'رسانه و افزایش تاب آوری جامعه'. @RahmanInstitute
🔸بخشی از صحبت های #نغمه_تقوا در
"مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی":
📍یکی از روابطی که میان رسانه و روان شناسی وجود دارد، #روزنامه_نگاری_سازنده است که دربرگیرنده تکنیک هایی ست برای اصحاب رسانه تا بر راهکارها تمرکز کنند.
📍هنری به نام کینسوگی در ژاپن وجود دارد که در آن، ظروف قدیمیِ شکسته شده را به جای تعمیر می کنند، اما به جای پنهان کردن شکستگی ها، اتفاقا آنها را بارزتر نشان می دهد؛ به این صورت که خطوطی طلایی بر شکستگی های ظرف می کِشد. هم ترمیم می شود، هم معنای دیگری می یابد. نقص را می بینم و می پذیرم، اما نگرشم این نیست که اگر شکستگی رخ داد، دیگر همه چیز تمام شده.
📍این رویکرد را چگونه می توان در جامعه آورد؟ اهداف، سیاست ها و برنامه هایی پیش بینی و اجرا می شود، اما در میانه راه، به هر دلیل، دچار شکست یا ایراد می شود. به جای سرپوش گذاشتن بر کاستی ها و انکارشان، آنها را ترمیم طلایی کنیم؛ یعنی واقع بینانه ناکامی ها و کمبودها را بپذیریم و به مسیرهای جبرانش بیندیشیم و بحث و گفتگو راه بیندازیم. این یکی از کمک هایی ست که رسانه ها می توانند بکنند.
📍نظریه "ساخت و گسترش هیجانات مثبت" این نکته را مطرح می کند که هرقدر فضای ذهنی با آرامش پُر باشد، امکان رسیدن فرد و جامعه را به شکوفایی، افزایش می دهد. برعکسْ اگر غلبه طولانی مدت با هیجاناتِ ناخوشایند باشد، ما را بر خبر ناگوار و لکه سیاهی که می بینیم، متمرکز می کند.
📍اما اگر کنار لکه های سیاه، فرصت ها، امکان ها و عوامل زمینه سازِ لکه ها را هم ببینیم. و نظریه مذکور بیان می کند کسی که این دید را دارد، احتمالا با گروه های اجتماعیِ دیگر در ارتباط است.
📍اما چه چیزهایی تاب آوری نیست؟
۱. بی تفاوتیِ نگرشی درباره ناراستی و ظلم؛
۲. انفعال در عملکرد؛
۳. سفیدنمایی؛
۴. واسپاری مسئولیت.
📍یکی دیگر از مسئوليت های رسانه در فضای امروز، در پیوند با #نوجوانان است که یکسره در معرض اخبار بد هستند. برای آنان چه باید کرد؟ منابعی که نوجوان از آنها اخبار می گیرد، مبتنی ست بر رسانه های عمومی یا رسانه های نابهنجاری که خودِ او تعیین کرده؟
برای این گروهی که جذابیت بسیار مهم است، چه کاری باید انجام دهیم تا سواد رسانه ای و تاب آوری شان بالا برود؟
@rahmaninstitute
"مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی":
📍یکی از روابطی که میان رسانه و روان شناسی وجود دارد، #روزنامه_نگاری_سازنده است که دربرگیرنده تکنیک هایی ست برای اصحاب رسانه تا بر راهکارها تمرکز کنند.
📍هنری به نام کینسوگی در ژاپن وجود دارد که در آن، ظروف قدیمیِ شکسته شده را به جای تعمیر می کنند، اما به جای پنهان کردن شکستگی ها، اتفاقا آنها را بارزتر نشان می دهد؛ به این صورت که خطوطی طلایی بر شکستگی های ظرف می کِشد. هم ترمیم می شود، هم معنای دیگری می یابد. نقص را می بینم و می پذیرم، اما نگرشم این نیست که اگر شکستگی رخ داد، دیگر همه چیز تمام شده.
📍این رویکرد را چگونه می توان در جامعه آورد؟ اهداف، سیاست ها و برنامه هایی پیش بینی و اجرا می شود، اما در میانه راه، به هر دلیل، دچار شکست یا ایراد می شود. به جای سرپوش گذاشتن بر کاستی ها و انکارشان، آنها را ترمیم طلایی کنیم؛ یعنی واقع بینانه ناکامی ها و کمبودها را بپذیریم و به مسیرهای جبرانش بیندیشیم و بحث و گفتگو راه بیندازیم. این یکی از کمک هایی ست که رسانه ها می توانند بکنند.
📍نظریه "ساخت و گسترش هیجانات مثبت" این نکته را مطرح می کند که هرقدر فضای ذهنی با آرامش پُر باشد، امکان رسیدن فرد و جامعه را به شکوفایی، افزایش می دهد. برعکسْ اگر غلبه طولانی مدت با هیجاناتِ ناخوشایند باشد، ما را بر خبر ناگوار و لکه سیاهی که می بینیم، متمرکز می کند.
📍اما اگر کنار لکه های سیاه، فرصت ها، امکان ها و عوامل زمینه سازِ لکه ها را هم ببینیم. و نظریه مذکور بیان می کند کسی که این دید را دارد، احتمالا با گروه های اجتماعیِ دیگر در ارتباط است.
📍اما چه چیزهایی تاب آوری نیست؟
۱. بی تفاوتیِ نگرشی درباره ناراستی و ظلم؛
۲. انفعال در عملکرد؛
۳. سفیدنمایی؛
۴. واسپاری مسئولیت.
📍یکی دیگر از مسئوليت های رسانه در فضای امروز، در پیوند با #نوجوانان است که یکسره در معرض اخبار بد هستند. برای آنان چه باید کرد؟ منابعی که نوجوان از آنها اخبار می گیرد، مبتنی ست بر رسانه های عمومی یا رسانه های نابهنجاری که خودِ او تعیین کرده؟
برای این گروهی که جذابیت بسیار مهم است، چه کاری باید انجام دهیم تا سواد رسانه ای و تاب آوری شان بالا برود؟
@rahmaninstitute
هم اکنون چهارمین و واپسین نشست "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" با درسگفتار #هادی_خانیکی و موضوع 'رسانه و جامعه بحرانی' آغاز شد.
@RahmanInstitute
@RahmanInstitute
مؤسسه رحمان
هم اکنون چهارمین و واپسین نشست "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" با درسگفتار #هادی_خانیکی و موضوع 'رسانه و جامعه بحرانی' آغاز شد. @RahmanInstitute
🔸بخشی از صحبت های #هادی_خانیکی در "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی":
📍الان ظرفی که در گفت وگوی میان ما رسانه ای ها و مخاطبان مان هست، ۴ ویژگی دارد:
▫️۱. هراسناک از آینده است.
▫️۲. ناراضی ست و گستره نارضایتی اش زیاد و اندازه اش عمیق شده. از هر چیزی تفسیر منفی می شود و هر رخداد تلخ کوچک، به بالاترین سطوح مدیریتی ارجاع داده می شود.
▫️۳. همبستگی های اجتماعی کاهش یافته است.
▫️۴. یک نیروی سرخوردگی و ناامیدی و خشم، امید اجتماعی را نشانه گرفته است.
📍در فضای ناامیدی، سایه های واقعیتْ درازتر دیده می شود. در این فضا "یکی" از کارهایی که رسانه می تواند انجام دهد، تولید حیات و تداوم جامعه است. اینکه جامعه ما چندان تصویری از امید نشان نمی دهد، عمدتا تحت تاثیر عواملی مانند بازنمایی و نگاه به سطح است. و دلیل بر این نیست که امید وجود ندارد؛ وجود دارد و ناظر به کشف و خلق فرصت های بالقوه است.
📍امید مبتنی بر شکل گیریِ نوعی کنشگری و مشارکت است که می توانند معنا بیافرینند.
📍خودِ بحران، یعنی زندگی کردن در "فرصت های پرخطر"؛ یعنی هم #خطر هست و هم #فرصت. افرادْ هم در شرایط غیرمنتظره و تهدیدزا هستند، هم برای واکنش نشان دادن، محدودیت زمانی دارند.
📍از پرداختن به خودِ حادثه، چندان امیدی بیرون نمی آید. چون در این سطح، هرآنچه که هست را بازتاب می دهیم، سراغ حادثه دیدگان و مسئولان می رویم و این، تلخ و طبیعی جلوه می کند. سرانجام هم هیچ اقدامی نمی شود انجام داد و همین جا تمام می شود. پس لازم است "نوع پرداخت" را متفاوت بکنیم؛ از سطوح و زوایای گوناگون بنگریم.
📍اما دو سطحِ دیگر، چیست اند؟
▫️۱. کشف فرصت ها؛ یعنی ببینیم ریشه های درد چیست؟ چگونه می توان از تکرارش جلوگیری کرد و به کمک چه کسانی؟ در اینجاست که کمپین ها، روابط عمومی ها و شیوه های گوناگون روزنامه نگاری مهم می شود.
▫️۲. خلق فرصت ها و زایندگی؛ پای #ارتباطات_کنشگر اینجا به میان می آید. روزنامه نگار، صرفا راوی نیست و خودش دست به اقدام می زند.
📍امید، با #کنش خلق می شود. برای همین از #اقدامات_کوچک گفتیم؛ چون اینجاهاست که تلاش ها به ثمر می نشیند. مثلا در مبارزه با فساد، اگر سراغ ساختارهای کلان بریم، هیچ کار نمی شود کرد. باید سراغ نمونه های کوچکِ ملموس برویم و در آنجا تغییر ایجاد کنیم.
📍روزنامه نگاریِ #مشارکتی، با روزنامه نگاری #کنشگرانه متفاوت است. روزنامه نگار در دومی خودش عامل است. اما در اولی، بخشی از فرآیند است که متناسب با ماموریت ها و توانایی هایش، به شیوه های مختلفی وارد فرآیند حل مسئله می شود.
@rahmaninstitute
📍الان ظرفی که در گفت وگوی میان ما رسانه ای ها و مخاطبان مان هست، ۴ ویژگی دارد:
▫️۱. هراسناک از آینده است.
▫️۲. ناراضی ست و گستره نارضایتی اش زیاد و اندازه اش عمیق شده. از هر چیزی تفسیر منفی می شود و هر رخداد تلخ کوچک، به بالاترین سطوح مدیریتی ارجاع داده می شود.
▫️۳. همبستگی های اجتماعی کاهش یافته است.
▫️۴. یک نیروی سرخوردگی و ناامیدی و خشم، امید اجتماعی را نشانه گرفته است.
📍در فضای ناامیدی، سایه های واقعیتْ درازتر دیده می شود. در این فضا "یکی" از کارهایی که رسانه می تواند انجام دهد، تولید حیات و تداوم جامعه است. اینکه جامعه ما چندان تصویری از امید نشان نمی دهد، عمدتا تحت تاثیر عواملی مانند بازنمایی و نگاه به سطح است. و دلیل بر این نیست که امید وجود ندارد؛ وجود دارد و ناظر به کشف و خلق فرصت های بالقوه است.
📍امید مبتنی بر شکل گیریِ نوعی کنشگری و مشارکت است که می توانند معنا بیافرینند.
📍خودِ بحران، یعنی زندگی کردن در "فرصت های پرخطر"؛ یعنی هم #خطر هست و هم #فرصت. افرادْ هم در شرایط غیرمنتظره و تهدیدزا هستند، هم برای واکنش نشان دادن، محدودیت زمانی دارند.
📍از پرداختن به خودِ حادثه، چندان امیدی بیرون نمی آید. چون در این سطح، هرآنچه که هست را بازتاب می دهیم، سراغ حادثه دیدگان و مسئولان می رویم و این، تلخ و طبیعی جلوه می کند. سرانجام هم هیچ اقدامی نمی شود انجام داد و همین جا تمام می شود. پس لازم است "نوع پرداخت" را متفاوت بکنیم؛ از سطوح و زوایای گوناگون بنگریم.
📍اما دو سطحِ دیگر، چیست اند؟
▫️۱. کشف فرصت ها؛ یعنی ببینیم ریشه های درد چیست؟ چگونه می توان از تکرارش جلوگیری کرد و به کمک چه کسانی؟ در اینجاست که کمپین ها، روابط عمومی ها و شیوه های گوناگون روزنامه نگاری مهم می شود.
▫️۲. خلق فرصت ها و زایندگی؛ پای #ارتباطات_کنشگر اینجا به میان می آید. روزنامه نگار، صرفا راوی نیست و خودش دست به اقدام می زند.
📍امید، با #کنش خلق می شود. برای همین از #اقدامات_کوچک گفتیم؛ چون اینجاهاست که تلاش ها به ثمر می نشیند. مثلا در مبارزه با فساد، اگر سراغ ساختارهای کلان بریم، هیچ کار نمی شود کرد. باید سراغ نمونه های کوچکِ ملموس برویم و در آنجا تغییر ایجاد کنیم.
📍روزنامه نگاریِ #مشارکتی، با روزنامه نگاری #کنشگرانه متفاوت است. روزنامه نگار در دومی خودش عامل است. اما در اولی، بخشی از فرآیند است که متناسب با ماموریت ها و توانایی هایش، به شیوه های مختلفی وارد فرآیند حل مسئله می شود.
@rahmaninstitute
Audio
🔸فایل صوتی چهارمین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب‌آوری اجتماعی"
🌱عنوان: رسانه و جامعه بحرانی
🌱ارائه‌دهنده: #هادی_خانیکی
🌱زمان : ۱۲ دی ۱۳۹۷
🌱مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
🌱برگزارکنندگان: "موسسه رحمان" و "انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات"
📍این برنامه در ادامه همایش #امید_اجتماعی (برگزارشده در اسفندماه ۱۳۹۶ توسط موسسه رحمان) تدارک دیده شد.
@RahmanInstitute
🌱عنوان: رسانه و جامعه بحرانی
🌱ارائه‌دهنده: #هادی_خانیکی
🌱زمان : ۱۲ دی ۱۳۹۷
🌱مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
🌱برگزارکنندگان: "موسسه رحمان" و "انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات"
📍این برنامه در ادامه همایش #امید_اجتماعی (برگزارشده در اسفندماه ۱۳۹۶ توسط موسسه رحمان) تدارک دیده شد.
@RahmanInstitute
🔸در نشست بهمن ماه موسسه رحمان، با موضوع "معلم دیروز، معلم امروز" منتظر دیدار شما هستیم.
دوشنبه ۱ بهمن
ساعت ۱۷
📍لطفا این دعوت نامه را برای دوستانِ علاقه مند خود بفرستید.
@RahmanInstitute
دوشنبه ۱ بهمن
ساعت ۱۷
📍لطفا این دعوت نامه را برای دوستانِ علاقه مند خود بفرستید.
@RahmanInstitute
مؤسسه رحمان
🔸در نشست بهمن ماه موسسه رحمان، با موضوع "معلم دیروز، معلم امروز" منتظر دیدار شما هستیم. دوشنبه ۱ بهمن ساعت ۱۷ 📍لطفا این دعوت نامه را برای دوستانِ علاقه مند خود بفرستید. @RahmanInstitute
موسسه رحمان برگزار می‌کند:
مجموعه نشست‌های "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران"
نشست سوم: معلم دیروز، معلم امروز
با حضور آقایان مقصود فراستخواه و رحمت‌الله خسروی
کارشناس: سمیه فریدونی
دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۷
ساعت ۱۷
@RahmanInstitute
مجموعه نشست‌های "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران"
نشست سوم: معلم دیروز، معلم امروز
با حضور آقایان مقصود فراستخواه و رحمت‌الله خسروی
کارشناس: سمیه فریدونی
دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۷
ساعت ۱۷
@RahmanInstitute
👍1
🔶۳۰ دی دومین سالگرد #فاجعه_پلاسکو است. به همین مناسبت، در ۳ بخش، مروری خواهیم داشت بر بخش‌هایی از نشست "شهر، بحران، آینده" که شهریورماه پارسال موسسه رحمان با همکاری انجمن جامعه‌شناسی برگزار کرد.
🔹بخش نخست؛ #فاطمه_صالح (معاون پیشگیری و کاهش خطرپذیری سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران):
📍چند نفر از شما به این فکر کرده‌اید که اگر اتفاقی رخ دهد، راه خروج کجاست و چگونه باید از خانه یا محل کارتان بیرون بروید؟ توجه کرده‌اید وسایل خانه در مکان درستی قرار داشته باشند؟ اتاق خواب بچه‌ها کجاست؟ در ۷۲ ساعت طلاییِ پس از حادثه، هیچ‌کس به داد کسی نمی‌تواند برسد و اگر ندانیم چه کارهایی باید بکنیم، رفتارهای تک تک ما منجر به افزایش خطرات بحران می‌شود.
📍مبارزه با بحران ۴ فاز دارد: #مقابله، #پیشگیری، #آمادگی و #بازسازی؛ یک چرخه که همه اجزایش باهم ارتباط دارند. اگر ما در فاز پیشگیری و شناسایی خطر آمادگی لازم نداشته باشیم، در فاز مقابله و آمادگی هم نمی‌توانیم عملکرد مناسبی نشان دهیم.
📍پس از واقعه پلاسکو انتظار می‌رفت که مردم #مطالبه_گر شوند تا بیشتر بدانند. معمولا همکاران ما به پاساژها و ساختمان‌ها می‌روند تا افراد را آموزش دهند، مالکین و صاحبان کار، نگران‌اند ما هزینه‌ای روی دست‌شان بگذاریم؛ درحالی که اگر این هزینه را امروز بدهند، یک‌هزارم هزینه‌ای است که بعدا پرداخت خواهند کرد. در همین پلاسکو هم ما دوره آموزشی برگزار کرده بودیم. بالای دو هزار کسبه آنجا بودند، اما فقط ۱۷ نفر شرکت کردند. به مسئول پاساژ التماس کردم که "آقا! فقط نیم ساعت وقت بگذارید درباره ایمنی ساختمان آموزش ببینید." گفت: "خانم! این چه حرفیه؟ من مغازه را ببندم، از کجا بخورم؟" چنین پاسخی را زیاد می‌شنویم. این رویکرد را باید اصلاح کرد. دست‌اندرکاران علوم اجتماعی می‌توانند در این زمینه به ما کمک کنند.
▫️ادامه دارد...
https://goo.gl/bQqaww
@RahmanInstitute
🔹بخش نخست؛ #فاطمه_صالح (معاون پیشگیری و کاهش خطرپذیری سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران):
📍چند نفر از شما به این فکر کرده‌اید که اگر اتفاقی رخ دهد، راه خروج کجاست و چگونه باید از خانه یا محل کارتان بیرون بروید؟ توجه کرده‌اید وسایل خانه در مکان درستی قرار داشته باشند؟ اتاق خواب بچه‌ها کجاست؟ در ۷۲ ساعت طلاییِ پس از حادثه، هیچ‌کس به داد کسی نمی‌تواند برسد و اگر ندانیم چه کارهایی باید بکنیم، رفتارهای تک تک ما منجر به افزایش خطرات بحران می‌شود.
📍مبارزه با بحران ۴ فاز دارد: #مقابله، #پیشگیری، #آمادگی و #بازسازی؛ یک چرخه که همه اجزایش باهم ارتباط دارند. اگر ما در فاز پیشگیری و شناسایی خطر آمادگی لازم نداشته باشیم، در فاز مقابله و آمادگی هم نمی‌توانیم عملکرد مناسبی نشان دهیم.
📍پس از واقعه پلاسکو انتظار می‌رفت که مردم #مطالبه_گر شوند تا بیشتر بدانند. معمولا همکاران ما به پاساژها و ساختمان‌ها می‌روند تا افراد را آموزش دهند، مالکین و صاحبان کار، نگران‌اند ما هزینه‌ای روی دست‌شان بگذاریم؛ درحالی که اگر این هزینه را امروز بدهند، یک‌هزارم هزینه‌ای است که بعدا پرداخت خواهند کرد. در همین پلاسکو هم ما دوره آموزشی برگزار کرده بودیم. بالای دو هزار کسبه آنجا بودند، اما فقط ۱۷ نفر شرکت کردند. به مسئول پاساژ التماس کردم که "آقا! فقط نیم ساعت وقت بگذارید درباره ایمنی ساختمان آموزش ببینید." گفت: "خانم! این چه حرفیه؟ من مغازه را ببندم، از کجا بخورم؟" چنین پاسخی را زیاد می‌شنویم. این رویکرد را باید اصلاح کرد. دست‌اندرکاران علوم اجتماعی می‌توانند در این زمینه به ما کمک کنند.
▫️ادامه دارد...
https://goo.gl/bQqaww
@RahmanInstitute
🔹بخش دوم؛ #علی_دینی_ترکمانی (عضو هیئت علمی موسسه مطالعات و پژوهش‌های بازرگانی):
📍نظام تصمیم‌گیری ما دچار #تودرتوی_نهادی شده است؛ یعنی دستگاه در دستگاه، دولت در دولت، قانون در قانون، نهاد در نهاد. هر نهادی می‌گوید من مقصر نیستم. پس چه کسی مقصر است؟ به‌نوعی همه‌شان درست می‌گویند. چرا که در این سیستم تودرتو، تقسیم کار و وظایف چندان روشن نیست و این باعث می‌شود پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری دستگاه‌ها بسیار پایین باشد.
📍ناکارایی‌های سازمانی در نظام اداری ما وجود دارد و خودش را آنجایی نشان می‌دهد که حتی آتش‌نشان‌ها هم که متخصص‌اند، در حادثه پلاسکو تلفات شدید می‌دهند. صحبتِ من و شما نیست که نمی‌دانیم چه کار باید بکنیم. یا به‌طور مثال، رسانه‌ای مثل صدا و سیما که کارکرد آموزشی دارد و در این زمینه باید دغدغه ایجاد کند، خودش دچار مشکل و اصلا بخشی از آسیب است.
📍قطعا جامعه مدنی و افراد نقش مهمی دارند، اما وقتی زیرساخت‌های اولیه نظام اقتصادی ما از بیخ و بن مشکل دارد، دیگر انتظار زیادی از افراد نمی‌توان داشت. فرض کنید من آموزش دیده‌ام در برابر یک زلزله ۷ ریشتری باید چه کار کنم. مواردی هست که الزاما دستِ منِ شهروند نیست؛ مانند مقاومت خانه‌ها در برابر زلزله، تراکم بالای جمعیت و ساختمان در شهری مثل تهران، تعداد زیاد موش‌ها و خطر طاعون و وبا و... . مسئله این است که به دلیل زیرساخت‌های اولیه بسیار ضعیف، شدت حادثه می‌تواند آنقدر بالا باشد که عملا قدرت واکنش را از من بگیرد.
📍اگر نظام حکمرانی #دموکراتیزه نشود، با شکل‌گیری و موفقیت NGOها به‌عنوان مسئله امنیتی برخورد می‌شود. جامعه‌ای که NGOهای قوی دارد، یعنی قدرت دارد؛ یعنی مردم نقش جدی در نظام تصمیم‌گیری دارند. قدرت باید اجازه دهد که نقدش کنند. ما ناگزیریم به #اصلاحات_نهادی تن بدهیم.
▫️ادامه دارد...
https://goo.gl/wixnQv
@RahmanInstitute
📍نظام تصمیم‌گیری ما دچار #تودرتوی_نهادی شده است؛ یعنی دستگاه در دستگاه، دولت در دولت، قانون در قانون، نهاد در نهاد. هر نهادی می‌گوید من مقصر نیستم. پس چه کسی مقصر است؟ به‌نوعی همه‌شان درست می‌گویند. چرا که در این سیستم تودرتو، تقسیم کار و وظایف چندان روشن نیست و این باعث می‌شود پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری دستگاه‌ها بسیار پایین باشد.
📍ناکارایی‌های سازمانی در نظام اداری ما وجود دارد و خودش را آنجایی نشان می‌دهد که حتی آتش‌نشان‌ها هم که متخصص‌اند، در حادثه پلاسکو تلفات شدید می‌دهند. صحبتِ من و شما نیست که نمی‌دانیم چه کار باید بکنیم. یا به‌طور مثال، رسانه‌ای مثل صدا و سیما که کارکرد آموزشی دارد و در این زمینه باید دغدغه ایجاد کند، خودش دچار مشکل و اصلا بخشی از آسیب است.
📍قطعا جامعه مدنی و افراد نقش مهمی دارند، اما وقتی زیرساخت‌های اولیه نظام اقتصادی ما از بیخ و بن مشکل دارد، دیگر انتظار زیادی از افراد نمی‌توان داشت. فرض کنید من آموزش دیده‌ام در برابر یک زلزله ۷ ریشتری باید چه کار کنم. مواردی هست که الزاما دستِ منِ شهروند نیست؛ مانند مقاومت خانه‌ها در برابر زلزله، تراکم بالای جمعیت و ساختمان در شهری مثل تهران، تعداد زیاد موش‌ها و خطر طاعون و وبا و... . مسئله این است که به دلیل زیرساخت‌های اولیه بسیار ضعیف، شدت حادثه می‌تواند آنقدر بالا باشد که عملا قدرت واکنش را از من بگیرد.
📍اگر نظام حکمرانی #دموکراتیزه نشود، با شکل‌گیری و موفقیت NGOها به‌عنوان مسئله امنیتی برخورد می‌شود. جامعه‌ای که NGOهای قوی دارد، یعنی قدرت دارد؛ یعنی مردم نقش جدی در نظام تصمیم‌گیری دارند. قدرت باید اجازه دهد که نقدش کنند. ما ناگزیریم به #اصلاحات_نهادی تن بدهیم.
▫️ادامه دارد...
https://goo.gl/wixnQv
@RahmanInstitute