📄 فساد چگونه به اقتصاد آسیب می‌رساند؟

👤 مهرپویا علا

از متن: فساد اقتصادی منابع کمیاب جامعه را از مناسبات بازار خارج می‌کند. وقتی منابع از مناسبات بازار خارج می‌شوند، تصمیم‌گیری در مورد چگونگی استفاده از آن‌ها به دست کسانی می‌افتد که بهره‌وری کمتری دارند و تنها به‌واسطۀ روابط سیاسی خود به این قدرت تصمیم‌گیری دست یافته‌اند. در نتیجه هرچه کمتر از منابع کمیاب و ارزشمند موجود در کشور به‌گونه‌ای بهینه استفاده خواهد شد. پیامد تداوم این روند فقیرتر شدن کشور است. اگر پیامد فساد اقتصادی تنها این بود که فرد فاسد خانۀ پایین‌شهر خود را ترک کند و به بالا شهر منتقل شود یا سالی چند مسافرت خارجی برود باز آن‌قدر به جامعه آسیب وارد نمی‌شد که تصمیم‌گیری در مورد منابع اقتصادی کشور در دستان بی‌کفایت او بیفتد.

◽️@utfinance◽️

📄 یک پول پیر

👤 امیررضا عبدلی

فرد نود ساله‌ای را تصوّر کنید که به ثبت احوال می‌رود و با پرداخت مقداری هدیه تاریخ تولّدش را تغییر می‌دهد. او با شناسنامه جدیدش حالا «رسماً و قانوناً» بیست ساله محسوب می‌شود، ولی آیا این سیاه‌بازی توان جسمی‌ او را افزایش خواهد داد؟ یا باعث بهبود وضعیت تنفس یا گوارش او خواهد شد؟ آیا سال‌های باقی مانده از عمرش بیشتر می‌شود؟ آیا خود او فکر می‌کند جوان‌تر شده است؟

ریال ایران نیز اکنون پول نحیف و فرتوتی است؛ به اندازه خود جمهوری اسلامی و به اندازه همان شخصی که معمولاً نظام نامیده می‌شود. بر همین قیاس، ده‌ هزار برابر کردن ارزش اسمی ریال هم با صغر سن گرفتن برای یک فرد سالخورده فرقی ندارد. این تصمیم بیهوده فقط هزینه می‌تراشد و عدّه زیادی را درگیر برنامه‌ریزی برای کاری می‌کند که در واقع هیچ کاری نیست. اگر دلاری که امروز یک میلیون و دویست هزار ریال قدیم است، فردا 120 ریال جدید باشد، عملاً چه چیزی تغییر خواهد کرد؟ هیچ. کارگری که بابت کار امروزش 8 دلار می‌گیرد، فردا هم همین 8 دلار را خواهد گرفت. 

البته مدّت‌هاست که کسی از مجلسیان ایران انتظار ندارد مثل انسان‌های بالغ و جدّی رفتار کنند و تصمیم بگیرند. رسانه آزادی هم در کار نیست تا بپرسد که وقتی هیچ نشانه‌ای از تغییر در سیاست پولی، یا در واقع بی‌سیاستی پولی جمهوری اسلامی در دست نیست، دقیقاً با چه هدفی یک ریال جدید تعریف می‌کنید؟

اگر کسی در مجلس یا دولت واقعاً به فکر جوان‌سازی ریال بود، می‌توانست از راهش برود. همین وزیر اقتصاد فعلی در دوران پیش از وزارتش گاهی به شیوایی و بلاغت درباره «هدفگذاری تورّم» سخنرانی می‌کرد. اکنون هم لابد می‌تواند برای اعضای کابینه و پارلمان درباره مدرن‌ترین شیوه‌های کنترل ارزش پول جلسات توجیهی بگذارد، امّا چنان که می‌دانید سیاستگذاری با تدریس تفاوت زیادی دارد؛ آن هم در شرایط امروز ایران. بنابراین حتّی رادیکال‌ترین چهره‌های آکادمیک هم وقتی به ورطه خطرناک سیاست نزدیک می‌شوند، به زحمت ممکن است چیزی غیر از «بله قربان» برای گفتن داشته باشند. در هر گوشه پرتی از این دستگاه هم که باشید رمز دوام آوردن و ایمن بودنتان تأیید و توجیه وضع موجود است.

دولت و مجلس به کنار، شخص نظام هم که تکلیفش معلوم است، امّا حتّی در دانشکده‌های اقتصاد هم کسی دلمشغولی جدّی بابت تورّم ندارد. وقتی خوب به حرف‌هایشان گوش می‌کنی می‌بینی غالباً تورّم را مباح یا مستحب می‌دانند، و بعضی‌ها هم ممکن است بگویند تورّم برای وضعیت امروز ایران یک شرّ ضروری است. یکی از جملات آزاردهنده‌ای که در سال‌های اخیر بارها از زبان بعضی اقتصاددان‌های مشهور و موجّه شنیدم این است که: اقتصاد ایران با میانگین تورم 20ـ25 درصد کار می‌کند. این گزاره که هیچ مبنای تئوریکی ندارد، احتمالاً اکنون تغییر کرده باشد، طوری که حضرات تورّم لازم برای کارکرد معمول این اقتصاد را مثلاً به 30ـ 35 درصد افزایش داده باشند.

و امّا مردم هم به بی‌حسّی یا بیچارگی غریبی دچارند. وقتی به آمارهای جهانی نگاه می‌کنید و می‌بینید هیچ کشور دیگری پنجاه سال تورّم دو رقمی را تجربه نکرده، آن‌گاه به این نتیجه می‌رسید که جمهوری اسلامی بر تورّم‌پذیرترین ملّت جهان (یا شاید تاریخ) حکومت می‌کند.

برای تصوّر یک ریال باثبات، و هرچه تحوّل اقتصادی که منوط به ثبات نسبی ارزش پول است، باید به آینده دور فکر کنم. مثلاً روزی که در یک شرایط دموکراتیک احزاب سیاسی مختلف ببینند آن که وعده تورّم کمتری می‌دهد رأی بیشتری می‌آورد. یا روزی که یک دولت از تحریم رسته ببیند برای جذب بیشتر سرمایه خارجی ناگزیر از اصلاحات پولی است. تا فرا رسیدن چنان روزهایی، گمان نمی‌کنم کاری غیر از همین حذف صفرها از دست کسی ساخته باشد. ریال‌های جدید، جدید نیستند. آن‌ها با پاهایی لب گور به دنیا خواهند آمد.

◽️@utfinance◽️

دین چیست؟

دین، روایت‌هایی درباره‌ی یک پیامبر خاص و سایر پیامبران است

در یادداشت‌های قبلی کوشیدم از مفهوم آزادی و همچنین از مفهوم عدالت تعریفی روشن‌تر ارائه کنم، این‌بار می‌خواهم مفهوم دین را تعریف کنم تا در این سلسله نوشته‌ها نظرم را با شفافیت بیشتری عرض کنم.

دیندار باشیم یا نباشیم، در هر حال دینداران، حتی اگر در اقلیت باشندخودشان را به ما نشان داده و معمولاً تحمیل خواهند کرد. شخصاً دارم تلاش می‌کنم فهم و تعریف خود از دین را با نوشتن این یادداشت مرور کنم.

نخست باید میان دین و مفاهیم شبیه به آن تمایز بگذاریم. همان‌طور که میرچا الیاده، ادیان‌شناس و تاریخ‌پژوه دین، یادآور می‌شود، امر قدسی می‌تواند در هر فرهنگی بدون نهاد پیامبری یا وحی ظهور کند؛ از این‌رو سنت‌هایی چون بودیسم، هندوییسم، زرتشتی‌گری یا حلقه‌های عرفانی در تعریفی که اینجا عرض می‌کنم «دین» نیستند، بلکه آیین‌هایی‌ هستند که بر تجربه‌ی درونی و سلوک فردی استوارند، نه بر روایت پیامبری و وحی آسمانی.

از نظر من، دین با روایت‌هایی درباره‌ی شخصی به نام پیامبر تعریف می‌شود؛ شخصی که ادعای دریافت وحی داشته است. ویلفرد کانت‌ول اسمیت، محقق مطالعات دین، این نقطه را تمایز میان ایمان و دین می‌داند: ایمان تجربه‌ای شخصی است، اما دین از زمانی آغاز می‌شود که آن تجربه به قالب روایت و نهاد جمعی درمی‌آید. ما در واقع خودِ پیامبر را ندیده و نمی‌شناسیم، بلکه روایت‌هایی را می‌دانیم که پیروانش درباره‌ی او بازگو کرده‌اند؛ همان چیزی که رودلف بولتمان، نظریه‌پرداز دین و اسطوره‌شناس آلمانی، آن را «اسطوره‌سازی ثانویه» می‌نامید.

در مورد اسلام، این دین زمانی آغاز شد که روایت‌هایی درباره‌ی محمد شکل گرفت و چند سده بعد در متونی مانند سیره‌ی ابن اسحاق و بازنویسی ابن هشام تثبیت شد. پژوهش‌هایی از پاتریشیا کرون، دین‌پژوه آمریکایی، و مایکل کوک، مورخ اسلام اولیه در آکسفورد، در Hagarism نشان می‌دهند که آنچه امروز اسلام می‌نامیم، نه ادامه‌ی مستقیم تجربه‌ی محمد، بلکه حاصل بازسازی تاریخی روایت‌هاست.

همچنین پروژه‌ی «قرآن مورخان» به مدیریت محمدعلی امیرمعزی، اسلام‌شناس و پژوهشگر تاریخ قرآن، این دیدگاه را گسترش داده است: قرآن و دین اولیه‌ی اسلام را نه به‌عنوان متن مقدس، بلکه به‌عنوان محصول تاریخی جوامع و روایت‌ها می‌بینند.

در مسیحیت نیز وضع مشابهی دیده می‌شود. این دین نه در زمان حیات عیسی، بلکه چند دهه پس از او با تدوین روایت‌های مختلف از زندگی‌اش شکل گرفت. کارن آرمسترانگ، محقق تاریخ ادیان ابراهیمی، یادآور می‌شود که اناجیل رسمی در فاصله‌ی میان چهل تا هفتاد سال پس از مرگ یا ناپدید شدن عیسی نوشته شدند، زمانی که نسل نخستِ شاهدان دیگر حضور نداشتند.

در مورد یهودیت هم، ریشه‌های آن به سنت‌های قوم عبری بازمی‌گردد، جایی که یهوه ابتدا یکی از خدایان متعدد بود و باور به خدای واحد به‌تدریج تثبیت شد. ظهور موسی و دریافت تورات، که بنا بر روایت‌های مذهبی حدود سده‌ی ۱۳–۱۲ پیش از میلاد رخ داده، نقطه عطفی در شکل‌گیری هویت دینی یهودیت بود. پژوهشگران مدرن، از جمله پاتریشیا کرون و مایکل کوک، معتقدند که تورات محصول سنت شفاهی و روایت‌های تاریخی است که در قرون بعد تثبیت شدند.

در دوران جدید، با نوع دیگری از دین‌سازی روبه‌رو هستیم: دین‌هایی که پیامبرشان منتظر نمانده تا دیگران از او روایت کنند، بلکه خود مستقیماً ادعای پیامبری کرده است. نمونه‌اش بهاییت است، یا جنبش‌هایی که در دو قرن اخیر با عنوان «وحی تازه» شکل گرفته‌اند. اما این‌گونه دین‌ها هنوز از آن جدیت و نهادینه‌شدنی که ادیان کلاسیک پیدا کرده‌اند برخوردار نیستند. به قول پیتر برگر، جامعه‌شناس دین، جامعه‌ی دینی تنها زمانی تثبیت می‌شود که روایت وحی در حافظه‌ی جمعی و ساختار قدرت اجتماعی جا بیفتد.

پس من وقتی از «دین» سخن می‌گویم، در واقع به مجموعه‌هایی مانند یهودیت، مسیحیت و اسلام اشاره می‌کنم؛ یعنی آن‌هایی که حول روایت‌هایی درباره‌ی یک پیامبر خاص و سایر پیامبران شکل گرفته‌ و مدعی ارتباط مستقیم با امر الهی بوده‌اند. دیگر سنت‌ها، اگرچه ممکن است آموزه‌های معنوی عمیقی داشته باشند، اما تا زمانی که چنین روایت پیامبرانه‌ای در مرکزشان نباشد، از دید من «آیین»‌ هستند نه «دین».

با این وصف؛
دین چیست؟

دین، روایت‌هایی درباره‌ی یک پیامبر خاص و سایر پیامبران است.

✍️ مرتضی کاظمی
🗓 ۱۶ مهر ۱۴۰۴
🔗 t.me/mortezakazemii

📄 دیگران نشاندند، ما خوردیم؛ ما بنشانیم دیگران بخورند

👤 سیامک سپهرنیا

نقد و بررسی کتاب «عقل سیاسی برک» نوشته فرانسیس کاناوان

©️ منتشر شده در شماره 45 فصلنامه «قلمیاران» / انتشار پی‌دی‌اف در کانال پژوهشگاه مالکیت و بازار

#ادموند_برک
#محافظه‌کاری

◽️@utfinance◽️

📄 بانک‌ها، واسطه‌گران وجوه قابل‌وام‌دهی هستند -بخش دوم

👤 جورج سلجین

✍🏻 ترجمه: مهران خسروزاده


🔗 بخش نخست را اینجا بخوانید

◽️@utfinance◽️

در شبکه‌ی GB News درباره‌ی «رادیکالیسم مسئولانه» و پیام‌های کلیدی اقتصادیِ کنفرانس حزب محافظه‌کار صحبت کردم.

دو نکته‌ی اصلی:
• برای رادیکال بودن، باید مسئول هم بود — همان‌طور که کندی گفت: «ایده‌آلیسم بدون توهم.»
• مشکلات سمت عرضه را با راه‌حل‌های سمت تقاضا نمی‌توان حل کرد!

🎧 چین، از گذشته تا آینده

👥 گفت‌وگوی البرز نظامی و مسعود یوسف‌حصیرچین

🔗 ویدیوی برنامه

◽️@utfinance◽️

🖥 چین، از گذشته تا آینده

👥 گفت‌وگوی البرز نظامی و مسعود یوسف‌حصیرچین

▫️در جهانی که به سرعت در حال تغییر است، رقابت میان دو قدرت بزرگ ــ ایالات متحده و جمهوری خلق چین ــ سرنوشت قرن بیست‌و‌یکم را رقم می‌زند. پرسش محوری این است: چگونه کشوری که تنها چند دهه پیش هنوز از فقر گسترده رنج می‌برد، امروز به رقیب مستقیم آمریکا در اقتصاد، فناوری و ژئوپلیتیک تبدیل شده است؟

▫️در این برنامه به همین پرسش‌ها پرداخته شده. مسعود یوسف‌حصیرچین برخلاف روایت رسمی حزب کمونیست چین و بسیاری از تحلیل‌گران غربی، رشد اقتصادی چین را نه حاصل اقتدار دولت مرکزی، بلکه نتیجه‌ی گسترش تدریجی ایده آزادی و باز شدن فضا برای کارآفرینی می‌داند.

▫️اما پرسش دوم ما مهم‌تر است: آیا این مدل توسعه‌ی چینی الگویی تازه برای کشورهای در حال توسعه است؟ یا در نهایت همان ترکیب قدیمی بازار و دولت که صرفاً در مقیاسی بزرگ‌تر اجرا شده؟

▫️در بُعد سیاسی نیز، یوسف‌حصیرچین معتقد است که چین اگرچه از نظم جهانی پس از جنگ دوم منتفع شده، اما به‌دنبال اصلاح آن است. به بیان دیگر، چین نه دنبال انقلاب، بلکه به دنبال تغییر قواعد به نفع خویش.

🔗 پادکست برنامه

◽️@utfinance◽️

◽️ رونمایی کتاب «نظریه‌های منفی‌باف»
با سخنرانی مترجم کتاب: مسعود یوسف‌حصیرچین

🏛 فروشگاه سرزمین کتاب - گرگان

🗓 پنجشنبه ۱۷ مهر ۱۴۰۴
⏰ ساعت ۱۸

📍 گرگان، میدان کاخ، خیابان لشکر، جنب لشکر۲، فروشگاه سرزمین کتاب

◽️@utfinance◽️

📄 یادداشت

«لیبرالیسم و محافظه‌کاری؛ ائتلافی ناگزیر»

👤 مهدی تدینی

ایران به یک جناح راست متحد و قوی نیاز داره. این راست باید از محافظه‌کار سنتی و مدرن تا لیبرال راست رو در بر بگیره. فقط یک راست قدرتمند می‌تونه تضمینی بر آیندۀ ایران باشه. در این بین لیبرال‌ها و محافظه‌کاران به هم نیاز متقابل دارند. محافظه‌کاران بدون لیبرال‌ها ضعف‌های اساسی در نظریۀ توسعه و حکمرانی دارند، لیبرال‌ها هم بدون محافظه‌کاران بدنۀ اجتماعی قدرتمندی نخواهند داشت و تک‌وتنها می‌مونند.

لیبرال‌های ایرانی رو به سه دستۀ کلی می‌شه تقسیم کرد: لیبرال‌های کلاسیک، لیبرتارین‌ها و لیبرال‌های چپ. لیبرال‌های چپ تکلیفشون مشخصه که تن به جناح راست نمی‌دن و بیشتر به سوی سوسیال‌دموکراسی میل می‌کنند. اینکه لیبرال چپ در جبهۀ راست جای بگیره، از محالات به نظر می‌رسه. لیبرتارین‌ها هم که یک جریان کوچک اما روبه‌رشد هستند، اگر رادیکال باشند، به هیچ گروهی تن نمی‌دن، و حتی اگر نیم درصد باشند، حرف کسی جز خودشون رو قبول نخواهند داشت. این لیبرتارین‌ها چون به آنارکوکاپیتالیسم نزدیکند (یا آنارکوکاپیتالیست هستند)، نمی‌تونن با محافظه‌کاری ایرانی کنار بیان. چون محافظه‌کاری ایرانی به هر حال میل به دولت‌گرایی داره و با اون دوز بالای دولت‌ستیزی لیبرتارینیسم سازگار نیست.

در اینجا فقط لیبرالیسم کلاسیکه که انعطاف نظری و عملی بیشتری داره و می‌تونه با محافظه‌کاران همراه باشه. وظیفۀ این لیبرال‌ها اینه که محافظه‌کاری ایرانی رو که به شدت هم در حال جذب توده‌ست «لیبرالیزه» کنه و از فاشیستی شدنش جلوگیری کنه. این دو جریان اگر به هم بپیوندند، آینده‌ای دارند، اگر نه، هر دو ناکام خواهند موند. اینکه برخی لیبرال‌ها محافظه‏‌کاران رو عقب‌مونده قلمداد می‌کنند و برخی محافظه‌کاران به لیبرال‌ها برچسب‌‌های تحقیرآمیز می‌زنند، امکان ائتلافشون رو تخریب می‌کنه. این دو جریان در فضای سیاسی آیندۀ ایران مؤتلف دیگه‌ای نمی‌تونن پیدا کنند؛ بهتره کار کردن با هم رو یاد بگیرند.

#لیبرالیسم #محافظه‌کاری

◽️@utfinance◽️

◽️ نشستی پیرامون کتاب «نظریه‌های منفی‌باف»
با سخنرانی مترجم کتاب: مسعود یوسف‌حصیرچین

🏛 شهر کتاب - ساری

🗓 جمعه ۱۸ مهر ۱۴۰۴
⏰ ساعت ۱۸


◽️@utfinance◽️

نسبت دین با آزادی، عدالت و اقتصاد

🔹 بازگشت به حقوق

در ادامه‌ی مجموعه‌ی یادداشت‌هایم درباره‌ی فهم و تعریف دین، آزادی و عدالت، این نوشته تلاشی است برای جمع‌بندی و ترسیم نسبت میان این سه مفهوم اساسی.

۱. دین، آمیزه‌ای از روایت‌ها و مفاهیم انسانی؛ نه منشأ آن‌ها

دین در اصل مجموعه‌ای از روایت‌ها درباره‌ی اشخاصی است که ادعای پیامبری داشته‌اند؛ کسانی که گفته می‌شود با امر الهی یا نیرویی مافوق طبیعی در ارتباط بوده‌اند. آنچه بعدها به نام دین شناخته شد، آمیزه‌ای است از این روایت‌ها با مفاهیم انسانیِ پیشینی چون عدالت، آزادی و اخلاق؛ مفاهیمی که دین آن‌ها را در روایت خود جذب، تفسیر، و گاه مصادره یا حتی منحرف کرده است. به بیان دیگر، دین نه خاستگاه ارزش‌های انسانی، بلکه ترکیب‌کننده و در بسیاری موارد تملک‌کننده‌ی آن‌هاست.

۲. آزادی و عدالت؛ پیشادینی و انسانی

آزادی، پیش از آنکه شعار سیاسی باشد، پاسخی است به کهن‌ترین نیاز انسان: رهایی از اراده‌ی دیگران. آزادی یعنی دستیابی به حقوق فردی در برابر قدرت و دولت؛ حقی که پیش از هر دین و حکومتی وجود داشته است.

عدالت نیز سازوکاری برای بازگرداندن حق به صاحب حق است، نه تقسیم غنیمت یا برابری تحمیلی. عدالت از دل رابطه‌ی میان انسان‌ها زاده شد، از میل طبیعی به انصاف و توازن. انسان‌ها پیش از آنکه دین یا حکومت داشته باشند، برای رفع نزاع، به داوران و بزرگان پناه می‌بردند. این همان عدالتِ خودجوشی است که بعدها در قالب نهادهای قضایی شکل گرفت.

آزادی و عدالت، هر دو پدیده‌هایی پیشادینی‌اند. آن‌ها از دل زندگی جمعی انسان بیرون آمده‌اند، نه از آسمان. دین‌ها شاید آن‌ها را معنا کرده یا در خدمت نظم خود قرار داده باشند، اما منشأشان زمین است؛ تجربه‌ی زیسته‌ی انسان‌ها در برابر قدرت، ترس و بی‌عدالتی.

۳. اقتصاد و بازار؛ تجربه‌ای انسانی، نه فرمانی دینی

بازار، همانند زبان، پدیده‌ای خودجوش است. انسان‌ها مبادله را از سر نیاز و اعتماد آغاز کردند، نه از سر فرمان. هیچ متن مقدسی دستور به ایجاد بازار نداد؛ بازار از دل زندگی روزمره و تعامل آزاد انسان‌ها پدید آمد.

آزادی اقتصادی و حق مالکیت، همانند آزادی و عدالت، از گوهر انسانی برمی‌خیزند نه از وحی. نظم بازار از کنش‌های آزاد انسان‌ها شکل می‌گیرد، نه از دستور قدرت یا تقدیس دینی.
بازار و آزادی اقتصادی همان ریشه‌ای را دارند که عدالت و قضاوت عادلانه دارند: تجربه‌ی انسان‌ها برای همزیستی، مبادله و زیستن در چارچوب اعتماد متقابل.

۴. دین و قدرت؛ دو چهره‌ی یک خطر

اگر دین در آغاز مجموعه‌ای از روایت‌ها بود، در گذر زمان به نهاد قدرت تبدیل شد؛ قدرتی که نه‌تنها خود را واسطه‌ی میان خدا و مردم می‌دانست، بلکه می‌خواست تعیین کند عدالت چیست، چه چیزی اخلاقی است و آزادی تا کجا مجاز است.

از همین‌جاست که باید از آسیب‌های دین مراقبت کرد، همان‌گونه که همیشه نگران آسیب‌های دولت هستیم. هرگاه روایت دینی در قدرت رسوب کند، دیر یا زود به ابزار تسلط و تضییع حقوق تبدیل می‌شود. وقتی آزادی و عدالت به دین گره می‌خورند، از جایگاه «حق طبیعی» به سطح «امتیاز مشروط» سقوط می‌کنند؛ امتیازی که با هر تفسیر تازه می‌تواند از انسان گرفته شود. همان‌طور که در سیاست، وقتی دولت خود را مالک جان و مال مردم بداند آزادی نابود می‌شود، در حوزه‌ی ایمان نیز وقتی دین خود را مالک اخلاق و عدالت بداند، حقیقت از میان می‌رود.

۵. بازگشت به حقوق

آزادی، عدالت، اخلاق و حتی مفهوم بازار، همگی از دل تجربه‌های انسانی برآمده‌اند. دین‌ها گاهی این تجربه‌ها را در قالبِ روایت خود بازسازی و گاه مصادره یا تحریف می‌کنند، نه اینکه آن‌ها را بیافرینند.

رهایی انسان در گروِ بازگشت به حقوق است: یعنی بازگرداندن مفاهیمی چون عدالت، آزادی، مالکیت و اخلاق به سرچشمه‌ی انسانی‌شان؛ به خرد، تجربه و زندگی روزمره‌ی انسان‌ها.

دین، اگر بخواهد با جهان مدرن هم‌زیست شود، باید بپذیرد که حداکثر یک روایتگر است، نه قانون‌گذار؛ و دولت اگر بخواهد مشروع بماند، باید بپذیرد که حافظ حقوق است، نه خالق آن.

انسان مدرن، در حقیقت، همان انسان دیرین است که پس از قرن‌ها تجربه و خطا، دوباره به ریشه‌های پیشادینی خود بازمی‌گردد؛ به همان نقطه‌ای که اخلاق، عدالت و آزادی از دل زندگی برخاسته بودند.

به زبان ساده‌تر:
رهایی یعنی:
بازگشت از فرمان به خرد؛
از ایمانِ اجباری به تجربه‌ی انسانی؛
و بازگشت به حقوق

✍️ مرتضی کاظمی
🗓 ۱۷ مهر ۱۴۰۴
🔗 t.me/mortezakazemii

🖥 ترور رزم‌آرا با چراغ سبز مصدق و فاطمی


🔗 همچنین بخوانید: روایت عزت‌الله سحابی از همکاری جبهه ملی و فداییان اسلام

◽️@utfinance◽️

موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان، در گفت‌وگویی یوتیوبی گفت: «ادامه وضع موجود، منجر به فروپاشی اقتصادی در ایران می‌شود.»

محمد ماشین‌چیان، پژوهشگر ارشد حکمرانی، در این‌باره گفت: «تردیدی نیست که اقتصاد ایران در حال فروپاشی است اما جمهوری اسلامی با مالیات پنهان یعنی تورم، بار فشارها را بر دوش مردم ایران منتقل می‌کند و بقای خودش را تضمین می‌کند.»
@iranintltv

📄 استاندارد طلا چیست؟
چگونه می‌توان انضباط مالی را به دولت‌ها تحمیل کرد؟

👤 مهرپویا علا

سیاست رعایت استاندارد طلا حد بالایی از انضباط مالی را به دولت‌ها تحمیل می‌کند؛ آن‌چنان‌که حتی استقلال کامل بانک مرکزی از دولت هم نمی‌تواند جای آن را بگیرد. این سیاست مالی جلوی بزرگ‌تر شدن دولت و گسترش مفرط دامنۀ مداخله‌های آن در جامعه را می‌گیرد و در نتیجه اساساً یک سیاست لیبرال است.

◽️@utfinance◽️

👤 چهره روز

ماریا کورینا ماچادو برنده نوبل صلح 2025 کیست؟

ماریا ماچادو ۵۸ ساله، حزب اپوزیسیون ونزوئلا؛ حزب «ونته ونزوئلا» (به معنی: بیا ونزوئلا) که گرایش لیبرال دارد را رهبری می‌کند. او فعلاَ در خفا زندگی می‌کند.

او در سال ۱۹۹۲ بنیاد خیریه «اتینئا» را برای کمک به کودکان خیابانی در شهر کاراکاس تأسیس کرد.

ده سال بعد او همراه با دیگران بنیادی را برای حمایت از برگزاری انتخابات آزاد و منصفانه ایجاد کرد که برنامه‌های آموزشی و نظارتی را به پیش می‌برد.

ماچادو در سال ۲۰۱۰ با گرفتن آرای زیادی به مجمع ملی ونزوئلا راه یافت، اما دولت سوسیالیست حاکم در سال ۲۰۱۴ او را از مجلس بیرون کرد.

ماچادو در سال ۲۰۲۳ نامزدی خود برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ را اعلام کرد، اما دادگاه‌های این کشور او را رد صلاحیت کردند.

رئیس کمیته نوبل صلح، خانم ماچادو را «قهرمان صلح» نامید که برای سست کردن پایه‌های «سلطه مستحکم قدرت» حکومت ونزوئلا تلاش کرده است. او گفت: «دموکراسی به مردمی بستگی دارد... به کسانی که با وجود خطرات جدی، جرئت می‌کنند پا پیش بگذارند.»

◽️@utfinance◽️

🖥 The transition has begun!
This is what Venezuela, Land of Grace, will look like

👤 María Corina Machado

©️ Vente Venezuela

◽️@utfinance◽️

🖥 پیام «ماریا کورینا ماچادو» به کنفرانس «ایران 2025»

📌 با زیرنویس فارسی

🗓 سپتامبر 2025

خانم ماریا کورینا ماچادو برنده جایزه نوبل صلح 2025 است.

او در این پیام گفته بود:

من عمیقاً از Nufdi و Reza Pahlavi برای افتخار سخنرانی در کنفرانس ایران ۲۰۲۵ سپاسگزارم.
ما برای یک هدف مشترک در کنار هم ایستاده‌ایم: آزادی. در حالی که رژیم‌های کاراکاس و تهران توطئه می‌کنند، مردم ما به طور فعال در حال سازماندهی و مقاومت هستند.
حرکت ما غیرقابل توقف است. هیچ رژیمی نمی‌تواند بر اراده ملتی که از قبل آینده‌ای جدید را انتخاب کرده است، غلبه کند.
روزهای روشنی در پیش است.
ونزوئلا آزاد خواهد شد. ایران آزاد خواهد شد.

◽️@utfinance◽️

◽️ ماریا کورینا ماچادو جایزه نوبل صلح را به «مردم رنج‌کشیده ونزوئلا» و «ترامپ» تقدیم کرد

ماچادو در اکانت اکس خود نوشت:

این قدردانی از مبارزه همه ونزوئلایی‌ها، انگیزه‌ای برای به پایان رساندن وظیفه‌مان است: فتح آزادی.

ما در آستانه پیروزی هستیم و امروز، بیش از هر زمان دیگری، روی رئیس‌جمهور ترامپ، مردم ایالات متحده، مردم آمریکای لاتین و کشورهای دموکراتیک جهان به عنوان متحدان اصلی خود برای دستیابی به آزادی و دموکراسی حساب می‌کنیم.

من این جایزه را به مردم رنج‌کشیده ونزوئلا و رئیس‌جمهور ترامپ به خاطر حمایت قاطعش از آرمان ما تقدیم می‌کنم!

◽️@utfinance◽️

◽️ رشته توئیت:

بررسی گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس درباره اثر مکانیسم ماشه بر اقتصاد ایران

👤 علی رضائی حسن‌آبادی

🔗 متن یکپارچه رشته توئیت را اینجا بخوانید

◽️@utfinance◽️