صبح روز چهاردهم خرداد 68 بعد از شنیدن خبر فقدان ابدی مردی که قلب و اندیشه ملتی را به تسخیر خود درآورده بود، محشری به پا شد که نظیرش را هرگز ندیده بودم.

دانشجوی بیست ساله ای بودم که ده سال از عمرم با عشق امام سپری شده بود. چنان از خود بیخود شدم و شیون و زاری کردم که نه تنها اهل خانه، که همسایه ها نیز غم خود را از یاد برده و نگران حالم شده بودند!

عاقبت چاره کار را در پناه بردن به استاد و تکیه گاه آن سالهایم زنده یاد قیصر امین پور یافتم. بی اختیار مسیر خانه تا دفتر مجله سروش نوجوان را زاری کنان دویدم و خود را به آغوش مهربان و شانه های صبور قیصر رساندم. بقیه دوستان شاعر و نویسنده همکار مجله هم خودشان را به آنجا رسانده بودند تا در آن مصیبت بزرگ از قیصر نجیب و صبور التیام بگیرند.

آن روز قیصر از من خواست شعری نوجوانانه برای ویژه نامه ای که باید درمی آوردیم بگویم. من هم که هرگز به چنان روزی فکر هم نمی کردم بی اختیار سر بر میز گذاشتم و با صدای بلند گریستم. قیصر کنارم آمد، دست بر شانه ام گذاشت و صبورانه دلداری ام داد. من هم کمی آرام شدم و توانستم گوشه ای از مضامین تلخی را که از صبح در ذهن و زبانم می چرخید، روی کاغذ بیاورم و برای قیصر بخوانم. اشک هایش را به آرامی پاک کرد و با لحنی نوازشگر و تشویق آمیز گفت: "خیلی خوبه، ادامه بده."

حاصل تلاش آن روز من چهارپاره ای شد که چند روز بعد در ویژه نامه سروش نوجوان به چاپ رسید.

"وای روزهای بعد..."

گریه می کنم ز غصه مثل ابر
ناله می کنم ز درد مثل رعد
این هنوز، روز بهت و حیرت است
وای ما و وای روزهای بعد

راستی چگونه باورم شود
پرکشیده از میان ما امام؟
رفته است و مانده گریه های تلخ
رفته است و مانده راه ناتمام

هیچ کس در این زمانه مثل او
اعتنا به برگ و شاپرک نکرد
در هجوم وحشی خزان جز او
هیچ کس به غنچه ها کمک نکرد

دست های مهربان او دگر
نیست تا که سایبان ما شود
نیست تا که باز هم حسینیه
غرق در خدا خدا خدا شود

ساقه های قلب ما شکسته است
از امام هم شکسته تر شدیم
آه ای کبوتران، بسیجیان
ناله سر کنید، بی پدر شدیم

کاش این غروب، واقعی نبود
یک خیال تلخ بود، خواب بود
زود محو می شد این خیال تلخ
کاش صحنه ها همه حباب بود

گریه می کنم ز غصه مثل ابر
ناله می کنم ز درد مثل رعد
این هنوز، روز بهت و حیرت است
وای ما و وای روزهای بعد...

افشین علاء 68/3/14

https://telegram.me/afshinala

نمایشگاه بین المللی قرآن کریم
تهران 13 خرداد 96

@afshinala

به آستان پاک حضرت خدیجه ی کبری (س)

" وقتی تو در مدینه نباشی..."

ای حضرت خدیجه ی کبری دلداده ی توایم و رسولت
مثل بقیع، خسته ز هجرت چون مکه بی قرار و ملولت

ای مسجد النبی ز فراقت چون کعبه، داغدار و سیه پوش
وقتی تو در مدینه نباشی بی یار و یاور است رسولت

هر روز و شب مزار غریبت میعادگاه خیل ملایک
در پشت میله هاست دل من در انتظار اذن دخولت

من گرچه روسیاه ترینم با مهر عترت تو عجینم
لطف تو شامل است به عالم من نیز دلخوشم به شمولت

دلداده ی جمال و کمالت ختم پیمبران و رسولان
شد سرور زنان دو عالم زهرای نازنین بتولت

ای در تیول تو همه عالم ما را قبول کن به غلامی
بگذار در رکاب تو باشم دل را اضافه کن به تیولت

این شعر را برای تو گفتم شاید کرم کنی بپذیری
ناقابل است تحفه ام اما آورده ام به شوق قبولت...

نور دهم رمضان المبارک 95/3/27

https://telegram.me/afshinala

شعر کودک

" سحر "

صبح زود است و خواب می چسبد
باید اما که باز برخیزم
از اذان پر شده محله ی ما
باید از خواب ناز برخیزم

باز مادربزرگ، بیدار است
بوی نان برشته می آید
مادرم غرق در نماز و دعاست
بوی بال فرشته می آید

با صدای خروس همسایه
می شود خواب ناز، شیرین تر
صبح زود است و خواب می چسبد
هست، اما نماز، شیرین تر!

( از سروده های قدیمی )

https://telegram.me/afshinala

مراسم افطار رییس جمهور با اصحاب فرهنگ و هنر.
چهارشنبه 17 خرداد 96.
سالن اجلاس سران.
@afshinala

به آستان کریم اهل بیت عصمت و طهارت امام حسن مجتبی(ع)


" گرمی بازار حُسن "

نفحه باغ بهشت عطر تن مجتباست
محفل کروبیان انجمن مجتباست

در رمضان، بوی عشق گر رسد از کوی عشق
نافه آهوی عشق از ختن مجتباست

خرمی از خوی اوست رنگ گل از روی اوست
بوی سمن گر نکوست از چمن مجتباست

جمله اهل وفا ریزه خور خوان او
ریشه جود و سخا در سخن مجتباست

تاب فراق رسول مرهم داغ بتول
در شب تار علی پیرهن مجتباست

کاش فلک کور بود تا که نبیند به غم
آن همه تیر ستم بر بدن مجتباست

شاه شهیدان حسین تشنه لب و بی کفن
در صدد بوسه ای بر کفن مجتباست

جای قرن، از بقیع کاش نسیمی رسد
زان که اویس دلم در یمن مجتباست

در تن دین، جان از اوست رونق احسان از اوست
گرمی بازار حُسن، از حسن مجتباست...

افشین علاء
خرداد96 - نیمه رمضان المبارک

https://telegram.me/afshinala

" خاطرات الهي "
( قسمت پنجم )

یک سال بعد از سفر زاهدان، من و همسرم "ساقی" چهارمین و کوچک ترین فرزند بانو الهی قمشه ای و زنده یاد دکتر نعمت الله ملکیان بر سر سفره عقد نشستیم. البته ماهها پیش ازآن، صیغه محرمیت ما توسط همسر فاضل بانو الهی خوانده شده بود و تقریبا روزی نبود که مشتاقانه خود را به منزل آن دو بزرگ در گوهردشت کرج یا منزل زنده یاد بانو طیبه تربتی مادر فاضل و نورانی خانم الهی و همسر گرامی حکیم محی الدین قمشه ای در تهران نرسانم.

خاطرات شیرین دوران نامزدی در خانه و باغ زیبای گوهردشت به جای خود، اما آشنایی روزافزون با فضایل و عظمت های آن زوج وارسته حکایتی دیگر دارد. آن دو بزرگوار عموزاده هم بودند.* اما هریک مقامات و فضایل بی شماری داشتند که تا حدودی با هم متفاوت بود. ولی از حاصل جمع آن دو فضا می شد توشه های بسیار اندوخت. زنده یاد ملکیان استاد برجسته الهیات در دانشگاه ها و عالمی صاحب نفس بود که اجتهاد خود را از مرحوم آیت الله العظمی خوانساری گرفته بود. در عین حال سالها در محضر بزرگانی چون آیت الله العظمی مرعشی نجفی به کسب مقامات اخلاقی و عرفانی پرداخته بود و به اقسام علوم به ویژه "جفر" و علم حروف اشراف داشت. اما در طی سالهای مدید، گمنامی و خانه نشینی را بر حضور در محافل و مجالس ترجیح داده بود و برای فرار از هیاهوی شهر شلوغی چون تهران، به خلوتی شاعرانه در خانه باغ گوهردشت پناه برده بود.

چگونه می توانم آن وجود سراپا لطافت و سادگی و اخلاص را توصیف کنم؟ عالم فرزانه ای که اگرچه به کسوت روحانیت درنیامد، اما جامع معارف دینی و حالات معنوی بود. دائم به ذکر و عبادت و مطالعه می پرداخت، اما در عین حال با علاقه و حوصله به امور باغچه و خانه دنج و رویایی اش رسیدگی می کرد. بارها با صدای گریه آن سالک ساکت و بی ادعا در قنوت های نماز صبحش از خواب بیدار شدم و پابه پای او گریستم. هرگز تکرارهای مکرر این فراز از قنوتش را از یاد نمی برم که: "الهی و ربی من لی غیرک..."

استاد ملکیان بسیار کتوم بود، اما گاه که حال خوشی به او دست می داد با روی گشاده به سؤالات بی پایان من و دیگر دوستدارانش پاسخ می گفت و گاه خاطراتی نقل می کرد که در عین آموزندگی بسیار شگفت بود. مثلا گاه که برای کشف حالات و کراماتش کنجکاو می شدیم، به شرح مقامات اساتید بزرگوارش اشاره می کرد تا توجه ما را از خلوت اسرارآمیز خود به کرامات آن بزرگان جلب کند. از جمله این اشاره کوتاه اما تکان دهنده اش را همیشه به یاد دارم که می فرمود: "ما که باشیم؟ وقتی ملایکی چون حضرت "میکائیل" خدمت مرحوم آقای مرعشی حاضر می شدند!

(* پانوشت)
خاندان الهی قمشه ای در اصل "ملکیان" اند. اما از آنجا که تخلص حکیم محی الدین در اشعارش "الهی" بود، این شهرت به همراه "قمشه" که زادگاه این خاندان است در شناسنامه ایشان و فرزندانشان ثبت شد.
جد اعلای این خاندان، سیدی از علمای بحرین بود که به ایشان "حاج ملکی" می گفتند. او قرنها پیش به قمشه مهاجرت کرده و همان جا اقامت گزیده بود. ریشه نام خانوادگی "ملکیان" نیز به همان حاج ملکی برمی گردد. خود حکیم الهی طی شرح حال منظوم خود در مصرعی این گونه سروده اند:
" نیاکان بودم از سادات بحرین. "
گذاشتن عمامه سفید باوجود سیادت ایشان شرح مبسوطی دارد که مجالی دیگر می طلبد.

yon.ir/Afshinala

https://telegram.me/afshinala

اجرای دلنشین استاد امیر مداح بر اساس شعری که اخیرا به آستان کریم اهل بیت تقدیم کرده ام در مراسم مولودی امام حسن مجتبی (ع). 👇👇👇👇👇

"این همه خرما فروش!"

سلسله از هم گسست ، قافله سالار کو؟
هیبت لشکر شکست ، دست علمدار کو؟

صدرنشین گشته زاغ، کرکس و جغد و کلاغ
آنکه بداند به باغ فرق گل از خار کو؟

بی هنران گوهری ، بدگهران مشتری
لایق انگشتری، دست خریدار کو؟

مخلص و چاکر زیاد، طیب و طاهرزیاد
یار به ظاهر زیاد ، یار وفادار کو؟

صورت خندان که نیست ، آینه بندان که نیست
یوسف کنعان که نیست ، رونق بازار کو؟

صدق و دغل در هم است ، اصل و بدل در هم است
در هم اگر هم نبود ، درهم و دینار کو؟

خوش سخنان در خروش، بار رطب روی دوش
این همه خرما فروش ! میثم تمار کو؟...

95/7/27

https://telegram.me/afshinala

به بهانه شرح ماجرای "نغمه حسینی" از زبان رهبر انقلاب


ماجرای سرایش "نغمه حسینی" اثر مرحوم حکیم محی الدین الهی قمشه ای را بارها از زبان دختر بزرگشان شنیده بودم. اما روایت رهبر انقلاب از این ماجرا لطف تازه ای داشت.

ایشان در دیدار با گروهی از شاعران این ماجرا را چنان به شیرینی و شیوایی نقل کردند که علاوه بر حاضران در مراسم بر چشم ما نیز که از طریق تلویزیون آن سخنان را می شنیدیم نم اشکی نشست.

به همین بهانه در آستانه یکمین سالروز فقدان ابدی آن بانوی الهی خالی از لطف ندیدم به نکته دیگری نیز در همین خصوص اشاره کنم.

مرحوم حکیم الهی بعد از اتمام این منظومه که بر وزن مخزن الاسرار سروده شد آرزو می کردند ای کاش آن را بر وزن مثنوی سروده بودند. چون مخاطبان عام با این وزن بیشتر مأنوسند و در آن صورت این اثر بیشتر بر سر زبان ها می افتاد.

ایشان به دختر بزرگشان وصیت کردند که انجام این کار را به عهده بگیرد. زنده یاد بانو الهی نیز به وصیت پدر عمل کردند و نغمه حسینی را بر وزن مثنوی بازسرایی کردند.

بازسرایی این اثر با عنوان "کربلا وادی عشق" توسط انتشارات فاران به چاپ رسیده است.

@afshinala

"در این سراب چه جویی؟"


ز سنگ خاره، جواهر درست نتوان کرد
علاج پستی دونان به پست نتوان کرد

اساس ملک به عدل است و گر جز این باشد
به هیچ قاعده آن را درست نتوان کرد

اگر زمام سپردی به رهزنان طریق
سفر به آن چه که مقصود توست نتوان کرد

در این سراب چه جویی؟ که کشف سیر و سلوک
ز عکس مردم چالاک و چست نتوان کرد

طمع به چیدن ریحان ز مزرعی که در آن
به جای گل، علف هرزه رست نتوان کرد

قسم به دامن پاکیزه، اتکا به کسی
که از طهارت خود دست شست نتوان کرد

به راه صدق چو خواهی به انتها برسی
وفا به اهل ریا از نخست نتوان کرد

به راست یا که به چپ، هر طرف که بنشینی
بدان که تکیه به دیوار سست نتوان کرد...

افشین علاء خرداد96ماه مبارک رمضان

https://telegram.me/afshinala

نیایش واره ای قدیمی به بهانه شب قدر

"از زهد ما چه سود..."


از ماه و سال تازه تری از بهار هم
از لحظه های پرتپش انتظار هم

بغض از گلوی صاعقه وا می کنی به خشم
با بوسه ای ز غنچه بی برگ و بار هم

می بینی آنچه را که چو من در حساب نیست
چون آینه نمی گذری از غبار هم

رو می کنی ز لطف به رؤیای خفتگان
سر می زنی به مردم شب زنده دار هم

دام از چه می نهی؟ چو مجال گریز نیست
تیر از چه می زنی؟ که نجنبد شکار هم

از زهد ما چه سود؟ که خاصان درگهت
شکرت نگفته اند یکی از هزار هم

غرقیم در گناه و گرامی به نزد خلق
این آبرو مریز به روز شمار هم

افشین علاء

https://telegram.me/afshinala

شعرنوجوان

" مثل حضرت علی "

ماه، ماه روزه است
روز، روز ضربت است
از مصیبت علی
در دلم قیامت است

روزهای ماه را
گرچه روزه بوده ایم
ما به لقمه های چرب
روزه را گشوده ایم

هیچ شب نگشته ایم
با یکی دو رنگ، سیر
در کنار نان، علی
لب نزد به ظرف شیر

توی سفره اش، علی
شربت خنک نداشت
در کنار نان جو
او به جز نمک نداشت

زرق و برق سفره ها
کم نمی شود ولی
کاش زندگی کنیم
مثل حضرت علی

( از سروده های قدیمی )

https://telegram.me/afshinala

"شاه بی شهود"

ازشام ها گریخت شمیم تو یاعلی
ایام شد تهی ز نسیم تو یاعلی

گفتی دهید سهم خلافت به دیگری
با آن که کس نبود سهیم تو یاعلی

با چشم بسته رد شدی از "فسق در نهان"
این گونه بود حفظ حریم تو یاعلی

وحشت نداشت از تو کسی وقت اعتراض
لکنت کسی نداشت زبیم تو یاعلی

برخصم، راه آب نبستی اگرچه بست
درکربلا به ذبح عظیم تو یاعلی

برنعش طلحه نیز به زاری گریستی
زیراکه بود یار قدیم تو یاعلی

بعداز جمل، جمیله ی پیغمبرت ندید
جز رحم، از وجود رحیم تو یاعلی

گفتی چو بندگان ندوید ازپی ام، به خلق
ای لشکر فرشته ندیم تو یاعلی

ترسا شکایت ازتو به اسلام چون که برد
تسلیم بود قلب سلیم تو یاعلی

محکوم بی گناه من ای شاه بی شهود!
نازد قضا به حکم حکیم تو یاعلی

ترسا چو شد به اسم، خطاب و تو "یاامیر"
آشفته گشت روی بسیم تو یاعلی

چشم برادر، آتش خشم تورا چشید
بی هیچ بهره از زر و سیم تو یاعلی

فرقی نبود بین غذای تو با اسیر
جانم فدای فرق دو نیم تویاعلی

بعداز تو تکیه گاه برای بشر نماند
تنها نه شیعه ماند یتیم تو یاعلی...

نور. بیست و یکم رمضان. تیر 95


https://telegram.me/afshinala

مراسم شب بیست و یکم ماه مبارک رمضان. تهران. متزل جناب صادق خرازی.

@afshinala

" ترازوی ستم بشکن "


ز ایوان نجف رویی به استقبال برگردان
به حال خوش، مرا ای احسن الاحوال برگردان

ترازوی ستم را بشکن از شاهین ابرویت
ز دزدان، سهم ما مثقال تا مثقال برگردان

سؤال مال را پاسخ، زغال آتشین دادي
نوال بذل و بخشش را بدان منوال برگردان

به پیش چشم غارتگر بچرخان ذوالفقارت را
چنین سهم یتیمان را به بیت المال برگردان

تفأل بر تو باید زد در این آشفته حالی ها
تو ای قرآن ناطق، قرعه از این فال برگردان

زر و سیم خوانین را ز کابین زنان، بستان
خواتین ز خشم آزرده را خلخال برگردان

ز دام رهزنان دین و دنیا، شیعیانت را
به دامان خودت ای کعبه آمال برگردان...

https://telegram.me/afshinala