امروز هزینه رو کم می‌کنیم، ولی مسیری که آدم‌ها از طریقش Context، Judgment و تجربه به دست می‌آوردن هم حذف می‌کنیم.
این موضوع برای ما در طراحی سازمان AI-first خیلی مهم شده.

وقتی می‌گیم تسک‌ها رو بشکنیم و ببینیم کدوم‌شون رو AI می‌تونه انجام بده، نباید فقط بپرسیم:
«این تسک رو می‌شه حذف کرد؟»
یه سؤال دیگه هم لازمه:
«این تسک قبلا چه چیزی به آدم یاد می‌داد؟»
اگر جوابش هیچ چیز مهمی نیست، حذفش کنیم.

ولی اگر جایی بوده که آدم از طریقش Business Context می‌گرفته، Judgment می‌ساخته یا مسئولیت‌پذیری یاد می‌گرفته، باید اون یادگیری رو یه جای دیگه دوباره طراحی کنیم.

شاید مدل جونیور آینده دیگه این نباشه که دو سال کارهای ساده انجام بده تا کم‌کم کارهای سخت‌تر بهش بدیم. ممکنه از روز اول کنار AI روی مسئله‌های واقعی کار کنه.
تسک‌های ساده رو Agent انجام بده، ولی جونیور مجبور باشه خروجی رو بفهمه، نقد کنه، تصمیم بگیره و مسئول نتیجه باشه.

و منتورشیپ هم احتمالا باید خیلی جدی‌تر بشه.
چون اگر بخش کارآموزی رو آگاهانه طراحی نکنیم، AI خودش ناخودآگاه حذفش می‌کنه.
از طرف دیگه، برای یک آدم ۲۳ ساله شاید هیچ‌وقت این‌قدر امکان ساختن وجود نداشته.
یک نفر امروز با AI می‌تونه کارهایی انجام بده که چند سال پیش به یک تیم کامل احتیاج داشت.

برای همین فکر می‌کنم مسئله‌ی نسل جدید فقط «پیدا کردن شغل مقاوم در برابر AI» نیست.
باید خیلی زودتر یاد بگیرن Judgment داشته باشن، مسئول خروجی‌ها بشن و AI رو مثل یک تیم زیر دست خودشون مدیریت کنن.

برای شرکت‌ها هم مسئله فقط کاهش تعداد نیروی انسانی نیست. باید جواب این سوال رو بدیم:
وقتی AI پله‌های اول نردبان شغلی رو حذف می‌کنه، ما نسل بعدی آدم‌های باتجربه‌مون رو دقیقا چطور می‌سازیم؟

https://lnkd.in/p/eeWszkQH

این مطلب رو در لینکدین سبحان فروغی بخونید و به کامنت‌ها دقت کنید
تجربیات خیلی ارزشمندی درش نهفته‌ست