گاهی استفاده از شعر و قول بزرگان در صحبت‌های روزمره، شیرینی و لذت و مقبولیت بیشتری در پی دارد؛ گاه باعث می‌شود یک حال خوب هم به مخاطب تقدیم کنیم.
فسا که بودیم خیاط محلۀ ما آقای اللهیاری بود. ایشان شعر هم می‌گوید و «اشک فسایی» تخلص می‌کند.
روزی شلوار نویی که خریده بودم را خدمت ایشان بردم و گفتم: زحمت بکشید اینو برام اندازه کنید.
اندازه‌ها را گرفت و گفت: عصر آماده میشه
عصر رفتم که تحویل بگیرم. گفت بپوش ببین چطور شده.
پوشیدم؛ نگاهی انداخت و با دقت ورانداز نمود و سپس گفت: به نظر میاد کمی کوتاه شده.
گفتم:
هر چه هست از قامتِ ناسازِ بی‌اندام ماست
ور نه تشریفِ تو بر بالایِ کس کوتاه نیست
حال خوشی بهش دست داد و گفت تاکنون کسی با حافظ در بارۀ کار من نظر نداده بود. بردار و ببر؛ دستمزد هم نمی‌خواد.
گفتم نه آقا مفتی که نمیشه.
و با اصرار هزینه کار را پرداختم.

موردی دیگر امروز صبح رفتم شکر بگیرم. مغازه‌دار شکر را که داد؛ گفت برو بخور دعا کن.
گفتم حافظ قبلا دعایتان کرده است: «شِکر فُروش که عُمرَش دراز باد»
گفت واقعا حافظ این طور گفته؟
گفتم بله؛ تازه گفته یه شکلات مفتی هم به من بده!
شِکر فُروش که عُمرَش دراز باد چرا
تَفَقُّدی نَکُنَد طوطیِ شِکرخا را؟

موارد بسیار است که این دو مورد را نقدا عرض کردم.
🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

چند روز است از قند و شکر سعدی دور شدیم. احتمالا قند خون همه افت کرده.
به زودی از سعدی ❤️

خداوندگار سخن، #سعدی غزلی دارد (غزل شمارۀ 44) با این مطلع:
بوی گل و بانگ مرغ برخاست
هنگام نشاط و روز صحرا‌ست

نگاهی بیاندازیم به چند بیت این غزل
بیت 4
گویند نظر به روی خوبان
نهی‌ست نه این نظر که ما راست
سعدی در این بیت خود را از سرزنش ملامت‌گران دور می‌سازد و می‌گوید «نظربازی» ما از آن نوع نیست که نهی شده است. در بیت بعد، سخن را کامل می‌کند که لطافت تو به حدی است که در آبِ وجود تو به سِرّ صُنع (آفرینش) نظر داریم. در بیت ششم مقصود را کامل می‌کند با بیرون آوردن چشم چپ، تا فقط با چشم راست ببیند یا اینکه فقط راستی را ببیند.
در جایی دیگر می‌فرماید:
تنگ‌چشمان نظر به میوه کنند
ما تماشاکنان بستانیم
تو به سیمای شخص می‌نگری
ما در آثار صُنع حیرانیم

بیت 6
چشم چپ خویشتن برآرم
تا چشم نبیندت به جز راست
دو کلمۀ چپ و راست ایهام دارند. فکر کنم این قدر روشن باشد که نیازی به شرح نداشته باشد و فقط از جهت زیبایی‌اش آوردم.

بیت 7
هر آدمیی که مِهر مِهرت
در وی نگرفت سنگ خارا‌ست
فقط سعدی است که کلمات، چون موم در دستش نرم هستند و به هر شکل بخواهد به آنها نقش می‌دهد.
در اینجا دو کلمۀ «مِهر» با هم جناس تام دارند یعنی با وجودی که عینا مثل هم نوشته می‌شوند اما دو معنای متفاوت دارند. معمولا جناس در طول یک بیت استفاده می‌شود و معنای هر کدام ثابت است؛ یعنی نمی‌شود جا به جا معنا کرد. اما برای سعدی هیچ مشکلی ندارد که به راحتی آن دو کلمه را در کنار هم استفاده کند و بشود معانی را هم جا به جا کرد.
مِهر اول به معنی خورشید و مِهر دوم به معنی مهربانی و محبت است. اما هیچ ایرادی ندارد که جای معانی را عوض کنیم؛ باز هم همان معنا را دارد. محبتِ خورشید تو یا خورشید محبت تو
ممکن است مهر دوم به معنای نام ماه هفتم سال هم در نظر گرفته شود یا ممکن است به شکل مُهر هم خوانده شود. هرچند این دو خوانش، می‌تواند دارای معنا باشد اما معنایی بسیار دور از ذهن.

روزی تر و خشک من بسوزد
آتش که به زیر دیگ سودا‌ست

نالیدن بی‌حساب سعدی
گویند خلاف رای دانا‌ست

از ورطهٔ ما خبر ندارد
آسوده که بر کنار دریا‌ست

کل غزل را در گنجور بخوانید.
https://ganjoor.net/saadi/divan/ghazals/sh44
🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

توضیح ارزشمند استاد ارجمندم استاد بردبار در بارۀ بیت هفتم:
«در بیت 7 با توجه با سنگ خارا در مصرع دوم، مُهر به ضمه مناسب‌تر است تا بین دو «مهر» جناس ناقص حرکتی ایجاد شود؛ چون روی هر سنگی می‌شود مهر ساخت به جز بر روی سنگ خارا.»

از استاد بردبار عزیز سپاسگزارم که دورادور مواظب این بندۀ ادبیات‌ناشناس هستند و راهنمایی می‌فرمایند.❤️
سخن سعدی است و از هر در که وارد شوی؛ گلستانی پر نقش، رخ می‌نماید.
تو از هر در که بازآیی، بدین خوبی و زیبایی
دری باشد که از رحمت، به روی خلق بگشایی
به زیورها بیآرایند وقتی خوب‌رویان را
تو سیمین‌تن چنان خوبی، که زیورها بیآرایی
قیامت می‌کنی سعدی! بدین شیرین سخن گفتن
مسلم نیست طوطی را، در ایامت شکرخایی

حکایت آقا ابرام و گروهبان ژاندارمری
نمی‌دانم چرا بعضی وقت‌ها یک چیزی به ذهن آدم می‌آید! شاید علتش رخدادهای روز باشد؛ شاید هم الکی و بدون دلیل.
چنان روی مغز و نگاهت می‌نشیند که تمام ذهنت را درگیر می‌کند. طوری که به قول مولانا:
اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم
اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم
در هر حال ناچارم حکایت آقا ابرام (نام مستعار) را برایتان نقل کنم. شما بگردید مصداقش را بیابید و خودتان را تشویق کنید و بگویید بنامیزد بنامیزد.
مغازۀ یکی از اقوام ما سمت شمال خیابان شنی بود که از وسط روستایمان، شِشده عبور می‌کرد. آن طرف دقیقا روبروی این مغازه، یک دکان پینه‌دوزی بود. اگر کسی این طرف حرف میزد طرف دیگر صدایش را می‌شنید.
با پسر صاحب مغازه که خیلی هم شوخ و طناز بود؛ داخل معازه نشسته بودیم. آن طرف هم پینه‌دوز مشغول کارش بود و آقا ابرام هم کنارش نشسته بود و بلند بلند از گذشته‌های پر افتخارش برای پینه‌دوز می‌گفت. ما هم کم کم گوشمان را اجاره‌ دادیم به نَقل‌های آقا ابرام.
(پیشاپیش عرض کنم که نقطه‌چین‌ها حرف بد است و خودتان جایگزین بفرمایید.)
از زرنگی‌هایش در دوران قدیم نقل می‌کرد و ستمی که ژاندارم‌ها روا می‌داشتند. می‌گفت یک گروهبانی بود .... برای همه پرونده و گزک درست می‌کرد. برای من هم یک پرونده درست کرد؛ سه چهار ماه منو زندان انداخت ولی هیچ غلطی نتونست بکنه، هیچ ..... نتونست بخوره.
این اقوام ما آهی از ته دل کشید؛ سرش را با تأسف و تعجب تکان داد. دست کرد سنگ وزنۀ دو کیلویی را برداشت و گفت: لا اله الا الله! بلند بشم برم تمام ناخن‌های دست و پاش را بکوبم لِه کنم. خو مردک! سه چهار ماه زندانی‌ات کرد؛ دیگه چه کار می‌خواستی بکنه که ... خورده باشه؟

بله گاهی این طور می‌شه دیگه.
شاید هم روزی موقعیتی پیش بیاید که متناسب با آن، حکایت تلویزیون خریدن آقا ابرام را هم برایتان نقل کنم. جالب این که رفته بود از برادرزن همین اقوام ما تلویزیون بخره.

🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

اولِ ماهِ مهر. امروز زادروزِ آواز است.
زایشِ مهر در مهر
زادروز خداوندگار آواز که اگر او نبود من هم مانند بسیاری دیگر نه سعدی را می‌شناختم نه حافظ و مولانا و ....
من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود؟
سر نه چیزی‌ست که شایستهٔ پای تو بود

بدون اغراق می‌گویم هر آن‌چه از ادبیات و ذوقِ آن، بهره‌ام شده است؛ فقط و فقط حاصل گوش دادن به آواز شجریان است.
آواز او مرا می‌بَرد و می‌بَرد در آن وادی که نمی‌دانم اسمش چیست. در آن وادی است که معنای شعر و غزل برایم گشوده می‌شود.
زیباست که ادبیات نخوانده باشی و با آواز، غرق گلستان زیبای ادبیات پارسی شده باشی.
من مدیون تو هستم؛ ای کسی که بعد از سعدی تمام وجودم غرق در دریای زیبایی‌های آواز توست.

افتخارم به دو چیز است:
هم‌زبانِ سعدی، هم‌زمانِ شجریان.
بگذار ملامت‌گویانِ بی‎حاصل، سرزنش کنند؛ چون جمال یوسفِ آوازت را ندیده‌اند و نشنیده‌اند:
ملامت‌گویِ بی‌حاصل، ترنج از دست نشناسد
در آن معرض که چون یوسف، جمال از پرده بنمایی

زادروز مردی که فرسنگ‌ها مرز آواز را جابه جا کرد؛ به دنبال سلیقۀ موسیقیایی مردمِ زمانه نرفت؛ رفت بر بالای قله‌ای ایستاد و خواند و خواند تا مخاطبینش زحمت بکشند و خودشان را بالا بیاورند.
همین است که امروز کسانی که آواز گوش می‌کنند؛ هیچ آوازی سیرابشان نمی‌کند.
مقصر کسی نیست جز محمدرضا شجریان.
🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

اگر مهری رخشد تو آن مهری
اگر ماهی تابد تو آن ماهی

به قسمت بعدی داستان ضحاک رسیدیم. قبل از آن نکته‌ای در باره #شاهنانه

🔷 آیا با شاهنامه آشنایید؟
کتابِ کتاب‌ها، کتابِ زندگی و مرگ. شاهنامه تنها سرگذشتِ ایران و حماسۀ دورۀ معیّنی را بازگو نمی‌کند:

جوهرِ هستی را می‌سُراید، از این‌رو هر زمان و هر سرزمین می‌تواند خود را در آن بازیابد.
برای شاهنامه ارزش‌های گوناگون برشمرده شده است:
زنده کنندۀ عجم، زنده کنندۀ زبانِ فارسی، کارنامه‌ی ایران...
ولی برترین ارزشِ آن، آن است که در زندگیِ انسانی «معنی» می‌نهد. حتّی دشمن‌ها در آن سترگَند؛ چه، کمانِ هستیِ خود را به نهایت می‌کشند. بیانش صخره‌وار است، به بزرگیِ طبیعت. وقتی آن را می‌خوانیم یا می‌شنویم، سرِ خود را بالا نگاه می‌داریم، برای آن که باید اوج را ببینیم.

اگر بپرسیم «کتابِ ایران» کدام است؟
باید تنها اسم شاهنامه را ببریم، یعنی: کتابِ کتاب‌ها.
از کتاب «سرو سایه فکن» نوشته استاد محمدعلی اسلامی ندوشن

🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال  @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

#شاهنامه 12– فریدون در کاخ ضحاک
در 11 بخش‌ پیشین (اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا) از پادشاهی جمشید تا ضحاک و ماران ضحاک گفتم. آبتین پدر فریدون به دست ضحاک کشته شد و فریدون هنگامی که به جوانی رسید به خواست کاوۀ آهنگر و دیگر مردمان، به خوانخواهی پدر و دیگر ستمدیدگان قیام کرد. فریدون به پایتخت ضحاک یعنی بیت المقدس رسید.

هنگامی که به شهر نزدیک شدند فریدون از دور کاخی را در شهر دید.
فروزنده چون مشتری بر سپهر
همه جایْ شادی و آرام و مهر
که ایوانْش برتر ز کیوان نمود
که گفتی ستاره بخواهد بسود
بدانست کان خانهٔ اژدهاست
که جای بزرگی و جای بهاست

فریدون به یارانش گفت: وقتی در خاک تیره، چنین کاخ بلند بالایی ساخته شده باشد ممکن است در پس آن ساختمان، رازی در نهان باشد؛ من از این کاخ بلند و رازناک هراسانم؛ بنابراین در جنگ، درنگ نباید کرد.
این بگفت و به گرزِ گاوسار دست برد و عنان اسب را رها کرد. گویی آتشی بود که ناگهانی در جلو نگهبانان قرار گرفت.
کس از روزبانان به در بر نمانْد
فریدون، جهان‌آفرین را بخوانْد
به اسب اندر آمد به کاخ بزرگ
جهان ناسپرده جوانِ سترگ

فریدون به کاخ اژدها که سر بر آسمان سائیده بود رسید و آن را که نشان طلسم جادو و بنا شده جز به نام یزدان بود؛ ویران نمود.

به دیوان جادوگر رسید و سر همه را به گرز گران کوبید تا به تخت ضحاک رسید. بر تخت ضحاک پا نهاد و تاج شاهی بر سر گذاشت.
زنان سیه‌مویِ زیبا را از شبستان بیرون آورد و دستور داد سر آنها را بشویند و روح و روان آنها را از آلودگی پاک نمایند. چون اینان پروردۀ دست بت‌پرستان بودند؛ راه پاک را به آنان نشان داد.
دختران جمشید (اَرنواز و شهرناز) گریستند و به فریدون گفتند: تو کیستی؟ از کجایی؟ از شاخ کدام درخت هستی که جرأت نمودی به بالین شیر ستمکار بیایی؟ روزگار از ما برگشت که اسیر این جادوگر شدیم و در این مدت ندیده‌ایم که کسی زهره داشته باشد پا به این جا بگذارد!
چنین داد پاسخ فریدون که تخت
نمانَد به کس جاودانه نه بخت
منم پورِ آن نیک‌بخت، آبتین
که بگرفت ضحاک ز ایران زمین
بکشتش به زاریّ و من کینه‌جوی
نهادم سوی تخت ضحاک، روی

ضحاک حتی به چارپای بی زبان، گاو برمایه که من از شیرش تغذیه می‌کردم رحم نکرد. من از ایران به کین‌خواهی آمده‌ام تا با او پیکار کنم.
سرش را بدین گُرزهٔ گاو چهر
بکوبم‌، نه بخشایش آرم نه مهر

چون ارنواز این سخن بشنید راز دل بر فریدون گشود. تو فریدون پادشاهی هستی که فریب و جادوگری را ویران می‌کنی و دنیا را از شر ضحاک جادوگر رها خواهی کرد. ما نیز دو دختر از نژاد پادشاهان ایرانیم که از ترس جان، رام ضحاک شده و همنشین مارانش هستیم.

فریدون چنین پاسخ آورد باز
که گر چرخ دادم دهد از فراز
ببرّم پی اژدها را ز خاک
بشویم جهان را ز ناپاک، پاک
بباید شما را کنون گفت راست
که آن بی‌بها اژدهافش کجاست

دو دختر جمشید به امید اینکه ضحاک به دست فریدون نابود شود؛ راز او را برملا کردند و گفتند: او به سوی هندوستان رفته است تا هزاران بیگناه را بکشد. چون از گردش روزگار و سرنوشت خود هراسان است؛ زندگی بر او درد و رنج شده است و بیم دارد که به زودی آن مرد بیاید و تاج و تختش را بر باد دهد.
او معتقد است اگر خون جانوران و انسان‌ها را بریزد و در ظرفی بزرگ جمع کند؛ سپس سر و تن در آن بشوید؛ شاید که پیش بینی ستاره‌شناسان تغییر یابد و از سرنوشت شوم نجات یابد.
به علاوه آن دو مار باعث رنجِ درازی برای او شده‌اند؛ از این کشور به آن کشور می‌رود اما از رنج ماران در آرامش نیست.
اکنون نیز هنگام بازگشت اوست چون نمی‌تواند مدت درازی در جایی بماند.
گشاد آن نگارِ جگر خسته، راز
نهاده بدو گوش، گردن‌فراز

مردی به نام کندرو از توانگران شهر و از یاوران ضحاک بود که گهگاه به دیدن ضحاک می‌آمد و چه بسا طمعی در گرفتن پست و مقامی بالا داشت.
کندرو دوان دوان به کاخ درآمد و دید پادشاهی تاجدار با قدی چون سرو و به آرامشِ خیال، بر جای ضحاک نشسته است. شهرناز و ارنواز (دختران جمشید که اسیر ضحاک بودند) در دو سوی او نشسته‌اند. شهر پر از سپاهیان پادشاه جدید است که کمر به فرمان او بسته‌اند.
نه آسیمه گشت و نه پرسید راز
نیایش‌کنان رفت و بردش نماز
بر او آفرین کرد کای شهریار
همیشه بِزی تا بود روزگار
خجسته نشستِ تو با فَرَّهی
که هستی سزاوار شاهنشهی
جهان هفت کشور تو را بنده باد
سرت برتر از ابر بارنده باد

فریدون او را فرمود که جلو بیاید. کندرو جلو رفت و رازهایی که می‌دانست را بر فریدون آشکار کرد. فریدون از او خواست که آن چه شایسته اوست از شراب و خوراک و رامشگران را آماده سازد و مجلس بزمی برپا نمایند.
کندرو آن چه را خواستۀ فریدون بود آماده نمود.
اما .....

🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

دو سه شب پیش موضوعی بود و قرار بود با یک شخص در مورد حل مشکل کسی صحبت کنم.
جلوی حافظیه قدم می‌زدیم و صحبت‌ها را مرور می‌کردیم. پس زمینۀ ذهنم سراغ یک بیت #حافظ را می‌گرفت تا به آن گفتگو بیافزایم.
ابیات زیادی از ذهن عبور می‌کرد ولی کاملا پسند نبود.
یک لحظه بنر بالای دانشکدۀ ادبیات را دیدم. دانشکده ادبیات کنار حافظیه است.
این بیت روی بنر نوشته بود:
چو غنچه گر چه فروبستگی‌ست کارِ جهان
تو همچو بادِ بهاری گره‌گشا می‌باش

خودش بود؛ دقیقا چیزی که دنبالش بودم. انگار حافظ حیّ و حاضر، از سِرّ درون مطلع بود.
خب الکی نیست که لسان‌الغیب شده است.
این غزل را به طور کامل به شما تقدیم می کنم و در فرصت بعدی در بارۀ دو بیت اول توضیحی عرض خواهم کرد.
بخوانید و لذت ببرید و به‌به بگویید.

به دورِ لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
به بویِ گُل نفسی همدمِ صبا می‌باش

نگویمت که همه ساله مِی پرستی کن
سه ماه مِی خور و نُه ماه پارسا می‌باش

چو پیرِ سالِک عشقت به مِی حواله کند
بنوش و منتظرِ رحمتِ خدا می‌باش

گَرَت هواست که چُون جَم به سِرِّ غیب رسی
بیا و همدمِ جامِ جهان‌نما می‌باش

چو غنچه گر چه فروبستگی‌ست کارِ جهان
تو همچو بادِ بهاری گره‌گشا می‌باش

وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنوی
به هرزه طالبِ سیمرغ و کیمیا می‌باش

مریدِ طاعتِ بیگانگان مشو حافظ
ولی معاشرِ رندانِ پارسا می‌باش
🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

دو بیت از غزل 274 #حافظ
به دورِ لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
به بویِ گُل نفسی همدمِ صبا می‌باش

نگویمت که همه ساله مِی پرستی کن
سه ماه مِی خور و نُه ماه پارسا می‌باش
«دور» در اینجا ایهام دارد و می‌تواند به دو معنا استفاده شود. یکی معنای زمان یعنی روزگار و دوران و یکی نیز به معنای گرداگرد و اطراف است؛ و هر دو هم درست است. در روزگار لاله، می بخور/ در اطراف لاله یعنی در باغ و سبزه می بخور. نیم نگاهی هم به شکل لاله دارد که شباهتی با ظرف شراب دارد و البته سرخی آن.
حافظ در این بیت هم «دور» را به معنی روزگار و دوران استفاده کرده است:
دور مجنون گذشت و نوبت ماست
هر کسی پنج روز نوبت اوست

اما اگر «دور لاله» را به معنی روزگار و دوران گل لاله بگیریم؛ منظور چه زمانی است؟
مشخص است که فصل بهار را در نظر دارد.
بیت اول و دوم همدیگر را توضیح می‌دهند و کامل می‌کنند. هم در بیت اول نکتۀ پیچیده‌ای وجود دارد که «دور لاله» چه زمانی است؟ و هم در بیت دوم پیچیدگی وجود دارد که «سه ماه مِی خور» منظور کدام سه ماه است؟
از ترکیب هر دو بیت موضوع روشن می‌شود که منظور حافظ، فصل بهار است.
دور لاله: فصل بودنِ گل لاله یعنی فصل بهار
سه ماه: سه ماهی که دوران حکومت گل‌هاست یعنی بهار

برخی خواسته‌اند منظور حافظ را که به روشنی دارد زمانی را مشخص می‌کند؛ بر اساس ذهنیات خویش توضیح دهند و گفته‌اند منظور، سه ماه رجب و شعبان و رمضان است! فکر کنم چنین توجیهی فقط زاییدۀ ذهن افرادی است که می‌خواهند همه چیز را به عالم ملکوت وصل نمایند مخصوصا حافظ‌ را!
حافظ مشخصا دارد فصل بهار را معرفی می‌کند و می‌دانیم که ماه‌های عربی ثابت نیستند و هر از گاهی در یک فصل قرار می‌گیرند.
حرفی هم با حافظ‌جان دارم: آخه شمس الدین محمد شیرازی کسی که سه ماه مِی بخوره چطور می‌تونه بقیه ماه‌ها را پارسایی پیشه کند؟ مگر اینکه پارسا هم به نصیحت دیگرت عمل کند: «خون پیاله خور که حلال است خون او» یا به فتوایت عمل کند: «در مذهب ما باده حلال است...»
یک بیت هم از سعدی:
صافی چو بشد به دَورِ سعدی
زین پس من و دُردی خرابات

و این بیت هم از سایه:
به دور ما که همه خون دل به ساغرهاست
ز چشم ساقی غمگین که بوسه خواهد چید
🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

ز بس که شد دلِ حافظ رمیده از همه کس
کنون ز حلقهٔ زلفت به در نمی‌آید
هم اکنون 10 مهر 1404

امروز عصر در حافظیه بودیم.
سلامی کردم و سپس مشغول عکاسی و تفرج شدم. برگشتم بالای سر حافظ تفألی زدم. غزلی که آمد جالب بود؛ گلایه و تذکر:
فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان
لب بگشا که می‌دهد لعل لبت به مرده جان

آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌رود
گو نفسی که روح را می‌کنم از پِیَش روان

ای که طبیبِ خسته‌ای، رویِ زبان من ببین
کـاین دم و دود سینه‌ام، بار دل است بر زبان

گرچه تب استخوان من کرد ز مهرْ گرم و رفت
همچو تبم نمی‌رود آتشِ مهر از استخوان

حال دلم ز خالِ تو هست در آتشش وطن
چشمم از آن دو چشم تو خسته شده‌ست و ناتوان

بازنشانْ حرارتم ز آب دو دیده و ببین
نبض مرا که می‌دهد هیچ ز زندگی نشان

آن که مدام شیشه‌ام از پی عیش داده است
شیشه‌ام از چه می‌برد پیش طبیب هر زمان؟

حافظ از آب زندگی شعر تو داد شربتم
ترکِ طبیب کن بیا نسخهٔ شربتم بخوان

فاتحه را خواندیم و به حیاط غربی رفتیم. دنبال مزار ایرج روانشاد بودیم. بر سنگ قبر ایشان هم همین غزل «فاتحه‌ای چو می‌رسی بر سر خسته‌ای بخوان» نوشته شده بود. گفتم حافظ دست بردار نیست:
آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌رود
گو نفسی که روح را می‌کنم از پِیَش روان

واقعا راست گفته
بر سرِ تربتِ ما چون گذری همّت خواه
که زیارتگَهِ رِندانِ جهان خواهد بود
🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

غزلی که بر سنگ مزار #حافظ نوشته شده است را تقدیم می‌کنم تا در فرصت بعدی یک موسیقی شاهانه بر همین غزل را تقدیم کنم. فقط یکی دو دقیقه از اون موسیقی را فعلا تقدیم می‌کنم
البته بر روی سنگ مزار حافظ یک بیت با تفاوت نوشته شده است. بیت 4 به این شکل آمده است:
بر سرِ تربتِ من بی مِی و مُطرب منشین
تا ز شوقت ز لحد رقص کُنان برخیزم

«بی می و مطرب منشین» هم صحیح است و به نظر بنده صحیح‌تر است؛ با تأکید بیشتر.
اما غزل:
مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم
طایرِ قُدسم و از دامِ جهان برخیزم

به ولای تو که گر بندهٔ خویشم خوانی
از سرِ خواجگیِ کون و مکان برخیزم

یا رب از ابرِ هدایت بِرَسان بارانی
پیشتر زان که چو گَردی ز میان برخیزم

بر سرِ تربتِ من با مِی و مُطرب بنشین
تا به بویت ز لحد رقص کُنان برخیزم

خیز و بالا بنما ای بتِ شیرین حرکات
کز سرِ جان و جهان دست فشان برخیزم

گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کَش
تا سحرگه ز کنارِ تو جوان برخیزم

روز مرگم نفسی مهلتِ دیدار بده
تا چو حافظ ز سرِ جان و جهان برخیزم
🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

اساتید: شهناز، کسایی و جهانگیر ملک
مرتبط با پست:
https://t.me/ShekarestaneParsi/738

فایل کامل با آواز استاد را به زودی تقدیم خواهم کرد.

شیرین‌بضاعت بر مگس چندان که تندی می‌کند
او بادبیزن همچنان در دست و می‌آید مگس
سعدی

دیروز خانم فرخنده (پروانه) گل افشان همسر استاد شجریان و مادر همایون درگذشت😭. درست در روزهایی که به زمان پرواز استاد نزدیک می‌شدیم.
در مورد این خانم همین بس که فرزندان هنرمندی چون همایون و مژگان تربیت کرده است و رنج زندگی با یک هنرمند را به جان خریده است. چون معمولا زندگی با اهل هنر و ذوق (آن هم شجریان)، سختی‌های بسیاری دارد.
این آواز تقدیم به روح آن دو بزرگ. زبان حال شجریان از زبان حافظ

گلهای تازه شماره 100
دستگاه: همایون و آواز شوشتری
اساتید: #شجریان، شهناز، کسایی و جهانگیر ملک
غزل حافظ و نیز دو بیت از خمسۀ نظامی گنجوی
از دو غزل 205 و 336 حافظ استفاده شده است؛ اما چنان به هم پیوند خورده است که کسی به سختی متوجه می‌شود که دو غزل متفاوت است.
من از روزی که از حافظیه برگشتم پایم در این آواز گیر افتاده؛ رفیقان مددی
🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

آواز کردبیات از آلبوم پیام نسیم
تار: استاد پیرنیاکان
آواز: محمدرضا #شجریان
غزل: حافظ
دلبر بِرَفت و دلشدگان را خبر نکرد
یادِ حریفِ شهر و رفیقِ سفر نکرد
گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دلِ سنگش اثر نکرد

گویا سوز این کردِبیات، سوز رفتن صاحب آواز است و درد دوری دلشدگان
🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

اگر به سالی حافظ دری زَنَد، بگشای
که سال‌هاست که مشتاقِ رویِ چون مهِ ماست

20 مهر سالروز بزرگداشت لسان الغیب حافظ شیرازی گرامی باد
🌈🐝🍀🌼🪴🌹🍃🌸🌱🌻☘️🌺🌴🍷🌷🍰🐝🌿

امشب حافظیه 20 مهر 1404