Bolalar va yoshlarning hikmatli so‘zlarni ommaga yetkazishida o‘ziga xoslik bor. Ular sizni bu dunyo va farzandlaringizga qoldirayotgan kelajak oldidagi mas’uliyatingizni eslatib turadi. Bolalar — siz jamiyatga olib kirayotgan qadriyatlarning aksidir.
Ularni chinakamiga eshitish uchun ba’zan mos keladigan platforma talab etiladi. Yuzma-yuz suhbat natija bermasa, biz ota-onalarga konferensiya yoki nutq shakli yordam beradi. Masalan, bugun Toshkent xalqaro maktabida o‘tkazilgan TEDxYouth.
TIS o‘z tarixida beshinchi marta chiqishlar sifatini yana bir pog‘ona yuqoriga ko‘tardi. Kuchli, hissiyotga boy, o‘ylantiradigan nutqlar va o‘tkir g‘oyalar meni lol qoldirdi. Chunki bu bolalar seni ochiq-oydin ko‘rsatib, dunyoni yaxshilash uchun yetarlicha harakat qilyapsanmi, deb so‘rayotgandek edi. Ijtimoiy tarmoqlardagi ko‘zni qamashtiruvchi va ko‘pincha soxta go‘zallik me’yorlari davrida o‘zini qabul qilish haqidagi fikrlardan tortib, mukammal emaslik tuyg‘usini o‘ziga singdirish va TukTuk taksi kabi oddiy ixtirolarni qutqarish vositasiga aylantirishgacha - mening og‘zim ochilib qolardi. Do‘stlar, bu videolarni chiqishi bilan albatta ko‘ring, chunki ularda mahalliy yoshlar o‘z o‘smirlik va yoshlik davrining mazmuni haqida gapirishadi. Chunki bolalar o‘zlarining hayotiy burilish nuqtalari bilan bo‘lishdilar.
Bularning barchasi tashkilotchilarning ajoyib jamoasisiz amalga oshmagan bo‘lardi. Anka, O‘zbekistonda TEDxYouth madaniyatini qo‘llab-quvvatlayotganingiz uchun sizga tashakkur. Bu tadbirni yaratishda ishtirok etgan barchaga rahmat!
@andanotherday
Ularni chinakamiga eshitish uchun ba’zan mos keladigan platforma talab etiladi. Yuzma-yuz suhbat natija bermasa, biz ota-onalarga konferensiya yoki nutq shakli yordam beradi. Masalan, bugun Toshkent xalqaro maktabida o‘tkazilgan TEDxYouth.
TIS o‘z tarixida beshinchi marta chiqishlar sifatini yana bir pog‘ona yuqoriga ko‘tardi. Kuchli, hissiyotga boy, o‘ylantiradigan nutqlar va o‘tkir g‘oyalar meni lol qoldirdi. Chunki bu bolalar seni ochiq-oydin ko‘rsatib, dunyoni yaxshilash uchun yetarlicha harakat qilyapsanmi, deb so‘rayotgandek edi. Ijtimoiy tarmoqlardagi ko‘zni qamashtiruvchi va ko‘pincha soxta go‘zallik me’yorlari davrida o‘zini qabul qilish haqidagi fikrlardan tortib, mukammal emaslik tuyg‘usini o‘ziga singdirish va TukTuk taksi kabi oddiy ixtirolarni qutqarish vositasiga aylantirishgacha - mening og‘zim ochilib qolardi. Do‘stlar, bu videolarni chiqishi bilan albatta ko‘ring, chunki ularda mahalliy yoshlar o‘z o‘smirlik va yoshlik davrining mazmuni haqida gapirishadi. Chunki bolalar o‘zlarining hayotiy burilish nuqtalari bilan bo‘lishdilar.
Bularning barchasi tashkilotchilarning ajoyib jamoasisiz amalga oshmagan bo‘lardi. Anka, O‘zbekistonda TEDxYouth madaniyatini qo‘llab-quvvatlayotganingiz uchun sizga tashakkur. Bu tadbirni yaratishda ishtirok etgan barchaga rahmat!
@andanotherday
👏1
Пересказано от лица Инобат Зияевой из Самарканда
В детстве я мечтала поступить в университет, окончить его и открыть своё дело. Я любила учиться и получала хорошие оценки. Но в 19 лет мои мечты разбились о семейный быт — меня выдали замуж.
Мужа я видела редко, поскольку он работал в России. Человеком он был добрым: никогда не ругал и не бил, чего нельзя сказать о моей свекрови. Пятнадцать лет я прожила в семье мужа, и все эти годы терпела их гнёт. Муж не мог мне помочь — так бывает, когда мужчина далеко и не видит всей правды. Хуже всего, меня клеймили «нероженицей», хотя причина была в муже. Вернуться в родительский дом я не могла — мне твердили: «Неприлично, когда дочь возвращается к родителям».
В моей памяти навсегда остался день 7 марта. Муж вернулся домой и подарил мне золотое украшение. Я была счастлива — муж подарил мне золото! Но свекрови это не понравилось. На её лице читались ненависть и ревность к сыну.
Два дня спустя со мной произошёл несчастный случай. Хотя можно ли назвать случайностью зло, совершённое намеренно? Я зашла на кухню, чтобы приготовить еду, зажгла спичку, и в этот момент вспыхнул газовый баллон. Я уверена, открытым его оставила свекровь — она давно хотела избавиться от меня. Я получила ожоги лица и шеи. В больнице, в тяжёлом состоянии, я подписала какие-то документы. Мне сказали, что их дали врачи. Позже выяснилось, что это были бумаги о разводе.
Как я уже сказала, в моей собственной семье моему возвращению были бы не рады, но иного выхода у меня не было. В больнице меня никто не навестил. Домой я пришла в старом платье с рваными подолами и следами гари. Платье пахло угаром. Стигма, что дочери не место в родительском доме после свадьбы, особенно после развода, не позволила моей семье проявить сочувствие. Сразу начались разговоры: «Кто будет её кормить?», «Кто будет её лечить?», «Кто поставит её на ноги?». Приятно ли это слышать? Не успев оправиться, я начала шить. Нужно было содержать не только себя, но и недееспособную маму.
В 2018 году меня снова выдали замуж. Я наконец забеременела и готовилась стать мамой близнецов, но опять начались ссоры с золовкой (свекрови во втором браке у меня не было). Мой муж и его сестра хотели, чтобы я продолжала работать, несмотря на риск потери плода — врачи запретили мне работать после 7 месяца беременности. Обстановка дома настолько накалилась, что на седьмом месяце золовка столкнула меня с лестницы. В больнице врачи сообщили, что мои дети могут умереть из-за риска выкидыша. Подавленная, я вернулась к мужу, но у калитки поняла, что дом заперт. Меня не пустили. Беременная, я провела две ночи на улице.
На третий день меня спасла Бибисора-опа. Та самая Бибисора-опа Арипова, которая основала шелтер «Рахмдиллик» («Сострадание»). Она приютила меня, исцелила мою душу и даже помогла убрать послеожоговые рубцы. Сейчас остался лишь длинный шрам на шее. Чтобы не пугать людей, я иногда ношу водолазку.
27 ноября 2021 года в моей жизни произошло чудо — я родила двойняшек. Вопреки словам врачей, я стала мамой. Но через шесть месяцев мой сын умер. Видимо, не выдержал жизненных тягот. Я осталась с дочкой.
Бибисора-опа всё это время была рядом. Когда она получила грант ПРООН на бесплатную юридическую помощь женщинам, пострадавшим от домашнего насилия, она вспомнила обо мне. Юрист помог оформить документы на жильё. Оказалось, я имела право на социальную защиту, о чём даже не знала. Хокимият выделил мне и дочке небольшой дом, который нужно обустраивать.
Сейчас я нахожусь под опекой Бибисоры-опы. В её шелтере создано пространство, где мы зарабатываем на жизнь. Женщины и девушки делают поделки и продают их. Я шью ковры, и у меня есть клиенты даже за границей.
В будущем я мечтаю открыть в своём доме ткацкий цех. Для начала хватит одной комнаты. В одном углу я буду вышивать свои ковры. Я отказываюсь верить в то, что у девочек нет своего дома, как это часто мне говорили. У каждой женщины есть свой дом, что бы вам ни говорили.
@andanotherday
В детстве я мечтала поступить в университет, окончить его и открыть своё дело. Я любила учиться и получала хорошие оценки. Но в 19 лет мои мечты разбились о семейный быт — меня выдали замуж.
Мужа я видела редко, поскольку он работал в России. Человеком он был добрым: никогда не ругал и не бил, чего нельзя сказать о моей свекрови. Пятнадцать лет я прожила в семье мужа, и все эти годы терпела их гнёт. Муж не мог мне помочь — так бывает, когда мужчина далеко и не видит всей правды. Хуже всего, меня клеймили «нероженицей», хотя причина была в муже. Вернуться в родительский дом я не могла — мне твердили: «Неприлично, когда дочь возвращается к родителям».
В моей памяти навсегда остался день 7 марта. Муж вернулся домой и подарил мне золотое украшение. Я была счастлива — муж подарил мне золото! Но свекрови это не понравилось. На её лице читались ненависть и ревность к сыну.
Два дня спустя со мной произошёл несчастный случай. Хотя можно ли назвать случайностью зло, совершённое намеренно? Я зашла на кухню, чтобы приготовить еду, зажгла спичку, и в этот момент вспыхнул газовый баллон. Я уверена, открытым его оставила свекровь — она давно хотела избавиться от меня. Я получила ожоги лица и шеи. В больнице, в тяжёлом состоянии, я подписала какие-то документы. Мне сказали, что их дали врачи. Позже выяснилось, что это были бумаги о разводе.
Как я уже сказала, в моей собственной семье моему возвращению были бы не рады, но иного выхода у меня не было. В больнице меня никто не навестил. Домой я пришла в старом платье с рваными подолами и следами гари. Платье пахло угаром. Стигма, что дочери не место в родительском доме после свадьбы, особенно после развода, не позволила моей семье проявить сочувствие. Сразу начались разговоры: «Кто будет её кормить?», «Кто будет её лечить?», «Кто поставит её на ноги?». Приятно ли это слышать? Не успев оправиться, я начала шить. Нужно было содержать не только себя, но и недееспособную маму.
В 2018 году меня снова выдали замуж. Я наконец забеременела и готовилась стать мамой близнецов, но опять начались ссоры с золовкой (свекрови во втором браке у меня не было). Мой муж и его сестра хотели, чтобы я продолжала работать, несмотря на риск потери плода — врачи запретили мне работать после 7 месяца беременности. Обстановка дома настолько накалилась, что на седьмом месяце золовка столкнула меня с лестницы. В больнице врачи сообщили, что мои дети могут умереть из-за риска выкидыша. Подавленная, я вернулась к мужу, но у калитки поняла, что дом заперт. Меня не пустили. Беременная, я провела две ночи на улице.
На третий день меня спасла Бибисора-опа. Та самая Бибисора-опа Арипова, которая основала шелтер «Рахмдиллик» («Сострадание»). Она приютила меня, исцелила мою душу и даже помогла убрать послеожоговые рубцы. Сейчас остался лишь длинный шрам на шее. Чтобы не пугать людей, я иногда ношу водолазку.
27 ноября 2021 года в моей жизни произошло чудо — я родила двойняшек. Вопреки словам врачей, я стала мамой. Но через шесть месяцев мой сын умер. Видимо, не выдержал жизненных тягот. Я осталась с дочкой.
Бибисора-опа всё это время была рядом. Когда она получила грант ПРООН на бесплатную юридическую помощь женщинам, пострадавшим от домашнего насилия, она вспомнила обо мне. Юрист помог оформить документы на жильё. Оказалось, я имела право на социальную защиту, о чём даже не знала. Хокимият выделил мне и дочке небольшой дом, который нужно обустраивать.
Сейчас я нахожусь под опекой Бибисоры-опы. В её шелтере создано пространство, где мы зарабатываем на жизнь. Женщины и девушки делают поделки и продают их. Я шью ковры, и у меня есть клиенты даже за границей.
В будущем я мечтаю открыть в своём доме ткацкий цех. Для начала хватит одной комнаты. В одном углу я буду вышивать свои ковры. Я отказываюсь верить в то, что у девочек нет своего дома, как это часто мне говорили. У каждой женщины есть свой дом, что бы вам ни говорили.
@andanotherday
💔19❤8👍1
Bolaligimda universitetni bitirib, o‘z biznesimni ochishni orzu qilardim. O‘qishni yaxshi ko‘rardim va yaxshi baholar olardim. Ammo 19 yoshimda orzularim oilaviy turmush tufayli chilparchin bo‘ldi - meni turmushga berishdi.
Erimni kam ko‘rardim, chunki u Rossiyada ishlardi. U mehribon edi: hech qachon urishmasdi, urishmasdi, qaynonam haqida esa bunday deb bo‘lmaydi. O‘n besh yil turmush o‘rtog‘imning oilasida yashab, shuncha yil ularning zulmiga chidab keldim. Erim yordam berolmasdi - erkak uzoqda bo‘lib, haqiqatni ko‘rmaganda shunday bo‘ladi. Eng yomoni, sababchi erim bo‘lsa-da, menga "tug‘mas" tamg‘asini bosishardi. Ota-onam uyiga qaytolmasdim - "Qizning to‘ydan keyin ota uyiga qaytishi uyat," deyishardi.
7-mart kuni xotiramda bir umr saqlanib qoldi. Erim uyga kelib, tilla taqinchoq sovg‘a qildi. Xursand bo‘ldim - erim menga oltin sovg‘a qildi! Ammo bu qaynonaga yoqmadi. Yuzida o‘g‘liga nisbatan nafrat va rashk ko‘rindi.
Ikki kundan so‘ng men bilan baxtsiz hodisa yuz berdi. Qasddan qilingan zulmni tasodif deb atash mumkinmi? Ovqat pishirish uchun oshxonaga kirib, gugurt yoqqanimda gaz balloni yonib ketdi. Ishonchim komilki, buni qaynonam ataylab qilgan - u anchadan beri mendan qutulmoqchi edi. Yuz va bo‘ynim kuydi. Kasalxonada og‘ir ahvolda qandaydir hujjatlarga imzo qo‘ydim. Bularni shifokorlar bergan deyishdi. Keyinchalik ma’lum bo‘lishicha, bu ajralish haqidagi qog‘ozlar ekan.
Aytganimdek, o‘z oilamda qaytishimdan xursand bo‘lishmasdi, lekin boshqa ilojim yo‘q edi. Kasalxonada hech kim yo‘qlamadi. Uyga etaklari yirtiq, kuygan eski ko‘ylakda qaytdim. Ko‘ylakdan kuyindi hidi kelardi. To‘ydan, ayniqsa ajrashgandan keyin qizga ota uyida joy yo‘q, degan tushuncha oilamning hamdardlik bildirishiga to‘sqinlik qildi. Darrov "Kim boqadi?", "Kim davolaydi?", "Kim oyoqqa turg‘izadi?" degan gaplar boshlandi. Buni eshitish yoqimlimi? O‘zimga kelishga ulgurmay, tikishni boshladim. Nafaqat o‘zimni, balki mehnatga qobiliyatsiz onamni ham boqish kerak edi.
2018-yilda meni yana turmushga berishdi. Nihoyat homilador bo‘lib, egizaklarning onasi bo‘lishga tayyorlandim, ammo yana qaynsinglim bilan janjal boshlandi (ikkinchi nikohimda qaynonam yo‘q edi). Erim va uning singlisi homilani yo‘qotish xavfiga qaramay, ishlashni davom ettirishimni xohlashdi - shifokorlar homiladorlikning 7-oyidan keyin ishlashni man etishgandi. Uydagi vaziyat shu darajada keskinlashdiki, yetti oyligimda qaynsinglim meni zinadan itarib yubordi. Shifoxonada shifokorlar bolalarim bola tushish xavfi tufayli nobud bo‘lishi mumkinligini aytishdi. Tushkunlikka tushib, erimnikiga qaytdim, ammo darvoza oldida uyning qulflanganini tushundim. Meni kiritishmadi. Homilador holimda ikki kechani ko‘chada o‘tkazdim.
Uchinchi kuni Bibisora opa qutqardi. O‘sha "Rahmdillik" nomli shelterga asos solgan Bibisora opa Oripova. U menga boshpana berdi, qalbimni davoladi, hatto kuygan chandiqlarni yo‘qotishga yordam berdi. Hozir faqat bo‘ynimda uzun chandiq qolgan. Odamlarni cho‘chitmaslik uchun ba’zan vodolazka kiyaman.
1/2
@andanotherday
Erimni kam ko‘rardim, chunki u Rossiyada ishlardi. U mehribon edi: hech qachon urishmasdi, urishmasdi, qaynonam haqida esa bunday deb bo‘lmaydi. O‘n besh yil turmush o‘rtog‘imning oilasida yashab, shuncha yil ularning zulmiga chidab keldim. Erim yordam berolmasdi - erkak uzoqda bo‘lib, haqiqatni ko‘rmaganda shunday bo‘ladi. Eng yomoni, sababchi erim bo‘lsa-da, menga "tug‘mas" tamg‘asini bosishardi. Ota-onam uyiga qaytolmasdim - "Qizning to‘ydan keyin ota uyiga qaytishi uyat," deyishardi.
7-mart kuni xotiramda bir umr saqlanib qoldi. Erim uyga kelib, tilla taqinchoq sovg‘a qildi. Xursand bo‘ldim - erim menga oltin sovg‘a qildi! Ammo bu qaynonaga yoqmadi. Yuzida o‘g‘liga nisbatan nafrat va rashk ko‘rindi.
Ikki kundan so‘ng men bilan baxtsiz hodisa yuz berdi. Qasddan qilingan zulmni tasodif deb atash mumkinmi? Ovqat pishirish uchun oshxonaga kirib, gugurt yoqqanimda gaz balloni yonib ketdi. Ishonchim komilki, buni qaynonam ataylab qilgan - u anchadan beri mendan qutulmoqchi edi. Yuz va bo‘ynim kuydi. Kasalxonada og‘ir ahvolda qandaydir hujjatlarga imzo qo‘ydim. Bularni shifokorlar bergan deyishdi. Keyinchalik ma’lum bo‘lishicha, bu ajralish haqidagi qog‘ozlar ekan.
Aytganimdek, o‘z oilamda qaytishimdan xursand bo‘lishmasdi, lekin boshqa ilojim yo‘q edi. Kasalxonada hech kim yo‘qlamadi. Uyga etaklari yirtiq, kuygan eski ko‘ylakda qaytdim. Ko‘ylakdan kuyindi hidi kelardi. To‘ydan, ayniqsa ajrashgandan keyin qizga ota uyida joy yo‘q, degan tushuncha oilamning hamdardlik bildirishiga to‘sqinlik qildi. Darrov "Kim boqadi?", "Kim davolaydi?", "Kim oyoqqa turg‘izadi?" degan gaplar boshlandi. Buni eshitish yoqimlimi? O‘zimga kelishga ulgurmay, tikishni boshladim. Nafaqat o‘zimni, balki mehnatga qobiliyatsiz onamni ham boqish kerak edi.
2018-yilda meni yana turmushga berishdi. Nihoyat homilador bo‘lib, egizaklarning onasi bo‘lishga tayyorlandim, ammo yana qaynsinglim bilan janjal boshlandi (ikkinchi nikohimda qaynonam yo‘q edi). Erim va uning singlisi homilani yo‘qotish xavfiga qaramay, ishlashni davom ettirishimni xohlashdi - shifokorlar homiladorlikning 7-oyidan keyin ishlashni man etishgandi. Uydagi vaziyat shu darajada keskinlashdiki, yetti oyligimda qaynsinglim meni zinadan itarib yubordi. Shifoxonada shifokorlar bolalarim bola tushish xavfi tufayli nobud bo‘lishi mumkinligini aytishdi. Tushkunlikka tushib, erimnikiga qaytdim, ammo darvoza oldida uyning qulflanganini tushundim. Meni kiritishmadi. Homilador holimda ikki kechani ko‘chada o‘tkazdim.
Uchinchi kuni Bibisora opa qutqardi. O‘sha "Rahmdillik" nomli shelterga asos solgan Bibisora opa Oripova. U menga boshpana berdi, qalbimni davoladi, hatto kuygan chandiqlarni yo‘qotishga yordam berdi. Hozir faqat bo‘ynimda uzun chandiq qolgan. Odamlarni cho‘chitmaslik uchun ba’zan vodolazka kiyaman.
1/2
@andanotherday
😨3💔2👍1
2021-yil 27-noyabrda hayotimda mo‘jiza sodir bo‘ldi - egizak farzandli bo‘ldim. Shifokorlar aytganiga qaramay, ona bo‘ldim. Ammo olti oydan so‘ng o‘g‘lim vafot etdi. Chamasi, hayot qiyinchiliklariga dosh berolmadi. Qizim bilan qoldim.
Bibisora opa shu paytgacha yonimda bo‘ldi. U BMTTDning oilaviy zo‘ravonlikdan jabr ko‘rgan ayollarga bepul yuridik yordam ko‘rsatish bo‘yicha grantini olgach, meni esladi. Huquqshunos uy-joy hujjatlarini rasmiylashtirishga yordam berdi. Ma’lum bo‘lishicha, men bilmagan holda ijtimoiy himoyaga huquqim bor ekan. Hokimiyat menga va qizimga jihozlash kerak bo‘lgan kichik uy ajratdi.
Hozir Bibisora opaning g‘amxo‘rligidaman. Uning shelterida biz tirikchilik qiladigan makon yaratilgan. Ayollar va qizlar hunarmandchilik buyumlari yasab sotishadi. Men gilamlar tikaman, chet ellik mijozlarim ham bor.
Kelajakda uyimda to‘quvchilik ustaxonasi ochishni orzu qilaman. Boshlash uchun bitta xona yetarli. Bir burchakda gilamlarimni tikaman. Menga ko‘p aytilganidek, qizlarning o‘z uyi yo‘qligiga ishonmayman. Sizga nima deyishmasin, har bir ayolning o‘z uyi bor.
2/2
@andanotherday
Bibisora opa shu paytgacha yonimda bo‘ldi. U BMTTDning oilaviy zo‘ravonlikdan jabr ko‘rgan ayollarga bepul yuridik yordam ko‘rsatish bo‘yicha grantini olgach, meni esladi. Huquqshunos uy-joy hujjatlarini rasmiylashtirishga yordam berdi. Ma’lum bo‘lishicha, men bilmagan holda ijtimoiy himoyaga huquqim bor ekan. Hokimiyat menga va qizimga jihozlash kerak bo‘lgan kichik uy ajratdi.
Hozir Bibisora opaning g‘amxo‘rligidaman. Uning shelterida biz tirikchilik qiladigan makon yaratilgan. Ayollar va qizlar hunarmandchilik buyumlari yasab sotishadi. Men gilamlar tikaman, chet ellik mijozlarim ham bor.
Kelajakda uyimda to‘quvchilik ustaxonasi ochishni orzu qilaman. Boshlash uchun bitta xona yetarli. Bir burchakda gilamlarimni tikaman. Menga ko‘p aytilganidek, qizlarning o‘z uyi yo‘qligiga ishonmayman. Sizga nima deyishmasin, har bir ayolning o‘z uyi bor.
2/2
@andanotherday
❤1👍1
Без эмоций. Об интервью Кирилла Альтмана с Бахромом Исмаиловым
Послушал резонансное интервью Alter Ego с Бахромом Исмаиловым. Полностью. Есть пара мыслей, которые я хотел бы высказать. Это сугубо личное мнение и никак не перекликается с позицией Фонда.
На самом деле, мы должны выразить благодарность Кириллу за то, что он показал нам, как не следует беседовать с человеком, особенно в таком сложном журналистском жанре, как интервью. Оставим политические и общественные взгляды Бахрома Исмаилова на второй план, а на первый — работу ведущего.
Своим интервью Кирилл показал нам, что интервьюер больше не может и не должен быть пассивным собеседником, который исключительно выслушивает позицию героя. Так сказать, «дать платформу высказаться». Отныне — пожалуй, всегда — интервьюер обязан быть активным участником беседы: перепроверять факты в ходе диалога, вступать в контраргументацию и не говорить «хоп, майли»; в конце концов — сканировать и ловить ложь собеседника, а не позволять односторонним нарративам занимать бо́льшую часть эфира. Ведь это интервью, а не монолог, не так ли?
Активное участие интервьюера во многом зависит от подготовки и эрудированности. Увы, без углублённых знаний темы беседы провести качественное интервью невозможно. Какими бы сильными ни были подготовленные вопросы, при слабом фундаменте стены дадут трещину при первом ударе аргументов. Потому что контраргументы будут слабы.
Кто-то может сказать, что это издержки формата интервью. То есть, невозможно знать всё и вся, всё и про всех. Соглашусь. Но раз ты знаешь, кого приглашаешь, задаёшь тон беседе — изволь вооружиться и провести своё исследование.
В своё время я писал пост обожания Кирилла. Я действительно рад, что в медиапространстве у нас есть коллега, который, рискуя своей репутацией, зовёт на беседу разнополярных людей. Это важно. Но, Кирилл, если вы читаете мой пост, позвольте сказать: в последнее время очень хотелось бы, чтобы качество ваших бесед вышло на новый уровень. Речь не о праве позвать того или иного гостя (однозначно оно у вас есть), а о широте и глубине вопросов и мыслей (и в целом бесед). Уверен, у вас будет ещё много интересных интервью.
@andanotherday
Послушал резонансное интервью Alter Ego с Бахромом Исмаиловым. Полностью. Есть пара мыслей, которые я хотел бы высказать. Это сугубо личное мнение и никак не перекликается с позицией Фонда.
На самом деле, мы должны выразить благодарность Кириллу за то, что он показал нам, как не следует беседовать с человеком, особенно в таком сложном журналистском жанре, как интервью. Оставим политические и общественные взгляды Бахрома Исмаилова на второй план, а на первый — работу ведущего.
Своим интервью Кирилл показал нам, что интервьюер больше не может и не должен быть пассивным собеседником, который исключительно выслушивает позицию героя. Так сказать, «дать платформу высказаться». Отныне — пожалуй, всегда — интервьюер обязан быть активным участником беседы: перепроверять факты в ходе диалога, вступать в контраргументацию и не говорить «хоп, майли»; в конце концов — сканировать и ловить ложь собеседника, а не позволять односторонним нарративам занимать бо́льшую часть эфира. Ведь это интервью, а не монолог, не так ли?
Активное участие интервьюера во многом зависит от подготовки и эрудированности. Увы, без углублённых знаний темы беседы провести качественное интервью невозможно. Какими бы сильными ни были подготовленные вопросы, при слабом фундаменте стены дадут трещину при первом ударе аргументов. Потому что контраргументы будут слабы.
Кто-то может сказать, что это издержки формата интервью. То есть, невозможно знать всё и вся, всё и про всех. Соглашусь. Но раз ты знаешь, кого приглашаешь, задаёшь тон беседе — изволь вооружиться и провести своё исследование.
В своё время я писал пост обожания Кирилла. Я действительно рад, что в медиапространстве у нас есть коллега, который, рискуя своей репутацией, зовёт на беседу разнополярных людей. Это важно. Но, Кирилл, если вы читаете мой пост, позвольте сказать: в последнее время очень хотелось бы, чтобы качество ваших бесед вышло на новый уровень. Речь не о праве позвать того или иного гостя (однозначно оно у вас есть), а о широте и глубине вопросов и мыслей (и в целом бесед). Уверен, у вас будет ещё много интересных интервью.
@andanotherday
👍17❤🔥5❤2
Ненавижу получать «письма счастья» за нарушения ПДД. Судя по последним новостям, я — не единственный. Но сколько бы я ни матерился и ни ругался на камеры, на самом деле я им благодарен.
Камеры делают наши дороги безопаснее. Теперь дважды подумаешь, прежде чем проехать на жёлтый свет. С тех пор как ввели камеры, я предпочитаю не ездить быстрее 55 километров в час. Достаточно сказать, что водители стали реже пересекать сплошную линию у светофора и вклиниваться между рядами. Но самое главное — камеры хоть как-то помогают снижать смертность на дорогах.
Всё потому, что они дисциплинируют водителей.
@andanotherday
Камеры делают наши дороги безопаснее. Теперь дважды подумаешь, прежде чем проехать на жёлтый свет. С тех пор как ввели камеры, я предпочитаю не ездить быстрее 55 километров в час. Достаточно сказать, что водители стали реже пересекать сплошную линию у светофора и вклиниваться между рядами. Но самое главное — камеры хоть как-то помогают снижать смертность на дорогах.
Всё потому, что они дисциплинируют водителей.
@andanotherday
👍7❤4
ANOTHER DAY
Это гастрономическая улица на Тараса Шевченко. С тех пор, как по этому участку ТШ сделали ремонт, улица словно ожила. Люди гуляют, трапезничают, а школьники даже в волейбол играют. Эта улица — магнит для маркетологов и блогеров. Всюду кто-то снимает рилсы;…
YES, BUT …
Недавно писал о том, какая крутая получилась гастрономическая улица на Тараса Шевченко. Она действительно классная.
Но её вторая часть — та, что ближе к школе №94 — просто ужас. Здесь вечные пробки. Парковочная зона совершенно не продумана: автомобилисты оставляют своих «коней» хаотично (не помогает даже присутствие парковщиков). Риск аварий очень высок, особенно учитывая, что в этом районе много детей. Просто поразительно, как у такой красивой улицы может быть такой «аппендикс». Даже у настоящего аппендикса больше пользы.
Пожалуйста, приведите эту территорию в порядок!
-
Yaqinda Taras Shevchenko ko‘chasidagi ajoyib chiqgani haqida yozgan edim.
Ammo uning ikkinchi qismi ayanchli ahvolda. Bu yerda doim tirbandlik. Avtomobil to‘xtash joylari mutlaqo rejalashtirilmagan. Ayniqsa, bu hududda bolalar ko‘pligini hisobga olsak, yo‘l-transport hodisalari xavfi juda yuqori. Shunchalik chiroyli ko‘chaning bunday "appendiks" bo‘lishi hayratlanarli.
Iltimos, bu hududni tartibga keltiring!
@andanotherday
Недавно писал о том, какая крутая получилась гастрономическая улица на Тараса Шевченко. Она действительно классная.
Но её вторая часть — та, что ближе к школе №94 — просто ужас. Здесь вечные пробки. Парковочная зона совершенно не продумана: автомобилисты оставляют своих «коней» хаотично (не помогает даже присутствие парковщиков). Риск аварий очень высок, особенно учитывая, что в этом районе много детей. Просто поразительно, как у такой красивой улицы может быть такой «аппендикс». Даже у настоящего аппендикса больше пользы.
Пожалуйста, приведите эту территорию в порядок!
-
Yaqinda Taras Shevchenko ko‘chasidagi ajoyib chiqgani haqida yozgan edim.
Ammo uning ikkinchi qismi ayanchli ahvolda. Bu yerda doim tirbandlik. Avtomobil to‘xtash joylari mutlaqo rejalashtirilmagan. Ayniqsa, bu hududda bolalar ko‘pligini hisobga olsak, yo‘l-transport hodisalari xavfi juda yuqori. Shunchalik chiroyli ko‘chaning bunday "appendiks" bo‘lishi hayratlanarli.
Iltimos, bu hududni tartibga keltiring!
@andanotherday
🤔5👍4
— Menimcha, biz global konservatizmning yangi davriga qadam qo‘ydik.
— Hm-m, ha... Shanba kungi suhbat uchun ayni mavzu. Nima uchun shunday deb hisoblaysan?
— Xo‘sh, har tomondan qoralashlar, ta’nalar, ishdan bo‘shatishlar, qisqartirishlar eshitilmoqda, xalqaro loyihalar to‘xtatilmoqda. Buning ustiga shamol dunyoning boshqa tomonidan esmoqda. Xuddi to‘xtovsiz bo‘ronga o‘xshaydi: ertaga nima bo‘lishini va voqealar qanday yo‘nalishda rivojlanishini bilmaysan.
— Ha, sen o‘sha konservatorlar haqida gapiryapsan. Eshit, umuman, "liberal" va "konservativ" tushunchalari allaqachon o‘z ma’nosini yo‘qotgan deb hisoblayman. Dunyo bu eski toifalarga ajratish uchun juda murakkab bo‘lib qoldi. Masalan, qachondan beri dinga ishonish eskirgan, ayollar huquqini himoya qilish esa progressiv hisoblana boshladi? Dunyo bizni bo‘linishga o‘rgatdi-yu, birlashishni esa unutdirdi. Yoki biz o‘zimiz unutdik.
Ehtimol, kimdir zamonaviy dunyo shunchaki qadriyatlar va kuchlarning yangi muvozanatini izlayapti, deb aytishi mumkin. Men bunga qo‘shilaman. Bir tomon haddan tashqari kuchayib ketsa, ikkinchisi muqarrar ravishda o‘z o‘rni uchun kurashishni boshlaydi. Marhum papa Fransisk hokimiyat tepasiga qanday kelganini eslaysanmi? U an’anaviychilik, korrupsiya va nepotizmga qarshi tura oldi. U muvozanatni tikladi. Bu yaqinda Amerika universitetlaridan birining rektori podkastda aytganidek. Esingdami? U xatolikka yo‘l qo‘yganini tan oldi: universitetda "liberal" ovozlar ustunlik qila boshladi, "konservatorlar" esa shunchaki unutildi. Natijada - muvozanat yo‘qoldi.
— Ha, muvozanatni saqlash muhim. Ammo tizimni buzish - bu ham yechim emas. Ko‘rmayapsanmi? Biz tanazzulga yuz tutmoqdamiz. Hammasi noaniqlik tufayli. Qayoqqa ketyapmiz? Ertaga bizni nima kutmoqda? Odamlarga ertangi kunga ishonch kerak.
— Ertangi kun albatta keladi. Ortiqcha dramatizm qilishning hojati yo‘q.
— Ha, lekin u qanday bo‘ladi? Umuman olganda, sen o‘z pozitsiyangni juda tez o‘zgartirgandek tuyulmayaptimi? Hokimiyatga ega bo‘lganlarning yonida turish qulay bo‘lib qoldimi? Shuning uchun ham sen, xuddi pontifik singari, muvozanat haqida gapiryapsanmi?
— Omon qolishning mohiyati shunda emasmi - dunyo qanday bo‘lsa, shundayligicha unga moslashish?
— Ba’zilar uchun - ha. Boshqalar uchun esa omon qolish o‘zingga va qadriyatlaringga sodiq qolish hamda ularni o‘zgartirmaslik qobiliyatini anglatadi.
Ushbu matnni rus tilidan tarjima qilishda Tilmoch ko‘maklashdi.
@andanotherday
— Hm-m, ha... Shanba kungi suhbat uchun ayni mavzu. Nima uchun shunday deb hisoblaysan?
— Xo‘sh, har tomondan qoralashlar, ta’nalar, ishdan bo‘shatishlar, qisqartirishlar eshitilmoqda, xalqaro loyihalar to‘xtatilmoqda. Buning ustiga shamol dunyoning boshqa tomonidan esmoqda. Xuddi to‘xtovsiz bo‘ronga o‘xshaydi: ertaga nima bo‘lishini va voqealar qanday yo‘nalishda rivojlanishini bilmaysan.
— Ha, sen o‘sha konservatorlar haqida gapiryapsan. Eshit, umuman, "liberal" va "konservativ" tushunchalari allaqachon o‘z ma’nosini yo‘qotgan deb hisoblayman. Dunyo bu eski toifalarga ajratish uchun juda murakkab bo‘lib qoldi. Masalan, qachondan beri dinga ishonish eskirgan, ayollar huquqini himoya qilish esa progressiv hisoblana boshladi? Dunyo bizni bo‘linishga o‘rgatdi-yu, birlashishni esa unutdirdi. Yoki biz o‘zimiz unutdik.
Ehtimol, kimdir zamonaviy dunyo shunchaki qadriyatlar va kuchlarning yangi muvozanatini izlayapti, deb aytishi mumkin. Men bunga qo‘shilaman. Bir tomon haddan tashqari kuchayib ketsa, ikkinchisi muqarrar ravishda o‘z o‘rni uchun kurashishni boshlaydi. Marhum papa Fransisk hokimiyat tepasiga qanday kelganini eslaysanmi? U an’anaviychilik, korrupsiya va nepotizmga qarshi tura oldi. U muvozanatni tikladi. Bu yaqinda Amerika universitetlaridan birining rektori podkastda aytganidek. Esingdami? U xatolikka yo‘l qo‘yganini tan oldi: universitetda "liberal" ovozlar ustunlik qila boshladi, "konservatorlar" esa shunchaki unutildi. Natijada - muvozanat yo‘qoldi.
— Ha, muvozanatni saqlash muhim. Ammo tizimni buzish - bu ham yechim emas. Ko‘rmayapsanmi? Biz tanazzulga yuz tutmoqdamiz. Hammasi noaniqlik tufayli. Qayoqqa ketyapmiz? Ertaga bizni nima kutmoqda? Odamlarga ertangi kunga ishonch kerak.
— Ertangi kun albatta keladi. Ortiqcha dramatizm qilishning hojati yo‘q.
— Ha, lekin u qanday bo‘ladi? Umuman olganda, sen o‘z pozitsiyangni juda tez o‘zgartirgandek tuyulmayaptimi? Hokimiyatga ega bo‘lganlarning yonida turish qulay bo‘lib qoldimi? Shuning uchun ham sen, xuddi pontifik singari, muvozanat haqida gapiryapsanmi?
— Omon qolishning mohiyati shunda emasmi - dunyo qanday bo‘lsa, shundayligicha unga moslashish?
— Ba’zilar uchun - ha. Boshqalar uchun esa omon qolish o‘zingga va qadriyatlaringga sodiq qolish hamda ularni o‘zgartirmaslik qobiliyatini anglatadi.
Ushbu matnni rus tilidan tarjima qilishda Tilmoch ko‘maklashdi.
@andanotherday
— Мне кажется, мы вступили в новую эпоху глобального консерватизма.
— М-м, да… Как раз тема для субботней беседы. Почему ты так думаешь?
— Ну, со всех сторон летят осуждения, упрёки, увольнения, сокращения, приостанавливаются международные проекты. Причём ветер — с другой стороны света. Как непрекращающийся ураган: не знаешь, что ждёт тебя завтра и куда повернёт поток.
— А, ты о тех консерваторах. Слушай, я вообще считаю, что понятия «либеральный» и «консервативный» давно потеряли смысл. Мир стал слишком сложным, чтобы делить его по этим старым категориям. Например, с каких пор верить в религию стало считаться отжившим, а отстаивать права женщин — обязательно прогрессивным? Мир научил нас разделяться, а как объединяться — разучил. Или мы сами забыли.
Может быть, кто-то скажет, что современный мир просто ищет новый баланс ценностей и сил. И я с этим согласен. Когда одна сторона слишком усиливается, другая неизбежно начнёт бороться за своё место. Помнишь, как к власти пришёл покойный папа Франциск? Он смог противостоять традиционализму, коррупции и непотизму. Он восстановил баланс. Это как говорил в недавнем подкасте ректор одного американского университета. Помнишь? Он признал, что допустил перекос: «либеральные» голоса в университете начали доминировать, а «консерваторов» попросту забыли. В итоге — утраченный баланс.
— Да, важно удерживать равновесие. Но и ломать систему — тоже не выход. Разве ты не видишь? Мы катимся к рецессии. Всё из-за неопределённости. Куда мы идём? Что нас ждёт завтра? Людям нужна уверенность в завтрашнем дне.
— Завтра наступит. Не стоит драматизировать.
— Да, но каким оно будет? И вообще, тебе не кажется, что ты слишком быстро сменил сторону? Удобно оказалось быть рядом с теми, у кого власть? Оттого ты теперь, как понтифик, рассуждаешь о балансе?
— А разве не в этом суть выживания — адаптироваться к миру, каков он есть?
— Для одних — да. Для других выживание — значит умение оставаться верным себе и своим ценностям и не изменять им.
@andanotherday
— М-м, да… Как раз тема для субботней беседы. Почему ты так думаешь?
— Ну, со всех сторон летят осуждения, упрёки, увольнения, сокращения, приостанавливаются международные проекты. Причём ветер — с другой стороны света. Как непрекращающийся ураган: не знаешь, что ждёт тебя завтра и куда повернёт поток.
— А, ты о тех консерваторах. Слушай, я вообще считаю, что понятия «либеральный» и «консервативный» давно потеряли смысл. Мир стал слишком сложным, чтобы делить его по этим старым категориям. Например, с каких пор верить в религию стало считаться отжившим, а отстаивать права женщин — обязательно прогрессивным? Мир научил нас разделяться, а как объединяться — разучил. Или мы сами забыли.
Может быть, кто-то скажет, что современный мир просто ищет новый баланс ценностей и сил. И я с этим согласен. Когда одна сторона слишком усиливается, другая неизбежно начнёт бороться за своё место. Помнишь, как к власти пришёл покойный папа Франциск? Он смог противостоять традиционализму, коррупции и непотизму. Он восстановил баланс. Это как говорил в недавнем подкасте ректор одного американского университета. Помнишь? Он признал, что допустил перекос: «либеральные» голоса в университете начали доминировать, а «консерваторов» попросту забыли. В итоге — утраченный баланс.
— Да, важно удерживать равновесие. Но и ломать систему — тоже не выход. Разве ты не видишь? Мы катимся к рецессии. Всё из-за неопределённости. Куда мы идём? Что нас ждёт завтра? Людям нужна уверенность в завтрашнем дне.
— Завтра наступит. Не стоит драматизировать.
— Да, но каким оно будет? И вообще, тебе не кажется, что ты слишком быстро сменил сторону? Удобно оказалось быть рядом с теми, у кого власть? Оттого ты теперь, как понтифик, рассуждаешь о балансе?
— А разве не в этом суть выживания — адаптироваться к миру, каков он есть?
— Для одних — да. Для других выживание — значит умение оставаться верным себе и своим ценностям и не изменять им.
@andanotherday
🔥7🥴2
Agar siz ommaviy axborot vositalari sohasida ish yoki amaliyot izlayotgan bo‘lsangiz, 29-aprel kuni o‘tkaziladigan media sohasidagi bo‘sh ish o‘rinlari yarmarkasiga tashrif buyuring.
Biz - Milliy mass-mediani qo‘llab-quvvatlash va rivojlantirish jamoat fondi O‘zbekiston jurnalistika va ommaviy kommunikatsiyalar universiteti hamda Milliy media birlashmasi - ushbu bo‘sh ish o‘rinlari yarmarkasini tashkil etmoqdamiz.
Tadbirda bir qator xususiy va davlat ommaviy axborot vositalari: raqamli media, televideniye va radio kanallari o‘z faoliyatlarini namoyish etadilar.
OAV vakillari o‘z faoliyatlari haqida taqdimotlar o‘tkazadilar, shuningdek, tajribali jurnalistlar va blogerlar ma’ruzalar bilan chiqadilar.
Talabalar, sizning o‘quv jadvalingizni inobatga oldik: soat 10:00 dan 16:00 gacha xohlagan vaqtda kelishingiz mumkin.
Manzil: Jurnalistika va ommaviy kommunikatsiyalar universiteti.
@andanotherday
Biz - Milliy mass-mediani qo‘llab-quvvatlash va rivojlantirish jamoat fondi O‘zbekiston jurnalistika va ommaviy kommunikatsiyalar universiteti hamda Milliy media birlashmasi - ushbu bo‘sh ish o‘rinlari yarmarkasini tashkil etmoqdamiz.
Tadbirda bir qator xususiy va davlat ommaviy axborot vositalari: raqamli media, televideniye va radio kanallari o‘z faoliyatlarini namoyish etadilar.
OAV vakillari o‘z faoliyatlari haqida taqdimotlar o‘tkazadilar, shuningdek, tajribali jurnalistlar va blogerlar ma’ruzalar bilan chiqadilar.
Talabalar, sizning o‘quv jadvalingizni inobatga oldik: soat 10:00 dan 16:00 gacha xohlagan vaqtda kelishingiz mumkin.
Manzil: Jurnalistika va ommaviy kommunikatsiyalar universiteti.
@andanotherday
⚡3❤2
Если вы ищете работу или стажировку в области СМИ,
приходите на ярмарку вакансий для сферы медиа, которая состоится 29 апреля. Мы — Фонд массмедиа, Университет журналистики и массовых коммуникаций и Национальная медиа-ассоциация — организуем ярмарку вакансий.
На мероприятии будет представлен ряд частных и государственных СМИ: цифровые медиа, телевизионные каналы и радио.
Будут проведены презентации от представителей СМИ об их деятельности, а также выступления опытных журналистов и блогеров.
Студенты, мы учли ваш учебный график: вы можете прийти в любое время с 10:00 до 16:00.
Куда: Университет журналистики и массовых коммуникаций.
@andanotherday
приходите на ярмарку вакансий для сферы медиа, которая состоится 29 апреля. Мы — Фонд массмедиа, Университет журналистики и массовых коммуникаций и Национальная медиа-ассоциация — организуем ярмарку вакансий.
На мероприятии будет представлен ряд частных и государственных СМИ: цифровые медиа, телевизионные каналы и радио.
Будут проведены презентации от представителей СМИ об их деятельности, а также выступления опытных журналистов и блогеров.
Студенты, мы учли ваш учебный график: вы можете прийти в любое время с 10:00 до 16:00.
Куда: Университет журналистики и массовых коммуникаций.
@andanotherday
👍6❤3
Men butun bolaligimni Toshkent oliy umumqo‘shin qo‘mondonlik bilim yurti (TVOKU) ning orqa tomonidagi chang va timofeevka o‘sib ketgan futbol maydonida o‘tkazdim. Buni maydon deb atash ham qiyin. Darvozalar o‘rniga shlakobloklar ishlatilardi, chiziqlar yo‘q bo‘lib, chegaralarni g‘ishtlar yoki eskirgan o‘tlar bilan belgilardik. Yonida tashlandiq bino va mahalla bolalari bilan bekinmachoq o‘ynash uchun chiqadigan qurilish krani bor edi. Ammo mahalladagi har bir o‘smir bilardi: soat 17:00 - to‘p tepish vaqti. Jur’atimiz yetganda, TVOKU yon devoridan sirg‘alib o‘tib, askarlar bilan uchrashiladigan katta futbol maydoniga yugurardik. Negadir, borganimizda u yerda doim kimdir futbol o‘ynayotgan bo‘lardi. Askarlarning kuchli oyoqlari nozik boldir suyagimga urilganini eslayman. Og‘riq dahshatli edi, lekin futbol shunga arzirdi.
Futbol o‘ynash shunchaki bir maydonda bitta to‘p ortidan yugurish emas. Bu hayotni o‘zi. Qachonlardir raqib darvozasiga gol urgan har bir kishining bu buyuk o‘yinga qanday va nima uchun ko‘ngil qo‘ygani haqida o‘z hikoyasi bor. Futbolga bo‘lgan muhabbat Olimpiya o‘yinlariga olib kelishi mumkin.
Xuddi shu kabi hikoyalar “Gazeta.uz”ning “Ko‘rinmas medal” hujjatli filmi premyerasida ham eshitildi. Film O‘zbekiston olimpiya futbol terma jamoasining Parij o‘yinlariga borish yo‘lini tasvirlaydi. Tushunmovchilik bo‘lmasligi uchun aytish kerak: film terma jamoaning Parijda qanday o‘ynagani haqida emas, balki Olimpiadaga qanday tayyorgarlik ko‘rgani haqida.
Suratga olish guruhi terma jamoaning Olimpiya o‘yinlariga chiqish yo‘lidagi og‘ir ruhiy va jismoniy sinovlarini ko‘rsatib berdi. “Ko‘rinmas medal” o‘yinchilar va murabbiylar his qilgan mas’uliyatni nozik tasvirladi. Ayniqsa, futbol bo‘yicha O‘zbekiston olimpiya terma jamoasi ilk bor Olimpiya o‘yinlariga yo‘l olgani e’tiborga molik.
Hujjatli filmda bosh diktor (voqeani hikoya qiluvchi bitta personaj) yo‘q. Film g‘oyasi muallifi va "Gazeta News" kompaniyasi direktori Davlat Umarov o‘z nutqida jamoa bu qarorni ongli ravishda qabul qilganini, chunki “futbolchilar tarixini ularning o‘zidan yaxshiroq hech kim aytib berolmasligini” ta’kidladi.
Film terma jamoaning Olimpiya o‘yinlariga chiqishini romantiklashtirmaydi va o‘yinchilarni qahramonlarga aylantirmaydi. "Ko‘rinmas medal" - hovli futbolini o‘ynab, mashaqqatli mehnat orqali muvaffaqiyatga erishgan oddiy yigitlar haqida. Biroq hamma tushunadi: oldinda hali ko‘p ish bor.
Filmning eng katta qimmati shundaki, u terma jamoaning Parij Olimpiadasiga tayyorgarligining tarixiy xronikasini qayd etgan. Lenta mualliflari mashg‘ulot jarayonini videotasmaga muhrladilar, futbolchilarning yaqinlari bilan suhbatlashdilar, bosh murabbiy Timur Kapadzening mashaqqatli mehnatini ko‘rsatdilar, Fransiya poytaxtiga uchib ketishdi va u yerdan yorqin kadrlarni olib kelishdi.
Ko‘rinib turibdiki, filmning mohiyati ham shunda. “Ko‘rinmas medal” Olimpiada o‘yinlariga chiqishdan ko‘ra ko‘proq futbolga bo‘lgan muhabbat haqida. Hatto changli maydondagi hovli futboli ham Olimpiya o‘yinlariga olib kelishi mumkinligi haqidagi umid to‘g‘risida.
Film yaqin kelajakda internet platformalarida e’lon qilinadi.
https://www.gazeta.uz/oz/2024/10/10/unseen-medal/
Matn Tilmoch yordamida tarjima qilindi.
@andanotherday
Futbol o‘ynash shunchaki bir maydonda bitta to‘p ortidan yugurish emas. Bu hayotni o‘zi. Qachonlardir raqib darvozasiga gol urgan har bir kishining bu buyuk o‘yinga qanday va nima uchun ko‘ngil qo‘ygani haqida o‘z hikoyasi bor. Futbolga bo‘lgan muhabbat Olimpiya o‘yinlariga olib kelishi mumkin.
Xuddi shu kabi hikoyalar “Gazeta.uz”ning “Ko‘rinmas medal” hujjatli filmi premyerasida ham eshitildi. Film O‘zbekiston olimpiya futbol terma jamoasining Parij o‘yinlariga borish yo‘lini tasvirlaydi. Tushunmovchilik bo‘lmasligi uchun aytish kerak: film terma jamoaning Parijda qanday o‘ynagani haqida emas, balki Olimpiadaga qanday tayyorgarlik ko‘rgani haqida.
Suratga olish guruhi terma jamoaning Olimpiya o‘yinlariga chiqish yo‘lidagi og‘ir ruhiy va jismoniy sinovlarini ko‘rsatib berdi. “Ko‘rinmas medal” o‘yinchilar va murabbiylar his qilgan mas’uliyatni nozik tasvirladi. Ayniqsa, futbol bo‘yicha O‘zbekiston olimpiya terma jamoasi ilk bor Olimpiya o‘yinlariga yo‘l olgani e’tiborga molik.
Hujjatli filmda bosh diktor (voqeani hikoya qiluvchi bitta personaj) yo‘q. Film g‘oyasi muallifi va "Gazeta News" kompaniyasi direktori Davlat Umarov o‘z nutqida jamoa bu qarorni ongli ravishda qabul qilganini, chunki “futbolchilar tarixini ularning o‘zidan yaxshiroq hech kim aytib berolmasligini” ta’kidladi.
Film terma jamoaning Olimpiya o‘yinlariga chiqishini romantiklashtirmaydi va o‘yinchilarni qahramonlarga aylantirmaydi. "Ko‘rinmas medal" - hovli futbolini o‘ynab, mashaqqatli mehnat orqali muvaffaqiyatga erishgan oddiy yigitlar haqida. Biroq hamma tushunadi: oldinda hali ko‘p ish bor.
Filmning eng katta qimmati shundaki, u terma jamoaning Parij Olimpiadasiga tayyorgarligining tarixiy xronikasini qayd etgan. Lenta mualliflari mashg‘ulot jarayonini videotasmaga muhrladilar, futbolchilarning yaqinlari bilan suhbatlashdilar, bosh murabbiy Timur Kapadzening mashaqqatli mehnatini ko‘rsatdilar, Fransiya poytaxtiga uchib ketishdi va u yerdan yorqin kadrlarni olib kelishdi.
Ko‘rinib turibdiki, filmning mohiyati ham shunda. “Ko‘rinmas medal” Olimpiada o‘yinlariga chiqishdan ko‘ra ko‘proq futbolga bo‘lgan muhabbat haqida. Hatto changli maydondagi hovli futboli ham Olimpiya o‘yinlariga olib kelishi mumkinligi haqidagi umid to‘g‘risida.
Film yaqin kelajakda internet platformalarida e’lon qilinadi.
https://www.gazeta.uz/oz/2024/10/10/unseen-medal/
Matn Tilmoch yordamida tarjima qilindi.
@andanotherday
Газета.uz
“Ko‘rinmas medal” filmi
❤1
Всё своё детство я провёл на пыльном и обросшем тимофеевкой футбольном поле сзади Ташкентского высшего общевойскового командного училища (ТВОКУ). Полем-то это не назовёшь. Ворот у нас не было — в ход шли шлакоблоки, разметки тоже, поэтому ограничивались кирпичами или потрёпанной зелёной зоной. Рядом с ним была заброшенная стройка и строительный кран, куда мы с махаллинскими детьми взбирались, чтобы поиграть в прятки. Но практически каждый подросток в махалле знал: 17:00 — время гонять в мяч. Когда мы набирались смелости, мы проскальзывали через боковую стену ТВОКУ и бежали на их огромное футбольное поле, где встречали солдат. Почему-то, когда мы приходили, там обязательно кто-то играл в футбол. Помню, как мощные ноги солдат врезались в мою хрупкую большеберцовую кость. Боль была адская, но футбол стоил того.
Играть в футбол — это не просто бегать за одним мячом по одному полю. Это сама жизнь. У каждого, кто когда-либо забивал в ворота противника гол, есть своя история о том, как и почему он (она) влюбился в эту великую игру. Любовь к футболу способна привести к Олимпийским играм.
Схожие истории прозвучали на премьере документального фильма «Газеты.uz» — «Невидимая медаль». Фильм повествует о пути, который прошла олимпийская сборная Узбекистана по футболу к играм в Париже. Чтобы не запутать вас: фильм не о том, как сборная играла в Париже, а о том, как она готовилась к Олимпийским играм.
Съёмочная команда рассказала о тяжелейших моральных и физических испытаниях сборной на пути к выходу в Олимпийские игры. «Невидимая медаль» тонко передал чувство ответственности, которое испытывали игроки и тренерский состав. Особенно учитывая, что сборная Узбекистана по футболу вышла на Олимпийские игры впервые.
В документальном фильме нет главного диктора (одного повествующего историю человека). Автор идеи фильма и директор компании Gazeta News Давлат Умаров в своём выступлении сказал, что на такой шаг команда пошла намеренно, потому что посчитала, что «никто не расскажет историю футболистов лучше, чем сами футболисты».
Фильм также не романтизирует выход сборной на Олимпийские игры и не делает игроков супергероями. «Невидимая медаль» — о простых ребятах, которые играли в дворовый футбол и трудом добились успеха. Но все понимают, что впереди надо проделать много работы.
Самая главная ценность фильма заключается в том, что он запечатлел историческую хронику подготовки сборной к Олимпийским играм в Париже. Авторы ленты запечатлели на плёнку процесс тренировки, пообщались с родными футболистов, показали изнурительную работу главного тренера Тимура Кападзе, полетели в столицу Франции, откуда привезли яркие кадры.
Видно, в этом и суть фильма. «Невидимая медаль» — это не столько о выходе на Олимпийские игры, сколько о любви к футболу. О надежде, что даже дворовый футбол на пыльном поле может привести к Олимпийским играм.
Фильм в скором времени будет опубликован на интернет-площадках.
https://www.gazeta.uz/ru/2024/10/09/unseen-medal/
@andanotherday
Играть в футбол — это не просто бегать за одним мячом по одному полю. Это сама жизнь. У каждого, кто когда-либо забивал в ворота противника гол, есть своя история о том, как и почему он (она) влюбился в эту великую игру. Любовь к футболу способна привести к Олимпийским играм.
Схожие истории прозвучали на премьере документального фильма «Газеты.uz» — «Невидимая медаль». Фильм повествует о пути, который прошла олимпийская сборная Узбекистана по футболу к играм в Париже. Чтобы не запутать вас: фильм не о том, как сборная играла в Париже, а о том, как она готовилась к Олимпийским играм.
Съёмочная команда рассказала о тяжелейших моральных и физических испытаниях сборной на пути к выходу в Олимпийские игры. «Невидимая медаль» тонко передал чувство ответственности, которое испытывали игроки и тренерский состав. Особенно учитывая, что сборная Узбекистана по футболу вышла на Олимпийские игры впервые.
В документальном фильме нет главного диктора (одного повествующего историю человека). Автор идеи фильма и директор компании Gazeta News Давлат Умаров в своём выступлении сказал, что на такой шаг команда пошла намеренно, потому что посчитала, что «никто не расскажет историю футболистов лучше, чем сами футболисты».
Фильм также не романтизирует выход сборной на Олимпийские игры и не делает игроков супергероями. «Невидимая медаль» — о простых ребятах, которые играли в дворовый футбол и трудом добились успеха. Но все понимают, что впереди надо проделать много работы.
Самая главная ценность фильма заключается в том, что он запечатлел историческую хронику подготовки сборной к Олимпийским играм в Париже. Авторы ленты запечатлели на плёнку процесс тренировки, пообщались с родными футболистов, показали изнурительную работу главного тренера Тимура Кападзе, полетели в столицу Франции, откуда привезли яркие кадры.
Видно, в этом и суть фильма. «Невидимая медаль» — это не столько о выходе на Олимпийские игры, сколько о любви к футболу. О надежде, что даже дворовый футбол на пыльном поле может привести к Олимпийским играм.
Фильм в скором времени будет опубликован на интернет-площадках.
https://www.gazeta.uz/ru/2024/10/09/unseen-medal/
@andanotherday
Газета.uz
Фильм «Невидимая медаль»
❤13
“Chol va dengiz” asari hayotimizdagi dushmanlarning o‘rni haqida qanday mulohaza yuritadi?
Amerikalik yozuvchi Ernest Xemingueyning “Chol va dengiz” hikoyasi odatda inson matonati haqidagi qissa sifatida qabul qilinadi. Asarning bosh qahramoni — keksa, ammo qat’iyatli kubalik baliqchi Santyago — taqdiriy sayohatga chiqib, 5,5 metr uzunlikdagi marlin balig‘ini ovlaydi. Qaytish yo‘lida u qon hidiga jalb bo‘lgan akulalar bilan kurashishga majbur bo‘ladi. Santyago portga quruq qaytadi — faqat mahalliy aholi akula deb o‘ylagan marlinning suyaklari kesilgan.
Bir qarashda syujet oddiy, hatto siyqa tuyulishi mumkin, biroq Xeminguey aynan shu qissasi uchun Pulitser mukofotiga sazovor bo‘lgan. Aslida, bu asardagi dengiz, chol va baliq shunchaki sarguzasht hikoyasining unsurlari emas, balki hayot, sinov va kurashning teran ramzlaridir. Muallif bevosita bo‘lmasa-da, dushmanlar rolini alohida ta’kidlab o‘tadi.
E’tibor bering, Santyago marlinni uning matonati uchun qanchalik hurmat qiladi. Baliq osonlikcha taslim bo‘lmaydi - u xavfni sezadi, raqibining niyatini tushunadi va go‘yo uni adolatli jangga chaqiradi. Bunga javoban Santyago uning qudrati va olijanobligiga tan beradi: “Baliq, men seni juda sevaman va hurmat qilaman. Lekin kech kirishidan oldin seni albatta o‘ldiraman”, — deydi baliqchi marlin bilan suhbatlashib.
Shunday qilib, Xeminguey ta’kidlaydiki, dushmanlarning mavjudligi hayotimizga ma’no baxsh etadi. Biz raqiblarimizning kuchi, mahorati va qadr-qimmatini hurmat qilamiz, ammo hal qiluvchi zarbaga tayyorlanamiz, chunki bilamiz - ular ham shunday qiladi. Santyagoning marlinni ta’qib qilgan uch kuni nafaqat jismoniy kurash, balki sabr-toqat va zarba berish uchun qulay fursatni kutishning ramzidir.
Eng qizig‘i, Xeminguey dushman haqidagi tasavvurni teskari tomonga o‘zgartirib, uni dushmandan ittifoqchiga aylantiradi. Akulalar marlinni g‘ajiy boshlaganida, Santyago uni o‘ldirganidan afsuslanadi. Shu o‘rinda muallif aniq ko‘rsatadiki, dushmanlarimizga nisbatan biz aslida his qiladigan asosiy tuyg‘u nafrat emas, balki rahmdillikdir.
Matn Tilmoch yordamida tarjima qilindi.
@andanotherday
Amerikalik yozuvchi Ernest Xemingueyning “Chol va dengiz” hikoyasi odatda inson matonati haqidagi qissa sifatida qabul qilinadi. Asarning bosh qahramoni — keksa, ammo qat’iyatli kubalik baliqchi Santyago — taqdiriy sayohatga chiqib, 5,5 metr uzunlikdagi marlin balig‘ini ovlaydi. Qaytish yo‘lida u qon hidiga jalb bo‘lgan akulalar bilan kurashishga majbur bo‘ladi. Santyago portga quruq qaytadi — faqat mahalliy aholi akula deb o‘ylagan marlinning suyaklari kesilgan.
Bir qarashda syujet oddiy, hatto siyqa tuyulishi mumkin, biroq Xeminguey aynan shu qissasi uchun Pulitser mukofotiga sazovor bo‘lgan. Aslida, bu asardagi dengiz, chol va baliq shunchaki sarguzasht hikoyasining unsurlari emas, balki hayot, sinov va kurashning teran ramzlaridir. Muallif bevosita bo‘lmasa-da, dushmanlar rolini alohida ta’kidlab o‘tadi.
E’tibor bering, Santyago marlinni uning matonati uchun qanchalik hurmat qiladi. Baliq osonlikcha taslim bo‘lmaydi - u xavfni sezadi, raqibining niyatini tushunadi va go‘yo uni adolatli jangga chaqiradi. Bunga javoban Santyago uning qudrati va olijanobligiga tan beradi: “Baliq, men seni juda sevaman va hurmat qilaman. Lekin kech kirishidan oldin seni albatta o‘ldiraman”, — deydi baliqchi marlin bilan suhbatlashib.
Shunday qilib, Xeminguey ta’kidlaydiki, dushmanlarning mavjudligi hayotimizga ma’no baxsh etadi. Biz raqiblarimizning kuchi, mahorati va qadr-qimmatini hurmat qilamiz, ammo hal qiluvchi zarbaga tayyorlanamiz, chunki bilamiz - ular ham shunday qiladi. Santyagoning marlinni ta’qib qilgan uch kuni nafaqat jismoniy kurash, balki sabr-toqat va zarba berish uchun qulay fursatni kutishning ramzidir.
Eng qizig‘i, Xeminguey dushman haqidagi tasavvurni teskari tomonga o‘zgartirib, uni dushmandan ittifoqchiga aylantiradi. Akulalar marlinni g‘ajiy boshlaganida, Santyago uni o‘ldirganidan afsuslanadi. Shu o‘rinda muallif aniq ko‘rsatadiki, dushmanlarimizga nisbatan biz aslida his qiladigan asosiy tuyg‘u nafrat emas, balki rahmdillikdir.
Matn Tilmoch yordamida tarjima qilindi.
@andanotherday