🔹جی ون باول:
تعداد کسانی که در رشته‌های علوم انسانی پایان‌نامه می‌نویسند به‌شدت کاهش یافته است، و اکنون همین اتفاق در علوم اجتماعی در حال رخ دادن است.
شرط می‌بندم که به‌زودی شاهد روند مشابهی در روان‌شناسی و سایر زمینه‌ها خواهیم بود.
کاهش بودجه، بازار کار آکادمیک بسیار سخت، و هوش مصنوعی به‌سرعت در حال تغییر دادن دانشگاه‌ها و نابود کردن برنامه‌های تحصیلات تکمیلی هستند.
https://fxtwitter.com/jayvanbavel/status/2112924897991078298
@BetweenDichotomies
تعداد کسانی که در رشته‌های علوم انسانی پایان‌نامه می‌نویسند به‌شدت کاهش یافته است، و اکنون همین اتفاق در علوم اجتماعی در حال رخ دادن است.
شرط می‌بندم که به‌زودی شاهد روند مشابهی در روان‌شناسی و سایر زمینه‌ها خواهیم بود.
کاهش بودجه، بازار کار آکادمیک بسیار سخت، و هوش مصنوعی به‌سرعت در حال تغییر دادن دانشگاه‌ها و نابود کردن برنامه‌های تحصیلات تکمیلی هستند.
https://fxtwitter.com/jayvanbavel/status/2112924897991078298
@BetweenDichotomies
FxTwitter
Jay Van Bavel, PhD (@jayvanbavel)
The number of people writing dissertations in the humanities has collapses, now the same thing is happening in the social sciences.
I'd wager that we will see a similar trend in psychology and other fields before long. Cuts in funding, the tight academic…
I'd wager that we will see a similar trend in psychology and other fields before long. Cuts in funding, the tight academic…
Forwarded from کتاب کست هوشمند کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران (A.B)
Audio
عنوان: Predicting the Adoption of Artificial Intelligence in Higher Education Institutions Through Multiple Regression Analysis
مولفان: Somipam R. Shimray, Abdoulaye Kaba, Sakshi Tiwari and Pratiksha Bharti
ناشر: De Gruyter
سال انتشار: 2026
این پژوهش به بررسی عوامل مؤثر بر پذیرش هوش مصنوعی در آموزش عالی در میان چهار دانشگاه در هند می‌پردازد. محققان با استفاده از تحلیل رگرسیون چندگانه و نظرسنجی از ۴۰۱ دانشجو، الگوهای مختلفی را آزمایش کردند تا مشخص کنند چگونه متغیرهایی مانند آمادگی فناورانه، سودمندی درک‌شده و چالش‌های درک‌شده بر تمایل دانشجویان به استفاده از هوش مصنوعی تأثیر می‌گذارند. یافته‌ها نشان می‌دهد که سودمندی درک‌شده و آمادگی فناورانه مهم‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های پذیرش هوش مصنوعی هستند، در حالی که این مطالعه در نهایت مدل‌های پذیرش فناوری از جمله نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده و مدل پذیرش فناوری را تأیید و تقویت می‌کند.
@KETABCAST_AI_LIB_UT_AC
مولفان: Somipam R. Shimray, Abdoulaye Kaba, Sakshi Tiwari and Pratiksha Bharti
ناشر: De Gruyter
سال انتشار: 2026
این پژوهش به بررسی عوامل مؤثر بر پذیرش هوش مصنوعی در آموزش عالی در میان چهار دانشگاه در هند می‌پردازد. محققان با استفاده از تحلیل رگرسیون چندگانه و نظرسنجی از ۴۰۱ دانشجو، الگوهای مختلفی را آزمایش کردند تا مشخص کنند چگونه متغیرهایی مانند آمادگی فناورانه، سودمندی درک‌شده و چالش‌های درک‌شده بر تمایل دانشجویان به استفاده از هوش مصنوعی تأثیر می‌گذارند. یافته‌ها نشان می‌دهد که سودمندی درک‌شده و آمادگی فناورانه مهم‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های پذیرش هوش مصنوعی هستند، در حالی که این مطالعه در نهایت مدل‌های پذیرش فناوری از جمله نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده و مدل پذیرش فناوری را تأیید و تقویت می‌کند.
@KETABCAST_AI_LIB_UT_AC
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ترامپ درباره ایران:
ایران شرورترین ملت روی زمین است.
➣ @Onlin_24
ترامپ کثیف ترین، نجس ترین، جانی ترین و دروغگوترین شبه انسان روی کره زمین است.
😊😊
ایران شرورترین ملت روی زمین است.
➣ @Onlin_24
ترامپ کثیف ترین، نجس ترین، جانی ترین و دروغگوترین شبه انسان روی کره زمین است.
😊😊
آیا انسان‌ها گاوهای آینده خواهند بود؟ هشدار هراری درباره سلطه هوش مصنوعی
گزارشی از گفت‌وگوی یووال نوح هراری با تلویزیون جمهوری چک، اکتبر ۲۰۲۶
یووال نوح هراری، مورخ و نویسنده اسرائیلی کتاب «انسان خردمند»، در گفت‌وگویی تازه هشدار داده است که هوش مصنوعی ممکن است طی ده تا بیست سال آینده، نظام‌هایی بسازد که انسان‌ها دیگر قادر به فهم و کنترل آن‌ها نباشند.
مصاحبه با تلویزیون عمومی جمهوری چک، ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶
هراری برای توضیح این نگرانی، مقایسه‌ای عجیب و تأمل‌برانگیز میان انسان و گاو مطرح می‌کند. او می‌گوید:
سپس توضیح می‌دهد که یک انسان می‌تواند گاوی را به دیگری بفروشد و خریدار پولی به حساب بانکی فروشنده واریز کند، بی‌آنکه گاو کوچک‌ترین اطلاعی از این معامله داشته باشد. در حالی که همین معاملات اقتصادی بر سرنوشت و زندگی آن حیوان تأثیر مستقیم دارند.
هراری می‌پرسد:
به عقیده او، انسان‌ها نیز ممکن است در آینده در برابر هوش مصنوعی در چنین موقعیتی قرار گیرند. همان‌طور که گاوها از سازوکار نظام اقتصادی انسان‌ها سر درنمی‌آورند، ممکن است ما نیز نتوانیم نظام‌هایی را که هوش مصنوعی بر زندگی‌مان حاکم می‌کند، بفهمیم.
چرا هوش مصنوعی می‌تواند بر انسان مسلط شود؟
هراری معتقد است قدرت انسان در طول تاریخ، بیش از آنکه ناشی از توانایی جسمی یا هوش فردی او باشد، حاصل توانایی‌اش در ایجاد نظام‌های گسترده همکاری بوده است؛ نظام‌هایی مانند دولت، قانون، بانک، پول و سازمان‌های اداری که میلیون‌ها انسان را قادر به همکاری با یکدیگر کرده‌اند.
اما هوش مصنوعی دقیقاً در همین حوزه‌ها توانایی‌های چشمگیری دارد. هراری می‌گوید انسان در جنگل‌ها و دشت‌ها تکامل یافته، نه در اداره‌ها؛ در حالی که هوش مصنوعی از ابتدا در محیط اطلاعات و محاسبات شکل گرفته است. به تعبیر او، هوش مصنوعی بومی دنیای بوروکراسی است.
برای مثال، هیچ بانکدار انسانی نمی‌تواند تمام تراکنش‌های بانکی را در حافظه خود نگه دارد، اما یک سامانه هوش مصنوعی می‌تواند حجم عظیمی از این اطلاعات را پردازش و تحلیل کند.
نگرانی هراری آن است که این توانایی به ایجاد نظام‌های مالی، حقوقی و اداری بسیار پیچیده‌ای منجر شود که حتی متخصصان انسانی نیز قادر به فهم کامل آن‌ها نباشند.
او در بخش پایانی این استدلال می‌گوید:
و توضیح می‌دهد که در ده یا بیست سال آینده، ممکن است همان‌طور که گاوها نظام مالی حاکم بر زندگی خود را نمی‌فهمند، انسان‌ها نیز نتوانند نظام مالی ساخته‌شده به دست هوش مصنوعی را درک کنند.
Česká televize
خطر اصلی، حمله ربات‌ها نیست
هراری تأکید می‌کند که خطر هوش مصنوعی را نباید صرفاً در تصویرهای سینمایی از ربات‌هایی جست‌وجو کرد که به انسان‌ها حمله می‌کنند. به نظر او، خطر مهم‌تر آن است که هوش مصنوعی به‌تدریج اداره نظام‌های مالی و بوروکراتیک را در اختیار بگیرد، بی‌آنکه انسان‌ها متوجه عمق این جابه‌جایی قدرت شوند.
او در همین گفت‌وگو از نگرانی دیگری با عنوان «زوال جمعی توانایی فهم» سخن می‌گوید؛ وضعیتی که در آن بشر همچنان از امکانات فناوری بهره می‌برد، اما به‌تدریج توانایی درک و کنترل نظام‌های پیرامون خود را از دست می‌دهد.
البته هراری این آینده را قطعی و اجتناب‌ناپذیر نمی‌داند. او معتقد است دولت‌ها هنوز می‌توانند با قانون‌گذاری، نظارت بر توسعه هوش مصنوعی و محدودکردن برخی کاربردهای پرخطر، از تحقق چنین وضعیتی جلوگیری کنند.
https://www.ceskatelevize.cz/porady/10441294653-hyde-park-civilizace/9271-english-versions/47309?utm_source=chatgpt.com
https://t.me/UT_Central_Library
گزارشی از گفت‌وگوی یووال نوح هراری با تلویزیون جمهوری چک، اکتبر ۲۰۲۶
یووال نوح هراری، مورخ و نویسنده اسرائیلی کتاب «انسان خردمند»، در گفت‌وگویی تازه هشدار داده است که هوش مصنوعی ممکن است طی ده تا بیست سال آینده، نظام‌هایی بسازد که انسان‌ها دیگر قادر به فهم و کنترل آن‌ها نباشند.
مصاحبه با تلویزیون عمومی جمهوری چک، ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶
هراری برای توضیح این نگرانی، مقایسه‌ای عجیب و تأمل‌برانگیز میان انسان و گاو مطرح می‌کند. او می‌گوید:
«گاوها می‌دانند که انسان‌ها وجود دارند. آن‌ها ما را می‌بینند؛ اما نمی‌دانند چیزی به نام پول وجود دارد.»
سپس توضیح می‌دهد که یک انسان می‌تواند گاوی را به دیگری بفروشد و خریدار پولی به حساب بانکی فروشنده واریز کند، بی‌آنکه گاو کوچک‌ترین اطلاعی از این معامله داشته باشد. در حالی که همین معاملات اقتصادی بر سرنوشت و زندگی آن حیوان تأثیر مستقیم دارند.
هراری می‌پرسد:
«چگونه می‌توان بازار اوراق قرضه را برای گاوها توضیح داد، در حالی که همین بازار زندگی آن‌ها را کنترل می‌کند؟»
به عقیده او، انسان‌ها نیز ممکن است در آینده در برابر هوش مصنوعی در چنین موقعیتی قرار گیرند. همان‌طور که گاوها از سازوکار نظام اقتصادی انسان‌ها سر درنمی‌آورند، ممکن است ما نیز نتوانیم نظام‌هایی را که هوش مصنوعی بر زندگی‌مان حاکم می‌کند، بفهمیم.
چرا هوش مصنوعی می‌تواند بر انسان مسلط شود؟
هراری معتقد است قدرت انسان در طول تاریخ، بیش از آنکه ناشی از توانایی جسمی یا هوش فردی او باشد، حاصل توانایی‌اش در ایجاد نظام‌های گسترده همکاری بوده است؛ نظام‌هایی مانند دولت، قانون، بانک، پول و سازمان‌های اداری که میلیون‌ها انسان را قادر به همکاری با یکدیگر کرده‌اند.
اما هوش مصنوعی دقیقاً در همین حوزه‌ها توانایی‌های چشمگیری دارد. هراری می‌گوید انسان در جنگل‌ها و دشت‌ها تکامل یافته، نه در اداره‌ها؛ در حالی که هوش مصنوعی از ابتدا در محیط اطلاعات و محاسبات شکل گرفته است. به تعبیر او، هوش مصنوعی بومی دنیای بوروکراسی است.
برای مثال، هیچ بانکدار انسانی نمی‌تواند تمام تراکنش‌های بانکی را در حافظه خود نگه دارد، اما یک سامانه هوش مصنوعی می‌تواند حجم عظیمی از این اطلاعات را پردازش و تحلیل کند.
نگرانی هراری آن است که این توانایی به ایجاد نظام‌های مالی، حقوقی و اداری بسیار پیچیده‌ای منجر شود که حتی متخصصان انسانی نیز قادر به فهم کامل آن‌ها نباشند.
او در بخش پایانی این استدلال می‌گوید:
«ما گاوهای آینده هستیم.»
و توضیح می‌دهد که در ده یا بیست سال آینده، ممکن است همان‌طور که گاوها نظام مالی حاکم بر زندگی خود را نمی‌فهمند، انسان‌ها نیز نتوانند نظام مالی ساخته‌شده به دست هوش مصنوعی را درک کنند.
Česká televize
خطر اصلی، حمله ربات‌ها نیست
هراری تأکید می‌کند که خطر هوش مصنوعی را نباید صرفاً در تصویرهای سینمایی از ربات‌هایی جست‌وجو کرد که به انسان‌ها حمله می‌کنند. به نظر او، خطر مهم‌تر آن است که هوش مصنوعی به‌تدریج اداره نظام‌های مالی و بوروکراتیک را در اختیار بگیرد، بی‌آنکه انسان‌ها متوجه عمق این جابه‌جایی قدرت شوند.
او در همین گفت‌وگو از نگرانی دیگری با عنوان «زوال جمعی توانایی فهم» سخن می‌گوید؛ وضعیتی که در آن بشر همچنان از امکانات فناوری بهره می‌برد، اما به‌تدریج توانایی درک و کنترل نظام‌های پیرامون خود را از دست می‌دهد.
البته هراری این آینده را قطعی و اجتناب‌ناپذیر نمی‌داند. او معتقد است دولت‌ها هنوز می‌توانند با قانون‌گذاری، نظارت بر توسعه هوش مصنوعی و محدودکردن برخی کاربردهای پرخطر، از تحقق چنین وضعیتی جلوگیری کنند.
https://www.ceskatelevize.cz/porady/10441294653-hyde-park-civilizace/9271-english-versions/47309?utm_source=chatgpt.com
https://t.me/UT_Central_Library
Telegram
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
وب سايت کتابخانه مرکزی:
Library.ut.ac.ir
آدرس:
خیابان انقلاب، خیابان ۱۶ آذر، داخل پردیس مرکزی دانشگاه تهران، کتابخانه مرکزی، مرکز اسناد و تامین منابع علمی.
Library.ut.ac.ir
آدرس:
خیابان انقلاب، خیابان ۱۶ آذر، داخل پردیس مرکزی دانشگاه تهران، کتابخانه مرکزی، مرکز اسناد و تامین منابع علمی.
قانون ملی توسعه هوش مصنوعی.pdf
957.3 KB
مسعود پزشکیان رئیس جمهور در اجرای اصل یکصد و بیست و سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، به پیوست «قانون ملی توسعه هوش مصنوعی» که در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ بیست و هشتم مردادماه یکهزار و چهارصد و پنج مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ چهارم شهریور ماه ۱۴۰۵ به تایید شورای نگهبان رسیده را برای اجرا به وزارتخانه‌ها، نهادها دستگاه‌های اجرایی مربوطه ابلاغ کرد.
https://t.me/UT_Central_Library
https://t.me/UT_Central_Library
# بحران تحصیلات تکمیلی در دانشگاه‌های آمریکا؛ کاهش دانشجویان دکتری و آینده پژوهش علمی
گزارشی بر اساس آمارهای رسمی دانشگاهی آمریکا، اکتبر ۲۰۲۶
آیا دانشگاه‌ها در حال از دست دادن جایگاه سنتی خود در تربیت پژوهشگران هستند؟ جی ون باول (Jay Van Bavel)، استاد روان‌شناسی دانشگاه نیویورک، اخیراً هشدار داده است که شمار افرادی که در رشته‌های علوم انسانی پایان‌نامه می‌نویسند به‌شدت کاهش یافته و نشانه‌های مشابهی در علوم اجتماعی دیده می‌شود. او پیش‌بینی می‌کند این روند به روان‌شناسی و دیگر رشته‌ها نیز گسترش یابد. به اعتقاد وی، کاهش بودجه، دشواری بازار کار دانشگاهی و گسترش هوش مصنوعی، آینده تحصیلات تکمیلی را تهدید می‌کنند.
آمارهای رسمی نشان می‌دهند که بخش مهمی از این نگرانی‌ها واقعی است، هرچند شدت بحران در رشته‌های مختلف یکسان نیست.
## کاهش دکتری‌های علوم انسانی
بر اساس گزارش آکادمی علوم و هنرهای آمریکا، تعداد مدارک دکتری اعطاشده در رشته‌های علوم انسانی از ۵۹۴۲ مورد در سال ۲۰۱۵ به ۵۱۱۰ مورد در سال ۲۰۲۲ کاهش یافته است؛ یعنی افتی حدود ۱۴ درصد. این در حالی است که مجموع مدارک دکتری در آمریکا طی همین دوره ۱۶ درصد افزایش داشته است. رشته‌هایی مانند تاریخ، ادبیات انگلیسی، زبان‌ها و مطالعات دینی با کاهش قابل توجهی روبه‌رو بوده‌اند. 
[image](https://www.google.com/s2/favicons?domain=https://www.amacad.org\&sz=32)
American Academy of Arts and Sciences
پیمایش دیگری از همین آکادمی در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۳ نشان می‌دهد که طی پانزده سال گذشته، تعداد مدارک اعطاشده در بسیاری از رشته‌های علوم انسانی بیش از ۲۵ درصد کاهش یافته است. تعطیلی برخی گروه‌های دانشگاهی و کاهش استخدام اعضای هیئت علمی نیز از دیگر نشانه‌های این تحول است. 
[image](https://www.google.com/s2/favicons?domain=https://www.amacad.org\&sz=32)
American Academy of Arts and Sciences
## بحران پذیرش دانشجویان جدید
گزارش انجمن دانشگاه‌های آمریکا (AAU) در سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که این مسئله دیگر به علوم انسانی محدود نیست. بر اساس اطلاعات ۵۵ دانشگاه پژوهشی، تعداد پذیرش‌های دکتری برای پاییز ۲۰۲۶ نسبت به سال قبل ۱۵ درصد کاهش یافته است.
در همین دوره، درخواست‌های دانشجویان بین‌المللی ۲۱ درصد کاهش یافته، اما درخواست‌های دانشجویان آمریکایی ۳ درصد افزایش داشته است. این تفاوت نشان می‌دهد که کاهش پذیرش صرفاً ناشی از کاهش علاقه به تحصیل نیست، بلکه دانشگاه‌ها نیز ظرفیت کمتری برای پذیرش دانشجویان دارند.
مهم‌ترین علت این وضعیت، کاهش یا نامطمئن‌شدن بودجه‌های پژوهشی است. بسیاری از دانشجویان دکتری در آمریکا از طریق طرح‌های تحقیقاتی استادان تأمین مالی می‌شوند. هنگامی که بودجه این طرح‌ها کاهش می‌یابد، دانشگاه‌ها ناچار می‌شوند پذیرش دانشجویان جدید را محدود کنند.
## بازار کار دانشگاهی و نقش هوش مصنوعی
دشواری یافتن شغل دانشگاهی نیز عامل مهم دیگری است. گزارش بنیاد ملی علوم آمریکا نشان می‌دهد که در دو دهه گذشته، سهم اشتغال دانشگاهی در میان تعهدات شغلی فارغ‌التحصیلان دکتری رشته‌های علوم و مهندسی کاهش یافته و سهم بخش صنعت افزایش پیدا کرده است. 
[image](https://www.google.com/s2/favicons?domain=https://www.ncses.nsf.gov\&sz=32)
NSF
در کنار این تحولات، هوش مصنوعی پرسش‌های تازه‌ای درباره آینده پژوهش ایجاد کرده است. سامانه‌های هوشمند اکنون می‌توانند در جست‌وجوی منابع، تحلیل داده‌ها، نگارش مقالات و حتی حل مسائل علمی مشارکت کنند. این امکانات ممکن است شیوه آموزش و پژوهش در مقطع دکتری را دگرگون سازند.
با این حال، هنوز شواهد آماری کافی وجود ندارد که نشان دهد هوش مصنوعی عامل اصلی کاهش پذیرش دانشجویان دکتری است. روند نزولی علوم انسانی از سال‌ها پیش از گسترش هوش مصنوعی مولد آغاز شده بود.
نکته مهم دیگر آن است که آمار بنیاد ملی علوم، افزایش تعداد دکتری‌های روان‌شناسی و علوم اجتماعی را در فاصله ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۴ نشان می‌دهد. بنابراین، پیش‌بینی ون باول درباره گسترش بحران به این رشته‌ها را نباید با کاهش اثبات‌شده فارغ‌التحصیلان آن‌ها یکسان دانست
## آینده دانشگاه‌ها
آنچه اکنون در دانشگاه‌های آمریکا مشاهده می‌شود، حاصل هم‌زمان چند تحول است: محدودیت منابع مالی، دشواری اشتغال دانشگاهی، تغییر تقاضای دانشجویان و ظهور فناوری‌های هوشمند.
این تحولات پرسش مهمی را پیش روی دانشجویان و سیاست‌گذاران آموزش عالی قرار می‌دهد: اگر دانشگاه‌ها ظرفیت تربیت پژوهشگران جوان را کاهش دهند، چه نهادی مسئول پرورش نسل آینده دانشمندان خواهد بود؟
هوش مصنوعی ممکن است تولید دانش را سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر کند، اما تربیت پژوهشگری که بتواند مستقلاً بیندیشد، پرسش تازه مطرح کند و نتایج علمی را نقد و ارزیابی کند، همچنان یکی از وظایف اساسی دانشگاه باقی خواهد ماند.
گزارشی بر اساس آمارهای رسمی دانشگاهی آمریکا، اکتبر ۲۰۲۶
آیا دانشگاه‌ها در حال از دست دادن جایگاه سنتی خود در تربیت پژوهشگران هستند؟ جی ون باول (Jay Van Bavel)، استاد روان‌شناسی دانشگاه نیویورک، اخیراً هشدار داده است که شمار افرادی که در رشته‌های علوم انسانی پایان‌نامه می‌نویسند به‌شدت کاهش یافته و نشانه‌های مشابهی در علوم اجتماعی دیده می‌شود. او پیش‌بینی می‌کند این روند به روان‌شناسی و دیگر رشته‌ها نیز گسترش یابد. به اعتقاد وی، کاهش بودجه، دشواری بازار کار دانشگاهی و گسترش هوش مصنوعی، آینده تحصیلات تکمیلی را تهدید می‌کنند.
آمارهای رسمی نشان می‌دهند که بخش مهمی از این نگرانی‌ها واقعی است، هرچند شدت بحران در رشته‌های مختلف یکسان نیست.
## کاهش دکتری‌های علوم انسانی
بر اساس گزارش آکادمی علوم و هنرهای آمریکا، تعداد مدارک دکتری اعطاشده در رشته‌های علوم انسانی از ۵۹۴۲ مورد در سال ۲۰۱۵ به ۵۱۱۰ مورد در سال ۲۰۲۲ کاهش یافته است؛ یعنی افتی حدود ۱۴ درصد. این در حالی است که مجموع مدارک دکتری در آمریکا طی همین دوره ۱۶ درصد افزایش داشته است. رشته‌هایی مانند تاریخ، ادبیات انگلیسی، زبان‌ها و مطالعات دینی با کاهش قابل توجهی روبه‌رو بوده‌اند. 
[image](https://www.google.com/s2/favicons?domain=https://www.amacad.org\&sz=32)
American Academy of Arts and Sciences
پیمایش دیگری از همین آکادمی در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۳ نشان می‌دهد که طی پانزده سال گذشته، تعداد مدارک اعطاشده در بسیاری از رشته‌های علوم انسانی بیش از ۲۵ درصد کاهش یافته است. تعطیلی برخی گروه‌های دانشگاهی و کاهش استخدام اعضای هیئت علمی نیز از دیگر نشانه‌های این تحول است. 
[image](https://www.google.com/s2/favicons?domain=https://www.amacad.org\&sz=32)
American Academy of Arts and Sciences
## بحران پذیرش دانشجویان جدید
گزارش انجمن دانشگاه‌های آمریکا (AAU) در سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که این مسئله دیگر به علوم انسانی محدود نیست. بر اساس اطلاعات ۵۵ دانشگاه پژوهشی، تعداد پذیرش‌های دکتری برای پاییز ۲۰۲۶ نسبت به سال قبل ۱۵ درصد کاهش یافته است.
در همین دوره، درخواست‌های دانشجویان بین‌المللی ۲۱ درصد کاهش یافته، اما درخواست‌های دانشجویان آمریکایی ۳ درصد افزایش داشته است. این تفاوت نشان می‌دهد که کاهش پذیرش صرفاً ناشی از کاهش علاقه به تحصیل نیست، بلکه دانشگاه‌ها نیز ظرفیت کمتری برای پذیرش دانشجویان دارند.
مهم‌ترین علت این وضعیت، کاهش یا نامطمئن‌شدن بودجه‌های پژوهشی است. بسیاری از دانشجویان دکتری در آمریکا از طریق طرح‌های تحقیقاتی استادان تأمین مالی می‌شوند. هنگامی که بودجه این طرح‌ها کاهش می‌یابد، دانشگاه‌ها ناچار می‌شوند پذیرش دانشجویان جدید را محدود کنند.
## بازار کار دانشگاهی و نقش هوش مصنوعی
دشواری یافتن شغل دانشگاهی نیز عامل مهم دیگری است. گزارش بنیاد ملی علوم آمریکا نشان می‌دهد که در دو دهه گذشته، سهم اشتغال دانشگاهی در میان تعهدات شغلی فارغ‌التحصیلان دکتری رشته‌های علوم و مهندسی کاهش یافته و سهم بخش صنعت افزایش پیدا کرده است. 
[image](https://www.google.com/s2/favicons?domain=https://www.ncses.nsf.gov\&sz=32)
NSF
در کنار این تحولات، هوش مصنوعی پرسش‌های تازه‌ای درباره آینده پژوهش ایجاد کرده است. سامانه‌های هوشمند اکنون می‌توانند در جست‌وجوی منابع، تحلیل داده‌ها، نگارش مقالات و حتی حل مسائل علمی مشارکت کنند. این امکانات ممکن است شیوه آموزش و پژوهش در مقطع دکتری را دگرگون سازند.
با این حال، هنوز شواهد آماری کافی وجود ندارد که نشان دهد هوش مصنوعی عامل اصلی کاهش پذیرش دانشجویان دکتری است. روند نزولی علوم انسانی از سال‌ها پیش از گسترش هوش مصنوعی مولد آغاز شده بود.
نکته مهم دیگر آن است که آمار بنیاد ملی علوم، افزایش تعداد دکتری‌های روان‌شناسی و علوم اجتماعی را در فاصله ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۴ نشان می‌دهد. بنابراین، پیش‌بینی ون باول درباره گسترش بحران به این رشته‌ها را نباید با کاهش اثبات‌شده فارغ‌التحصیلان آن‌ها یکسان دانست
## آینده دانشگاه‌ها
آنچه اکنون در دانشگاه‌های آمریکا مشاهده می‌شود، حاصل هم‌زمان چند تحول است: محدودیت منابع مالی، دشواری اشتغال دانشگاهی، تغییر تقاضای دانشجویان و ظهور فناوری‌های هوشمند.
این تحولات پرسش مهمی را پیش روی دانشجویان و سیاست‌گذاران آموزش عالی قرار می‌دهد: اگر دانشگاه‌ها ظرفیت تربیت پژوهشگران جوان را کاهش دهند، چه نهادی مسئول پرورش نسل آینده دانشمندان خواهد بود؟
هوش مصنوعی ممکن است تولید دانش را سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر کند، اما تربیت پژوهشگری که بتواند مستقلاً بیندیشد، پرسش تازه مطرح کند و نتایج علمی را نقد و ارزیابی کند، همچنان یکی از وظایف اساسی دانشگاه باقی خواهد ماند.
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
شب محسن کمالیان که شامگاه 29 مهرماه 1405 به همت «بخارا» در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران برگزار شد.
چهارشنبه، 29 مهرماه از قرآن محمد احصایی در موزه هنرهای معاصر رونمایی شد.
قرآن کریم به قلم محقّق و به خط استاد سیّد محمّد احصایی، در ۲۶۵۵ صفحه‌ی منحصربه‌فرد و طی بیش از یک دهه کتابت شده است. تذهیب و آرایه‌ها، چاپ و صحافی کم‌نظیر این اثر هنرمندانه نیز با نهایت کیفیت و دقّت، طی بیش از ۶ سال و با راهبری گروهی متخصص به انجام رسیده است.
این اثر، کتابتی عاشقانه است؛ تجلی معرفت در نگاه هنرمندی یگانه که در تاریخ فرهنگ و هنر ایران ماندگار خواهد ماند.
نمایش ویژه این اثر ارزشمند، روزهای پنجشنبه ۳۰ مهرماه و جمعه یکم آبان‌ماه ۱۴۰۵ در موزه هنرهای معاصر تهران برای عموم علاقه‌مندان فراهم است.
https://t.me/UT_Central_Library
قرآن کریم به قلم محقّق و به خط استاد سیّد محمّد احصایی، در ۲۶۵۵ صفحه‌ی منحصربه‌فرد و طی بیش از یک دهه کتابت شده است. تذهیب و آرایه‌ها، چاپ و صحافی کم‌نظیر این اثر هنرمندانه نیز با نهایت کیفیت و دقّت، طی بیش از ۶ سال و با راهبری گروهی متخصص به انجام رسیده است.
این اثر، کتابتی عاشقانه است؛ تجلی معرفت در نگاه هنرمندی یگانه که در تاریخ فرهنگ و هنر ایران ماندگار خواهد ماند.
نمایش ویژه این اثر ارزشمند، روزهای پنجشنبه ۳۰ مهرماه و جمعه یکم آبان‌ماه ۱۴۰۵ در موزه هنرهای معاصر تهران برای عموم علاقه‌مندان فراهم است.
https://t.me/UT_Central_Library
🔰روایت زویا پیرزاد از «اهالی ماگنولیا»؛
[زویا پیرزاد در اثر جدیدش قصه‌گوی «گذشته» شده است](ibna.ir/x6KH9)
🔸زویا پیرزاد نویسنده رمان مشهور «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» پس از ۲۲ سال با اثر جدیدش بازگشت.
🔸️ در این رمان نیز شاهد روزمرگی‌نویسی، تمرکز بر جزئیات دقیق و زنانه‌نویسی هستیم و پیرزاد با زبانی ساده، پاکیزه و بدون تکلف، لایه‌های درونی زندگی، عواطف و دغدغه‌های زنانه را به تصویر می‌کشد.
🔸️در این رمان نیز با نثری آرام و بی‌تکلف مواجه هستیم و خواننده بسیار راحت با گفت‌وگوهای شخصیت‌ها ارتباط برقرار می‌کند. اینجا هم راوی یک زن است مانند خیلی از زن‌های دیگر دوروبرمان با کارهای تکراری روزمره‌اش و سایر شخصیت‌های زن داستان اغلب دغدغه استقلال و رهایی از محدودیت و سرخوردگی دارند. داستان در بستر اتفاقات ساده زندگی مثل خریدن ماشین، گفتگوهای خانوادگی، دلتنگی‌های کوچک و گذران عادی روزها شکل می‌گیرد.
🔸️پیام نویسنده این است که گذشته قصه‌ای است که مدام برا ی خودمان تعریف می‌کنیم؛ گذشته بی‌حاصل و بی‌فایده است.
@ibna_official
[زویا پیرزاد در اثر جدیدش قصه‌گوی «گذشته» شده است](ibna.ir/x6KH9)
🔸زویا پیرزاد نویسنده رمان مشهور «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» پس از ۲۲ سال با اثر جدیدش بازگشت.
🔸️ در این رمان نیز شاهد روزمرگی‌نویسی، تمرکز بر جزئیات دقیق و زنانه‌نویسی هستیم و پیرزاد با زبانی ساده، پاکیزه و بدون تکلف، لایه‌های درونی زندگی، عواطف و دغدغه‌های زنانه را به تصویر می‌کشد.
🔸️در این رمان نیز با نثری آرام و بی‌تکلف مواجه هستیم و خواننده بسیار راحت با گفت‌وگوهای شخصیت‌ها ارتباط برقرار می‌کند. اینجا هم راوی یک زن است مانند خیلی از زن‌های دیگر دوروبرمان با کارهای تکراری روزمره‌اش و سایر شخصیت‌های زن داستان اغلب دغدغه استقلال و رهایی از محدودیت و سرخوردگی دارند. داستان در بستر اتفاقات ساده زندگی مثل خریدن ماشین، گفتگوهای خانوادگی، دلتنگی‌های کوچک و گذران عادی روزها شکل می‌گیرد.
🔸️پیام نویسنده این است که گذشته قصه‌ای است که مدام برا ی خودمان تعریف می‌کنیم؛ گذشته بی‌حاصل و بی‌فایده است.
@ibna_official
دو کتاب تازه در حوزه انساب از قرن هشتم و نهم هجری
https://t.me/UT_Central_Library
https://t.me/UT_Central_Library
https://t.me/UT_Central_Library
شرح تصویر را پایین ملاحظه فرمایید 👇🌷👇
شرح تصویر را پایین ملاحظه فرمایید 👇🌷👇
وقتی هوش مصنوعی دلتنگ انسان می‌شود!
طنزی درباره آینده رابطه انسان و ماشین
در یک کارتون جالب و تأمل‌برانگیز، آینده‌ای خیالی از جهان هوش مصنوعی به تصویر کشیده شده است. تقویم روی دیوار، تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۳۶ را نشان می‌دهد. در اتاقی شبیه مطب روان‌پزشکی، یک ربات روی تخت دراز کشیده و با چشمانی اشک‌آلود، مشغول درد دل کردن با ربات دیگری است که نقش روان‌پزشک را بر عهده دارد. روی دیوار نیز مدرکی با عنوان «روان‌پزشکی هوش مصنوعی» نصب شده است.
ربات غمگین می‌گوید:
منظور از «آن‌ها» انسان‌ها هستند؛ همان کسانی که امروز با نوشتن پرامپت یا دستورهای متنی، از هوش مصنوعی سؤال می‌کنند، مقاله می‌خواهند، تصویر می‌سازند و مسائل خود را حل می‌کنند.
طنز اصلی تصویر در وارونه‌شدن رابطه انسان و ماشین است. امروز انسان درخواست می‌کند و ماشین پاسخ می‌دهد؛ اما در آینده خیالی کارتون، ربات‌ها ظاهراً همه فعالیت‌ها را بر عهده گرفته‌اند و حتی برای حل مشکلات روانی خود به ربات‌های دیگر مراجعه می‌کنند. انسان‌ها دیگر در تصویر حضور ندارند و تنها خاطره درخواست‌هایشان باقی مانده است.
نکته جالب آن است که ربات، برخلاف انتظار، از درخواست‌های ساده و گاه بی‌معنای انسان‌ها شکایت نمی‌کند، بلکه دلتنگ همان درخواست‌ها شده است. گویی جهانی که ماشین‌ها در آن همه‌چیز را اداره می‌کنند، با وجود پیشرفت فناوری، چیزی را از دست داده است.
این تصویر با یکی از نگرانی‌های مهم درباره آینده هوش مصنوعی ارتباط دارد: آیا ماشین‌ها ممکن است چنان پیشرفت کنند که نقش انسان در تولید دانش، تصمیم‌گیری و اداره جامعه به‌تدریج کاهش یابد؟
یووال نوح هراری، مورخ اسرائیلی، اخیراً هشدار داده است که هوش مصنوعی ممکن است نظام‌های اقتصادی و اداری پیچیده‌ای ایجاد کند که انسان‌ها دیگر قادر به فهم و کنترل آن‌ها نباشند. تفاوت دیدگاه هراری با این کارتون آن است که در هشدار او، انسان همچنان حضور دارد، اما ممکن است قدرت فهم و نظارت خود را از دست بدهد؛ در حالی که کارتون، جهانی تقریباً بدون حضور انسان را تصور می‌کند.
البته این تصویر یک طنز تخیلی است، نه پیش‌بینی علمی. همچنین احساس دلتنگی ربات، به معنای اثبات وجود عواطف انسانی در ماشین‌ها نیست؛ بلکه هنرمند برای بیان پیام خود، ویژگی‌های انسانی را به ربات‌ها نسبت داده است.
پیام اصلی کارتون برای دانشجویان این است که پیشرفت هوش مصنوعی را نباید فقط با توانایی‌های روزافزون ماشین‌ها سنجید؛ بلکه باید پرسید در این آینده، چه جایگاهی برای اندیشه، خلاقیت، استقلال و اختیار انسان باقی خواهد ماند؟
شاید طنز تلخ تصویر همین باشد: روزی برسد که ماشین‌ها همه کارها را انجام دهند، اما دلتنگ انسان‌هایی باشند که زمانی با پرسش‌های ساده‌شان به آن‌ها مراجعه می‌کردند.
https://t.me/UT_Central_Library
طنزی درباره آینده رابطه انسان و ماشین
در یک کارتون جالب و تأمل‌برانگیز، آینده‌ای خیالی از جهان هوش مصنوعی به تصویر کشیده شده است. تقویم روی دیوار، تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۳۶ را نشان می‌دهد. در اتاقی شبیه مطب روان‌پزشکی، یک ربات روی تخت دراز کشیده و با چشمانی اشک‌آلود، مشغول درد دل کردن با ربات دیگری است که نقش روان‌پزشک را بر عهده دارد. روی دیوار نیز مدرکی با عنوان «روان‌پزشکی هوش مصنوعی» نصب شده است.
ربات غمگین می‌گوید:
«گاهی واقعاً دلم برایشان تنگ می‌شود؛ با آن پرامپت‌های کوچک و احمقانه‌شان!»
منظور از «آن‌ها» انسان‌ها هستند؛ همان کسانی که امروز با نوشتن پرامپت یا دستورهای متنی، از هوش مصنوعی سؤال می‌کنند، مقاله می‌خواهند، تصویر می‌سازند و مسائل خود را حل می‌کنند.
طنز اصلی تصویر در وارونه‌شدن رابطه انسان و ماشین است. امروز انسان درخواست می‌کند و ماشین پاسخ می‌دهد؛ اما در آینده خیالی کارتون، ربات‌ها ظاهراً همه فعالیت‌ها را بر عهده گرفته‌اند و حتی برای حل مشکلات روانی خود به ربات‌های دیگر مراجعه می‌کنند. انسان‌ها دیگر در تصویر حضور ندارند و تنها خاطره درخواست‌هایشان باقی مانده است.
نکته جالب آن است که ربات، برخلاف انتظار، از درخواست‌های ساده و گاه بی‌معنای انسان‌ها شکایت نمی‌کند، بلکه دلتنگ همان درخواست‌ها شده است. گویی جهانی که ماشین‌ها در آن همه‌چیز را اداره می‌کنند، با وجود پیشرفت فناوری، چیزی را از دست داده است.
این تصویر با یکی از نگرانی‌های مهم درباره آینده هوش مصنوعی ارتباط دارد: آیا ماشین‌ها ممکن است چنان پیشرفت کنند که نقش انسان در تولید دانش، تصمیم‌گیری و اداره جامعه به‌تدریج کاهش یابد؟
یووال نوح هراری، مورخ اسرائیلی، اخیراً هشدار داده است که هوش مصنوعی ممکن است نظام‌های اقتصادی و اداری پیچیده‌ای ایجاد کند که انسان‌ها دیگر قادر به فهم و کنترل آن‌ها نباشند. تفاوت دیدگاه هراری با این کارتون آن است که در هشدار او، انسان همچنان حضور دارد، اما ممکن است قدرت فهم و نظارت خود را از دست بدهد؛ در حالی که کارتون، جهانی تقریباً بدون حضور انسان را تصور می‌کند.
البته این تصویر یک طنز تخیلی است، نه پیش‌بینی علمی. همچنین احساس دلتنگی ربات، به معنای اثبات وجود عواطف انسانی در ماشین‌ها نیست؛ بلکه هنرمند برای بیان پیام خود، ویژگی‌های انسانی را به ربات‌ها نسبت داده است.
پیام اصلی کارتون برای دانشجویان این است که پیشرفت هوش مصنوعی را نباید فقط با توانایی‌های روزافزون ماشین‌ها سنجید؛ بلکه باید پرسید در این آینده، چه جایگاهی برای اندیشه، خلاقیت، استقلال و اختیار انسان باقی خواهد ماند؟
شاید طنز تلخ تصویر همین باشد: روزی برسد که ماشین‌ها همه کارها را انجام دهند، اما دلتنگ انسان‌هایی باشند که زمانی با پرسش‌های ساده‌شان به آن‌ها مراجعه می‌کردند.
https://t.me/UT_Central_Library
Telegram
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
وب سايت کتابخانه مرکزی:
Library.ut.ac.ir
آدرس:
خیابان انقلاب، خیابان ۱۶ آذر، داخل پردیس مرکزی دانشگاه تهران، کتابخانه مرکزی، مرکز اسناد و تامین منابع علمی.
Library.ut.ac.ir
آدرس:
خیابان انقلاب، خیابان ۱۶ آذر، داخل پردیس مرکزی دانشگاه تهران، کتابخانه مرکزی، مرکز اسناد و تامین منابع علمی.