درباره‌ی مثلثِ «نه چپ؛ نه راست»

بر اساس ایده‌های
فردریش هایک، مک‌کلاسکی و والتر بلاک

سعی کردم مثلثِ «نه چپ؛ نه راست» را آن‌طور که در یادداشت قبلی توضیح دادم بازطراحی کنم. برای مشاهده این مثلث اینجا کلیک کنید. نکته اصلی در آن یادداشت این بود که رویکرد مبتنی بر «آزادی» تفاوت‌های مهمی با راست‌گرایی و محافظه‌کاری دارد.

▪️ وضعیت چپ‌گرایی مشخص است. چپ‌ها دشمن آزادی و رفاه هستند و به بهانه «برابری» با آزادی، رفاه و پیشرفت دشمنی می‌کنند.
▪️ اما راست‌ها که با چپ‌ها مخالفت می‌کنند گاهی به بهانه‌های دیگری از «آزادی» فاصله می‌گیرند.

▪️ در واقع، آزادی‌خواهان که در ادبیات مربوطه با عنوان «لیبرتارین» شناخته می‌شوند مهمترین طرفدارن "آزادی" هستند.

آن‌طور که والتر بلاک توضیح می‌دهد، هسته اصلی لیبرتارینیسم سه بخش دارد: لیبرال‌کلاسیک، مشروطه‌خواهان طرفدار قانون اساسی آمریکا و مینارشیسم.

🔹 لیبرال‌کلاسیک‌ها
لیبرالیسم کلاسیک بر آزادی فردی و حق مالکیت به‌عنوان اصول بنیادین تأکید دارد. هدف لیبرال‌های کلاسیک تحقق آزادی فردی در همه ابعاد مرتبط با آن است؛ کاهش مالیات‌ها، برداشتن مقررات محدودکننده و آزاد کردن انرژی و خلاقیت انسان.
در این دیدگاه، آزادی و مالکیت از یکدیگر جدایی‌ناپذیرند. لیبرال‌کلاسیک‌ها از بازار آزاد، آزادی تجارت و محدودیت قدرت دولت دفاع می‌کنند و نه سوسیالیسم را می‌پذیرند و نه محافظه‌کاری را به‌عنوان مبنای اندیشه سیاسی خود قبول دارند.

🔹 مشروطه‌خواهان آمریکایی (Constitutionalists)
کسانی هستند که اختیارات دولت را به مواردی محدود می‌کنند که از نظر آنها در کانستیتوشن (اساسنامه‌ی) آمریکا پیش‌بینی شده است.

🔹 مینارشیست‌ها وجود دولت را می‌پذیرند اما معتقدند وظیفه آن باید به حفاظت از جان و مال افراد از طریق ارتش، پلیس و دادگاه محدود شود.

اما آنارکوکاپیتالیست‌ها که بیرون از مثلث قرار گرفته‌اند اساساً با وجود دولت مخالفت می‌کنند.

شاید با طراحی مثلثِ «نه چپ؛ نه راست» تا حدودی تفاوت‌ها شفاف‌تر بشود.

مرتضی کاظمی
۲۵ مهر ۱۴۰۵
http://t.me/mortezakazemii

🎥 آمریکا چگونه از سلاح‌‌های فضایی در جنگ ایران استفاده کرد؟

📌 نیروی فضایی ایالات متحده در سال گذشته از سامانه‌های جنگ الکترومغناطیسی خود برای پشتیبانی از عملیات نظامی در ونزوئلا استفاده کرده است.

📌این تجهیزات که معمولاً به نمایش گذاشته نمی‌شوند، با هدف ایجاد اختلال در ارتباطات ماهواره‌ای دشمن و شناسایی تهدیدهای احتمالی به کار می‌روند.

📌نیروی فضایی در عملیات ونزوئلا، برای پشتیبانی از دستگیری نیکلاس مادورو، حبابی حفاظتی پیرامون نیروهای آمریکایی ایجاد کردند. برخی از این نیروها سپس به خاورمیانه اعزام شدند.

📌به گفته فرماندهان این نیروها، جنگ بر سر طیف الکترومغناطیسی و حفاظت از دارایی‌های فضایی، به بخش مهمی از عملیات نظامی مدرن تبدیل شده است و نیروی فضایی آمریکا باید آمادگی استقرار سریع تجهیزات و مقابله با تهدیدها را در هر نقطه از جهان داشته باشد.

📌گزارش تصویری وال‌استریت ژورنال را در این رابطه ببینید.

@EconPolicyFa

🖥 مالیات دزدی است

👤 خاویر میلی

◽️@utfinance◽️

📄 مشکل فرانسه نه «راست افراطی»، بلکه سوسیالیسم است

/جولای 2024/

👤 دنیل لاکایه

✍🏻 ترجمۀ مسعود یوسف‌حصیرچین

🔗 منبع: شرق وحشی

◽️@utfinance◽️

🔹 بازطراحی مثلث

بر اساس ایده‌های
فردریش هایک، مک‌کلاسکی و والتر بلاک

پست‌های درباره این مثلث را اینجا ببینید

📚 تازه‌های نشر

چپ هرگز نفهمید

👤 نویسنده: دانیال فرنیا

در روایت‌های فریبنده‌ی جریان چپ، مارکسیسم همواره در قالب یک مدینه فاضله، بهشتی انسانی و رهایی‌بخش نقاشی می‌شود که گویی اگر در عمل به خاک سیاه نشست، تنها به این دلیل بود که به دست آدم‌های درست اجرا نشد؛ اما حقیقت عریان، خونین و پرآسیب تاریخ قرن بیستم فریاد می‌زند که این ادعا بزرگترین دروغ و فریب قرن است.

مارکسیسم اصلاً نیازی به اجرای «بد نداشت تا شکست بخورد بلکه دقیقاً همان‌گونه که در کتابخانه‌های تاریک، تئوری‌پردازی شده بود در روی زمین نیز پیاده شد و بهای سنگین آن با خون پاک بیش از صد میلیون انسان بی‌گناه پرداخته شد.

کالبدشکافی بی‌محابای تجربه‌ی حکومت‌های کمونیستی از استبداد پخمه پرور اتحاد جماهیر شوروی و کشتارگاه‌های مائوئیستی در چین گرفته تا کابوس کوبا، جهنم کامبوج و زندان روباز کره شمالی، سند زنده‌ای است که ثابت می‌کند این مکتب در عمل چیزی جز ماشین آدم‌کشی دسته‌جمعی با هدف انهدام کامل شریان‌های، اقتصادی و بروز توتالیتاریسم عریان و به زنج کشیدن روح آزادی نیست.

سفارش از برخط بوک

📚برخط‌بوک(کتابستان برخط)⬇️
🆔 @BarkhatBook

◽️@utfinance◽️

◽️ شاپینگ سوسیالیستی

🎙 مراد فرهادپور

صدای مراد فرهادپور متفکر چپ ایرانی و تئوریزه کردن ایده «شاپینگ سوسیالیستی» یا همان دزدی از مغازه‌های لوکس توسط چپ‌ها که این هفته در پاریس اجرایی شد.

©️ منبع: کانال مناظره‌ها

◽️@utfinance◽️

📄 انقلاب آرام لیبرال در خاورمیانه
/مردم منطقه واقعاً چه باورهایی دارند؟/

👤 منصور معدل

✍🏻 ترجمه: بردیا فرهمند

در این مقاله، منصور معدل با تکیه بر پیمایش‌های سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ در ایران، مصر، عراق، ترکیه و عربستان سعودی استدلال می‌کند که ارزش‌های لیبرال، برخلاف ظاهر اقتدارگرای سیاست منطقه، در میان شهروندان گسترش یافته‌اند.
افزایش حمایت از جدایی دین و سیاست، برابری جنسیتی و آزادی انتخاب فردی از مهم‌ترین نشانه‌های این تحول است. به باور نویسنده، تجربه حکومت دینی، سرکوب و خشونت فرقه‌ای خود به تقویت گرایش‌های سکولار و ملی انجامیده است. بااین‌حال، تغییر ارزش‌های اجتماعی لزوماً به استقرار فوری نهادهای دموکراتیک در این کشورها منجر نمی‌شود.

◽️@utfinance◽️

📄 محاکمه بانک مرکزی

👤 امیررضا عبدلی

گویا هیچکاره‌حسنی در قوه قضاییه از امکان تعقیب قضایی مقامات بانک مرکزی حرف زده است. امروز یک آقای اقتصاددانی در ردّ این نظر مقاله نوشت و خیلی محترمانه فضولی قضات در حوزه تخصصی اقتصاددانان را موقوف اعلام کرد. البته که دو طرف دعوا مشمول حکم آن مصراع حافظند که گفت: جنگ هفتاد و دو ملّت همه را عذر بنه. ولی موضوع پیگیرد قانونی تخلّفات بانک مرکزی در سطح تئوریک موضوع جالب و بکر و دست‌نخورده‌ای است.

واضح به نظر می‌رسد که بانک مرکزی جمهوری اسلامی بابت رشد مداوم و سرسام‌آور نقدینگی در شرایط کوچکتر شدن اقتصاد یک توضیح به تاریخ ایران بدهکار است. اگر لفاظّی‌های عوام‌فریب و خواص‌گیج‌کن را کنار بگذاریم خلاصه این توضیح چیزی جز غلط کردم نمی‌تواند باشد. و محاکمه رؤسای بانک مرکزی هم ایده بدیع درخشانی است؛ به خصوص اگر هیئت منصفه اقتصاددانانی غیرحکومتی و از نحله‌های مختلف اندیشه اقتصادی باشند. البته این ایده فعلا فقط به درد ساخت یک انیمیشن اینستاگرامی می‌خورد. امّا کم نیستند واقعیاتی که ابتدا فقط خیال بوده‌اند. یکی از نقطه‌ضعف‌های بزرگ و نامرئی تمدّن امروز وجود نهاد بسیار قدرتمندی به نام بانک مرکزی است که عملاً نمی‌توان بازخواست و استیضاحش کرد. هر گامی به سمت اصلاح و ترمیم این نقطه‌ضعف را باید به فال نیک گرفت.

🆔https://t.me/AmirrezaAbdolii

◽️@utfinance◽️

📄 آب در خوابگه مورچگان

👤 موسی غنی‌نژاد

انتشار عمومی گفتگویی که در آن علی شریعتی را #شیاد خوانده بودم هجمه گسترده‌ای را از سوی طرفداران وی به سوی من روانه کرد که هنوز ادامه دارد، گویی به طور ناخواسته آب در خوابگه مورچگان ریخته باشم‌.

در آن گفتگو، همانند دیگر گفته‌ها و نوشته‌هایم در باره #شریعتی هدفم نشان دادن غلط بودن افکار درهم و التقاطی یک مصدقی چپگرای متوهم با دانش سطحی است که با خطابه‌های پر شور اما گمراه‌کننده خود کثیری از جوانان یک نسل را در ایران دهه چهل و پنجاه خورشیدی گرفتار فلج فکری کرد. شیاد نامیدن شریعتی فرع بر اصل نقدِ افکار غلط و مسموم اوست. در کتاب «اقتصاد و دولت در ایران» صفحات ۳۵۹ تا ۳۶۳ اندیشه‌های اقتصادی و سیاسی شریعتی را با استناد دقیق به نوشته‌هایش بیش از ده سال قبل نقد کرده بودم اما آن زمان هیچ صدایی از طرفداران وی در دفاع از او شنیده نشد. اگر ارزیابی من از اندیشه‌های اقتصادی و سیاسی شریعتی غلط است چرا طرفداران وی این ارزیابی را نقد نکردند و هنوز هم نمی‌کنند؟ چرا اصل را رها کرده و به فرع چسبید‌ه‌اند؟ اصل مسئله اندیشه‌های غلط شریعتی است که اسلام را سوسیالیسم جلوه می‌دهد و دین خدا را به ایدئولوژی آلوده می‌کند. البته او در این ندانم‌کاری مهلک تنها نیست و دیگرانی از #ابوالحسن_بنی‌صدر گرفته تا #بهشتی، #مطهری، #طالقانی و… هم در رقم زدن ایدئولوژی حاکم بر نظام سیاسی پس از انقلاب اسلامی شریک‌اند.

جالب است که‌ بقیه‌السیف جماعت به اصطلاح «#اصلاح‌طلب»، سبک‌سرانه خود را موظف می‌دانند به هر نحوی شده از شریعتی و استاد #دباغ با چنگ و دندان دفاع کنند. آن‌ها البته سعی دارند برای ایز گم کردنْ وسط بازی کنند و خود را بی‌طرف و حتی منتقد شریعتی و سردسته فعلی #روشنفکران_دینی (پروفسور دباغ) نشان دهند. این‌ روزها مجله‌ای منتشر کرده‌اند با تیتر درشت «روشنفکری قبیله‌ای» تا این‌گونه القا کنند که جدال فکری میان امثال من و سید جواد طباطبایی، از یکسو، با مخالفان لیبرالیسم و ایرانشهری، ازسوی‌دیگر، از نوع روشنفکری قبیله‌ای است. این کج‌اندیشی ناشی از قیاس به نفس است یعنی چون خود حضرات بیرون از رابطه مرید و مرادی روشنفکری را نمی‌توانند تصور کنند، لیبرال‌ها را هم در این مقوله قرار می‌ دهند. اگر ناشر و تحریریه این مجله درک درستی از مفهوم حقیقی لیبرالیسم داشتند مرتکب این خطای نظری تاسف‌بار نمی‌شدند. نفی قبیله‌گرایی از اصول اولیه #لیبرالیسم است.

🔗 متن کامل را اینجا بخوانید

◽️@utfinance◽️

#موسی_غنی‌نژاد
#علی_شریعتی
#سروش
#حسین_حاج‌فرج_دباغ

📄 آب در خوابگه مورچگان

👤 موسی غنی‌نژاد




©منبع: کانال تلگرام موسی غنی‌نژاد

◽️@utfinance◽️

📄 آیا عبارت «آزادی‌خواهی» ترجمه مناسبی برای لیبرالیسم یا لیبرتارینیسم است؟

👤 مرتضی کاظمی

در یادداشت‌های قبلی گاهی از عبارت «آزادی‌خواهی» استفاده کرده‌ام. شهرام اتفاق در نقدی نوشته است: «آزادی‌خواهی» الزاماً معادل مناسبی برای «لیبرالیسم» نیست. با حرفش مخالفتی ندارم. متأسفانه در زبان فارسی هر کلمه‌ای برای ترجمه چنین عباراتی انتخاب می‌کنیم ممکن است با همین مشکل روبه‌رو شویم. شهرام اتفاق می‌گوید: گروه‌های سیاسی گاهی خود را آزادی‌خواه دانسته‌اند در حالی‌که لزوماً به آزادی‌های فردی و اقتصادی باور نداشته‌اند. همینطور است. تذکرش منطقی و مفید است.

این نقد یک پرسش مهم را مطرح می‌کند: آیا "آزادی‌خواهی" نام یک سنت فکری مشخص است یا صرفاً توصیفی عمومی برای کسانی که خود را طرفدار آزادی می‌دانند؟ به نظرم باید میان این دو تفاوت بگذاریم. ممکن است یک جریان سیاسی خود را آزادی‌خواه بداند اما منظورش از آزادی با آنچه در سنت لیبرالیسم کلاسیک یا لیبرتارینیسم مطرح می‌شود تفاوت داشته باشد. بنابراین صرف استفاده از واژه "آزادی‌خواهی" برای شناسایی یک جریان فکری کافی نیست. اما آیا این به معنای آن است که نباید از واژه آزادی‌خواهی برای اشاره به لیبرالیسم کلاسیک یا لیبرتارینیسم استفاده کنیم؟ من چنین نتیجه‌ای نمی‌گیرم. در واقع کاری که انجام می‌دهیم این است که هم‌زمان با استفاده از عباراتی همچون آزادی‌خواهی، لیبرالیسم یا لیبرتارینیسم تلاش می‌کنیم معنایی را که متفکران این سنت‌ها از این مفاهیم اراده کرده‌اند توضیح دهیم. در این رابطه قبلاً در یادداشتی نوشته‌ام حتی در آمریکا کلمه «لیبرال» را به معنایی به کار می‌برند که گاهی درست در نقطه مقابل معنای تاریخی لیبرالیسم‌کلاسیک قرار می‌گیرد. وقتی نام یک سنت فکری را از محتوای آن جدا کنیم دیگر صرفِ استفاده از آن نام چیزی را روشن نمی‌کند. شخصاً در سال‌های گذشته طی یادداشت‌ها و ارائه‌های متعددی سعی کرده‌ام آنچه از سنت آزادی‌خواهی فهمیده‌ام را توضیح بدهم. مثلاً اینجا در این یادداشت سعی کرده‌ام آزادی را تعریف کنم.

برای من "آزادی‌خواهی" به معنای دفاع از آزادی فردی، حقوق مالکیت، قراردادهای داوطلبانه و محدود بودن قدرت دولت به حاکمیتِ حقوق است. نکته اصلی که در مجموعه نوشته‌های قبلی بر آن تأکید کرده‌ام تفاوت این دیدگاه‌ها با محافظه‌کاری و راست‌گرایی بوده است. به‌همین دلیل طی یادداشت‌هایی سعی کردم بر اساس ایده‌های میزس، هایک و مک‌کلاسکی و همچنین توضیحات والتر بلاک مثلثی طراحی کنم که این تفاوت‌ها را تا حدودی توضیح بدهد. سوال اصلی در آن یادداشت‌ها این بود: آیا باید آزادی‌خواهی (لیبرالیسم‌کلاسیک یا لیبرتارینیسم) را در یکی از دو سوی چپ و راست قرار داد یا می‌توان آن را سنت فکری متمایزی دانست.

۲۹ مهر ۱۴۰۵
🆔http://t.me/mortezakazemii

◽️@utfinance◽️

🔻جدال چپ و راست بر سر آینده فرانسه | آیا اعتراضات خیابانی معادلات انتخاباتی را تغییر می‌دهند؟ | مکرون، دوگل نیست

مایک گونزالز، عضو ارشد بنیاد هریتج و نویسنده کتاب «مارکسیسم نسل جدید»، در وبسایت بنیاد هریتج نوشت:

🔹در ۲۹ مارس ۱۹۶۸، در اوج اعتراضات چپ‌گرایانه‌ای که فرانسه را فلج کرده بود، شارل دوگل، رئیس‌جمهور فرانسه، سوار پروازی محرمانه شد که او را به یک پایگاه نظامی فرانسه در آلمان می‌برد

🔹اوضاع کنونی فرانسه، که خیابان‌هایش اکنون هر روز صحنۀ شورش‌های خشونت‌آمیز است و ناآرامی‌هایش به دیگر کشورهای اروپایی نیز سرایت می‌کنند، شباهت‌های چشمگیری با آن دوران دارد، هرچند تفاوت‌هایی نیز هست

🔹خصلت فرانسوی‌ها می‌تواند انفجاری باشد، به این معنا که فرانسه هر از گاهی تسلیم خشونت گستردۀ خیابانی می‌شود و این خشونت می‌تواند نه‌تنها دولت‌ها، بلکه کل نظام‌های اجتماعی را سرنگون کند

🔹یکی دیگر از تفاوت‌های شورش‌های امروز، مشارکت معترضان اسلام‌گراست که پرچم‌های فلسطین و الجزایر را به اهتزاز درمی‌آورند

⬅️ مشروح گزارش

بله | وبسایت | اینستاگرام

@EghtesadNews_com

🖥 فرانسه در آتش انقلاب ۵۷ ایران

👤 عباس سوری
©️ رسانه پارسی

YOUTUBE

منابع:

[1] گزارش رویترز درباره اعتراضهای ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶
https://www.reuters.co...​

[2] خبر اعتراضهای ۱۷ اکتبر، رویترز
https://www.reuters.co...​

[3] مقاله کریستیان ژامبه در لوموند، ۱۴ اکتبر ۲۰۲۶
https://www.lemonde.fr...​

[4] کتاب ۲۰۲۶ فوکو، صفحه ناشر گالیمار
https://www.cercle-ens...​

[5] متن مقاله فوکو، «ایرانیان چه رؤیایی دارند؟»
https://janetafary.com...​

[6] مدخل قانون اساسی جمهوری اسلامی، ایرانیکا
https://www.iranicaonl...​

[7] مدخل زندگی خمینی، ایرانیکا
https://www.iranicaonl...​

[8] رودنسون، لوموند، ۶ دسامبر ۱۹۷۸
https://www.lemonde.fr...​

[9] رودنسون، لوموند، ۷ دسامبر ۱۹۷۸
https://www.lemonde.fr...​

[10] رودنسون، لوموند، ۸ دسامبر ۱۹۷۸
https://www.lemonde.fr...​

[11] ریچارد فالک، ۱۶ ،Trusting Khomeini فوریه ۱۹۷۹
https://fpholyland.fra...​

[12] فوکو، «آیا شورش بیفایده است؟» لوموند، ۱۱ مه ۱۹۷۹
https://www.lemonde.fr...​

[13] کتاب آفاری و اندرسون و متنهای ضمیمه
https://janetafary.com...​




◽️@utfinance◽️

#کریستیان_ژامبه

📄 گلخانه ورشکسته سعید حجاریان و دیگر شرکا

👤 اشکان زارع

یویوی اصلاح‌طلبی بالا و پایین می‌پرد؛ یک روز با افیون ایدئولوژی سر مردم را شیره می‌مالند و روز دیگر با جفنگیاتِ پست‌مدرن، جیبِ توهمِ روشنفکریِ جماعتِ خموده را پر می‌کنند.
تاریخ هم به هیچ‌جای وجدانشان‌نیست؛ هر اتفاقی که بیفتد تو‌گویی نه خانی آمده و نه خانی رفته است. این‌ها محصولات شعبده‌‌بازی «تفکرات استراتژیک اصلاحات» است؛ وانگهی برای این قدرت طلبان همیشه چشم‌ها دوخته شده به روزِ مبادا؛ روزی که تانک‌ها به خیابان بیایند، پایتخت سقوط کند و کرکره‌های وضع مستقر و قدرت رسمی پایین کشیده شود. تا دنبال سوراخ دعایی جدید بگردند؛ شاید چیزی مثل جمهوری سوم مرعشی و این ترهات متداول که بسیار سعی در رواج آن را دارند.

وانگهی تاریخِ این اقلیم پیر و خسته همیشه یک پرده‌ی پنهان‌تر داشته است؛ فروریختنِ بت‌های فرهنگی، خیلی پیش‌تر از فروپاشیِ کاخ‌های سیاسی در ایران روی داده است.
جامعه‌ی ایران پیش از آنکه سیاستمداران را جارو کند، «ویترینِ فرهنگیِ» خودش را از جنسِ آدم‌های نچسب، دست‌ساز و سیستماتیک خالی می‌کند. ماجرای چهره‌هایی مثل عادل فردوسی‌پور، محسن نامجو یا حتی اصغر فرهادی، دقیقاً تراژدیِ همین ویترین‌سازیِ حکومتی و رانتیر است. سیستم‌های اقتدارگرا برای مشروعیت‌بخشی به جُل‌وپلاسِ خود، به شدت به آدم‌هایی نیاز دارند که هم «مدرن» به نظر برسند، هم «محبوب»، و هم در نهایت، پدیده یا محصولِ همان بستر امنیتی و پروژه‌ای باشند.
#عادل_فردوسی‌پور در یک ساختار کاملاً بوروکراتیک و رانت‌زده‌ی صداوسیمایی رشد کرد که اگر اراده می‌کرد، نه تنها کسی نام او را به یاد نداشت، بلکه آب هم از آب تکان نمی‌خورد. او تا زمانی که «فرزندخوانده رسانه‌ایِ انحصار» بود، قهرمانِ بی‌رقیب ماند. #محسن_نامجو با تلفیقی گلخانه‌ای از موسیقی سنتی و رادیکالیسمِ فرمی، سوار بر موجی شد که نهادهای فرهنگیِ نیمه‌پنهانِ نظام برای «مدرن جلوه‌دادنِ ویترین خود» به او تنفس مصنوعی دادند. #اصغر_فرهادی نیز در چرخ‌دنده‌های جشنواره‌ایِ داخل و خارج، به نقطه‌ای رسید که همواره باید میانِ «اپوزیسیونِ گلخانه‌ای بودن» و «بهره‌مندی از امتیازات سیستم» بندبازی می‌کرد.

اما چرا این‌ها پیش از سقوطِ سیاسیِ نظام ترک برداشتند؟ چون افکار عمومی، با غریزه‌ای تاریخی، به محض اینکه بوی «فرصت‌طلبی دوگانه» را شنید، حکم طرد صادر کرد. جامعه تا مختصر روزنه‌ای پیدا کرد مثل همیشه راه سوراخ دعای این جماعت را فهمید و دانست که این جماعت در رانت نظام چطور نفس می‌کشیدند، زبانِ سرخ و جیبِ پر از امتیاز داشتند؛ اما به محض اینکه طوفانِ بحران وزید، دم خروس اینها همچون دروازه ‌ای سترگ از ماتحت‌شان بیرون زد.
به گواه تاریخ ملت پیش از فتحِ سیاست، «اخلاقِ عمومی» خود را تطهیر می‌کند. سقوطِ این سلبریتی‌ها، پیش از تغییر و فروپاش ملموس، یعنی مرگِ اعتبارِ مصنوعی و ورشکستگی گلخانه‌های اصلاحات طلب و بازگشتِ جامعه به اصالت بی‌لکنت و خجالت خویش.

◽️@utfinance◽️

#سعید_حجاریان

هر وقت بحثِ تربیت، مدرسه یا دسترسی بچه‌ها به اینترنت و گوشی هوشمند پیش می‌آید، انگار داریم به یک سؤال قدیمی فکر می‌کنیم:

این بچه مال کیه؟

شک نداریم که الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی و چرخه‌های دوپامین برای ذهن در حال رشد نوجوان‌ها خطرناک‌اند؛ همان‌طور که جاناتان هایت در کتاب «نسل مضطرب» به روشنی توضیح داده است.

اما سؤال اصلی اینجاست:

آیا راه‌حل محافظت از بچه‌ها، پناه بردن به ممنوعیت و فیلترینگ دولتی است؟

در ویدیوی جدید پرسه، از قانون حمورابی و آرمان‌شهر افلاطون تا قوانین محدودیت اینترنت در استرالیا، چین و تجربهٔ زیستهٔ خودمان در ایران رفته‌ایم تا ببینیم چطور می‌توانیم بدون سپردن افسار زندگی و آزادی‌مان به دولت، خودمان از بچه‌ها مراقبت کنیم.

در یوتیوب پرسه ببینید:
https://youtu.be/Pp0z1mawJ18

متن: مسعود یوسف حصیرچین، عباس سیدین
@ParsehPodcast

🔻رمزگشایی از خشم معترضان در فرانسه و اسپانیا | بن‌بست سیاست‌های سوسیالیستی و نسخه تکراری دولت‌ها برای بحران‌

ریم ابراهیم پژوهشگر اقتصاد سیاسی در ریزن نوشت:

🔹در هفته‌های اخیر، اعتراضات دانش‌آموزان سراسر فرانسه را فراگرفته است. در روز جمعه، معترضان وعده دادند که به اعتراضات خود ادامه دهند در همین حال، ۱۴۱ مدرسه در سراسر کشور همچنان تعطیل هستند

🔹فرانسه تنها کشور اروپایی نیست که این روزها با ناآرامی‌های داخلی روبه‌روست. هزاران اسپانیایی در اعتراض به بحران مسکن به خیابان‌ها آمده‌اند

🔹این دو بحران ظاهراً غیرمرتبط با یکدیگر، هر دو از شکست‌های آشکار سیاست‌گذاری دولتی سرچشمه گرفته‌اند

🔹در هر دو کشور فرانسه و اسپانیا، مردم حق دارند از ناکارآمدی دولت خشمگین باشند. اما اینکه فکر می‌کنند دولت بیشتر درمان این مشکلات است، اشتباه می‌کنند

⬅️ مشروح گزارش

بله | وبسایت | اینستاگرام

@EghtesadNews_com