شِکّرستان پارسی

یک خاطرۀ نفس‌گیر از اولین سال معلمی من (1367) که در مدرسۀ راهنمایی روستای قاسم آباد از توابع روستای خودمان –شِشده- اتفاق افتاد.
بچه‌ها را کتک می‌زدم. همین شکلی که در مدرسه یاد گرفته بودیم و بعدها هم در تربیت معلم چنان غول وحشتناکی از دانش‌آموز می‌ساختند که خودمان را آماده کشتن گربه می‌کردیم. البته به تدریج یاد گرفتیم که چنین نیست.
خاطره‌ای که تقدیم می‌کنم مربوط به آن سال است:
مدرسه در انتهای روستا قرار داشت و روبروی درب مدرسه که در ضلع جنوبی قرار داشت؛ تا چشم‌انداز روستای بعدی (کبک‌آباد) زمین‌های سرسبز کشاورزی دیده می‌شد. کلاس‌های مدرسه در یک ردیف در ضلع شمالی مدرسه قرار گرفته بودند. وقتی وارد مدرسه می‌شدی؛ دفتر مدرسه در گوشۀ سمت چپ قرار گرفته بود. یک زمین والیبال هم در حیاط مدرسه بین درب ورودی و کلاس‌ها قرار داشت. داخل مدرسه به موازات دیوار، درخت‌های کاج کاشته شده بود.
بچه‌های روستاهای اطراف قاسم آباد هم به این مدرسه می‌آمدند.
مدیر مدرسه جناب آقای بهزاد عطاءاللهی و دفتردار هم آقای حاج علی اکبر عطاءاللهی بودند. دو مرد نازنین و دوست داشتنی.
یک روز در کلاس سوم راهنمایی مشغول بودم. حیاط مدرسه و اتفاقات آن از دریچۀ کلاس قابل مشاهده بود. یک لحظه دیدم یک مرد عصبانی در حالی که دست پسری را گرفته و او را با خودش می‌کشاند؛ وارد مدرسه شد. یک دستش هم پشت سرش بود و از لای پاهایش ترکه‌ای که تکان می‌خورد را می‌دیدم.
حساس شدم ببینم چه خبر است. آمد تا به وسط زمین والیبال رسید. دادش بلند شد: «ای معلم شیژدی‌یُو (معلم اهل ششده) کیه؟ اومدم زدن یادش بدم!»
جز من هیچ کس اهل ششده نبود. فهمیدم با من کار دارد و آن ترکه هم برای خرد کردن به تن و بدن من است. به سرعت برق صحنه‌های کتک خوردن به دست آن مرد خشمگین در ذهنم عبور کرد. کتک خوردن یک چیز بود و جلو بچه‌ها کتک خوردن چیزی دیگر. آبرویم جلو بچه‌ها می‌رفت و تمام کرک و پرم دود هوا می‌شد.
آقا بهزاد و علی اکبر از دفتر بیرون آمدند تا او را به دفتر ببرند ولی طرف سفت ایستاده بود و هوار می‌کشید: «ای معلم شیژدی‌یُو کجایه؟ اومدم زدن یادش بدم!»
دل به دریا زدم. بهتر است داخل حیاط کتک بخورم تا این که بیاد تو کلاس و بخوابه روی سینه‌ام و حسابی له و لورده‌ام کند. حداقل اونجا مدیر و دفتردار جلویش را می‌گیرند.
از لای میله‌های پنجره دستم را بیرون بردم و حصیر جلوی پنجره را پایین کشیدم که فضای بیرون زیاد پیدا نباشد. به بچه‌ها گفتم مشغول درس باشید تا برگردم. از کلاس بیرون آمدم. آمدم و درست تو سینه‌اش ایستادم تا قدرت مانور و عکس‌العملش کم شود.
صدایم را بلند کردم: چیه داد و هوار راه انداختی؟
نگاهی از سر تحقیر و تعجب به سراپایم کرد و با لحنی تمسخرآمیز گفت: همی معلم شیژدی‌یو که میگن می‌زنه؛ تو هسی؟ کتک می‌زنی؟ امروز اومدم کتک زدن یادت بدم.
آقا بهزاد و علی اکبر سعی می‌کردند جلویش را بگیرند و من هم آماده دفاع بودم.
با یک حرکت سریع، بچه را به وسط میدان انداخت و با ترکه به جانش افتاد. می‌زد و به من نگاه می‌کرد و می‌گفت: «می‌زنی؟ زدن بلدی؟ ای طو بزن که بچه تمام بدنش سیاه و له بشه! شب از درد نتونه لمبه‌هاش روی تشک بذاره.» نفس نفس می‌زد و تکرار می‌کرد: «زدن بلدم! زدن بلدم! بیا زدن یادت بدم.» و بچۀ بینوا را می‌زد.
با بدبختی بچه را از دستش درآوردیم؛ بچه را فرستادیم ته مدرسه دست و صورتش را بشوید. او را هم به دفتر بردیم و آرام کردیم و فرستادیم پی زندگیش؛ در حالی که هنوز تکرار می‌کرد ...
من هم نفس راحتی کشیدم و به کلاس برگشتم. آن روز بخیر گذشت. ولی معلوم نیست همیشه به خوبی تمام شود.
🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

2🤣17❤5😁4😢1🤩1

478 views13:03