❤ آزربایجان ❤
🍃🌺🍃 🍃 بیلین بو دهری دونیادا هره بیر نوع جلال ایستر کیمی طالیبدی عقبایا، کیمی دونیادا مال ایستر کیمی صدق ایله کؤنولدن توتوب حاققین دامیندان کیمی مداحی مؤولادی ،کیمی گؤیچک جمال ایستر کیمی مطلبینه یئتمیش ،ائدیبدیر کامی دل حاصل کیمی حسرت قالیب یارا، فلکدن بیر…
هجران غمی
آلا گوزلوم سندن آیری دوشلی
هجرانین غمیله كئف ائیله میشم
آه ، وای نان گونوم كئچیب دنیادا
درد آلیب غم ساتیب نفع ائیله میشم
سندن آیری شاد اولمورام گولمورم
جانیمدان بئزمیشم اؤله بیلمیرم
نه مدت دیر قوللوغونا گلمیرم
باغیشلا تقصیریم سهو ائیله میشم
حسرت قویما گوزو گوزه آماندی
یاندی باغریم دؤندؤ كؤزه آماندی
كئچن سوزو چكمه اؤزه آماندی
هزیان دانیشمیشام لاف ائیله میشم
(آشیق علسگر)
@TorkAz 💞
آلا گوزلوم سندن آیری دوشلی
هجرانین غمیله كئف ائیله میشم
آه ، وای نان گونوم كئچیب دنیادا
درد آلیب غم ساتیب نفع ائیله میشم
سندن آیری شاد اولمورام گولمورم
جانیمدان بئزمیشم اؤله بیلمیرم
نه مدت دیر قوللوغونا گلمیرم
باغیشلا تقصیریم سهو ائیله میشم
حسرت قویما گوزو گوزه آماندی
یاندی باغریم دؤندؤ كؤزه آماندی
كئچن سوزو چكمه اؤزه آماندی
هزیان دانیشمیشام لاف ائیله میشم
(آشیق علسگر)
@TorkAz 💞
❤ آزربایجان ❤
🇦🇿❤️ 🖥 "Sultan Həsən Bahadur" (Sənədli film) پادشاهی آق قویونلوها سلطان اوزون حسن @TorkAz 📺 Aztv 🥰💪 #Bütöv_Azərbaycan
مصاف اوزون حسن آغ قويونلو با حسنعلي قره قويونلو در مرند
جهانشاه قراقويونلو، پسري به نام حسنعلي داشت كه به امر پدر در زندان تبريز به سر مي برد، در سال 862 هـ .ق زمانيكه جهانشاه در خراسان بود، از زندان رها و بناي عصيان گذاشت. جهانشاه ناچار به تبريز بازگشت، حسنعلي به اوزون حسن آق قويونلو پناه برد و اعزاز و اكرام فوق العاده ديد.
چون فسق و الحادش بروز كرد، اوزون حسن در صدد قتل وي برآمد، حسنعلي به بغداد نزد برادرش گريخت. پس از آن به دستور پدر دوباره گرفتار و 25سال در زندان ماند و اختلالي در مشاعر وي راه يافت.
پس از مرگ جهانشاه از زندان خلاص شده و به ياري جمعي از اوباش به تبريز دست يافته و بجاي پدر نشست. دست به قتل برادر و نامادري خود زده و با تجهيز سپاه صدوهشتادهزارنفري زده و با تحريك ابوسعيد تيموري او را به جنگ با اوزون حسن وادار كرد و خود به خونخواهي پدر به مقابله اوزون حسن شتافت، در حوالي مرند با سپاه آق قويونلو روبرو شد. عده كثيري از امراء و سپاهيانش به اردوي اوزون حسن فرار كردند.
به ناچار موضع گرفته در دور خود خندقي احداث كرد، ولي كاري از پيش نبرده ، به همدان فرار كرد و در نهايت گرفتار و در سال 873 هـ كشته شد و دولت قراقويونلو با قتل وي منقرض گشت .
جهانشاه قراقويونلو، پسري به نام حسنعلي داشت كه به امر پدر در زندان تبريز به سر مي برد، در سال 862 هـ .ق زمانيكه جهانشاه در خراسان بود، از زندان رها و بناي عصيان گذاشت. جهانشاه ناچار به تبريز بازگشت، حسنعلي به اوزون حسن آق قويونلو پناه برد و اعزاز و اكرام فوق العاده ديد.
چون فسق و الحادش بروز كرد، اوزون حسن در صدد قتل وي برآمد، حسنعلي به بغداد نزد برادرش گريخت. پس از آن به دستور پدر دوباره گرفتار و 25سال در زندان ماند و اختلالي در مشاعر وي راه يافت.
پس از مرگ جهانشاه از زندان خلاص شده و به ياري جمعي از اوباش به تبريز دست يافته و بجاي پدر نشست. دست به قتل برادر و نامادري خود زده و با تجهيز سپاه صدوهشتادهزارنفري زده و با تحريك ابوسعيد تيموري او را به جنگ با اوزون حسن وادار كرد و خود به خونخواهي پدر به مقابله اوزون حسن شتافت، در حوالي مرند با سپاه آق قويونلو روبرو شد. عده كثيري از امراء و سپاهيانش به اردوي اوزون حسن فرار كردند.
به ناچار موضع گرفته در دور خود خندقي احداث كرد، ولي كاري از پيش نبرده ، به همدان فرار كرد و در نهايت گرفتار و در سال 873 هـ كشته شد و دولت قراقويونلو با قتل وي منقرض گشت .
❤3
من صندوقدار یک فروشگاه مواد غذایی هستم.
شیفت شب کار میکنم
از ساعت ۱۰ شب تا ۶ صبح.
وقتی شبها کار میکنی،
آدمهای ثابتی را میبینی؛ بیخوابها،
کارگرهای شیفت شب،
آدمهایی که شاید نمیخواهند به خانههای خالیشان برگردند.
هفته گذشته، مردی ساعت ۲ بامداد از صندوق من رد شد.
۱۷ دلار و ۲۳ سنت خرید کرد و با یک اسکناس ۲۰ دلاری پرداخت کرد.
وقتی رسیدش را به او دادم، یک دقیقه کامل به آن خیره شد.
بعد به من نگاه کرد و گفت:
«میتونم یه چیز عجیب ازت بخوام؟»
گفتم: «حتماً.»
گفت: «میتونی چیزی روی این رسید بنویسی؟... هر چیزی. فقط چیزی که یک انسان برای یک انسان دیگر نوشته باشه.»
گیج شده بودم. گفتم: «مثلاً چی؟»
گفت: «هر چیزی؛ اسمت، وضعیت هوا، یه شکلک لبخند... فرقی نمیکنه. فقط به یک نشون نیاز دارم که بفهمم امروز یه نفر منو دیده.»
این حرف را خیلی معمولی زد، انگار درخواست عجیبی نبود. یه خودکار برداشتم و روی رسیدش نوشتم:
*امیدوارم شب خوبی داشته باشی!*
*مارکوس*
رسید را با دقت تا کرد و داخل کیف پولش گذاشت. گفت:
*«ممنونم. تو شش روز گذشته، تو تنها آدمی هستی که با من حرف زده.»*
بعد رفت.
نمیتوانستم از فکر آن اتفاق بیرون بیایم.
شش روز بدون یک گفتگوی انسانی...
چطور ممکن بود؟
شروع کردم بیشتر دقت کردن
زنی که ساعت ۳ صبح غذای گربه میخرد، هیچوقت حرف نمیزند.
مردی که ساعت ۴ صبح قهوه و دونات میگیرد، همیشه هدفون در گوشش است.
دختر نوجوانی که غذای تکنفره میخرد، همیشه نگاهش پایین است.
همه اینجا هستیم
همان فروشگاه،
همان ساعتها،
اما هر کدام در تنهایی خودمان.
پس شروع کردم کاری انجام دادن؛
*نوشتن پیامهای کوچک روی رسیدها:*
*«تو مهم هستی!»*
*«یک نفر تو را میبیند!»*
*«امیدوارم فردا روز بهتری باشد.»*
و این کار را دو هفته ادامه دادم.
هیچکس چیزی نگفت.
فکر کردم دارم کار عجیبی انجام میدهم.
تا اینکه یک شب همان زنِ غذای گربه آمد.
ساعت ۳ صبح بود. رسیدش را گرفت، خواند و سرش را بلند کرد. برای اولین بار بعد از هشت ماه، چشم در چشم شدیم.
گفت: اینها را تو مینویسی؟
سرم را تکان دادم.
شروع کرد به گریه کردن،
همانجا پشت صندوق.
گفت:
«دارم طلاق میگیرم. بعد از ۳۲ سال، برای اولین بار تنهایی را تجربه میکنم. این یادداشتها تنها حرفهای مهربانانهای هستند که در چند ماه گذشته شنیدهام. همهشان را نگه داشتهام. چهاردهتا از آنها را روی یخچالم چسباندهام.»
عکسی را در گوشیاش نشانم داد.
یخچالش پر بود از رسیدهای فروشگاه، با دستخط من روی همهشان.
گفت: «تو داشتی با من حرف میزدی.
من فقط نمیدانستم چطور جواب بدهم.»
نمیدانم چطور، اما این موضوع پخش شد.
مردی که قهوه میخرید،
آن دختر نوجوان؛
آنها هم شروع کردند به حرف زدن، با من، با همدیگر.
فروشگاهِ ۳ صبح دیگر همان جای قبلی نبود.
کمتر تنها بود.
آدمها گاهی فقط برای حرف زدن میآمدند، نه برای خرید؛ فقط برای اینکه کنار آدمهایی باشند که آنها هم وقتی دنیا خواب است، بیدارند.
مدیرم متوجه شد. گفت:
چرا مردم ساعت ۳ صبح اینجا دور هم جمع میشوند؟
گفتم:
«تنها هستند. جایی میخواهند که بتوانند آنجا باشند.»
فکر کردم قرار است به دردسر بیفتم، اما کاری کرد که انتظارش را نداشتم. یک نیمکت جلوی فروشگاه گذاشت و روی آن نوشت:
«نیمکت ساعت ۳ صبح! برای هر کسی که جایی برای بودن میخواهد.»
فقط خواستم اینو بدونی. حالا آن نیمکت هر شب همانجاست.
آدمها ساعت ۲، ۳ و ۴ صبح میآیند
وقتی خوابشان نمیبرد،
وقتی تنهایی سنگین میشود،
وقتی فقط نیاز دارند بدانند یک نفر آنها را میبیند. مینشینند،
حرف میزنند،
کنار هم هستند.
همهاش از جایی شروع شد که یک نفر خواست روی یک رسید، چیزی انسانی دریافت کند. چون تنهایی یک همهگیری است که خیلیها دربارهاش حرف نمیزنند. چون گاهی دیده شدن، فرق بین دوام آوردن و تسلیم شدن است.
من هنوز روی رسیدها مینویسم
تکتکشان را.
چون هیچوقت نمیدانی چه کسی روزهاست منتظر شنیدن یک جمله از یک انسان دیگر است.
نمیدانی یخچال چه کسی پر از دستخط توست.
نمیدانی چه زمانی جملهٔ «شب خوبی داشته باشی»، تنها شب خوبی است که یک نفر تجربه میکند.
پس مینویسم
هر بار، برای هر کسی.
چون دیده شدن مهم است.
چون دیده شدن میتواند نجاتبخش باشد.
💞@TorkAz 💞
شیفت شب کار میکنم
از ساعت ۱۰ شب تا ۶ صبح.
وقتی شبها کار میکنی،
آدمهای ثابتی را میبینی؛ بیخوابها،
کارگرهای شیفت شب،
آدمهایی که شاید نمیخواهند به خانههای خالیشان برگردند.
هفته گذشته، مردی ساعت ۲ بامداد از صندوق من رد شد.
۱۷ دلار و ۲۳ سنت خرید کرد و با یک اسکناس ۲۰ دلاری پرداخت کرد.
وقتی رسیدش را به او دادم، یک دقیقه کامل به آن خیره شد.
بعد به من نگاه کرد و گفت:
«میتونم یه چیز عجیب ازت بخوام؟»
گفتم: «حتماً.»
گفت: «میتونی چیزی روی این رسید بنویسی؟... هر چیزی. فقط چیزی که یک انسان برای یک انسان دیگر نوشته باشه.»
گیج شده بودم. گفتم: «مثلاً چی؟»
گفت: «هر چیزی؛ اسمت، وضعیت هوا، یه شکلک لبخند... فرقی نمیکنه. فقط به یک نشون نیاز دارم که بفهمم امروز یه نفر منو دیده.»
این حرف را خیلی معمولی زد، انگار درخواست عجیبی نبود. یه خودکار برداشتم و روی رسیدش نوشتم:
*امیدوارم شب خوبی داشته باشی!*
*مارکوس*
رسید را با دقت تا کرد و داخل کیف پولش گذاشت. گفت:
*«ممنونم. تو شش روز گذشته، تو تنها آدمی هستی که با من حرف زده.»*
بعد رفت.
نمیتوانستم از فکر آن اتفاق بیرون بیایم.
شش روز بدون یک گفتگوی انسانی...
چطور ممکن بود؟
شروع کردم بیشتر دقت کردن
زنی که ساعت ۳ صبح غذای گربه میخرد، هیچوقت حرف نمیزند.
مردی که ساعت ۴ صبح قهوه و دونات میگیرد، همیشه هدفون در گوشش است.
دختر نوجوانی که غذای تکنفره میخرد، همیشه نگاهش پایین است.
همه اینجا هستیم
همان فروشگاه،
همان ساعتها،
اما هر کدام در تنهایی خودمان.
پس شروع کردم کاری انجام دادن؛
*نوشتن پیامهای کوچک روی رسیدها:*
*«تو مهم هستی!»*
*«یک نفر تو را میبیند!»*
*«امیدوارم فردا روز بهتری باشد.»*
و این کار را دو هفته ادامه دادم.
هیچکس چیزی نگفت.
فکر کردم دارم کار عجیبی انجام میدهم.
تا اینکه یک شب همان زنِ غذای گربه آمد.
ساعت ۳ صبح بود. رسیدش را گرفت، خواند و سرش را بلند کرد. برای اولین بار بعد از هشت ماه، چشم در چشم شدیم.
گفت: اینها را تو مینویسی؟
سرم را تکان دادم.
شروع کرد به گریه کردن،
همانجا پشت صندوق.
گفت:
«دارم طلاق میگیرم. بعد از ۳۲ سال، برای اولین بار تنهایی را تجربه میکنم. این یادداشتها تنها حرفهای مهربانانهای هستند که در چند ماه گذشته شنیدهام. همهشان را نگه داشتهام. چهاردهتا از آنها را روی یخچالم چسباندهام.»
عکسی را در گوشیاش نشانم داد.
یخچالش پر بود از رسیدهای فروشگاه، با دستخط من روی همهشان.
گفت: «تو داشتی با من حرف میزدی.
من فقط نمیدانستم چطور جواب بدهم.»
نمیدانم چطور، اما این موضوع پخش شد.
مردی که قهوه میخرید،
آن دختر نوجوان؛
آنها هم شروع کردند به حرف زدن، با من، با همدیگر.
فروشگاهِ ۳ صبح دیگر همان جای قبلی نبود.
کمتر تنها بود.
آدمها گاهی فقط برای حرف زدن میآمدند، نه برای خرید؛ فقط برای اینکه کنار آدمهایی باشند که آنها هم وقتی دنیا خواب است، بیدارند.
مدیرم متوجه شد. گفت:
چرا مردم ساعت ۳ صبح اینجا دور هم جمع میشوند؟
گفتم:
«تنها هستند. جایی میخواهند که بتوانند آنجا باشند.»
فکر کردم قرار است به دردسر بیفتم، اما کاری کرد که انتظارش را نداشتم. یک نیمکت جلوی فروشگاه گذاشت و روی آن نوشت:
«نیمکت ساعت ۳ صبح! برای هر کسی که جایی برای بودن میخواهد.»
فقط خواستم اینو بدونی. حالا آن نیمکت هر شب همانجاست.
آدمها ساعت ۲، ۳ و ۴ صبح میآیند
وقتی خوابشان نمیبرد،
وقتی تنهایی سنگین میشود،
وقتی فقط نیاز دارند بدانند یک نفر آنها را میبیند. مینشینند،
حرف میزنند،
کنار هم هستند.
همهاش از جایی شروع شد که یک نفر خواست روی یک رسید، چیزی انسانی دریافت کند. چون تنهایی یک همهگیری است که خیلیها دربارهاش حرف نمیزنند. چون گاهی دیده شدن، فرق بین دوام آوردن و تسلیم شدن است.
من هنوز روی رسیدها مینویسم
تکتکشان را.
چون هیچوقت نمیدانی چه کسی روزهاست منتظر شنیدن یک جمله از یک انسان دیگر است.
نمیدانی یخچال چه کسی پر از دستخط توست.
نمیدانی چه زمانی جملهٔ «شب خوبی داشته باشی»، تنها شب خوبی است که یک نفر تجربه میکند.
پس مینویسم
هر بار، برای هر کسی.
چون دیده شدن مهم است.
چون دیده شدن میتواند نجاتبخش باشد.
💞@TorkAz 💞
❤5👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
☪ ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﻓﺘﺘﺎﺡ ﺧﻂ ﺁﻫﻦ ﺗﺒﺮﯾﺰ - ﺟﻠﻔﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۲۹۵ ﺷﻤﺴﯽ (ﻋﻬﺪ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺍﺣﻤﺪ ﺷﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ) ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻦ ﻣﯿﺮﺯﺍ ﻭﻟﯿﻌﻬﺪ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻨﺼﺒﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﺭﻭﺱ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺣﺎلیست ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺭﺍﻩﺁﻫﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ۱۳۶ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ، ﺑﯿﻦ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻭ ﺭﯼ (ﻗﺼﺒﻪ ﺷﺎﻩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ) ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻃﻮﻝ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩﺁﻫﻦ ۸ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ۷۰۰ ﻣﺘﺮ ﺑﻮﺩ.
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺭﺿﺎﺧﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺣﺪﺍﺙ ﺭﺍﻩ ﺁﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﯼ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ!
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻤﺎﺭﺕ، ﭘﻞ، ﺷﻔﺎﺧﺎﻧﻪ، ﻣﮑﺘﺐ ﺧﺎﻧﻪ، ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺩﯾﻨﯿﻪ، ﻣﺴﺠﺪ، ﺑﺎﻍ، ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ، ﻗﻠﻌﻪ، ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺷﻬﺮ، ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺷﻬﺮ، ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺧﺎﻧﻪ، ﺑﻘﻌﻪ، ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ، ﺯﻭﺭﺧﺎﻧﻪ، ﻗﻮﺭﺧﺎﻧﻪ، ﺟﺎﺩﻩ، ﺭﺍﻩ ﺁﻫﻦ و ... ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻧﻔﺘﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ.
#قاجار
@TorkAz
ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺣﺎلیست ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺭﺍﻩﺁﻫﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ۱۳۶ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ، ﺑﯿﻦ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻭ ﺭﯼ (ﻗﺼﺒﻪ ﺷﺎﻩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ) ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻃﻮﻝ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩﺁﻫﻦ ۸ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ۷۰۰ ﻣﺘﺮ ﺑﻮﺩ.
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺭﺿﺎﺧﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺣﺪﺍﺙ ﺭﺍﻩ ﺁﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﯼ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ!
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻤﺎﺭﺕ، ﭘﻞ، ﺷﻔﺎﺧﺎﻧﻪ، ﻣﮑﺘﺐ ﺧﺎﻧﻪ، ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺩﯾﻨﯿﻪ، ﻣﺴﺠﺪ، ﺑﺎﻍ، ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﺴﺮﺍ، ﻗﻠﻌﻪ، ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺷﻬﺮ، ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺷﻬﺮ، ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺧﺎﻧﻪ، ﺑﻘﻌﻪ، ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ، ﺯﻭﺭﺧﺎﻧﻪ، ﻗﻮﺭﺧﺎﻧﻪ، ﺟﺎﺩﻩ، ﺭﺍﻩ ﺁﻫﻦ و ... ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻧﻔﺘﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ.
#قاجار
@TorkAz
❤2👍2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Film : Kolpaçino
Tür : Komedi
Imdb : 6.5
Tür : Komedi
Imdb : 6.5