This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
👤 عبدالکریم سروش، عضو ستاد انقلاب فرهنگی:
«در ستاد #انقلاب_فرهنگی، آنچه که ایشان (خمینی) توصیه و امر کردند، همین بود که در هر چه اسلامی‌تر کردن فضای دانشگاه و پی افکندن یک چنان بنیان الهی بکوشیم. در حقیقت، به یک معنا تمام اقداماتی که ستاد انقلاب فرهنگی کرده و می‌کند، همه‌اش را می‌توان در داخل همین چارچوب قرار داد و محکوم همین حکم اصلی و عمومی دانست، که در آنجایی که چه دانشجو می‌گزینیم، چه استاد انتخاب می‌کنیم، چه کتاب ترجمه می‌کنیم، یا کتابی را تألیف می‌کنیم، چه رشته‌ای را تعطیل می‌کنیم، چه رشته‌ای را باز می‌کنیم، یا تغییراتی در برنامه‌های درسی می‌دهیم.»
◽️@utfinance◽️
#عبدالکریم_سروش
«در ستاد #انقلاب_فرهنگی، آنچه که ایشان (خمینی) توصیه و امر کردند، همین بود که در هر چه اسلامی‌تر کردن فضای دانشگاه و پی افکندن یک چنان بنیان الهی بکوشیم. در حقیقت، به یک معنا تمام اقداماتی که ستاد انقلاب فرهنگی کرده و می‌کند، همه‌اش را می‌توان در داخل همین چارچوب قرار داد و محکوم همین حکم اصلی و عمومی دانست، که در آنجایی که چه دانشجو می‌گزینیم، چه استاد انتخاب می‌کنیم، چه کتاب ترجمه می‌کنیم، یا کتابی را تألیف می‌کنیم، چه رشته‌ای را تعطیل می‌کنیم، چه رشته‌ای را باز می‌کنیم، یا تغییراتی در برنامه‌های درسی می‌دهیم.»
◽️@utfinance◽️
#عبدالکریم_سروش
🤬48❤4👎2👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🖥 شریعتی هم شیاد بود، هم فریبکار، هم شارلاتان و هم دروغگو
👤 علی آبان
شاعر، منتقد ادبیات و استاد دانشگاه
#آبان
#علی_آبان
#علی_شریعتی
#غنی_نژاد
#شیاد
◽️@utfinance◽️
👤 علی آبان
شاعر، منتقد ادبیات و استاد دانشگاه
#آبان
#علی_آبان
#علی_شریعتی
#غنی_نژاد
#شیاد
◽️@utfinance◽️
👍49👌7👎1🤬1
🗂 اسناد تاریخ معاصر
آرشیو و مطالعه اسناد دست اول در کانال مسعود کوهستانی‌نژاد
◽️@utfinance◽️
#مسعود_کوهستانی‌نژاد
#تاریخ_معاصر
آرشیو و مطالعه اسناد دست اول در کانال مسعود کوهستانی‌نژاد
◽️@utfinance◽️
#مسعود_کوهستانی‌نژاد
#تاریخ_معاصر
Telegram
📝مسعود کوهستانی نژاد | سند ایران
در این کانال مطالبی منتشر می شود که یا نظرات و دیدگاه های خودم در موضوعات مختلف است و یا خلاصه ای از مطالب سایت سند ایران است که توسط گروه پژوهشی سند ایران ارائه می شود.
sanadiran.com
kouhestaninejad.ir
sanadiran.com
kouhestaninejad.ir
❤5👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🖥 عبدالکریم سروش:
خمینی باسوادترین رهبر تاریخ ایران بود، از ایام اولیه حکومت هخامنشیان تا روزگار حاضر
#خمینی، مردمی‌ترین رهبر تاریخ بود.
بین شاه و خمینی، من خمینی را انتخاب می‌کنم.
◽️@utfinance◽️
#عبدالکریم_سروش
خمینی باسوادترین رهبر تاریخ ایران بود، از ایام اولیه حکومت هخامنشیان تا روزگار حاضر
#خمینی، مردمی‌ترین رهبر تاریخ بود.
بین شاه و خمینی، من خمینی را انتخاب می‌کنم.
◽️@utfinance◽️
#عبدالکریم_سروش
🤬92❤9😱4👎2👍1
📄 تراژدی وحدت‌نظر روشنفکران ایرانی در اقتصاد | پایه‌ریزی «اقتصاد دستوری» با دو نیروی سوسیالیسم و ناسیونالیسم اقتصادی
مطالعه تاریخ معاصر ایران، از زاویه تأثیر اندیشه‌ها و افکار روشنفکران بر روندها و تحولات تاریخی، می‌تواند بینش‌های جدیدی درباره علل عقب ماندگی اقتصاد ایران ایجاد کند و توضیحی برای چرایی و چگونگی شکل گیری اقتصاد دستوری ارائه دهد.
تاریخ، صحنه‌ی نبردِ بی‌وقفه و پویای اندیشه‌هاست. هیچ انقلابی در جهان رخ نداده و هیچ ساختار سیاسی یا اقتصادی پدید نیامده، مگر آنکه پیش‌تر، بذرهای فکریِ آن در قلمروِ ذهنِ انسان‌ها کاشته شده باشد. این به معنای تقلیل تاریخ به تاریخ اندیشه نیست. بلکه به معنی اثر تعیین‌کننده اندیشه‌ها بر تحولات تاریخی است.
از این رو، روشنفکران و نخبگانِ فکری نقشی مؤثر و سرنوشت‌ساز ایفا می‌کنند؛ همان‌ها که مفاهیم انتزاعی را به باورهای عمومی، شعارها، ارزش‌ها و حتی سیاست‌های کلان کشورها تبدیل می‌کنند و با این کار، مسیر حرکت جوامع را دگرگون می‌سازند. وقتی نگرشِ عمومی نسبت به مفاهیم بنیادینی چون آزادی، عدالت، مالکیت و قانون در جوامع تغییر می‌کند، ساختارهای مادی نیز در یک فرایند بلندمدت به دنبال آن دستخوش تحول می‌شوند.
◽️@utfinance◽️
اندیشه‌هایی که مسیر تاریخ را ریل گذاری کردند
مطالعه تاریخ معاصر ایران، از زاویه تأثیر اندیشه‌ها و افکار روشنفکران بر روندها و تحولات تاریخی، می‌تواند بینش‌های جدیدی درباره علل عقب ماندگی اقتصاد ایران ایجاد کند و توضیحی برای چرایی و چگونگی شکل گیری اقتصاد دستوری ارائه دهد.
تاریخ، صحنه‌ی نبردِ بی‌وقفه و پویای اندیشه‌هاست. هیچ انقلابی در جهان رخ نداده و هیچ ساختار سیاسی یا اقتصادی پدید نیامده، مگر آنکه پیش‌تر، بذرهای فکریِ آن در قلمروِ ذهنِ انسان‌ها کاشته شده باشد. این به معنای تقلیل تاریخ به تاریخ اندیشه نیست. بلکه به معنی اثر تعیین‌کننده اندیشه‌ها بر تحولات تاریخی است.
از این رو، روشنفکران و نخبگانِ فکری نقشی مؤثر و سرنوشت‌ساز ایفا می‌کنند؛ همان‌ها که مفاهیم انتزاعی را به باورهای عمومی، شعارها، ارزش‌ها و حتی سیاست‌های کلان کشورها تبدیل می‌کنند و با این کار، مسیر حرکت جوامع را دگرگون می‌سازند. وقتی نگرشِ عمومی نسبت به مفاهیم بنیادینی چون آزادی، عدالت، مالکیت و قانون در جوامع تغییر می‌کند، ساختارهای مادی نیز در یک فرایند بلندمدت به دنبال آن دستخوش تحول می‌شوند.
◽️@utfinance◽️
اقتصادنیوز
تراژدی وحدت‌نظر روشنفکران ایرانی در اقتصاد | پایه‌ریزی «اقتصاد دستوری» با دو نیروی سوسیالیسم و ناسیونالیسم اقتصادی
اقتصادنیوز: مطالعه تاریخ معاصر ایران، از زاویه تأثیر اندیشه‌ها و افکار روشنفکران بر روندها و تحولات تاریخی، می‌تواند بینش‌های جدیدی درباره علل عقب ماندگی اقتصاد ایران ایجاد کند و توضیحی برای چرایی و چگونگی شکل گیری اقتصاد دستوری ارائه دهد.
👍16👎1👏1
📄 سخنران مجاهد؛
بازخوانی نقد امانوئل فای بر اندیشه علی شریعتی
👤 اشکان زارع
امانوئل فای (Emmanuel Faye)، فیلسوف و پژوهشگر سرشناس فرانسوی، در مقاله‌ای با عنوان «سخنران مجاهد» به نقد و بررسی آسیب‌شناسانه اندیشه #علی_شریعتی پرداخته است.
فای که بیشتر با پژوهش‌های انتقادی‌اش در باب نسبت فلسفه هایدگر با نازیسم شناخته می‌شود، در این اثر چارچوب فکری شریعتی را از چهار منظر اصلی نقد می‌کند؛
۱. پیوند ایدئولوژی‌های رادیکال با دین؛
فای معتقد است شریعتی اندیشه‌های چپ رادیکال (مارکسیسم) و رویکردهای ضد استعماری را با اسلام شیعی تلفیق کرده و از دل آن یک ایدئولوژی انقلابی و ستیزه‌جو ساخته است.
۲. بدیل‌سازی برای دموکراسی؛ شریعتی با رد لیبرال‌دموکراسی غربی، مفهوم «امت و امامت» و دموکراسی متعهد را مطرح کرد؛ الگویی که به باور فای در عمل راه را برای اقتدارگرایی و نفی کثرت‌گرایی (پلورالیسم) هموار می‌سازد.
۳. تقدیس خشونت انقلابی و شهادت؛
فای بازتفسیر شریعتی از تاریخ تشیع را هیجانی و مبارزه‌جویانه می‌داند و بر این باور است که او با تقدیس شهادت‌طلبی، خشونت سیاسی را به ابزار اصلی تغییرات اجتماعی تبدیل کرد.
۴. تکیه بر خطابه و تهییج توده‌ها
استفاده فای از واژه «سخنران/مبلغ» (Prédicateur) تأکیدی است بر جنبه‌های خطابی و شورانگیز آثار شریعتی؛ خصیصه‌ای که به زعم او، بر منطق سنجشگرانه فلسفی و آکادمیک غلبه دارد.
🆔 https://t.me/iranpazhohi
◽️@utfinance◽️
بازخوانی نقد امانوئل فای بر اندیشه علی شریعتی
👤 اشکان زارع
امانوئل فای (Emmanuel Faye)، فیلسوف و پژوهشگر سرشناس فرانسوی، در مقاله‌ای با عنوان «سخنران مجاهد» به نقد و بررسی آسیب‌شناسانه اندیشه #علی_شریعتی پرداخته است.
فای که بیشتر با پژوهش‌های انتقادی‌اش در باب نسبت فلسفه هایدگر با نازیسم شناخته می‌شود، در این اثر چارچوب فکری شریعتی را از چهار منظر اصلی نقد می‌کند؛
۱. پیوند ایدئولوژی‌های رادیکال با دین؛
فای معتقد است شریعتی اندیشه‌های چپ رادیکال (مارکسیسم) و رویکردهای ضد استعماری را با اسلام شیعی تلفیق کرده و از دل آن یک ایدئولوژی انقلابی و ستیزه‌جو ساخته است.
۲. بدیل‌سازی برای دموکراسی؛ شریعتی با رد لیبرال‌دموکراسی غربی، مفهوم «امت و امامت» و دموکراسی متعهد را مطرح کرد؛ الگویی که به باور فای در عمل راه را برای اقتدارگرایی و نفی کثرت‌گرایی (پلورالیسم) هموار می‌سازد.
۳. تقدیس خشونت انقلابی و شهادت؛
فای بازتفسیر شریعتی از تاریخ تشیع را هیجانی و مبارزه‌جویانه می‌داند و بر این باور است که او با تقدیس شهادت‌طلبی، خشونت سیاسی را به ابزار اصلی تغییرات اجتماعی تبدیل کرد.
۴. تکیه بر خطابه و تهییج توده‌ها
استفاده فای از واژه «سخنران/مبلغ» (Prédicateur) تأکیدی است بر جنبه‌های خطابی و شورانگیز آثار شریعتی؛ خصیصه‌ای که به زعم او، بر منطق سنجشگرانه فلسفی و آکادمیک غلبه دارد.
🆔 https://t.me/iranpazhohi
◽️@utfinance◽️
👍21👎2
Forwarded from تاریخ اقتصاد | مهدی الیاسی
به مناسبت روز مشروطه
🔷 محمدعلی فروغی: همین عدم مساوات در ثروت، اول وسیله ترقی و علت تمدن است
🔹 در جنبش مشروطه، کنشگران چپ‌گرا که عمدتا در حزب "اجتماعیون عامیون" فعال بودند، آرمان مساوات (برابری) را که یکی از آرمان‌های کلیدی مشروطه‌خواهان بود، به معنی برابری اقتصادی و مساوات در ثروت، می‌دانستند و معرفی می‌کردند.
🔹 محمدعلی فروغی در آن روزها تاکید داشت که مساوات به معنی برابری همه ایرانیان در برخورداری از حقوق پایه و مساوات در برابر قانون است و نه برابری اقتصادی و مساوی شدن ثروت افراد.
🔹 فروغی معتقد بود مساوات معنایی جز مساوات حقوقی ندارد و نابرابری‌های موجه اقتصادی نه تنها ناپسند نیست که برای پیشرفت جوامع، لازم و ضروری است. او می‌گفت: همین عدم مساوات و اختلاف در ثروت، اول وسیله ترقی و علت تمدن است.
🔹 فروغی در کتاب «اصول علم ثروت ملل یعنی اکونومی پلتیک» نوشت: «در امور ثروتی، اختیار افراد حقیقتاً بر اقدام دولت، مزیت کلی دارد و باید مردم به آزادی، ثروت را تولید کنند و توزیع نمایند و به مصرف برسانند و اگر دولت بخواهد در این باب مداخله کند و بعضی را ترغیب نماید و از برخی طرفداری کند، سنگ راه مردم می‌شود و ممکن است مرتکب ظلم و تعدی شود».
🔹 محمدعلی فروغی کتاب «اصول علم ثروت ملل یعنی اکونومی پلتیک» را در سال ۱۲۸۴ یعنی یکسال پیش از پیروزی انقلاب مشروطه، ترجمه و تالیف کرد. در آن دوران واژه اقتصاد رایج نبود و به جای اقتصاد، تعبیر امور ثروتی یا دانش ثروت، به کار می‌رفت که البته تعبیر بسیار جالبی بود.
🔹 گفتنی است این کتاب، نخستین کتاب درسی دانش اقتصاد مدرن در ایران بود.
@tarikh_eghtesaad1
🔷 محمدعلی فروغی: همین عدم مساوات در ثروت، اول وسیله ترقی و علت تمدن است
🔹 در جنبش مشروطه، کنشگران چپ‌گرا که عمدتا در حزب "اجتماعیون عامیون" فعال بودند، آرمان مساوات (برابری) را که یکی از آرمان‌های کلیدی مشروطه‌خواهان بود، به معنی برابری اقتصادی و مساوات در ثروت، می‌دانستند و معرفی می‌کردند.
🔹 محمدعلی فروغی در آن روزها تاکید داشت که مساوات به معنی برابری همه ایرانیان در برخورداری از حقوق پایه و مساوات در برابر قانون است و نه برابری اقتصادی و مساوی شدن ثروت افراد.
🔹 فروغی معتقد بود مساوات معنایی جز مساوات حقوقی ندارد و نابرابری‌های موجه اقتصادی نه تنها ناپسند نیست که برای پیشرفت جوامع، لازم و ضروری است. او می‌گفت: همین عدم مساوات و اختلاف در ثروت، اول وسیله ترقی و علت تمدن است.
🔹 فروغی در کتاب «اصول علم ثروت ملل یعنی اکونومی پلتیک» نوشت: «در امور ثروتی، اختیار افراد حقیقتاً بر اقدام دولت، مزیت کلی دارد و باید مردم به آزادی، ثروت را تولید کنند و توزیع نمایند و به مصرف برسانند و اگر دولت بخواهد در این باب مداخله کند و بعضی را ترغیب نماید و از برخی طرفداری کند، سنگ راه مردم می‌شود و ممکن است مرتکب ظلم و تعدی شود».
🔹 محمدعلی فروغی کتاب «اصول علم ثروت ملل یعنی اکونومی پلتیک» را در سال ۱۲۸۴ یعنی یکسال پیش از پیروزی انقلاب مشروطه، ترجمه و تالیف کرد. در آن دوران واژه اقتصاد رایج نبود و به جای اقتصاد، تعبیر امور ثروتی یا دانش ثروت، به کار می‌رفت که البته تعبیر بسیار جالبی بود.
🔹 گفتنی است این کتاب، نخستین کتاب درسی دانش اقتصاد مدرن در ایران بود.
@tarikh_eghtesaad1
👌35❤8👍7
Forwarded from گاراژ ــ مهدی تدینی
نقش بُلبرینگ‌سازی در زندگی مربی مهد کودک
در باب رقابت و کیفیت زندگی
شغل شما چیه؟ معلمید؟ مهندسید؟ در بخش خدمات یک شرکت کار می‌کنید؟ پیک‌موتوری هستید یا در اسنپ کار می‌کنید؟ جنوب سر چاه‌های نفت زیر تیغ آفتابید یا شمال برنج‌کاری و چای‌کاری دارید؟ تاکستان دارید؟ ساقی محلید؟ مغازه‌دارید؟ کارگاه هنری یا صنعتی دارید؟ مربی در مهدکودک یا معلم موسیقی یا مربی ورزشید؟ هر شغلی که دارید دورترین مشاغل به کار خودتون رو در نظر بگیرید.
مثلاً مربی مهدکودک... در نظر یک مربی مهدکودک هیچ اهمیتی نداره در دنیای جوشکارها و مکانیک‌ها، تولیدکنندگان لبنیات و پوشاک یا در شرکت‌های ساختمانی و راه‌سازی چه خبره؟ اصلاً تا حالا به بُلبرینگ‌سازها یا مفتول‌سازها فکر نکرده. مربی زحمتکش هر روز صبح می‌ره مهد و تا عصر با بچه‌های مردم، با استرس کاری بالا، سر وکله می‌زنه. هیچ موقع هم براش مهم نیست در فضاهای کاری دیگه چه خبره. چون فکر می‌کنه برای اینکه زندگی رو دربیاره، باید اینجا کار کنه، حقوق بگیره تا بشه بهتر زندگی کرد.
اما مربی مهدِ ما اشتباه می‌کنه. سرنوشتش، خوشبختی‌ش، بیش از اینکه با کار کردن در مهدکودک رقم بخوره، در دنیای بیرون، در همون مشاغل دیگه‌ای که نام بردم رقم می‌خوره. چطور؟ ها... الان می‌گم، منتها قبلش یادآوری کنم که بحث ما در این نوشته اقتصادیه، نه سیاسی. به لحاظ سیاسی هم سرنوشت ما تا حد زیادی متأثر از وضعیت سیاسی رقم می‌خوره، اما در اینجا می‌خواییم به پیوندهای اقتصادی توجه کنیم. — و اتفاقاً در زمینه سیاسی چندان توضیح لازم نیست، اکثراً ربط سیاست به زندگی‌شون رو می‌فهمند، اما وقتی به اقتصاد — که به همون اندازه مهمه — می‌رسند، روابط رو تشخیص نمی‌دن یا کمتر تشخیص می‌دن.
واقعاً به من و شما چه که کدوم شرکت در فلان مناقصۀ مربوط به ساخت فلان تأسیسات برنده می‌شه؟! اما چرا، به من و شما ربط پیدا می‌کنه. حتی اینکه در یک کارخونۀ دورافتاده کدوم کارگر سرکارگر باشه، به من و شما ربط داره، چون روی زندگی ما اثر می‌گذاره. چطور؟ الان می‌گم.
مسئله ساده‌ست: "رقابت دیگران به نفع ماست". و هدفم از این مطلب اینه‌که این جمله رو توضیح بدم. ما خریدار تولیدات و خدمات دیگرانیم. هر قدر بین دیگران رقابت وجود داشته باشه، در واقع این رقابت سرِ ماست. دیگران سرِ به دست آوردن ما رقابت می‌کنند. در یک اقتصاد آزاد از کارگر فیزیکی تا بزرگ‌ترین تولیدکنندگان شبانه‌روز درگیر رقابتند. این رقابت برای به دست آوردن ماست. هر قدر این رقابت واقعی‌تر و فراگیرتر باشه، رقابت‌کنندگان ــ یعنی بقیۀ جامعه ــ مجبورند کالای بهتر و باکیفیت‌تری رو برای ما تولید کنند تا ما رو متقاعد کنند از اونها کالا و خدمات بگیریم.
برگردیم به مربی مهد. تصور کنید عصر خسته و کوفته با خریدهایی که سر راه کرده اومده خونه. می‌ره دوش بگیره، می‌بینه آب سرده. حوله‌پیچ میاد بیرون — مربی مَرده، خیالپردازی‌تون اروتیک نشه — تا ببینه چرا پکیج روشن نمی‌شه... خلاصه بعد از دوش سرد متوجه می‌شه که بله! پکیج باید تعویض بشه و ده‌ها میلیون خرج روی دستش گذاشته شده. حقوق چند ماه رو باید بابت پکیج بده؟ این پکیج محصولِ فقط یک کارخونه نیست، محصولِ سیستمِ اقتصادیه. اگر این سیستم سرتاسر بر اساس رقابت شکل نگرفته باشه، کیفیت تولید افت می‌کنه و مثلاً حتی یک اهمال سرکارگر در نظارت بر کنترل کیفی باعث می‌شه این پکیج زودتر از موعد خراب شه. نبود رقابت واقعی، باعث می‌شه تولیدکنندۀ نالایق مجال فروش کالای کم‌کیفیت پیدا کنه و اینجا کی ضرر می‌کنه؟ ما! زحمت کار چه کسی به فنا می‌ره؟ زحمت ما! کیفیت زندگی کی پایین میاد؟ کیفیت زندگی ما!
به عینه می‌بینیم محکوم شدیم به خرید خودروی بی‌کیفیت با قیمت گران که از اول فلان چیزش کار نمی‌کنه، اما خودروی آمریکایی یا ژاپنی رو می‌برید تعمیرگاه، ریزترین خارهای فلان قطعه‌ش که چهل سال پیش ساخته شده، هنوز سالمه! چنین کیفیتی آیا معجزه نیست و آیا مستقیماً روی زندگی ما اثر نمی‌گذاره؟ داشتن یک خودروی تویوتا چقدر آرامش‌بخشه؟ چون از کیفیتش مطمئنید.
شاید وقتی خود ما در فعالیت اقتصادی درگیر رقابت می‌شیم، بهمون فشار بیاد و وسوسه شیم نفس رقابت رو زیر سوال ببریم. شاید در رقابت شکست بخوریم، اما نباید فراموش کنیم که رقابت در یک جا اگر به ضرر و شکست ما منجر بشه، در کلیت اقتصاد جامعه بیشترین تأثیر رو روی آسایش و رفاه و موفقیت مادی ما داره. مهمه که رقابت سالمی وجود داشته باشه تا قطعه‌ساز شایسته‌تر جای قطعه‌ساز کم‌کیفیت رو بگیره. این روی زندگی ما اثر می‌گذاره. اقتصاد رقابتی که ویژگی ماهوی بازار آزاد و کاپیتالیسمه، مستقیماً کیفیت زندگی ما رو هر روز ارتقا می‌ده.
و دو نکتۀ پایانی و مهم:
یکی از بزرگ‌ترین سوءتفاهم‌ها دربارۀ لیبرالیسم، بازار آزاد و کاپیتالیسم اینه‌که اکثراً فکر می‌کنند دفاع از اینها دفاع از «سرمایه‌دارن» و «پولدارها»ست؛ یعنی دفاع از اینها، به نفع یک قشر نازک و به زیان اکثریت جامعه‌ست. این حرف‌ها از نوشته‌ها و منبرهای چپ دراومده و مطلقاً غلطه. دفاع از بازار آزاد و کاپیتالیسم به این دلیله که این سیستم به نفع کل جامعه‌ست؛ از جمله و به‌ویژه اقشار کم‌درآمد. چون بیشترین گزینه‌های شغلی و کم‌هزینه‌ترین سبد معیشتی و کالاهای ضروری رو برای اقشار کم‌درآمد ایجاد می‌کنه.
اتفاقاً جدی‌ترین دشمنان کاپیتالیسم و بازار آزاد رو باید در اقشار ثروتمند پیدا کرد. چون در نظم بازار آزاد کسی نمی‌تونه پول مفت دربیاره و ثروتمندانی که توان رقابت ندارند و از پیشرفت کاپیتالیستی در بازار آزاد عاجزند، تمایل زیادی دارند با نفوذ سیاسی و ایجاد سیاست‌های ضدلیبرال و از بین بردن رقابت سودهای خودشون رو تضمین کنند. دشمنان اصلی و خطرناک بازار آزاد رو باید در بین ثروتمندان بی‌ابتکار و رقابت‌گریز پیدا کرد. این تولیدکنندگان ضدلیبرال می‌خوان فشار رقابت رو از سرشون باز کنند و مصرف‌کنندگان رو با کمک تدابیر دولتی مجبور به خرید کالاهای خودشون کنند ــ و مقادیر زیادی هم اشک تمساح و شعارهای ظاهراً ملی‌گرایانه (و در باطن میهن‌ستیزانه) سر می‌دن که آی... اگر ما تولیدکنندگان داخلی نباشیم کشور بدبخت می‌شه. نه‌خیر! تولیدکننده‌ای باعث بهروزی مردمه (و لایق حمایت) که در کوران رقابت خودش رو اثبات کرده باشه؛ نه اینکه گرونفروشی کنه و کالای بی‌کیفیت در پاچه ملت کنه.
و این ماییم که اتفاقاً باید با دفاع بی‌لکنت و صیانت از نظم بازار آزاد اجازه ندیم عوامل دولتی و انواع رانت رقابت رو مخدوش کنه، چون همون‌طور که گفتم، سیستم اقتصادی بیشترین اثر رو روی زندگی ما می‌گذاره و "رقابت دیگران به نفع ماست" ــ ما = جامعه.
و نکتۀ دوم اینکه... چپ‌ها در نوشته‌ها و در منبرهاشون بسیار به پدیدۀ رقابت می‌تازند. یکی بهانه‌هاشون برای حمله به لیبرالیسم و بازار آزاد همینه که «رقابت بی‌محابایی» در اینجا وجود داره. همون‌طور که می‌بینید، در اینجا هم چپ دوباره داره به یکی از پدیده‌های باعث بهروزی مردم و به یکی از عوامل اصلی توسعه حمله می‌کنه و مردم رو از چیزی بیزار می‌کنه که مستقیماً به نفعشونه. در اینجا هم پدیده‌ای مفید رو شر جلوه می‌ده. چپ انسان رو از چیزهایی که به نفعشه متنفر می‌کنه ــ تخصص عجیبیه!
#بازار_آزاد #کاپیتالیسم #لیبرالیسم
@Garajetadayoni | گاراژ
در باب رقابت و کیفیت زندگی
شغل شما چیه؟ معلمید؟ مهندسید؟ در بخش خدمات یک شرکت کار می‌کنید؟ پیک‌موتوری هستید یا در اسنپ کار می‌کنید؟ جنوب سر چاه‌های نفت زیر تیغ آفتابید یا شمال برنج‌کاری و چای‌کاری دارید؟ تاکستان دارید؟ ساقی محلید؟ مغازه‌دارید؟ کارگاه هنری یا صنعتی دارید؟ مربی در مهدکودک یا معلم موسیقی یا مربی ورزشید؟ هر شغلی که دارید دورترین مشاغل به کار خودتون رو در نظر بگیرید.
مثلاً مربی مهدکودک... در نظر یک مربی مهدکودک هیچ اهمیتی نداره در دنیای جوشکارها و مکانیک‌ها، تولیدکنندگان لبنیات و پوشاک یا در شرکت‌های ساختمانی و راه‌سازی چه خبره؟ اصلاً تا حالا به بُلبرینگ‌سازها یا مفتول‌سازها فکر نکرده. مربی زحمتکش هر روز صبح می‌ره مهد و تا عصر با بچه‌های مردم، با استرس کاری بالا، سر وکله می‌زنه. هیچ موقع هم براش مهم نیست در فضاهای کاری دیگه چه خبره. چون فکر می‌کنه برای اینکه زندگی رو دربیاره، باید اینجا کار کنه، حقوق بگیره تا بشه بهتر زندگی کرد.
اما مربی مهدِ ما اشتباه می‌کنه. سرنوشتش، خوشبختی‌ش، بیش از اینکه با کار کردن در مهدکودک رقم بخوره، در دنیای بیرون، در همون مشاغل دیگه‌ای که نام بردم رقم می‌خوره. چطور؟ ها... الان می‌گم، منتها قبلش یادآوری کنم که بحث ما در این نوشته اقتصادیه، نه سیاسی. به لحاظ سیاسی هم سرنوشت ما تا حد زیادی متأثر از وضعیت سیاسی رقم می‌خوره، اما در اینجا می‌خواییم به پیوندهای اقتصادی توجه کنیم. — و اتفاقاً در زمینه سیاسی چندان توضیح لازم نیست، اکثراً ربط سیاست به زندگی‌شون رو می‌فهمند، اما وقتی به اقتصاد — که به همون اندازه مهمه — می‌رسند، روابط رو تشخیص نمی‌دن یا کمتر تشخیص می‌دن.
واقعاً به من و شما چه که کدوم شرکت در فلان مناقصۀ مربوط به ساخت فلان تأسیسات برنده می‌شه؟! اما چرا، به من و شما ربط پیدا می‌کنه. حتی اینکه در یک کارخونۀ دورافتاده کدوم کارگر سرکارگر باشه، به من و شما ربط داره، چون روی زندگی ما اثر می‌گذاره. چطور؟ الان می‌گم.
مسئله ساده‌ست: "رقابت دیگران به نفع ماست". و هدفم از این مطلب اینه‌که این جمله رو توضیح بدم. ما خریدار تولیدات و خدمات دیگرانیم. هر قدر بین دیگران رقابت وجود داشته باشه، در واقع این رقابت سرِ ماست. دیگران سرِ به دست آوردن ما رقابت می‌کنند. در یک اقتصاد آزاد از کارگر فیزیکی تا بزرگ‌ترین تولیدکنندگان شبانه‌روز درگیر رقابتند. این رقابت برای به دست آوردن ماست. هر قدر این رقابت واقعی‌تر و فراگیرتر باشه، رقابت‌کنندگان ــ یعنی بقیۀ جامعه ــ مجبورند کالای بهتر و باکیفیت‌تری رو برای ما تولید کنند تا ما رو متقاعد کنند از اونها کالا و خدمات بگیریم.
برگردیم به مربی مهد. تصور کنید عصر خسته و کوفته با خریدهایی که سر راه کرده اومده خونه. می‌ره دوش بگیره، می‌بینه آب سرده. حوله‌پیچ میاد بیرون — مربی مَرده، خیالپردازی‌تون اروتیک نشه — تا ببینه چرا پکیج روشن نمی‌شه... خلاصه بعد از دوش سرد متوجه می‌شه که بله! پکیج باید تعویض بشه و ده‌ها میلیون خرج روی دستش گذاشته شده. حقوق چند ماه رو باید بابت پکیج بده؟ این پکیج محصولِ فقط یک کارخونه نیست، محصولِ سیستمِ اقتصادیه. اگر این سیستم سرتاسر بر اساس رقابت شکل نگرفته باشه، کیفیت تولید افت می‌کنه و مثلاً حتی یک اهمال سرکارگر در نظارت بر کنترل کیفی باعث می‌شه این پکیج زودتر از موعد خراب شه. نبود رقابت واقعی، باعث می‌شه تولیدکنندۀ نالایق مجال فروش کالای کم‌کیفیت پیدا کنه و اینجا کی ضرر می‌کنه؟ ما! زحمت کار چه کسی به فنا می‌ره؟ زحمت ما! کیفیت زندگی کی پایین میاد؟ کیفیت زندگی ما!
به عینه می‌بینیم محکوم شدیم به خرید خودروی بی‌کیفیت با قیمت گران که از اول فلان چیزش کار نمی‌کنه، اما خودروی آمریکایی یا ژاپنی رو می‌برید تعمیرگاه، ریزترین خارهای فلان قطعه‌ش که چهل سال پیش ساخته شده، هنوز سالمه! چنین کیفیتی آیا معجزه نیست و آیا مستقیماً روی زندگی ما اثر نمی‌گذاره؟ داشتن یک خودروی تویوتا چقدر آرامش‌بخشه؟ چون از کیفیتش مطمئنید.
شاید وقتی خود ما در فعالیت اقتصادی درگیر رقابت می‌شیم، بهمون فشار بیاد و وسوسه شیم نفس رقابت رو زیر سوال ببریم. شاید در رقابت شکست بخوریم، اما نباید فراموش کنیم که رقابت در یک جا اگر به ضرر و شکست ما منجر بشه، در کلیت اقتصاد جامعه بیشترین تأثیر رو روی آسایش و رفاه و موفقیت مادی ما داره. مهمه که رقابت سالمی وجود داشته باشه تا قطعه‌ساز شایسته‌تر جای قطعه‌ساز کم‌کیفیت رو بگیره. این روی زندگی ما اثر می‌گذاره. اقتصاد رقابتی که ویژگی ماهوی بازار آزاد و کاپیتالیسمه، مستقیماً کیفیت زندگی ما رو هر روز ارتقا می‌ده.
و دو نکتۀ پایانی و مهم:
یکی از بزرگ‌ترین سوءتفاهم‌ها دربارۀ لیبرالیسم، بازار آزاد و کاپیتالیسم اینه‌که اکثراً فکر می‌کنند دفاع از اینها دفاع از «سرمایه‌دارن» و «پولدارها»ست؛ یعنی دفاع از اینها، به نفع یک قشر نازک و به زیان اکثریت جامعه‌ست. این حرف‌ها از نوشته‌ها و منبرهای چپ دراومده و مطلقاً غلطه. دفاع از بازار آزاد و کاپیتالیسم به این دلیله که این سیستم به نفع کل جامعه‌ست؛ از جمله و به‌ویژه اقشار کم‌درآمد. چون بیشترین گزینه‌های شغلی و کم‌هزینه‌ترین سبد معیشتی و کالاهای ضروری رو برای اقشار کم‌درآمد ایجاد می‌کنه.
اتفاقاً جدی‌ترین دشمنان کاپیتالیسم و بازار آزاد رو باید در اقشار ثروتمند پیدا کرد. چون در نظم بازار آزاد کسی نمی‌تونه پول مفت دربیاره و ثروتمندانی که توان رقابت ندارند و از پیشرفت کاپیتالیستی در بازار آزاد عاجزند، تمایل زیادی دارند با نفوذ سیاسی و ایجاد سیاست‌های ضدلیبرال و از بین بردن رقابت سودهای خودشون رو تضمین کنند. دشمنان اصلی و خطرناک بازار آزاد رو باید در بین ثروتمندان بی‌ابتکار و رقابت‌گریز پیدا کرد. این تولیدکنندگان ضدلیبرال می‌خوان فشار رقابت رو از سرشون باز کنند و مصرف‌کنندگان رو با کمک تدابیر دولتی مجبور به خرید کالاهای خودشون کنند ــ و مقادیر زیادی هم اشک تمساح و شعارهای ظاهراً ملی‌گرایانه (و در باطن میهن‌ستیزانه) سر می‌دن که آی... اگر ما تولیدکنندگان داخلی نباشیم کشور بدبخت می‌شه. نه‌خیر! تولیدکننده‌ای باعث بهروزی مردمه (و لایق حمایت) که در کوران رقابت خودش رو اثبات کرده باشه؛ نه اینکه گرونفروشی کنه و کالای بی‌کیفیت در پاچه ملت کنه.
و این ماییم که اتفاقاً باید با دفاع بی‌لکنت و صیانت از نظم بازار آزاد اجازه ندیم عوامل دولتی و انواع رانت رقابت رو مخدوش کنه، چون همون‌طور که گفتم، سیستم اقتصادی بیشترین اثر رو روی زندگی ما می‌گذاره و "رقابت دیگران به نفع ماست" ــ ما = جامعه.
و نکتۀ دوم اینکه... چپ‌ها در نوشته‌ها و در منبرهاشون بسیار به پدیدۀ رقابت می‌تازند. یکی بهانه‌هاشون برای حمله به لیبرالیسم و بازار آزاد همینه که «رقابت بی‌محابایی» در اینجا وجود داره. همون‌طور که می‌بینید، در اینجا هم چپ دوباره داره به یکی از پدیده‌های باعث بهروزی مردم و به یکی از عوامل اصلی توسعه حمله می‌کنه و مردم رو از چیزی بیزار می‌کنه که مستقیماً به نفعشونه. در اینجا هم پدیده‌ای مفید رو شر جلوه می‌ده. چپ انسان رو از چیزهایی که به نفعشه متنفر می‌کنه ــ تخصص عجیبیه!
#بازار_آزاد #کاپیتالیسم #لیبرالیسم
@Garajetadayoni | گاراژ
👍17❤12
Forwarded from مرتضی کاظمی
🎙 چرا ایرانی فقیر شد؟
🔹 از حاکمیتِ حقوق تا دولتِ همه‌چیز فروش
در این گفت‌وگوی ویدیویی با پادکست هُشیوار تلاش کردم به یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های اقتصاد سیاسی پاسخ دهم:
چرا ایران فقیر شد و بعضی کشورها ثروتمند؟
محورهای اصلی بحث:
▪️ فقر، رفاه و نقش انگیزه‌ها در تولید ثروت
▪️ مفهوم حاکمیت حقوق (Rule of law)
▪️ سه حق بنیادین:
حق مالکیت، حق حیات و حق انتخاب
▪️ «دولت همه‌چیزفروش»
از نفت و بنزین تا ارز و مالیات
▪️ چرا قیمت‌گذاری دستوری و مداخلات دولت شکست می‌خورند؟
▪️ افسانه ثروت نفتی و نقد مرکانتیلیسم
▪️ رابطه آزادی، حقوق و توسعه اقتصادی
▪️ سه اصلاح بنیادین برای نجات اقتصاد ایران
▪️ آینده اقتصاد ایران
لینک ویدیو در یوتیوب
مرداد ۱۴۰۴
http://t.me/mortezakazemii
🔹 از حاکمیتِ حقوق تا دولتِ همه‌چیز فروش
در این گفت‌وگوی ویدیویی با پادکست هُشیوار تلاش کردم به یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های اقتصاد سیاسی پاسخ دهم:
چرا ایران فقیر شد و بعضی کشورها ثروتمند؟
محورهای اصلی بحث:
▪️ فقر، رفاه و نقش انگیزه‌ها در تولید ثروت
▪️ مفهوم حاکمیت حقوق (Rule of law)
▪️ سه حق بنیادین:
حق مالکیت، حق حیات و حق انتخاب
▪️ «دولت همه‌چیزفروش»
از نفت و بنزین تا ارز و مالیات
▪️ چرا قیمت‌گذاری دستوری و مداخلات دولت شکست می‌خورند؟
▪️ افسانه ثروت نفتی و نقد مرکانتیلیسم
▪️ رابطه آزادی، حقوق و توسعه اقتصادی
▪️ سه اصلاح بنیادین برای نجات اقتصاد ایران
▪️ آینده اقتصاد ایران
لینک ویدیو در یوتیوب
مرداد ۱۴۰۴
http://t.me/mortezakazemii
❤10👎1
📚 کتاب
«حقوق اساسی یعنی آداب مشروطیت دول»
/اولین کتاب حقوق اساسی در ایران/
👤 محمدعلی فروغی
🗓 ۱۲۸۶
◽️@utfinance◽️
«حقوق اساسی یعنی آداب مشروطیت دول»
/اولین کتاب حقوق اساسی در ایران/
👤 محمدعلی فروغی
🗓 ۱۲۸۶
◽️@utfinance◽️
❤21👎1
Hoghogh-e-Asasi_@utfinance.pdf
767.7 KB
📚 کتاب
«حقوق اساسی یعنی آداب مشروطیت دول»
/اولین کتاب حقوق اساسی در ایران/
👤 محمدعلی فروغی
🗓 ۱۲۸۶
📎 پی‌دی‌اف
◽️@utfinance◽️
«حقوق اساسی یعنی آداب مشروطیت دول»
/اولین کتاب حقوق اساسی در ایران/
👤 محمدعلی فروغی
🗓 ۱۲۸۶
📎 پی‌دی‌اف
◽️@utfinance◽️
❤22🤬1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🖥 آبراهامیان دروغ می‌گوید
👤 موسی غنی‌نژاد
اینکه چپ‌هایی مثل #آبراهامیان می‌گویند علت انقلاب 57 فقر بوده، یک دروغ بزرگ است.
#ارواند_آبراهامیان
#یرواند_آبراهامیان
#موسی_غنی‌نژاد
◽️@utfinance◽️
👤 موسی غنی‌نژاد
اینکه چپ‌هایی مثل #آبراهامیان می‌گویند علت انقلاب 57 فقر بوده، یک دروغ بزرگ است.
#ارواند_آبراهامیان
#یرواند_آبراهامیان
#موسی_غنی‌نژاد
◽️@utfinance◽️
👍84👎12❤4
Forwarded from اقتصادنیوز
🔻تراژدی وحدت‌نظر روشنفکران ایرانی در اقتصاد | پایه‌ریزی «اقتصاد دستوری» با دو نیروی سوسیالیسم و ناسیونالیسم اقتصادی
🔹در تاریخ معاصر ایران، روشنفکران، نویسندگان، مترجمان و خطیبان با وارد کردن، بومی‌سازی و ترویج الگوهای فکری خاص، ذهنیت عمومی را شکل داده‌اند
🔹با گذشت زمان و ورود به دهه‌های میانی قرن بیستم،مفهومِ «آزادی» که روزگاری به معنایِ رهایی فرد از استبداد حاکم بود، تغییر شکل داد و در قالب اندیشه‌های ناسیونالیستی، به معنایِ «رهاییِ جمعیِ ملت از سلطه بیگانگان» بازتولید شد
🔹روشنفکران و سیاستمدارانِ ملی‌گرا، با اتکا به این ایده، گمان می‌کردند که ثروت ملی صرفاً یک پدیده فیزیکی و مادی (مانند نفتِ خام در زیر زمین) است و اگر مالکیتِ حقوقیِ آن به دست دولت بیفتد، ناگهان رفاه و استقلال برای کشور به ارمغان خواهد آمد
🔹روشنفکرانِ چپ‌گرا، با ترجمه‌ی آثار مارکسیستی و ترویج ادبیاتِ سوسیالیستی، فضایی فکری در ایران ایجاد کردند که در آن، سرمایه‌داری، بازار آزاد، سودآوری و رقابت به عنوان کثیف‌ترین و غیرانسانی‌ترین مفاهیم معرفی شدند
⬅️ مشروح گزارش
بله | وبسایت | اینستاگرام
@EghtesadNews_com
🔹در تاریخ معاصر ایران، روشنفکران، نویسندگان، مترجمان و خطیبان با وارد کردن، بومی‌سازی و ترویج الگوهای فکری خاص، ذهنیت عمومی را شکل داده‌اند
🔹با گذشت زمان و ورود به دهه‌های میانی قرن بیستم،مفهومِ «آزادی» که روزگاری به معنایِ رهایی فرد از استبداد حاکم بود، تغییر شکل داد و در قالب اندیشه‌های ناسیونالیستی، به معنایِ «رهاییِ جمعیِ ملت از سلطه بیگانگان» بازتولید شد
🔹روشنفکران و سیاستمدارانِ ملی‌گرا، با اتکا به این ایده، گمان می‌کردند که ثروت ملی صرفاً یک پدیده فیزیکی و مادی (مانند نفتِ خام در زیر زمین) است و اگر مالکیتِ حقوقیِ آن به دست دولت بیفتد، ناگهان رفاه و استقلال برای کشور به ارمغان خواهد آمد
🔹روشنفکرانِ چپ‌گرا، با ترجمه‌ی آثار مارکسیستی و ترویج ادبیاتِ سوسیالیستی، فضایی فکری در ایران ایجاد کردند که در آن، سرمایه‌داری، بازار آزاد، سودآوری و رقابت به عنوان کثیف‌ترین و غیرانسانی‌ترین مفاهیم معرفی شدند
⬅️ مشروح گزارش
بله | وبسایت | اینستاگرام
@EghtesadNews_com
❤15👍4👌1
Forwarded from A New Liberty
🔻تحریف به مثابه روش؛
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت اول
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تخلیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
در هفته‌های اخیر، کتاب «حرامزادگان هایک؛ نژاد، طلا، ضریب هوشی و سرمایه‌داری راست افراطی»، نوشته کوئین اسلوبودیان، مورخ و استاد دانشگاه بوستون، مورد توجه رسانه‌های چپ‌گرای فارسی زبان قرار گرفته است.
این تاریخدان، به سیاق پژوهش‌های پیشین خود، می‌کوشد دو اقتصاددان لیبرال کلاسیک، فردریش هایک و لودویگ فون میزس و همچنین برخی پیروان آنارشیست آنها را به راست‌گرایان نژادپرست پیوند دهد.
اسلوبودیان نخستین بار تز «از اتریشی‌گری تا ترامپیسم» خود را در دو مقاله علمی در سال ۲۰۱۹ مطرح کرد و مدعی شد که آثار هایک حاوی گرایشی ظریف به جبرگرایی زیستی است که آن را برای طیفی از نژادپرستان علمی و شبه‌روشنفکران دلباخته به ضریب هوشی در جناح تندروی راست جذاب کرده است.
او درباره میزس ادعاهای صریح‌تری مطرح کرد و گفت که میزس ظاهرا «کورسویی به امکان‌پذیری نظریه نژاد» باقی گذاشته که نظریه‌پردازان مدرن نژاد از آن به‌عنوان «راه عبور» استفاده کرده‌اند تا در نهایت به مقصد کنونی خود، یعنی ترامپیسم، برسند.
کتاب «حرامزادگان هایک» بسط و گسترش این استدلال‌ها در قالب یک کتاب کامل است. اسلوبودیان در این کتاب، راست پوپولیست امروز را محصول هم‌گرایی جدید میان سه هسته سخت و تندرو می‌داند: طبیعت انسانی «با کد ژنتیکی از پیش‌تعریف‌شده» (که اغلب بر پایه جبرگرایی نژادی استوار است)، مرزهای سخت ناشی از سیاست‌های سخت‌گیرانه مهاجرتی و پول سخت.
اگرچه هر یک از این عناصر امروزه مطمئنا پیرامون راست افراطی حضور دارند، اما تلاش‌های اسلوبودیان برای جای دادن دو مورد اول در آثار اقتصاددانان اتریشی، از فقدان شواهد روشن برای این نسبت و تبارشناسی رنج می‌برد.
اسلوبودیان بدون آنکه دلسرد شود، این پیوندها را با ساختن و از خود درآوردن آنها تامین می‌کند.
زمانی که مقالات سال ۲۰۱۹ او برای نخستین بار منتشر شدند، چندین خواننده، از جمله خود من، متوجه شدند که اسلوبودین عادت دارد نقل‌قول‌های آثار میزس را به‌صورت دست‌چین‌شده و ناقص ویرایش کند تا این تعبیر «کورسویی» به سوی تعصبات نژادی را از دل آنها بیرون بکشد، درحالی‌که در واقعیت، میزس دقیقا برعکس آن موضوع استدلال می‌کرد. این الگوی نادرست در کتاب جدید او نیز ادامه یافته است.
در ادامه این سری یادداشت‌ها، ابتدا به نمونه‌هایی از این تحریفات در آثار پیشین اسلوبودیان می‌پردازیم و نشان می‌دهیم او چگونه با دستچین کردن جملات و استنادات ناقص، مقصود نویسنده را تحریف می‌کند و جهت تایید ایده خود به‌کار می‌گیرد.
سپس تداوم این تحریفات را در کتاب جدید اسلوبودیان نشان می‌دهیم با بررسی دقیق‌تر اثر جدید او، خواهیم دید که وی می‌کوشد نظرات و آراء افراد و جریاناتی را به پای اقتصاددانان اتریشی فاکتور کند که در عمل، نگاهشان به اقتصاددانان اتریشی چندان با خود او تفاوتی ندارد.
@Mehrannotes
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت اول
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تخلیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
در هفته‌های اخیر، کتاب «حرامزادگان هایک؛ نژاد، طلا، ضریب هوشی و سرمایه‌داری راست افراطی»، نوشته کوئین اسلوبودیان، مورخ و استاد دانشگاه بوستون، مورد توجه رسانه‌های چپ‌گرای فارسی زبان قرار گرفته است.
این تاریخدان، به سیاق پژوهش‌های پیشین خود، می‌کوشد دو اقتصاددان لیبرال کلاسیک، فردریش هایک و لودویگ فون میزس و همچنین برخی پیروان آنارشیست آنها را به راست‌گرایان نژادپرست پیوند دهد.
اسلوبودیان نخستین بار تز «از اتریشی‌گری تا ترامپیسم» خود را در دو مقاله علمی در سال ۲۰۱۹ مطرح کرد و مدعی شد که آثار هایک حاوی گرایشی ظریف به جبرگرایی زیستی است که آن را برای طیفی از نژادپرستان علمی و شبه‌روشنفکران دلباخته به ضریب هوشی در جناح تندروی راست جذاب کرده است.
او درباره میزس ادعاهای صریح‌تری مطرح کرد و گفت که میزس ظاهرا «کورسویی به امکان‌پذیری نظریه نژاد» باقی گذاشته که نظریه‌پردازان مدرن نژاد از آن به‌عنوان «راه عبور» استفاده کرده‌اند تا در نهایت به مقصد کنونی خود، یعنی ترامپیسم، برسند.
کتاب «حرامزادگان هایک» بسط و گسترش این استدلال‌ها در قالب یک کتاب کامل است. اسلوبودیان در این کتاب، راست پوپولیست امروز را محصول هم‌گرایی جدید میان سه هسته سخت و تندرو می‌داند: طبیعت انسانی «با کد ژنتیکی از پیش‌تعریف‌شده» (که اغلب بر پایه جبرگرایی نژادی استوار است)، مرزهای سخت ناشی از سیاست‌های سخت‌گیرانه مهاجرتی و پول سخت.
اگرچه هر یک از این عناصر امروزه مطمئنا پیرامون راست افراطی حضور دارند، اما تلاش‌های اسلوبودیان برای جای دادن دو مورد اول در آثار اقتصاددانان اتریشی، از فقدان شواهد روشن برای این نسبت و تبارشناسی رنج می‌برد.
اسلوبودیان بدون آنکه دلسرد شود، این پیوندها را با ساختن و از خود درآوردن آنها تامین می‌کند.
زمانی که مقالات سال ۲۰۱۹ او برای نخستین بار منتشر شدند، چندین خواننده، از جمله خود من، متوجه شدند که اسلوبودین عادت دارد نقل‌قول‌های آثار میزس را به‌صورت دست‌چین‌شده و ناقص ویرایش کند تا این تعبیر «کورسویی» به سوی تعصبات نژادی را از دل آنها بیرون بکشد، درحالی‌که در واقعیت، میزس دقیقا برعکس آن موضوع استدلال می‌کرد. این الگوی نادرست در کتاب جدید او نیز ادامه یافته است.
در ادامه این سری یادداشت‌ها، ابتدا به نمونه‌هایی از این تحریفات در آثار پیشین اسلوبودیان می‌پردازیم و نشان می‌دهیم او چگونه با دستچین کردن جملات و استنادات ناقص، مقصود نویسنده را تحریف می‌کند و جهت تایید ایده خود به‌کار می‌گیرد.
سپس تداوم این تحریفات را در کتاب جدید اسلوبودیان نشان می‌دهیم با بررسی دقیق‌تر اثر جدید او، خواهیم دید که وی می‌کوشد نظرات و آراء افراد و جریاناتی را به پای اقتصاددانان اتریشی فاکتور کند که در عمل، نگاهشان به اقتصاددانان اتریشی چندان با خود او تفاوتی ندارد.
@Mehrannotes
❤10👍5
Forwarded from A New Liberty
🔻تحریف به مثابه روش؛
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت دوم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تخلیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
در سال ۲۰۱۹، کوئین اسلوبودیان، تاریخ‌نگار کالج ولسلی، در دو مقاله دانشگاهی اتهامی را علیه لودویگ فون میزس مطرح کرد. اسلوبودیان در مقاله‌ای که در نشریه Cultural Politics منتشر شد، مدعی شد که «نظریه نژادی جایگاهی مبهم در اندیشه‌های میزس دارد»؛ ادعایی که به زعم او، به نژادپرستان معاصر این امکان را می‌دهد که برای دیدگاه‌های خود از اقتصاددان بازار آزاد الهام و پشتوانه فکری بجویند.
اسلوبودیان این اتهام را در مقاله دیگری که در Contemporary European History (CEH) منتشر کرد، تکرار و بسط داد. او نوشت که
به گفته او، یکی از این دو برداشت به «میزسِ واقع‌گرا» بازمی‌گردد؛ کسی که
اسلوبودیان در هر دو مقاله تصریح می‌کند که میزس به فلسفه‌ای گسترده و لیبرال پایبند بود؛ فلسفه‌ای که با ایدئولوژی‌های نژادپرستانه و امپریالیستی عصر او در تعارض قرار داشت. با این حال، استدلال اصلی او این است که در آثار میزس «روزنه‌ای حاشیه‌ای برای امکان نظریه نژادی» وجود دارد؛ عبارتی که به مفاهیم شبه‌علمی اشاره دارد که می‌کوشند میان نژاد و هوش پیوند برقرار کنند (Slobodian 2019a, 380).
از نظر اسلوبودیان، همین «روزنه حاشیه‌ای» کافی است تا میزس به‌عنوان یکی از پیشگامان تاریخیِ دفاع‌های بعدی از نظریه نژادی و امپریالیسم معرفی شود. او در جایی دیگر (Slobodian 2018b) این استدلال را به سیاست معاصر نیز تعمیم می‌دهد و میزس و آنچه «نئولیبرال‌ها» می‌نامد را مسئول الهام‌بخشی به استدلال‌های ضد مهاجرت و مدافع نظریه نژادی می‌داند؛ استدلال‌هایی که به گفته او، در میان جریان‌های سیاسی راست افراطی و هواداران ترامپ در دهه ۲۰۱۰ محبوبیت یافتند.
به طور خاص، این واقعیت با نتیجه‌گیری اسلوبودیان مبنی بر اینکه آثار میزس به نژادپرستی خوراک فکری می‌دهند، در تضاد است. اسلوبودیان با حذف زمینه‌های مهم و مرتبط، از بخش‌هایی از آثار میزس به گونه‌ای استفاده می‌کند که به تفسیری از دیدگاه‌های او می‌انجامد که نه‌تنها از نظر تاریخی نادرست است، بلکه در بسیاری از موارد درست در نقطه مقابل موضع واقعی میزس قرار دارد.
بخش عمده‌ای از این سوءبرداشت از شیوه نگارش خود میزس ناشی می‌شود. او معمولا پیش از آنکه دیدگاه مخالف خود را بیان کند، ابتدا موضعی را که قصد نقد یا رد آن را دارد با جزئیات شرح می‌دهد. در نتیجه، آثار میزس حاوی توصیف‌های مفصلی از باورهایی است که اساسا متعلق به خود او نیستند.
اسلوبودیان نیز بر این ابهام افزوده و با نقل‌قول‌های بریده‌بریده از همین بخش‌های توصیفی، می‌کوشد چنین القا کند که میزس نسبت به مجموعه‌ای از باورهای نژادپرستانه و امپریالیستی همدل، یا دست‌کم پذیرای آنها بوده است؛ حال آنکه او در واقع مشغول محکوم کردن همان دیدگاه‌ها بوده است.
@Mehrannotes
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت دوم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تخلیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
در سال ۲۰۱۹، کوئین اسلوبودیان، تاریخ‌نگار کالج ولسلی، در دو مقاله دانشگاهی اتهامی را علیه لودویگ فون میزس مطرح کرد. اسلوبودیان در مقاله‌ای که در نشریه Cultural Politics منتشر شد، مدعی شد که «نظریه نژادی جایگاهی مبهم در اندیشه‌های میزس دارد»؛ ادعایی که به زعم او، به نژادپرستان معاصر این امکان را می‌دهد که برای دیدگاه‌های خود از اقتصاددان بازار آزاد الهام و پشتوانه فکری بجویند.
اسلوبودیان این اتهام را در مقاله دیگری که در Contemporary European History (CEH) منتشر کرد، تکرار و بسط داد. او نوشت که
«لیبرتارین‌هایی که برای توجیه مواضع متفاوت خود درباره مهاجرت در آثار [میزس] جست‌وجو می‌کنند، می‌توانند به‌حق شواهدی در تأیید هر دو سوی این مناقشه بیابند.»
به گفته او، یکی از این دو برداشت به «میزسِ واقع‌گرا» بازمی‌گردد؛ کسی که
«نژاد را مقوله‌ای شبه‌دائمی در سازمان اجتماعی جهان می‌دانست. با وجود اصول لیبرالی‌اش، این فرد چندزبانهٔ امپراتوری هابسبورگ هرگز به یک ضدنژادپرست رادیکال تبدیل نشد» (Slobodian 2019b, 155).
اسلوبودیان در هر دو مقاله تصریح می‌کند که میزس به فلسفه‌ای گسترده و لیبرال پایبند بود؛ فلسفه‌ای که با ایدئولوژی‌های نژادپرستانه و امپریالیستی عصر او در تعارض قرار داشت. با این حال، استدلال اصلی او این است که در آثار میزس «روزنه‌ای حاشیه‌ای برای امکان نظریه نژادی» وجود دارد؛ عبارتی که به مفاهیم شبه‌علمی اشاره دارد که می‌کوشند میان نژاد و هوش پیوند برقرار کنند (Slobodian 2019a, 380).
از نظر اسلوبودیان، همین «روزنه حاشیه‌ای» کافی است تا میزس به‌عنوان یکی از پیشگامان تاریخیِ دفاع‌های بعدی از نظریه نژادی و امپریالیسم معرفی شود. او در جایی دیگر (Slobodian 2018b) این استدلال را به سیاست معاصر نیز تعمیم می‌دهد و میزس و آنچه «نئولیبرال‌ها» می‌نامد را مسئول الهام‌بخشی به استدلال‌های ضد مهاجرت و مدافع نظریه نژادی می‌داند؛ استدلال‌هایی که به گفته او، در میان جریان‌های سیاسی راست افراطی و هواداران ترامپ در دهه ۲۰۱۰ محبوبیت یافتند.
به طور خاص، این واقعیت با نتیجه‌گیری اسلوبودیان مبنی بر اینکه آثار میزس به نژادپرستی خوراک فکری می‌دهند، در تضاد است. اسلوبودیان با حذف زمینه‌های مهم و مرتبط، از بخش‌هایی از آثار میزس به گونه‌ای استفاده می‌کند که به تفسیری از دیدگاه‌های او می‌انجامد که نه‌تنها از نظر تاریخی نادرست است، بلکه در بسیاری از موارد درست در نقطه مقابل موضع واقعی میزس قرار دارد.
بخش عمده‌ای از این سوءبرداشت از شیوه نگارش خود میزس ناشی می‌شود. او معمولا پیش از آنکه دیدگاه مخالف خود را بیان کند، ابتدا موضعی را که قصد نقد یا رد آن را دارد با جزئیات شرح می‌دهد. در نتیجه، آثار میزس حاوی توصیف‌های مفصلی از باورهایی است که اساسا متعلق به خود او نیستند.
اسلوبودیان نیز بر این ابهام افزوده و با نقل‌قول‌های بریده‌بریده از همین بخش‌های توصیفی، می‌کوشد چنین القا کند که میزس نسبت به مجموعه‌ای از باورهای نژادپرستانه و امپریالیستی همدل، یا دست‌کم پذیرای آنها بوده است؛ حال آنکه او در واقع مشغول محکوم کردن همان دیدگاه‌ها بوده است.
@Mehrannotes
❤7👍3
Forwarded from A New Liberty
🔻تحریف به مثابه روش؛
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت سوم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تلخیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
واقعیت آثار میزس، با نتیجه‌گیری اسلوبودیان مبنی بر اینکه آثار او به نژادپرستی خوراک فکری می‌دهند، در تضاد است. اسلوبودیان با حذف زمینه‌های مهم و مرتبط، از بخش‌هایی از آثار میزس به گونه‌ای استفاده می‌کند که به تفسیری از دیدگاه‌های او می‌انجامد که نه‌تنها از نظر تاریخی نادرست است، بلکه در بسیاری از موارد درست در نقطه مقابل موضع واقعی میزس قرار دارد.
بخش عمده‌ای از این سوءبرداشت از شیوه نگارش خود میزس ناشی می‌شود. او معمولا پیش از آنکه دیدگاه مخالف خود را بیان کند، ابتدا موضعی را که قصد نقد یا رد آن را دارد با جزئیات شرح می‌دهد. در نتیجه، آثار میزس حاوی توصیف‌های مفصلی از باورهایی است که اساسا متعلق به خود او نیستند.
اسلوبودیان نیز بر این ابهام افزوده و با نقل‌قول‌های بریده‌بریده از همین بخش‌های توصیفی، می‌کوشد چنین القا کند که میزس نسبت به مجموعه‌ای از باورهای نژادپرستانه و امپریالیستی همدل، یا دست‌کم پذیرای آنها بوده است؛ حال آنکه او در واقع مشغول محکوم کردن همان دیدگاه‌ها بوده است.
در ماه‌های پس از انتشار این مقالات، پژوهشگران دیگری نیز همین الگو را در نحوه بازنمایی میزس و استفاده اسلوبودیان از نقل‌قول‌ها تشخیص دادند (Ebeling 2018؛ Gordon 2021).
برای نمونه، اسلوبودیان در مقاله Contemporary European History ادعا می‌کند که از نظر میزس، خشونت گاه وسیله‌ای ضروری برای گسترش شبکه تجارت جهانی بوده است. اما مقایسه این بخش از مقاله با متن اصلی کتاب «ملت، دولت و اقتصاد» که میزس در سال ۱۹۱۹ منتشر کرد، نشان می‌دهد که اسلوبودیان نیمه دوم جمله مورد استناد را به‌کلی حذف کرده است.
این بخش حذف‌شده نه‌تنها معنای سخن میزس را کاملا دگرگون می‌کند، بلکه مستقیما تفسیر اسلوبودیان از دیدگاه‌های او را نیز نقض می‌کند.
اسلوبودیان، CEH:
میزس، ملت، دولت و اقتصاد:
چنین دستکاری‌های متنی، که معمولا معنای سخنان میزس را وارونه می‌کنند و به‌اشتباه او را همدل با نژادپرستی یا استعمار جلوه می‌دهند، متأسفانه در نوشته‌های اسلوبودیان درباره این موضوع به‌کرات دیده می‌شود.
@Mehrannotes
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت سوم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تلخیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
واقعیت آثار میزس، با نتیجه‌گیری اسلوبودیان مبنی بر اینکه آثار او به نژادپرستی خوراک فکری می‌دهند، در تضاد است. اسلوبودیان با حذف زمینه‌های مهم و مرتبط، از بخش‌هایی از آثار میزس به گونه‌ای استفاده می‌کند که به تفسیری از دیدگاه‌های او می‌انجامد که نه‌تنها از نظر تاریخی نادرست است، بلکه در بسیاری از موارد درست در نقطه مقابل موضع واقعی میزس قرار دارد.
بخش عمده‌ای از این سوءبرداشت از شیوه نگارش خود میزس ناشی می‌شود. او معمولا پیش از آنکه دیدگاه مخالف خود را بیان کند، ابتدا موضعی را که قصد نقد یا رد آن را دارد با جزئیات شرح می‌دهد. در نتیجه، آثار میزس حاوی توصیف‌های مفصلی از باورهایی است که اساسا متعلق به خود او نیستند.
اسلوبودیان نیز بر این ابهام افزوده و با نقل‌قول‌های بریده‌بریده از همین بخش‌های توصیفی، می‌کوشد چنین القا کند که میزس نسبت به مجموعه‌ای از باورهای نژادپرستانه و امپریالیستی همدل، یا دست‌کم پذیرای آنها بوده است؛ حال آنکه او در واقع مشغول محکوم کردن همان دیدگاه‌ها بوده است.
در ماه‌های پس از انتشار این مقالات، پژوهشگران دیگری نیز همین الگو را در نحوه بازنمایی میزس و استفاده اسلوبودیان از نقل‌قول‌ها تشخیص دادند (Ebeling 2018؛ Gordon 2021).
برای نمونه، اسلوبودیان در مقاله Contemporary European History ادعا می‌کند که از نظر میزس، خشونت گاه وسیله‌ای ضروری برای گسترش شبکه تجارت جهانی بوده است. اما مقایسه این بخش از مقاله با متن اصلی کتاب «ملت، دولت و اقتصاد» که میزس در سال ۱۹۱۹ منتشر کرد، نشان می‌دهد که اسلوبودیان نیمه دوم جمله مورد استناد را به‌کلی حذف کرده است.
این بخش حذف‌شده نه‌تنها معنای سخن میزس را کاملا دگرگون می‌کند، بلکه مستقیما تفسیر اسلوبودیان از دیدگاه‌های او را نیز نقض می‌کند.
اسلوبودیان، CEH:
«هرگاه لازم بود، گشودن بازارهای جهانی باید از طریق خشونت انجام می‌گرفت. [میزس] در کتابی که یک سال پس از پایان جنگ جهانی اول منتشر کرد، نوشت که "انسان تنها با وحشت و خشم می‌تواند به قتل‌عام‌های هولناکی بیندیشد که زمینه را برای بسیاری از مستعمرات شکوفای امروز فراهم کردند"، اما در نهایت، سود خالص حاصل از این فرایند آن را توجیه می‌کرد؛ زیرا "سایر صفحات تاریخ جهان نیز با خون نوشته شده‌اند." بنابراین، خشونت در پروژه گسترش فضای سرمایه‌گذاری خارجی، کار مزدی و مبادلات تجاری نه‌تنها پذیرفتنی، بلکه ضروری بود.» (Slobodian 2019b, 148)
میزس، ملت، دولت و اقتصاد:
«درست است که آن مستعمرات با گفت‌وگوی مسالمت‌آمیز به دست نیامدند و انسان تنها با وحشت و خشم می‌تواند به قتل‌عام‌های هولناکی بیندیشد که زمینه را برای بسیاری از مستعمرات شکوفای امروز فراهم کردند. اما سایر صفحات تاریخ جهان نیز با خون نوشته شده‌اند، و هیچ چیز احمقانه‌تر از این نیست که کسی بخواهد امپریالیسم امروز، با همه خشونت‌ها و بی‌رحمی‌هایش، را با ارجاع به جنایات نسل‌های بسیار دور گذشته توجیه کند.» (Mises 2006/1919, 63)
چنین دستکاری‌های متنی، که معمولا معنای سخنان میزس را وارونه می‌کنند و به‌اشتباه او را همدل با نژادپرستی یا استعمار جلوه می‌دهند، متأسفانه در نوشته‌های اسلوبودیان درباره این موضوع به‌کرات دیده می‌شود.
@Mehrannotes
❤5👍1
Forwarded from A New Liberty
🔻تحریف به مثابه روش؛
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت چهارم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تلخیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
اسلوبودیان در ادامه مقاله خود در CEH، برای اثبات ادعای مدارا یا همدلی میزس با نژادپرستی، به کتاب دولت قادر مطلق که میزس در سال ۱۹۴۴ منتشر کرد، روی می‌آورد. او می‌پذیرد که میزس در این کتاب «خود را از کسانی که با مهاجرت غیرسفیدپوستان مخالفت می‌کردند، متمایز ساخته است»، اما سپس می‌گوید که میزس در نهایت «اذعان می‌کند» که:
اسلوبودیان از همین «اذعان» نتیجه می‌گیرد که:
اسلوبودیان همین اتهام را در مقاله دیگر خود در Cultural Politics نیز تکرار می‌کند و هم به کتاب میزس و هم به مقاله پیشین خود در CEH ارجاع می‌دهد:
اما مراجعه به متن کامل میزس بار دیگر نشان می‌دهد که اسلوبودیان بخش مهمی از زمینه متن را حذف کرده است؛ زمینه‌ای که دقیقا به نتیجه‌ای خلاف ادعای او می‌انجامد.
میزس نه‌تنها روزنه‌ای مبهم برای نژادپرستی باقی نمی‌گذارد، بلکه ابتدا دیدگاه نژادپرستان را توصیف کرده و سپس آن را آشکارا محکوم می‌کند:
میزس نه‌تنها به دیدگاه‌های نژادپرستانه مشروعیت نمی‌بخشد، بلکه از نسل‌های آینده می‌خواهد مسئله نژادپرستی را حل کنند. او یادآور می‌شود که برخلاف پیش‌بینی همیشگی نظریه‌پردازان نژادی درباره وقوع جنگی تمدنی میان انسان‌هایی با رنگ پوست متفاوت، جنگ جهانی دوم از حمله یک دولت سفیدپوست اروپایی به دیگر دولت‌های سفیدپوست اروپایی آغاز شد.
@Mehrannotes
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت چهارم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تلخیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
اسلوبودیان در ادامه مقاله خود در CEH، برای اثبات ادعای مدارا یا همدلی میزس با نژادپرستی، به کتاب دولت قادر مطلق که میزس در سال ۱۹۴۴ منتشر کرد، روی می‌آورد. او می‌پذیرد که میزس در این کتاب «خود را از کسانی که با مهاجرت غیرسفیدپوستان مخالفت می‌کردند، متمایز ساخته است»، اما سپس می‌گوید که میزس در نهایت «اذعان می‌کند» که:
«نباید چشمان خود را بر این واقعیت ببندیم که چنین دیدگاه‌هایی با موافقت اکثریت عظیم مردم روبه‌رو هستند. انکار این واقعیت بیهوده است که نوعی اکراه نسبت به کنار گذاشتن جدایی جغرافیایی میان نژادهای مختلف وجود دارد. حتی کسانی که در ارزیابی ویژگی‌ها و دستاوردهای فرهنگی نژادهای رنگین‌پوست منصف‌اند و به‌شدت با هرگونه تبعیض علیه اعضای این نژادها که هم‌اکنون در میان جمعیت‌های سفیدپوست زندگی می‌کنند مخالفت می‌ورزند، باز هم با مهاجرت گسترده رنگین‌پوستان مخالف‌اند. کمتر مرد سفیدپوستی را می‌توان یافت که از تصور زندگی میلیون‌ها سیاه‌پوست یا زردپوست در کشور خود احساس هراس نکند.» (Mises 1944, 107؛ به نقل از Slobodian 2019b, 152)
اسلوبودیان از همین «اذعان» نتیجه می‌گیرد که:
«تا دهه ۱۹۴۰، میزس تا حدی مرزهای بسته برای مهاجران غیرسفیدپوست را به‌عنوان یکی از ویژگی‌های تقریبا دائمی نظم جهانی مشروعیت بخشیده بود» (Slobodian 2019b, 152).
اسلوبودیان همین اتهام را در مقاله دیگر خود در Cultural Politics نیز تکرار می‌کند و هم به کتاب میزس و هم به مقاله پیشین خود در CEH ارجاع می‌دهد:
«با این حال، میزس در اثر سال ۱۹۴۴ خود به دشواری‌های ادغام نژادی اذعان کرد و در عبارتی که به گفته او، بعدها بارها از سوی اتریشی‌های وابسته به مؤسسه میزس نقل شد، درباره محدودیت‌های مهاجرت نوشت که "کمتر مرد سفیدپوستی را می‌توان یافت که از تصور زندگی میلیون‌ها سیاه‌پوست یا زردپوست در کشور خود احساس هراس نکند."» (Slobodian 2019a, 380)افزون بر این، اسلوبودیان مدعی می‌شود که این عبارت «بارها از سوی اتریشی‌های وابسته به مؤسسه میزس» نقل شده است (2019a, 380)، اما هیچ شاهدی برای این ادعا ارائه نمی‌کند. حتی جست‌وجوی این عبارت در گوگل هیچ ارجاع مشخصی به آن در وبسایت مؤسسه میزس نشان نداد. در مقابل، جست‌وجوی جامع در گوگل‌اسکالر تنها دو ارجاع به این عبارت (آن هم خارج از متن اصلی کتاب میزس) پیدا کرد که هر دوی آنها نوشته‌های خود اسلوبودیان بودند.
اما مراجعه به متن کامل میزس بار دیگر نشان می‌دهد که اسلوبودیان بخش مهمی از زمینه متن را حذف کرده است؛ زمینه‌ای که دقیقا به نتیجه‌ای خلاف ادعای او می‌انجامد.
میزس نه‌تنها روزنه‌ای مبهم برای نژادپرستی باقی نمی‌گذارد، بلکه ابتدا دیدگاه نژادپرستان را توصیف کرده و سپس آن را آشکارا محکوم می‌کند:
«نباید چشمان خود را بر این واقعیت ببندیم که چنین دیدگاه‌هایی با موافقت اکثریت عظیم مردم روبه‌رو هستند. انکار این واقعیت بیهوده است که نوعی اکراه نسبت به کنار گذاشتن جدایی جغرافیایی میان نژادهای مختلف وجود دارد. حتی کسانی که در ارزیابی ویژگی‌ها و دستاوردهای فرهنگی نژادهای رنگین‌پوست منصف‌اند و به‌شدت با هرگونه تبعیض علیه اعضای این نژادها که هم‌اکنون در میان جمعیت‌های سفیدپوست زندگی می‌کنند مخالفت می‌ورزند، باز هم با مهاجرت گسترده رنگین‌پوستان مخالف‌اند. کمتر مرد سفیدپوستی را می‌توان یافت که از تصور زندگی میلیون‌ها سیاه‌پوست یا زردپوست در کشور خود احساس هراس نکند. تدوین نظامی که همزیستی هماهنگ و همکاری مسالمت‌آمیز اقتصادی و سیاسی میان نژادهای گوناگون را امکان‌پذیر سازد، وظیفه‌ای است که باید به دست نسل‌های آینده انجام گیرد. اما بشریت بی‌تردید در حل این مسئله ناکام خواهد ماند، مگر آنکه دولت‌گرایی را به‌طور کامل کنار بگذارد. همچنین نباید فراموش کنیم که تهدید واقعی تمدن ما نه از کشمکش میان نژادهای سفید و رنگین‌پوست، بلکه از منازعات میان ملت‌های گوناگون اروپا و مردمان اروپایی‌تبار سرچشمه می‌گیرد.» (Mises 2011/1944, 121)جملات پررنگ و محذوف در متن اسلوبودیان، ادعای او را مبنی بر اینکه «میزس تا حدی مرزهای بسته برای مهاجران غیرسفیدپوست را به‌عنوان یکی از ویژگی‌های تقریباً دائمی نظم جهانی مشروعیت بخشیده بود» نقض می‌کنند.
میزس نه‌تنها به دیدگاه‌های نژادپرستانه مشروعیت نمی‌بخشد، بلکه از نسل‌های آینده می‌خواهد مسئله نژادپرستی را حل کنند. او یادآور می‌شود که برخلاف پیش‌بینی همیشگی نظریه‌پردازان نژادی درباره وقوع جنگی تمدنی میان انسان‌هایی با رنگ پوست متفاوت، جنگ جهانی دوم از حمله یک دولت سفیدپوست اروپایی به دیگر دولت‌های سفیدپوست اروپایی آغاز شد.
@Mehrannotes
👍10❤1
Forwarded from A New Liberty
🔻تحریف به مثابه روش؛
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت پنجم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تلخیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
نمونه دیگری از نقل‌قول‌های ناقص را می‌توان در مقاله اسلوبودیان در CP مشاهده کرد در ادامه، متن اسلوبودیان در کنار ترجمه ما از متن اصلی آمده است.
اسلوبودیان، CP:
میزس، Nationalökonomie:
اسلوبودیان در اینجا چنین وانمود می‌کند که اعتراض میزس به نظریه اصلاح نژاد صرفا اعتراضی محدود و مشروط بوده و تنها متوجه «سوءاستفاده» نازی‌ها از آن است. به تعبیر اسلوبودیان، این «سوءاستفاده» از نظر میزس «نباید برای همیشه موجب بی‌اعتبار شدن» نظریه نژادی می‌شد.
اما برای رسیدن به چنین نتیجه‌ای، اسلوبودیان ناگزیر شده است زمینه متنِ بخش‌هایی را که نقل می‌کند نادیده بگیرد. بخش‌های حذف‌شده، تصویری را که او از دیدگاه میزس ارائه می‌دهد نقض می‌کنند؛ از جمله همان بخشی که در آن، میزس تصریح می‌کند تلاش‌ها برای اثبات اعتبار نظریه اصلاح نژاد به دلیل موانع ذاتی‌ای که مفهوم Verstehen در برابر دسته‌بندی انسان‌ها بر اساس ویژگی‌های جسمانی یا قومی ایجاد می‌کند، شکست خورده‌اند.
@Mehrannotes
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت پنجم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تلخیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
نمونه دیگری از نقل‌قول‌های ناقص را می‌توان در مقاله اسلوبودیان در CP مشاهده کرد در ادامه، متن اسلوبودیان در کنار ترجمه ما از متن اصلی آمده است.
اسلوبودیان، CP:
«در نسخه آلمانی کتابی که بعدها با عنوان کنش انسانی منتشر شد و میزس آن را در مؤسسه عالی مطالعات بین‌المللی ژنو نوشت، او (1940: 157) امتیاز بیشتری به علم نژاد داد و نوشت: "می‌توان این را مفروض گرفت که عنصر نژادی در میان عواملی که شخصیت انسان و در نتیجه ارزش‌ها و شیوه فهم او را شکل می‌دهند، نقشی ایفا می‌کند." آنچه میزس با آن مخالفت داشت، نه محتوای بالقوه درست نظریه نژادی، بلکه سوءاستفاده از آن بود. او نوشت: "در آموزه ناسیونال‌سوسیالیسم و تعالیم مشتق از آن در فاشیسم ایتالیا، شکافی پرناشدنی میان گزاره‌های بنیان‌گذاران زیست‌شناسی نژادی و کاربرد آنها در تبلیغات و سیاست‌های عملی وجود دارد." با این حال، سیاسی‌شدن نظریه نژادی به دست فاشیسم نباید موجب بی‌اعتبار شدن دائمی آن شود. او می‌نویسد: "اینکه شعارهای نظریه نژادی برای توجیه اقداماتی به کار گرفته می‌شوند که هیچ ارتباطی با آن ندارند، اندیشه علمی را از مسئولیت اندیشیدن تا سرحد نهایی، درباره مسئله نژادهای انسانی از منظر اهمیت پراکسئولوژیک آن معاف نمی‌کند."» (Slobodian 2019a, 380)
میزس، Nationalökonomie:
«می‌توان این را مفروض گرفت که عنصر نژادی در میان عواملی که شخصیت انسان و، به تبع آن، ارزش‌ها و شیوه فهم او را شکل می‌دهند، نقشی ایفا می‌کند؛ یعنی همه آنچه انسان با آن زاده می‌شود، از جمله ویژگی‌های جسمانی و صفات موروثی‌ای که از نیاکان خود به ارث برده است. اما با توجه به وضعیت کنونی دانش ما، هیچ اطلاعی از رابطه میان جسم و ذهن نداریم و بنابراین نمی‌توانیم درباره اینکه آیا و چگونه ویژگی‌های جسمانی می‌توانند بر فهم تفسیری (Verstehen) اثر بگذارند، هیچ حکمی صادر کنیم. برخی کوشیده‌اند داوری‌های ارزشی معینی (انواع فهم تفسیری) را به اقوام خاصی نسبت دهند؛ اما این تلاش‌ها شکست خورده‌اند، زیرا به‌آسانی می‌توان نشان داد که هر کوششی برای دسته‌بندی انسان‌ها بر اساس انواع Verstehen، طبقه‌بندی آنها بر مبنای قومیت را ناممکن می‌سازد.» (Mises 1940, 157)
اسلوبودیان در اینجا چنین وانمود می‌کند که اعتراض میزس به نظریه اصلاح نژاد صرفا اعتراضی محدود و مشروط بوده و تنها متوجه «سوءاستفاده» نازی‌ها از آن است. به تعبیر اسلوبودیان، این «سوءاستفاده» از نظر میزس «نباید برای همیشه موجب بی‌اعتبار شدن» نظریه نژادی می‌شد.
اما برای رسیدن به چنین نتیجه‌ای، اسلوبودیان ناگزیر شده است زمینه متنِ بخش‌هایی را که نقل می‌کند نادیده بگیرد. بخش‌های حذف‌شده، تصویری را که او از دیدگاه میزس ارائه می‌دهد نقض می‌کنند؛ از جمله همان بخشی که در آن، میزس تصریح می‌کند تلاش‌ها برای اثبات اعتبار نظریه اصلاح نژاد به دلیل موانع ذاتی‌ای که مفهوم Verstehen در برابر دسته‌بندی انسان‌ها بر اساس ویژگی‌های جسمانی یا قومی ایجاد می‌کند، شکست خورده‌اند.
@Mehrannotes
👍6❤2
Forwarded from A New Liberty
🔻تحریف به مثابه روش؛
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت ششم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تلخیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
دامنه این خطا زمانی آشکارتر می‌شود که به آزادی‌های دیگری که اسلوبودیان در برخورد با متن میزس به خود داده است نیز توجه کنیم. ادعای او مبنی بر اینکه «سیاسی‌شدن نظریه نژادی به دست فاشیسم نباید [از نظر میزس] برای همیشه موجب بی‌اعتبار شدن آن شود»، بر جابه‌جایی ساختار و ترتیب جملات متن اصلی میزس استوار است.
در این کتاب، میزس بحث خود درباره پیامدهای پراکسئولوژیک نظریه نژادی را با این عبارت به پایان می‌رساند:
اسلوبودیان این جمله را چنان بازنمایی می‌کند که گویی نتیجه مستقیم بحث پیشین درباره بهره‌گیری فاشیست‌ها و نازی‌ها از نظریه نژادی و اصلاح نژاد است. حال آنکه در متن اصلی، بحث میزس درباره نازیسم از پاراگراف بعدی برگرفته شده است؛ پاراگرافی که به‌طور مشخص تلاش‌های هیتلر برای طبقه‌بندی یهودیان بر اساس ویژگی‌های جسمانی را مورد انتقاد قرار می‌دهد.
در واقع، میزس این بخش را برای بیان نکته‌ای کاملاً متفاوت نوشته بود. او در اینجا نظریه ایدئولوژیک مارکسیستی را با «همتای زیست‌شناختی ـ نژادی» آن مقایسه می‌کند و نشان می‌دهد که هر دو، هم در پذیرش چندمنطقی‌گرایی و هم در تقابل با مفهوم پراکسئولوژی او، وجه مشترک دارند.
به گفته میزس، نظریه نژادی به‌اشتباه مدعی بود که
@Mehrannotes
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت ششم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تلخیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
دامنه این خطا زمانی آشکارتر می‌شود که به آزادی‌های دیگری که اسلوبودیان در برخورد با متن میزس به خود داده است نیز توجه کنیم. ادعای او مبنی بر اینکه «سیاسی‌شدن نظریه نژادی به دست فاشیسم نباید [از نظر میزس] برای همیشه موجب بی‌اعتبار شدن آن شود»، بر جابه‌جایی ساختار و ترتیب جملات متن اصلی میزس استوار است.
در این کتاب، میزس بحث خود درباره پیامدهای پراکسئولوژیک نظریه نژادی را با این عبارت به پایان می‌رساند:
«اینکه شعارهای نظریه نژادی برای توجیه اقداماتی به کار گرفته می‌شوند که هیچ ارتباطی با آن ندارند، اندیشه علمی را از مسئولیت اندیشیدن تا پایان درباره مسئله نژادهای انسانی از منظر اهمیت پراکسئولوژیک آن معاف نمی‌کند.»
اسلوبودیان این جمله را چنان بازنمایی می‌کند که گویی نتیجه مستقیم بحث پیشین درباره بهره‌گیری فاشیست‌ها و نازی‌ها از نظریه نژادی و اصلاح نژاد است. حال آنکه در متن اصلی، بحث میزس درباره نازیسم از پاراگراف بعدی برگرفته شده است؛ پاراگرافی که به‌طور مشخص تلاش‌های هیتلر برای طبقه‌بندی یهودیان بر اساس ویژگی‌های جسمانی را مورد انتقاد قرار می‌دهد.
در واقع، میزس این بخش را برای بیان نکته‌ای کاملاً متفاوت نوشته بود. او در اینجا نظریه ایدئولوژیک مارکسیستی را با «همتای زیست‌شناختی ـ نژادی» آن مقایسه می‌کند و نشان می‌دهد که هر دو، هم در پذیرش چندمنطقی‌گرایی و هم در تقابل با مفهوم پراکسئولوژی او، وجه مشترک دارند.
به گفته میزس، نظریه نژادی به‌اشتباه مدعی بود که
«به تعداد نژادهای انسانی، منطق، ریاضیات، اقتصاد و علوم طبیعی متفاوت وجود دارد» (Mises 1940, 157).ازاین‌رو، هنگامی که میزس از دانشمندان می‌خواهد «مسئله نژادهای انسانی را تا نهایتِ دلالت‌های پراکسیولوژیک آن مورد بررسی قرار دهند»، مقصود او گشودن «روزنه‌ای» برای احیای اندیشه‌های نظریه‌پردازان نژادی پس از سقوط نازیسم نیست؛ بلکه برعکس، او خواستار مواجهه‌ای جدی، نظام‌مند و نقادانه با این اندیشه‌هاست؛ مواجهه‌ای که بتواند آنها را به‌طور ریشه‌ای به چالش بکشد.
@Mehrannotes
👍5❤2
Forwarded from A New Liberty
🔻تحریف به مثابه روش؛
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت هفتم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تلخیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
همین شیوه نقل‌قول‌های گزینشی و ناقص بارها و بارها در استدلال اسلوبودیان تکرار می‌شود. در نمونه‌ای دیگر از مقاله CEH، اسلوبودیان چنین القا می‌کند که میزس با تبعیض نژادی علیه گروه‌های سفیدپوست، مانند یهودستیزی نازی‌ها، مخالف بود، اما میان تبعیض علیه سفیدپوستان و تبعیض علیه سیاه‌پوستان تمایز قائل می‌شد.
اسلوبودیان، CEH:
میزس، دولت قادر مطلق:
دقت کنید که اسلوبودیان چگونه بخش‌هایی از متن را که بلافاصله پیش و پس از عبارت نقل‌شده قرار دارند حذف می‌کند و بدین‌ترتیب معنای آن را دگرگون می‌سازد. سپس این بخشِ بریده‌شده را با نقل‌قول دیگری، که درباره مقایسه آزار یهودیان توسط نازی‌ها با وضعیت سیاه‌پوستان آمریکا است، کنار هم قرار می‌دهد.
خواننده از نحوه ارائه اسلوبودیان متوجه نمی‌شود که این نقل‌قول دوم چند پاراگراف بعد از نقل‌قول نخست آمده است و اتفاقاً همان پاراگراف‌های حذف‌شده برای فهم مقصود میزس اهمیت اساسی دارند.
@Mehrannotes
بررسی کیفی استنادات در پژوهش‌های کوئین اسلوبودیان
قسمت هفتم
✍فیلیپ مگنس
ترجمه، تلخیص و بازنویسی: مهران خسروزاده
همین شیوه نقل‌قول‌های گزینشی و ناقص بارها و بارها در استدلال اسلوبودیان تکرار می‌شود. در نمونه‌ای دیگر از مقاله CEH، اسلوبودیان چنین القا می‌کند که میزس با تبعیض نژادی علیه گروه‌های سفیدپوست، مانند یهودستیزی نازی‌ها، مخالف بود، اما میان تبعیض علیه سفیدپوستان و تبعیض علیه سیاه‌پوستان تمایز قائل می‌شد.
اسلوبودیان، CEH:
«با این حال، میزس نتوانست همین نگرش جهان‌وطنانه را به جمعیت‌های رنگین‌پوست نیز تعمیم دهد. او در حالی که با تأکید استدلال می‌کرد "امروزه دیگر هیچ تبار خالصی در میان نژاد یا گروه سفیدپوستان وجود ندارد"، این سخن را با اشاره به تفاوت آنان با جمعیت‌های سیاه‌پوست بیان می‌کرد. او نوشت: "سیاه‌پوستان و سفیدپوستان از نظر ویژگی‌های نژادی (یعنی ویژگی‌های جسمانی) با یکدیگر تفاوت دارند؛ اما تشخیص یک آلمانی یهودی از یک آلمانی غیریهودی بر اساس هیچ ویژگی نژادی ممکن نیست." بنابراین، مخالفت میزس با یهودستیزی بر پذیرش تفاوت نژادی میان سفیدپوستان و سیاه‌پوستان استوار بود.» (Slobodian 2019b, 155)
میزس، دولت قادر مطلق:
«بیش از یک قرن است که انسان‌شناسان ویژگی‌های جسمانی نژادهای مختلف را مطالعه کرده‌اند. نتیجه مسلم این پژوهش‌های علمی آن است که مردمان سفیدپوست، اعم از اروپاییان و نوادگان غیراروپایی مهاجران اروپایی، آمیزه‌ای از ویژگی‌های جسمانی گوناگون را در خود دارند. برخی کوشیده‌اند این واقعیت را نتیجه آمیزش میان تبارهای نخستین و خالص بدانند. فارغ از درستی یا نادرستی این فرضیه، آنچه مسلم است این است که امروزه دیگر هیچ تبار خالصی در میان نژاد یا گروه سفیدپوستان وجود ندارد. تلاش‌های دیگری نیز صورت گرفت تا میان برخی ویژگی‌های جسمانی (یعنی ویژگی‌های نژادی) و ویژگی‌های ذهنی و اخلاقی رابطه برقرار شود. تمام این تلاش‌ها نیز شکست خوردند. سرانجام، به‌ویژه در آلمان، کوشش‌هایی برای کشف ویژگی‌های جسمانیِ نژاد ادعایی یهودی یا سامی، در تمایز با غیر یهودیان اروپایی، انجام شد. این جست‌وجوها نیز به‌طور کامل ناکام ماندند.» (Mises 2011/1944, 192)
دقت کنید که اسلوبودیان چگونه بخش‌هایی از متن را که بلافاصله پیش و پس از عبارت نقل‌شده قرار دارند حذف می‌کند و بدین‌ترتیب معنای آن را دگرگون می‌سازد. سپس این بخشِ بریده‌شده را با نقل‌قول دیگری، که درباره مقایسه آزار یهودیان توسط نازی‌ها با وضعیت سیاه‌پوستان آمریکا است، کنار هم قرار می‌دهد.
خواننده از نحوه ارائه اسلوبودیان متوجه نمی‌شود که این نقل‌قول دوم چند پاراگراف بعد از نقل‌قول نخست آمده است و اتفاقاً همان پاراگراف‌های حذف‌شده برای فهم مقصود میزس اهمیت اساسی دارند.
@Mehrannotes
👍4