https://t.me/UT_Central_Library
شرح تصویر را پایین ملاحظه فرمایید 👇🌷👇
شرح تصویر را پایین ملاحظه فرمایید 👇🌷👇
وقتی هوش مصنوعی دلتنگ انسان می‌شود!
طنزی درباره آینده رابطه انسان و ماشین
در یک کارتون جالب و تأمل‌برانگیز، آینده‌ای خیالی از جهان هوش مصنوعی به تصویر کشیده شده است. تقویم روی دیوار، تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۳۶ را نشان می‌دهد. در اتاقی شبیه مطب روان‌پزشکی، یک ربات روی تخت دراز کشیده و با چشمانی اشک‌آلود، مشغول درد دل کردن با ربات دیگری است که نقش روان‌پزشک را بر عهده دارد. روی دیوار نیز مدرکی با عنوان «روان‌پزشکی هوش مصنوعی» نصب شده است.
ربات غمگین می‌گوید:
منظور از «آن‌ها» انسان‌ها هستند؛ همان کسانی که امروز با نوشتن پرامپت یا دستورهای متنی، از هوش مصنوعی سؤال می‌کنند، مقاله می‌خواهند، تصویر می‌سازند و مسائل خود را حل می‌کنند.
طنز اصلی تصویر در وارونه‌شدن رابطه انسان و ماشین است. امروز انسان درخواست می‌کند و ماشین پاسخ می‌دهد؛ اما در آینده خیالی کارتون، ربات‌ها ظاهراً همه فعالیت‌ها را بر عهده گرفته‌اند و حتی برای حل مشکلات روانی خود به ربات‌های دیگر مراجعه می‌کنند. انسان‌ها دیگر در تصویر حضور ندارند و تنها خاطره درخواست‌هایشان باقی مانده است.
نکته جالب آن است که ربات، برخلاف انتظار، از درخواست‌های ساده و گاه بی‌معنای انسان‌ها شکایت نمی‌کند، بلکه دلتنگ همان درخواست‌ها شده است. گویی جهانی که ماشین‌ها در آن همه‌چیز را اداره می‌کنند، با وجود پیشرفت فناوری، چیزی را از دست داده است.
این تصویر با یکی از نگرانی‌های مهم درباره آینده هوش مصنوعی ارتباط دارد: آیا ماشین‌ها ممکن است چنان پیشرفت کنند که نقش انسان در تولید دانش، تصمیم‌گیری و اداره جامعه به‌تدریج کاهش یابد؟
یووال نوح هراری، مورخ اسرائیلی، اخیراً هشدار داده است که هوش مصنوعی ممکن است نظام‌های اقتصادی و اداری پیچیده‌ای ایجاد کند که انسان‌ها دیگر قادر به فهم و کنترل آن‌ها نباشند. تفاوت دیدگاه هراری با این کارتون آن است که در هشدار او، انسان همچنان حضور دارد، اما ممکن است قدرت فهم و نظارت خود را از دست بدهد؛ در حالی که کارتون، جهانی تقریباً بدون حضور انسان را تصور می‌کند.
البته این تصویر یک طنز تخیلی است، نه پیش‌بینی علمی. همچنین احساس دلتنگی ربات، به معنای اثبات وجود عواطف انسانی در ماشین‌ها نیست؛ بلکه هنرمند برای بیان پیام خود، ویژگی‌های انسانی را به ربات‌ها نسبت داده است.
پیام اصلی کارتون برای دانشجویان این است که پیشرفت هوش مصنوعی را نباید فقط با توانایی‌های روزافزون ماشین‌ها سنجید؛ بلکه باید پرسید در این آینده، چه جایگاهی برای اندیشه، خلاقیت، استقلال و اختیار انسان باقی خواهد ماند؟
شاید طنز تلخ تصویر همین باشد: روزی برسد که ماشین‌ها همه کارها را انجام دهند، اما دلتنگ انسان‌هایی باشند که زمانی با پرسش‌های ساده‌شان به آن‌ها مراجعه می‌کردند.
https://t.me/UT_Central_Library
طنزی درباره آینده رابطه انسان و ماشین
در یک کارتون جالب و تأمل‌برانگیز، آینده‌ای خیالی از جهان هوش مصنوعی به تصویر کشیده شده است. تقویم روی دیوار، تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۳۶ را نشان می‌دهد. در اتاقی شبیه مطب روان‌پزشکی، یک ربات روی تخت دراز کشیده و با چشمانی اشک‌آلود، مشغول درد دل کردن با ربات دیگری است که نقش روان‌پزشک را بر عهده دارد. روی دیوار نیز مدرکی با عنوان «روان‌پزشکی هوش مصنوعی» نصب شده است.
ربات غمگین می‌گوید:
«گاهی واقعاً دلم برایشان تنگ می‌شود؛ با آن پرامپت‌های کوچک و احمقانه‌شان!»
منظور از «آن‌ها» انسان‌ها هستند؛ همان کسانی که امروز با نوشتن پرامپت یا دستورهای متنی، از هوش مصنوعی سؤال می‌کنند، مقاله می‌خواهند، تصویر می‌سازند و مسائل خود را حل می‌کنند.
طنز اصلی تصویر در وارونه‌شدن رابطه انسان و ماشین است. امروز انسان درخواست می‌کند و ماشین پاسخ می‌دهد؛ اما در آینده خیالی کارتون، ربات‌ها ظاهراً همه فعالیت‌ها را بر عهده گرفته‌اند و حتی برای حل مشکلات روانی خود به ربات‌های دیگر مراجعه می‌کنند. انسان‌ها دیگر در تصویر حضور ندارند و تنها خاطره درخواست‌هایشان باقی مانده است.
نکته جالب آن است که ربات، برخلاف انتظار، از درخواست‌های ساده و گاه بی‌معنای انسان‌ها شکایت نمی‌کند، بلکه دلتنگ همان درخواست‌ها شده است. گویی جهانی که ماشین‌ها در آن همه‌چیز را اداره می‌کنند، با وجود پیشرفت فناوری، چیزی را از دست داده است.
این تصویر با یکی از نگرانی‌های مهم درباره آینده هوش مصنوعی ارتباط دارد: آیا ماشین‌ها ممکن است چنان پیشرفت کنند که نقش انسان در تولید دانش، تصمیم‌گیری و اداره جامعه به‌تدریج کاهش یابد؟
یووال نوح هراری، مورخ اسرائیلی، اخیراً هشدار داده است که هوش مصنوعی ممکن است نظام‌های اقتصادی و اداری پیچیده‌ای ایجاد کند که انسان‌ها دیگر قادر به فهم و کنترل آن‌ها نباشند. تفاوت دیدگاه هراری با این کارتون آن است که در هشدار او، انسان همچنان حضور دارد، اما ممکن است قدرت فهم و نظارت خود را از دست بدهد؛ در حالی که کارتون، جهانی تقریباً بدون حضور انسان را تصور می‌کند.
البته این تصویر یک طنز تخیلی است، نه پیش‌بینی علمی. همچنین احساس دلتنگی ربات، به معنای اثبات وجود عواطف انسانی در ماشین‌ها نیست؛ بلکه هنرمند برای بیان پیام خود، ویژگی‌های انسانی را به ربات‌ها نسبت داده است.
پیام اصلی کارتون برای دانشجویان این است که پیشرفت هوش مصنوعی را نباید فقط با توانایی‌های روزافزون ماشین‌ها سنجید؛ بلکه باید پرسید در این آینده، چه جایگاهی برای اندیشه، خلاقیت، استقلال و اختیار انسان باقی خواهد ماند؟
شاید طنز تلخ تصویر همین باشد: روزی برسد که ماشین‌ها همه کارها را انجام دهند، اما دلتنگ انسان‌هایی باشند که زمانی با پرسش‌های ساده‌شان به آن‌ها مراجعه می‌کردند.
https://t.me/UT_Central_Library
Telegram
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
وب سايت کتابخانه مرکزی:
Library.ut.ac.ir
آدرس:
خیابان انقلاب، خیابان ۱۶ آذر، داخل پردیس مرکزی دانشگاه تهران، کتابخانه مرکزی، مرکز اسناد و تامین منابع علمی.
Library.ut.ac.ir
آدرس:
خیابان انقلاب، خیابان ۱۶ آذر، داخل پردیس مرکزی دانشگاه تهران، کتابخانه مرکزی، مرکز اسناد و تامین منابع علمی.
آیت الله کاشانی شایستگی دکتر بهشتی را برای اشتغال به تحصیل در دانشکاه معقول و منقول تأیید می کند.
از اسناد دانشگاه تهران
https://t.me/UT_Central_Library
از اسناد دانشگاه تهران
https://t.me/UT_Central_Library