Finance & Economics
12.9K subscribers
1.82K photos
989 videos
1.18K files
3.35K links
/مالی و اقتصاد و فلسفه سیاسی/مقاله و کتاب‌ و ویدیو/

📚E-Library
@UTfinance

ارتباط با ادمین:
@UTfinanceAdmin

📌فایل‌هایی که در کانال منتشر می‌شوند یا با موافقت مؤلف و ناشر منتشر شده‌اند، یا پیش از این به طور گسترده در دسترس همگان بوده‌اند.©
Download Telegram
📄 درس‌های نوبل 2025 برای اقتصاد ایران چیست؟

👤 محمد طاهری/ سردبیر مجله تجارت فردا

اگر جایزه نوبل «سایمون کوزنتس» را به‌دلیل تفسیر تجربی‌اش از مبحث «رشد اقتصادی» در نظر بگیریم، تا امروز دست‌کم 9 اقتصاددان به‌خاطر پژوهش در این حوزه برنده جایزه نوبل اقتصاد شده‌اند. نقش این اقتصاددانان در تبیین ادبیات رشد و سیاست‌گذاری‌ مرتبط با آن در بسیاری از کشورها مهم و اثرگذار بوده است.
پس از «سایمون کوزنتس»، «رابرت سولو» برای تبیین رابطه میان سرمایه، نیروی کار و پیشرفت فناوری، این جایزه را دریافت کرد. «داگلاس نورث» به‌دلیل بررسی نقش نهادها در رشد اقتصاد و «رابرت لوکاس» برای بسط نظریه انتظارات عقلانی و اثر آن بر مدل‌های رشد، برنده نوبل شدند. «پل رومر» به‌خاطر بسط و توسعه نظریه رشد درون‌زا و تأکید بر نقش نوآوری و دانش در رشد اقتصاد و «ویلیام نوردهاوس» برای تلفیق تحلیل‌های رشد با تغییرات اقلیمی مفتخر به دریافت این جایزه شدند. چند روز پیش نیز «فیلیپ آگیون»، «پیتر هویت» و «جوئل موکر» سه نظریه‌پرداز برجسته رشد، برندگان نوبل اقتصاد ۲۰۲۵ شدند. یافته‌های آگیون و هویت نشان می‌دهد که نوآوری چگونه از طریق نوسازی فناوری، تشدید رقابت و افزایش بهره‌وری، موتور اصلی رشد پایدار است. موکر نیز یادآور می‌شود که رشد اقتصاد تنها به سرمایه و فناوری وابسته نیست، بلکه به فرهنگی نیاز دارد که در آن دانش تجربی، رقابت ایده‌ها و پذیرش شکست ارزشمند شمرده شود.

اما پرسشی که این هفته در تجارت‌فردا سعی کرده‌ایم به آن پاسخ دهیم این است؛ حال که مبحث رشد تا این اندازه اهمیت آکادمیک دارد، اقتصاد ایران تا چه اندازه از یافته‌های دانشمندان این حوزه بهره برده است؟

اقتصاددانانی که در ارتباط با مبحث رشد، برنده جایزه نوبل شده‌اند بر عواملی مانند پیشرفت فناوری، نوآوری، نهادها و تخریب خلاقانه تأکید کرده‌اند که رشد پایدار را ممکن می‌کند. با این حال شواهد متقن نشان می‌دهد که اقتصاد ایران بهره‌ قابل توجهی از این دستاوردهای علمی نداشته است.
مدل رشد سولو نشان داد که نه انباشت سرمایه که پیشرفت فناوری، عامل اصلی رشد بلندمدت است. با وجود این، شواهد نشان می‌دهد که در کشور ما از ظرفیت نوآوری و ارتقای فناوری برای به حرکت در آوردن اقتصاد استفاده نمی‌شود و ایران به دلیل انرژی ارزان و فشار تحریم‌ها به بهشت فناوری‌های فرسوده و آلوده کننده محیط زیست تبدیل شده است.
در مرحله بعد، پل رومر بر نقش دانش و رشد درون‌زا تأکید داشت، اما رتبه نازل نوآوری ایران در میان کشورهای جهان و تداوم مهاجرت متخصصان، نشان می‌دهد احترام سیاستمداران ما به نیروهای خلاق جامعه اندک بوده است. هرچند استارت‌آپ‌ها و بنگاه‌های نوآور در تحرک اقتصاد ایران نقش دارند اما موانعی همچون تحریم‌ها، تهدیدها، انحصارها، نااطمینانی‌ها و محدودیت‌های مالی و فیلترینگ مانع گسترش این اکوسیستم شده‌اند.
نوردهاوس بر پیوند رشد اقتصاد با پایداری محیط‌زیست تأکید کرد؛ در حالی‌که در کشور ما حتی تأمین آب آشامیدنی و هوای پاک نیز به دشواری صورت می‌گیرد و اقتصاد ما وجود با ناترازی‌های بحران‌آفرین در زمینه آب و انرژی، از این دیدگاه بهره‌ای نبرده است. داگلاس نورث نیز بر اهمیت و نقش نهادهای کارآمد در تحرک اقتصادها تأکید داشت، اما اقتصاد ایران، بی‌بهره از نهادها، گرفتار ناکارآمدی، فساد اداری و بی‌ثباتی در حقوق مالکیت شده که مانع تحقق آموزه‌های داگلاس نورث شده است.

برندگان نوبل امسال نیز بر تخریب خلاقانه و فرهنگ رشد تأکید دارند. در کشور ما اما صنایع دولتی و شبه‌دولتی با حمایت‌های گسترده، مانع ورود رقبای نوآور می‌شوند؛ در حالی‌که در مدل تخریب خلاقانه، بنگاه‌های ناکارآمد باید جای خود را به بنگاه‌های کارآمدتر و نوآور بدهند.
همچنین، عده‌ای صاحب قدرت اقتصادی و سیاسی به خاطر نفع گروهی خود و به هزینه عدم پیشرفت کل جامعه، همه منافذ خلاقیت و نوآوری را مسدود کرده‌اند و نفع‌شان در این است که اقتصاد بسته بماند و آزادی عمل عاملان اقتصادی هرگز محقق نشود.
به این ترتیب اقتصاد ما به‌دلیل نفوذ گروه‌های ذی‌نفع، فساد گسترده، ساختار ناکارآمد، استمرار تحریم‌ها و نا‌اطمینانی‌ زیاد، نه تنها در مسیری که متخصصان رشد ترسیم کرده‌اند حرکت نمی‌کند که بر خلاف جهت آن گام بر می‌دارد. نرخ رشد پایین‌تر از میانگین جهانی و گسترش روز‌افزون بیکاری و فقر در کشور ما نشان می‌دهد که مسیر رشد مستمر و پایدار هنوز هموار نشده است.

نوبل 2025 که در حقیقت تئوری حرکت کشورها در عصر جدید است، می‌تواند تلنگری به سیاستمداران ایرانی باشد تا از سیاست‌های منسوخ و ناکارآمد فاصله بگیرند و با برداشتن انحصارها به نیروهای جوان و با انگیزه اجازه دهند تا با نوآوری و خلاقیت، جامعه و اقتصاد را از تله ورشکستگی و فقر روز افزون نجات دهند.


◽️@utfinance◽️
❤2
📄 چرا و چگونه در دو قرن اخیر زندگی بشر متحول شد؟

نگاهی به ایده «بهبود آزمون‌شده در بازار» در نظریه دیردره مک کلاسکی

👤 شاهین کارخانه

نوبل اقتصاد 2025 به پژوهشگران حوزه رشد اقتصادی اختصاص یافت. حوزه‌ای که دهه‌هاست اندیشمندان بزرگی از زوایای متفاوتی به آن پرداخته‌اند، به طوری که می‌توان ادعا کرد کمتر پرسشی به اندازه راز «جهش بزرگ» ذهن متفکران را به خود مشغول داشته است: چرا و چگونه بشریت، پس از هزاران سال زندگی در شرایطی نزدیک به معیشت بخور و نمیر، ناگهان در قرن هجدهم میلادی، ابتدا در شمال غربی اروپا -هلند و انگلستان- و سپس در دیگر نقاط جهان، شاهد انفجاری بی‌سابقه در ثروت، رفاه و استانداردهای زندگی بود؟

چگونه درآمد سرانه واقعی، که برای قرن‌ها تقریباً ثابت مانده بود، در طی تنها دو قرن، ۳۰ تا ۱۰۰ برابر افزایش یافت؟ پاسخ به این پرسش بنیادین، محور اصلی یکی از مهمترین پروژه‌های فکری دوران معاصر قرار گرفته است: سه‌گانه سترگ دیردره مک‌کلاسکی با عنوان کلی «عصر بورژوازی».

◽️@utfinance◽️
❤8
بازیابی_دلیل_بحران‌های_موجود_در_حیطه_جهانبینی_بخش_اول.pdf
278.3 KB
📄 ریشه‌یابی ابتلای ایران به بحران‌های متعدد
در بحران ناشی از تقابل دو جهان بینی

بخش یکم: از غزالی تا ابن رشد؛ شکاف روان شناختی در جهان اسلام که پر نشد و ترمیم نگردید

👤 محمد طبیبیان

◽️@utfinance◽️
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🖥 راز رشد اقتصادی پایدار از نگاه نوبل 2025


👥 گفت‌وگوی البرز نظامی و جابر زارع‌زاده

▫️در شرایطی که بسیاری نگران تأثیر پیشرفت سریع هوش مصنوعی بر اقتصاد جهان و بازار کار هستند، اما برندگان نوبل اقتصاد 2025 این جایزه را بابت پژوهش‌هایشان در نقش فناوری در رشد پایدار اقتصادی دریافت کردند.

▫️سوالی که در این جا به ذهن می‌رسد آن است که چرا رشد اقتصادی از اهمیت بالایی برخوردار است؟

▫️همچنین اگر بخواهیم به تاریخ اقتصاد رجوع کنیم، آیا می‌توانیم انفجار در نرخ رشد اقتصادی پس از انقلاب صنعتی را نقطه تمایز اساسی تاریخ بشر قرار دهیم؟


◽️@utfinance◽️
❤5
📄 پیاده‌روی خیابان انقلاب مال چه کسی است؟
در دفاع از بازار آزاد در حوزۀ محصولات فرهنگی

👤 مهرپویا علا

رواج گستردۀ بازار غیررسمی و پدیدۀ دست‌فروشی در ایران باعث شده است که نام بعضی خیابان‌ها و میدان‌های مهم تهران با نام بعضی کالاها گره بخورند. برای مثال میدان فردوسی برای بسیاری نام دلار و خیابان ناصرخسرو نام دارو را تداعی می‌کنند. کسانی که یک‌بار در روزهای کاری به خیابان انقلاب و حوالی دانشگاه تهران مراجعه کرده باشند با خیل دست‌فروشانی روبه‌رو خواهند شد که نیمی از فضای پیاده‌رو را از خود میدان انقلاب تا تئاتر شهر به بساط فروش کتاب یا انواع کالاهایی که به فرهنگ کتاب‌خوانی نسبت داده می‌شوند اختصاص داده‌اند.
در گذشته وقتی از منع دست‌فروشی در خیابان صحبت به میان می‌آمد به وضعیت بد معیشتی موجود در کشور و نرخ بالای بیکاری اشاره می‌شد. اگر بخواهیم از نگاه آزادی‌خواهانه به موضوع نگاه کنیم قاعدتاً اینکه کسی تعدادی کالا را که از راه مشروع به دست آورده است با خود به کنار خیابان بیاورد و به خریداران عرضه کند نباید با منع دولتی مواجه شود. به‌ویژه در مورد کتاب بحث سانسور و ممیزی دولتی در انتشاراتی‌های دارای مجوز هم به میان می‌آید و جنبۀ آزادی‌خواهانۀ قضیه را پررنگ‌تر می‌سازد. مناسبات بازار آزاد اما تمایزی با عنوان بازار رو زمینی و زیرزمینی یا بازار رسمی و غیررسمی نمی‌شناسد. در این مناسبات تنها شرط وقوع مبادله میان دو نفر رضایت دو طرف است و بس.

ما معتقدیم هیچ معضل اجتماعی وجود ندارد که بهترین یا درواقع تنها راه تسکین آن رعایت کامل مالکیت خصوصی و تن دادن به آزادی مبادله نباشد. اما...

🔗 متن کامل را اینجا بخوانید


◼️ @alamehrpouia
◽️@utfinance◽️
👌5👎3❤2
📄 علم انسان در برابر علم طبیعت: نقد پوزیتیویسم از نگاه میزس

👤 اویس ارشادیان

آیا می‌توان پدیده‌های انسانی را با همان روشی شناخت که پدیده‌های طبیعی را مطالعه می‌کنیم؟

لودویگ فون میزس یکی از اندیشمندانی بود که به مخالفت جدی با استفاده از روش علوم تجربی در علوم انسانی پرداخت؛ او در سال 1962 با نوشتن کتاب «بنیان نهایی علم اقتصاد، رساله‌ای درباره روش» در صدد پاسخ به این پرسش برآمد که چرا شناخت پدیده‌های انسانی به روش علوم طبیعی ممکن نیست.

◼️@oveissershadian
◽️@utfinance◽️
❤6👍4
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🖥 افسر شهریاران

گفت‌وگوی مصطفی صادق با
👤 موسی غنی‌نژاد
و 👤 ابراهیم صحافی

▫️نسبی‌گرایی در تعریف خرد و داد می‌تواند مرزهای درستی و نادرستی را همواره مبهم نگه دارد و زمینه چپاول و توحش رو فراهم آورد. خرد و داد خشت‌های نخستین شناخت درستی و نادرستی‌اند و نسبی بودن آن‌ها به معنای از دست دادن سنجه نیک و بد خواهد بود! این سنجه‌ها توان ساخت قواعد جهان شمول را دارند.

▫️اگر بر این باور باشیم که از یک سو قواعد عام برآمده از سنت، دستمایه ساخت خرد هستند و از سوی دیگر خرد ابزار پالایش سنت است، آیا دچار استدلال دوری نشده ایم؟

◽️@utfinance◽️
👍5❤1😢1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🖥 راز رشد اقتصادی پایدار از نگاه نوبل 2025/ در گذر تاریخ از جوئل موکر چه می‌آموزیم؟

👥 گفت‌وگوی البرز نظامی و جابر زارع‌زاده

▫️جوایز نوبل اقتصاد در سال‌های اخیر، اغلب به پژوهش‌های داده‌محور و فنی تعلق گرفته است، اما نوبل اقتصاد ۲۰۲۵ جهشی به گذشته داشت و از جوئل موکر، تاریخ‌دان اقتصادی، تقدیر کرد.

▫️موکر با واکاوی دلایل رشد اقتصادی پس از انقلاب صنعتی، نشان می‌دهد که تحولات فرهنگی و ذهنی، بستر ساز انفجار نوآوری و ثروت بودند. در این گفت‌وگو، دکتر جابر زارع‌زاده، از شاگردان سابق موکر، به تشریح اندیشه‌های این اقتصاددان برجسته می‌پردازد.

◽️@utfinance◽️
❤7👍1
📄 علم انسان در برابر علم طبیعت: نقد پوزیتیویسم از نگاه میزس

👤 اویس ارشادیان

آیا می‌توان پدیده‌های انسانی را با همان روشی شناخت که پدیده‌های طبیعی را مطالعه می‌کنیم؟

لودویگ فون میزس یکی از اندیشمندانی بود که به مخالفت جدی با استفاده از روش علوم تجربی در علوم انسانی پرداخت؛ او در سال 1962 با نوشتن کتاب «بنیان نهایی علم اقتصاد، رساله‌ای درباره روش» در صدد پاسخ به این پرسش برآمد که چرا شناخت پدیده‌های انسانی به روش علوم طبیعی ممکن نیست.

◼️@oveissershadian
◽️@utfinance◽️
👍5❤3
📄 اشتباه نورث چه بود؟

نقد نظریه داگلاس نورث از منظر ایده‌های فردریش هایک و دیردره مک کلاسکی

داگلاس نورث معتقد بود که «نهادها قواعد بازی در یک جامعه هستند»، پروژه فکری نورث، قیامی بود علیه توضیحات ساده‌انگارانه رشد اقتصادی که صرفاً بر انباشت سرمایه فیزیکی و انسانی تأکید داشتند. نورث به درستی دریافت که انباشت، خود معلول است نه علت. موتور واقعی رشد، چارچوب نهادی یک جامعه است. اما نورث کجا اشتباه کرد؟

◽️@utfinance◽️

#نورث
#داگلاس_نورث
#نهادگرایی
👍8👎1
Audio
🎧 پادکست

ایده‌ها و پدیده‌ها
6⃣1️⃣ قسمت شانزدهم

🎙 امیررضا عبدلی

«ایده‌ها و پدیده‌ها» پادکستی درباره تاریخ اندیشه‌های اقتصادی است.


پول‌گرایان گروهی از اقتصاددانان آمریکایی بودند که پایه و اساس تحلیل‌هایشان مطالعات تجربی با توجّه به رابطه مقداری پول بود.

پژوهش‌های تجربی آن‌ها نادرستی ایده‌های اصلی اقتصاد کینزی را نشان داد و باعث چرخشی بزرگ در تاریخ اندیشه و سیاستگذاری اقتصادی شد.

1️⃣ قسمت نخست را اینجا گوش دهید

2️⃣ قسمت دوم را اینجا گوش دهید

3️⃣ قسمت سوم را اینجا گوش دهید

4️⃣ قسمت چهارم را اینجا گوش دهید

5️⃣ قسمت پنجم را اینجا گوش دهید

6️⃣ قسمت ششم را اینجا گوش دهید

7️⃣ قسمت هفتم را اینجا گوش دهید

8️⃣ قسمت هشتم را اینجا گوش دهید

9️⃣ قسمت نهم را اینجا گوش دهید

🔟 قسمت دهم را اینجا گوش دهید

1️⃣1️⃣ قسمت یازدهم را اینجا گوش دهید

2⃣1⃣ قسمت دوازدهم را اینجا گوش دهید

3⃣1⃣ قسمت سیزدهم را اینجا گوش دهید

4⃣1⃣ قسمت چهاردهم را اینجا گوش دهید

5⃣1⃣ قسمت پانزدهم را اینجا گوش دهید

◽️@utfinance◽️
◼️@Amirrezaabdolipodcast◼️
👍3👏2❤1
📄 تبارشناسی فاشیسم چپ

فاشیسم چپ، یک جنبش سیاسی سازمان‌یافته با یونیفرم و رژه نبود اما گفتمان و گفتار آن همچنان و در قرن بیست و یکم نیز در میان چپ‌گرایان دیده می‌شود، به طوری که می‌توان از شبح فاشیسم چپ بر فراز چپ قرن بیست و یکمی سخن گفت.

فاشیسم چپ، در واقع یک وسوسه‌ی فکری بود که در آن، بخش‌هایی از روشنفکران چپ، به‌ویژه در دوران پساساختارگرایی و در فرانسه به بازتولید و ترویج مفاهیمی پرداخته‌اند که ریشه‌های مستقیم در سنت ضدروشنگری و تفکر فاشیستی دارد.

◽️@utfinance◽️

#فاشیسم
#فاشیسم_چپ
#کارل_اشمیت
#ژرژ_باتای
👍10👎1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🖥 بازخوانی نوبلیست‌ها از «تخریب خلاق» شومپیتر

👥 گفت‌وگوی تینا رضائیان‌مقدم با مهدی قدسی - استاد اقتصاد دانشگاه وین -

نوبل اقتصاد امسال بار دیگر توجه‌ها را به یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های دنیای اقتصاد جلب کرد: رابطه‌ی میان نوآوری و رشد اقتصادی.
برندگان این جایزه، نظریه‌ی شومپیتریِ «تخریب خلاق» را از سطح یک ایده‌ی فلسفی به چارچوبی تحلیلی و ریاضی تبدیل کردند و نشان دادند که پیشرفت فناوری می‌تواند موتور درونی رشد اقتصادی باشد.

◽️@utfinance◽️

#مهدی_قدسی
#نوبل_اقتصاد
#شومپیتر
#تخریب_خلاق
👍6
📄 دولت فیلسوف آزادی

👤 اشکان زارع

دولت هگل: تجلی «واقعیت ایده اخلاقی» و کشاکش میان آزادی فردی و اقتدار جمعی

هگل، فیلسوف آلمانی، به صراحت بیان می‌دارد: “مالکیت نخستین تجسم آزادی است.” (Eigentum ist die erste Existenz der Freiheit.) (فلسفه حق، بند ۴۵). این بدان معناست که فرد با تملک اشیا و تعیین قلمرو خویش، اراده آزاد خود را در واقعیت بیرونی محقق می‌سازد.

ادامه را اینجا در اکوایران بخوانید

INSTANT VIEW

◼️ @iranpazhohi
◽️@utfinance◽️

#هگل
#برنارد_بورژوا
👎5❤4👍1
بخش دوم-نهادسازی معرفتی.pdf
293.5 KB
📄 ریشه‌یابی ابتلای ایران به بحران‌های متعدد
در بحران ناشی از تقابل دو جهان بینی

بخش دوم: چرا ایران در مسیر تاریخی خود فاقد نهاد معرفتی کارساز شد

👤 محمد طبیبیان

🔗 بخش یکم را اینجا بخوانید

◽️@utfinance◽️
👍1
📄 سراب «برنامه نویسی»: چگونه «اقتصاد دستوری» به ناکارآمدی و رانت‌جویی ختم می‌شود

جاذبه‌ی اقتصاد دستوری همواره بر پایه‌ی مجموعه‌ای از توجیهات به ظاهر منطقی و اخلاقی استوار است. دولتمردان معمولاً وعده‌ی نظم، کنترل، و بالاتر از همه، «عدالت» را در برابر «آشوب» و «بی‌عدالتی» ادعاییِ بازار آزاد می‌دهند، اما در عمل، چیزی جز یک توهم معرفت‌شناختی و یک شکست ساختاری نیست.

نقد بنیادین اقتصاد دستوری، نه صرفاً بر سر ناکارآمدی‌های تجربی آن (که به وفور در تاریخ قرن بیستم ثبت شده)، بلکه بر سر تناقضات منطقی درونی و ناممکن بودن ذاتیِ اهداف آن است. گفتار مدافعان اقتصاد دولتی، از شعار عدالت اجتماعی گرفته تا توجیه ضرورت قیمت‌گذاری، پرداخت یارانه‌ها، وضع تعرفه‌های حمایتی، و اعطای رانت‌های استراتژیک، همگی در یک نقطه مشترک‌اند: این باور که یک مرجع برنامه‌ریز مرکزی (دولت) می‌تواند دانشی برتر و انگیزه‌ای خیرخواهانه‌تر از مجموعه‌ی تعاملات داوطلبانه‌ی میلیون‌ها عامل اقتصادی مستقل داشته باشد.

بنیادی‌ترین و ویرانگرترین مغالطه‌ی اقتصاد دستوری، در هسته‌ی اصلی آن، یعنی نفی یا سرکوب «مالکیت خصوصی» بر ابزار تولید و جایگزینی آن با «برنامه‌ریزی مرکزی» نهفته است. لودویگ فون میزس در مقاله دوران‌ساز خود در مورد «محاسبه اقتصادی در جامعه سوسیالیستی»، به شکلی قاطع نشان داد که مشکل سوسیالیسم، «فنی» یا «انگیزشی» نیست، بلکه «محاسباتی» و «منطقی» است. در یک اقتصاد آزاد، قیمت‌ها نه صرفاً برچسب‌هایی برای کالاها، بلکه سیگنال‌هایی حیاتی هستند که اطلاعات مربوط به «کمیابی» منابع و «مطلوبیت» کالاها را به صورت فشرده منتقل می‌کنند. این قیمت‌ها، تنها از طریق «مبادله‌ی داوطلبانه» پدید می‌آیند که خود مبتنی بر «مالکیت خصوصی» است. بدون مالکیت خصوصی بر ابزار تولید (کارخانه‌ها، زمین، ماشین‌آلات)، هیچ بازاری برای کالاهای سرمایه‌ای وجود نخواهد داشت؛ بدون بازار، هیچ فرآیند رقابتی برای کشف قیمت وجود ندارد؛ و بدون قیمت‌های پولی (که به عنوان یک مخرج مشترک عمل می‌کنند)، «محاسبه‌ی عقلانی اقتصادی» غیرممکن می‌شود. برنامه‌ریز مرکزی چگونه باید تصمیم بگیرد که آیا یک پل جدید باید با فولاد ساخته شود یا با آلومینیوم یا با کامپوزیت‌های پیشرفته؟ او چگونه می‌تواند «هزینه‌ی» واقعی (یعنی هزینه‌ی فرصت، یا بهترین استفاده‌ی جایگزین از آن منابع) را بدون وجود قیمت‌های بازاری برای فولاد، آلومینیوم، نیروی کار متخصص، و ماشین‌آلات بسنجد؟ پاسخ میزس این است که او «نمی‌تواند».

در غیاب حسابداری سود و زیان (که خود متکی بر قیمت‌های بازاری است)، تخصیص منابع از یک فرآیند «عقلانی» به یک فرآیند «دلبخواهی» و «دستوری» تبدیل می‌شود. تلاش‌ها برای حل این مشکل از طریق معادلات ریاضی پیچیده (مدل‌های برنامه‌ریزی خطی یا «سوسیالیسم بازار» اسکار لانگه) نیز شکست خوردند، زیرا آن‌ها فرض می‌کردند که «داده‌ها» (اطلاعات مربوط به ترجیحات و منابع) از پیش «داده شده» هستند، در حالی که این داده‌ها خود محصول فرآیند پویای بازار هستند و دائماً در حال تغییرند.

اینجاست که نقد فردریش هایک، به عنوان مکمل نقد میزس، وارد می‌شود. هایک «مشکل دانش» را مطرح کرد. حتی اگر مشکل محاسبه‌ی میزس به طریقی (که ممکن نیست) حل می‌شد، برنامه‌ریز مرکزی با یک مانع معرفت‌شناختی دیگر روبروست: دانش لازم برای برنامه‌ریزی یک اقتصاد مدرن، هرگز نمی‌تواند در یک ذهن واحد یا یک کمیته‌ی برنامه‌ریزی متمرکز شود.

دانش اقتصادی، ذاتاً «پراکنده»، «محلی» و اغلب «ضمنی» و «مکتوم» است. یک کارآفرین محلی، دانش ضمنی در مورد نیازهای خاص مشتریانش، قابلیت‌های کارگرانش، یا فرصت‌های زودگذر در زنجیره‌ی تأمین خود دارد که هرگز نمی‌تواند به صورت «آمار» به یک بوروکرات در پایتخت منتقل شود. نظام قیمت‌ها، به تعبیر هایک، یک «سیستم مخابراتی» شگفت‌انگیز است که این میلیون‌ها قطعه دانش پراکنده را «بدون» نیاز به جمع‌آوری آن‌ها در یک مرکز، هماهنگ می‌کند. مثلاً وقتی قیمت قلع افزایش می‌یابد، به تمام تولیدکنندگانی که از قلع استفاده می‌کنند (از سازندگان قوطی کنسرو تا تولیدکنندگان قطعات الکترونیکی) سیگنال می‌دهد که باید در مصرف آن صرفه‌جویی کنند یا به دنبال جایگزین باشند؛ آن‌ها «نیازی ندارند» بدانند که «چرا» قیمت افزایش یافته (آیا یک معدن در بولیوی فرو ریخته؟ آیا تقاضای جدیدی در چین ایجاد شده؟)، آن‌ها فقط باید به سیگنال قیمت واکنش نشان دهند. اقتصاد دستوری، با نابود کردن این سیستم سیگنال‌دهی، خود را از دانش حیاتی لازم برای هماهنگی اقتصادی محروم می‌کند. این، نه یک نقص، که یک تکبر معرفتی یا به تعبیر هایک «غرور مهلک» است.

🔗 متن کامل را اینجا بخوانید

◽️@utfinance◽️

#اقتصاد_دستوری
👍6❤1