تصاویری از قرآن های موزه بریتانیا 👆👆🌷🌷👆🌺🌺👆👆
از اسلایدهای قدیمی کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
https://t.me/UT_Central_Library
از اسلایدهای قدیمی کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
https://t.me/UT_Central_Library
Telegram
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
وب سايت کتابخانه مرکزی:
Library.ut.ac.ir
آدرس:
خیابان انقلاب، خیابان ۱۶ آذر، داخل پردیس مرکزی دانشگاه تهران، کتابخانه مرکزی، مرکز اسناد و تامین منابع علمی.
Library.ut.ac.ir
آدرس:
خیابان انقلاب، خیابان ۱۶ آذر، داخل پردیس مرکزی دانشگاه تهران، کتابخانه مرکزی، مرکز اسناد و تامین منابع علمی.
نامه دکتر سید علی شایگان برای مرحوم سید جلال الدین محدث ارموی
https://t.me/khototolama
https://t.me/khototolama
✅ حکایتی در تواضع رسول خدا (ص) از زبان امام صادق (ع)
📝 روایتی از امام صادق علیهالسلام از پدرش امام باقر و او از امام علیبنالحسین علیهماالسلام در کتاب الزهد عبداللهبنمبارک، متوفای ۱۸۱، ص ۳۴۹ آمده است که از چند جهت شایسته توجه است.
این روایت که مسند است و در چند منبع دیگر هم آمده، چنین است:
ابوعمربنحیویه به ما خبر داد، از یحیی، از حسین، از عبدالوهاب ثقفی که به ما خبر داد و گفت:
جعفربنمحمد از پدرش از علیبنحسین روایت کرد که فرمود:
به رسول خدا ـ صلیاللهعلیهوآله ـ گفته شد: ای کاش چیزی برای شما قرار دهیم تا روی آن بایستید و از آنجا با مردم سخن بگویید.
پیامبر فرمود: «من همواره در میان شما هستم و شما بر جای پای من قدم میگذارید تا آنگاه که خداوند خودش مرا بالا ببرد».
سپس فرمود: «مرا بیش از حقم بالا مبرید، زیرا خداوند متعال مرا بندهای برگزید، پیش از آنکه مرا رسول خود گردانید».
📌 آنچه در این روایت جالب است، اینکه نخست، بحث از آن است که چیزی زیر پای حضرت بگذارند تا روی آن بایستد و سخن بگوید در حالی که بالاتر از مردم قرار گرفته است.
حضرت ضمن مخالفت با آن، این را مدخل یک نکتۀ مهمتری قرار میدهد و میفرماید تا من هستم، همان جایی هستم که شما در کنار من، بر جای من قدم میگذارید و این ادامه دارد تا وقتی که خداوند من را بالا ببرد.
به نظر میرسد اشارهاش به زمان قبض روح باشد؛ یعنی تا هستم، همین رویه را خواهم داشت.
آنگاه قاعدهای را در سخن اخیر میگوید و آن اینکه مرا بیش از حقم بالا مبرید، خداوند مرا بندۀ خود قرار داد پیش از آنکه رسولش قرار دهد. بدین ترتیب حضرت بر عبودیت و بندگی و همطرازی خود با همۀ بندگان خداوند تأکید میکند.
نکتۀ بلاغی این روایت آن است که رفعت مادی، سوژهای برای رفعت غیرمادی میشود و تازه آن هم از دو جهت، یکی رفتن نزد خداوند ـ در وقت مرگ ـ و دیگری برتری و رفعت از چهارچوب بندگی.
معنایش این است که تا وقتی زنده هستم، و نزد خداوند نرفتهام، در همین سطحِ بندگی خداوند خواهم بود.
اهمیت این نقل در این نیز هست که رسول (ص) اجازه نمیدهد دربارۀ او غلوّ شود و از پیروانش میخواهد او را در حد همان بندۀ خداوند که البته رسول او هم هست، بپذیرند.
در تتمهای که از سفیان الثوری برای این روایت نقل شده، تأکید شده است که حضرت میفرمود: شما رفتار نصارا را با من نداشته باشید که با عیسی چنان کردند.
(رسول جعفریان).
📝 روایتی از امام صادق علیهالسلام از پدرش امام باقر و او از امام علیبنالحسین علیهماالسلام در کتاب الزهد عبداللهبنمبارک، متوفای ۱۸۱، ص ۳۴۹ آمده است که از چند جهت شایسته توجه است.
این روایت که مسند است و در چند منبع دیگر هم آمده، چنین است:
أخْبَرَكُمْ أَبُو عُمَرَ بْنُ حَيَوَيْهِ قَالَ: حَدَّثَنَا يَحْيَى قَالَ: حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ قَالَ: أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ قَالَ: أَخْبَرَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ قَالَ: قِيلَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم: لَوِ اتَّخَذْنَا لَكَ شَيْئًا تَرْتَفِعُ عَلَيْهِ، تُكَلِّمُ مِنْهُ النَّاسَ، فَقَالَ : «لَا أَزَالُ بَيْنَكُمْ تَطَئُونَ عَقِبِي حَتَّى يَكُونَ اللَّهُ يَرْفَعُنِي»، ثُمَّ قَالَ: «لَا تَرْفَعُونِي فَوْقَ حَقِّي، فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى اتَّخَذَنِي عَبْدًا قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَنِي رَسُولًا»
ابوعمربنحیویه به ما خبر داد، از یحیی، از حسین، از عبدالوهاب ثقفی که به ما خبر داد و گفت:
جعفربنمحمد از پدرش از علیبنحسین روایت کرد که فرمود:
به رسول خدا ـ صلیاللهعلیهوآله ـ گفته شد: ای کاش چیزی برای شما قرار دهیم تا روی آن بایستید و از آنجا با مردم سخن بگویید.
پیامبر فرمود: «من همواره در میان شما هستم و شما بر جای پای من قدم میگذارید تا آنگاه که خداوند خودش مرا بالا ببرد».
سپس فرمود: «مرا بیش از حقم بالا مبرید، زیرا خداوند متعال مرا بندهای برگزید، پیش از آنکه مرا رسول خود گردانید».
📌 آنچه در این روایت جالب است، اینکه نخست، بحث از آن است که چیزی زیر پای حضرت بگذارند تا روی آن بایستد و سخن بگوید در حالی که بالاتر از مردم قرار گرفته است.
حضرت ضمن مخالفت با آن، این را مدخل یک نکتۀ مهمتری قرار میدهد و میفرماید تا من هستم، همان جایی هستم که شما در کنار من، بر جای من قدم میگذارید و این ادامه دارد تا وقتی که خداوند من را بالا ببرد.
به نظر میرسد اشارهاش به زمان قبض روح باشد؛ یعنی تا هستم، همین رویه را خواهم داشت.
آنگاه قاعدهای را در سخن اخیر میگوید و آن اینکه مرا بیش از حقم بالا مبرید، خداوند مرا بندۀ خود قرار داد پیش از آنکه رسولش قرار دهد. بدین ترتیب حضرت بر عبودیت و بندگی و همطرازی خود با همۀ بندگان خداوند تأکید میکند.
نکتۀ بلاغی این روایت آن است که رفعت مادی، سوژهای برای رفعت غیرمادی میشود و تازه آن هم از دو جهت، یکی رفتن نزد خداوند ـ در وقت مرگ ـ و دیگری برتری و رفعت از چهارچوب بندگی.
معنایش این است که تا وقتی زنده هستم، و نزد خداوند نرفتهام، در همین سطحِ بندگی خداوند خواهم بود.
اهمیت این نقل در این نیز هست که رسول (ص) اجازه نمیدهد دربارۀ او غلوّ شود و از پیروانش میخواهد او را در حد همان بندۀ خداوند که البته رسول او هم هست، بپذیرند.
در تتمهای که از سفیان الثوری برای این روایت نقل شده، تأکید شده است که حضرت میفرمود: شما رفتار نصارا را با من نداشته باشید که با عیسی چنان کردند.
(رسول جعفریان).