Не успел я найти парковочное место в узеньком проезде горного посёлка на Сукоке, как подбежала восьмилетняя девочка со светлыми волосами в бархатном бордовом платье с национальной вышивкой и убедительно сказала: «Давайте я пригляжу за вашей машиной!». Только я открыл багажник, как появился пятилетний мальчик в потрёпанной футболке. И он звонким детским голосом сказал: «Поглядеть за машиной?».
Посёлок Сукок в Паркентском районе Ташкентской области переживает туристический бум. Добраться до этого места без пробок уже немыслимо, не говоря об обратном пути, пролегающем через единственную артерию — «Новый Узбекистан». Всего год назад можно было сорваться в путь и доехать до лесного заповедника на Сукоке всего за 50 минут. Теперь же — около двух часов (или мне так «посчастливилось»).
Поэтому, если вы запланировали поход в заповедник, машину лучше оставить у самого начала «гастрономической улицы» и пройти пешком. Альтернатива — заехать в махаллю. Попытка втиснуться в узкий проезд обречена: пробка, царапины на авто и впустую потраченное время.
Кафешки от начала улицы до самого входа в лесное хозяйство набиты посетителями, а улицы — выхлопными газами и углём от краснеющих шашлыков. Кажется, скоро от хвалёного чистого воздуха Сукока останутся одни воспоминания.
Между рядами виноградных полей летают воздушные змеи — озорная забава для детей.
Больше всего в выигрыше, наверное, местное население. Поток туристов не просто обогатил его, а закалил предпринимательскую жилку. На обочине, в махаллях, у дверей домов, у кафешек женщины продают тюльпаны и ведра с фруктами. Даже дети научились зарабатывать на платных парковках. Катта салом платным парковкам столицы. И как не заплатить, когда к тебе подбегают наряженные детки?
Наблюдая за всем этим пейзажем — речь тут идёт не о горах, — сквозь шум танцевальной музыки в кафешке один турист обратился к жительнице, сидевшей на табуретке у ворот своего участка: «Вот вам классно тут жить, да? Вкусная еда, свежий воздух».
«Эээ, да какой там! — фыркнула она в ответ. — Да разве с вами отдохнёшь?».
@andanotherday
Посёлок Сукок в Паркентском районе Ташкентской области переживает туристический бум. Добраться до этого места без пробок уже немыслимо, не говоря об обратном пути, пролегающем через единственную артерию — «Новый Узбекистан». Всего год назад можно было сорваться в путь и доехать до лесного заповедника на Сукоке всего за 50 минут. Теперь же — около двух часов (или мне так «посчастливилось»).
Поэтому, если вы запланировали поход в заповедник, машину лучше оставить у самого начала «гастрономической улицы» и пройти пешком. Альтернатива — заехать в махаллю. Попытка втиснуться в узкий проезд обречена: пробка, царапины на авто и впустую потраченное время.
Кафешки от начала улицы до самого входа в лесное хозяйство набиты посетителями, а улицы — выхлопными газами и углём от краснеющих шашлыков. Кажется, скоро от хвалёного чистого воздуха Сукока останутся одни воспоминания.
Между рядами виноградных полей летают воздушные змеи — озорная забава для детей.
Больше всего в выигрыше, наверное, местное население. Поток туристов не просто обогатил его, а закалил предпринимательскую жилку. На обочине, в махаллях, у дверей домов, у кафешек женщины продают тюльпаны и ведра с фруктами. Даже дети научились зарабатывать на платных парковках. Катта салом платным парковкам столицы. И как не заплатить, когда к тебе подбегают наряженные детки?
Наблюдая за всем этим пейзажем — речь тут идёт не о горах, — сквозь шум танцевальной музыки в кафешке один турист обратился к жительнице, сидевшей на табуретке у ворот своего участка: «Вот вам классно тут жить, да? Вкусная еда, свежий воздух».
«Эээ, да какой там! — фыркнула она в ответ. — Да разве с вами отдохнёшь?».
@andanotherday
🔥10👍8❤2
So‘qoqdagi tog‘ qishlog‘ining tor ko‘chasidan mashinamga joy topishga ulgurmasimdan, yonimga milliy naqshlar bilan bezatilgan baxmal qirmizi ko‘ylak kiygan, sochi malla sakkiz yoshlardagi bir qizcha yugurib keldi-da, ishonch bilan dedi: “Keling, mashinangizga qarab turaman!”. Yukxonani endigina ochgan edim, titilib ketgan futbolka kiygan besh yoshli bola paydo bo‘ldi. U ham jarangdor, bolalarcha ovozda: “Mashinaga qarab turaymi?” deb so‘radi.
Toshkent viloyatining Parkent tumanidagi So‘qoq qishlog‘ida turizm bumi kuzatilmoqda. Bu yerga tirbandliklarsiz yetib kelishning o‘zi amrimahol, yagona yo‘nalish – "Yangi O‘zbekiston" orqali qaytish haqida gapirmasa ham bo‘ladi. Hali bir yil avval bemalol yo‘lga otlanib, So‘qoqdagi o‘rmon qo‘riqxonasiga atigi 50 daqiqada yetib olish mumkin edi. Hozir esa buning uchun salkam ikki soat vaqt ketadi (yoki bu safar mening “omadim keldi”).
Shu sababli, agar qo‘riqxonaga borishni rejalashtirgan bo‘lsangiz, mashinani "gastronomik ko‘cha"ning boshida qoldirib, piyoda yurganingiz ma’qul. Yana bir yo‘li – mahallaga kirish. Tor ko‘chaga tiqilib kirishga urinish esa befoyda: tirbandlik, mashinangizga chiziladigan chiziqlar va behuda ketgan vaqtdan boshqa narsaga erishmaysiz.
Ko‘cha boshidan o‘rmon xo‘jaligining kiraverishigacha bo‘lgan oshxonalar mijozlarga liq to‘la, ko‘chalar esa tutundan qizarib pishayotgan kaboblarning isi va ko‘mir hidiga bo‘kkan. Aftidan, yaqin orada So‘qoqning hammayoqqa dong‘i ketgan musaffo havosidan xotiralar qolsa kerak, xolos.
Uzumzorlar oralig‘ida varraklar uchib yuribdi — bu bolalarning sho‘x ermagidir.
Bu vaziyatdan, aftidan, eng ko‘p mahalliy aholi yutmoqda. Sayyohlar oqimi ularni nafaqat boyitdi, balki tadbirkorlik qobiliyatini ham ancha charxladi. Yo‘l chetida, mahallalarda, uylarining og‘zida, oshxonalar yonida ayollar lola va chelak-chelak mevalar sotib o‘tiribdi. Hatto bolalar ham pullik turargohlarda pul ishlashni o‘rganib olgan. Poytaxtdagi pullik avtoturargohlarga katta salom! Yasan-tusan qilib olgan bolakaylar yugurib kelib tursa, qanday qilib pul bermaysiz axir?
Bu manzarani kuzatar ekanman – gap tog‘lar haqida ketayotgani yo‘q, – kafedagi raqs musiqasi shovqini orasida bir sayyoh o‘z uchastkasi darvozasi yonidagi taburetkada o‘tirgan ayolga murojaat qildi: "Mana sizga bu yerda yashash zo‘r, shunday emasmi? Taomlar shirin, havo musaffo”.
"E, qayoqda! — deb pishqirdi u. – Sizlar bor joyda ham odam dam oladimi?”
Tarjima Tilmoch yordamida amalga oshirildi
@andanotherday
Toshkent viloyatining Parkent tumanidagi So‘qoq qishlog‘ida turizm bumi kuzatilmoqda. Bu yerga tirbandliklarsiz yetib kelishning o‘zi amrimahol, yagona yo‘nalish – "Yangi O‘zbekiston" orqali qaytish haqida gapirmasa ham bo‘ladi. Hali bir yil avval bemalol yo‘lga otlanib, So‘qoqdagi o‘rmon qo‘riqxonasiga atigi 50 daqiqada yetib olish mumkin edi. Hozir esa buning uchun salkam ikki soat vaqt ketadi (yoki bu safar mening “omadim keldi”).
Shu sababli, agar qo‘riqxonaga borishni rejalashtirgan bo‘lsangiz, mashinani "gastronomik ko‘cha"ning boshida qoldirib, piyoda yurganingiz ma’qul. Yana bir yo‘li – mahallaga kirish. Tor ko‘chaga tiqilib kirishga urinish esa befoyda: tirbandlik, mashinangizga chiziladigan chiziqlar va behuda ketgan vaqtdan boshqa narsaga erishmaysiz.
Ko‘cha boshidan o‘rmon xo‘jaligining kiraverishigacha bo‘lgan oshxonalar mijozlarga liq to‘la, ko‘chalar esa tutundan qizarib pishayotgan kaboblarning isi va ko‘mir hidiga bo‘kkan. Aftidan, yaqin orada So‘qoqning hammayoqqa dong‘i ketgan musaffo havosidan xotiralar qolsa kerak, xolos.
Uzumzorlar oralig‘ida varraklar uchib yuribdi — bu bolalarning sho‘x ermagidir.
Bu vaziyatdan, aftidan, eng ko‘p mahalliy aholi yutmoqda. Sayyohlar oqimi ularni nafaqat boyitdi, balki tadbirkorlik qobiliyatini ham ancha charxladi. Yo‘l chetida, mahallalarda, uylarining og‘zida, oshxonalar yonida ayollar lola va chelak-chelak mevalar sotib o‘tiribdi. Hatto bolalar ham pullik turargohlarda pul ishlashni o‘rganib olgan. Poytaxtdagi pullik avtoturargohlarga katta salom! Yasan-tusan qilib olgan bolakaylar yugurib kelib tursa, qanday qilib pul bermaysiz axir?
Bu manzarani kuzatar ekanman – gap tog‘lar haqida ketayotgani yo‘q, – kafedagi raqs musiqasi shovqini orasida bir sayyoh o‘z uchastkasi darvozasi yonidagi taburetkada o‘tirgan ayolga murojaat qildi: "Mana sizga bu yerda yashash zo‘r, shunday emasmi? Taomlar shirin, havo musaffo”.
"E, qayoqda! — deb pishqirdi u. – Sizlar bor joyda ham odam dam oladimi?”
Tarjima Tilmoch yordamida amalga oshirildi
@andanotherday
❤10
Есть школы — впрочем, и не только начальные учебные заведения — в которых нет души. В одних она пропала в серо-белых коридорах, в других — затерялась в помпезных руководителях, ведущих себя как монархи. В третьих просто нет искры: там детский смех не отдаётся эхом по коридорам, а желание учиться пропало в невежестве преподавательского состава.
Но есть учебные дома без шика, но с шармом, как, к примеру, простая школа в посёлке Кукдала Кашкадарьинской области. Там у ворот хаотично припаркованы велосипеды. По обе стороны главного входа в здание школы разбиты сады с багровыми и розовыми розами. По периметру всю территорию словно могучие охранники оберегают высокие декоративные и хвойные деревья.
Директор, рассказывая о своей школе, каждым словом излучает заботу. «Только на выходных траву убрали, а она уже сквозь брусчатку прорезалась». Он указал на металлический контейнер, сплетённый из трёх велосипедных ободов и спиц, и сказал: «Инновация! Мы тут пластиковые бутылки собираем, чтобы школу не мусорить». Таких урн у него по школе несколько.
Дети на переменах резвятся, натыкаются на руководителя, с уважением приветствуют его и убегают восвояси на футбольное поле, где вместо газона виднеются лишь клочки травы. Там сквозь пыль виднеется, как одни играют в футбол, а другие — в догонялки.
Вся атмосфера в школе словно кричит: «Тут живёт детская беспечность».
Эта школа — показатель того, что всё в руках самого человека. Чтобы дела процветали, не всегда нужны мешок денег или большие связи. Чтобы жизнь наполнилась смыслом, порой достаточно немного роз, велосипедной стоянки, опрятных школьных классов и щепотки любви. Остальное люди сделают сами.
@andanotherday
Но есть учебные дома без шика, но с шармом, как, к примеру, простая школа в посёлке Кукдала Кашкадарьинской области. Там у ворот хаотично припаркованы велосипеды. По обе стороны главного входа в здание школы разбиты сады с багровыми и розовыми розами. По периметру всю территорию словно могучие охранники оберегают высокие декоративные и хвойные деревья.
Директор, рассказывая о своей школе, каждым словом излучает заботу. «Только на выходных траву убрали, а она уже сквозь брусчатку прорезалась». Он указал на металлический контейнер, сплетённый из трёх велосипедных ободов и спиц, и сказал: «Инновация! Мы тут пластиковые бутылки собираем, чтобы школу не мусорить». Таких урн у него по школе несколько.
Дети на переменах резвятся, натыкаются на руководителя, с уважением приветствуют его и убегают восвояси на футбольное поле, где вместо газона виднеются лишь клочки травы. Там сквозь пыль виднеется, как одни играют в футбол, а другие — в догонялки.
Вся атмосфера в школе словно кричит: «Тут живёт детская беспечность».
Эта школа — показатель того, что всё в руках самого человека. Чтобы дела процветали, не всегда нужны мешок денег или большие связи. Чтобы жизнь наполнилась смыслом, порой достаточно немного роз, велосипедной стоянки, опрятных школьных классов и щепотки любви. Остальное люди сделают сами.
@andanotherday
❤17❤🔥1
Shunday maktablar borki — faqat boshlang‘ich ta’lim muassasalari emas — ularda qalb yo‘q. Ayrimlarida u kulrang-oq yo‘laklarda g‘oyib bo‘lgan, boshqalarida o‘zini hukmdordek tutadigan dabdababoz rahbarlar orasida yo‘qolib ketgan. Uchinchilarida esa shunchaki uchqun so‘ngan: u yerda bolalar kulgisi yo‘laklarda aks-sado bermaydi, o‘qishga bo‘lgan ishtiyoq esa o‘qituvchilarning bilimsizligi tufayli puchga chiqqan.
Ammo hashamatsiz, biroq o‘ziga xos jozibasi bor ta’lim dargohlari ham bor. Masalan, Qashqadaryo viloyatining Ko‘kdala qishlog‘idagi oddiy bir maktab. Uning darvozasi yonida velosipedlar tartibsiz qoldirilgan. Maktab binosining asosiy kirish eshigi ikki tarafida qip-qizil va pushti atirgullar o‘sgan bog‘lar yasalgan. Butun hududni atrofidan go‘yo qudratli qo‘riqchilardek bo‘ydor manzarali va ignabargli daraxtlar o‘rab turadi.
Direktor o‘z maktabi haqida so‘zlar ekan, har bir jumlasidan g‘amxo‘rlik yog‘ilib turardi. «Dam olish kunlari o‘tlarni yulib tashlagandik, qarang, toshlar orasidan yana o‘sib chiqibdi». U velosipedning uchta chambaragi va simlaridan yasalgan metall idishni ko‘rsatib, dedi: «Innovatsiya! Maktabimizni iflos qilmaslik uchun bu yerga plastik idishlarni yig‘amiz». Uning maktabida shunday chiqindi qutilaridan bir nechta bor.
Bolalar tanaffusda chopqillab o‘ynaydi, gohida rahbariga turtilib ketadi, hurmat bilan salom berib, maysasi o‘chib ketgan futbol maydonchasi tomon yugurib ketishadi. U yerda chang-to‘zon orasidan ba’zilarning to‘p tepayotgani, boshqalarning esa quvlashmachoq o‘ynayotgani ko‘zga tashlanadi.
Maktabdagi butun muhit go‘yo: "Bu yerda bolalik beg‘uborligi hukmron," deb jar solayotgandek.
Bu maktab — hamma narsa insonning o‘z qo‘lida ekanligining isbotidir. Ishlar yurishib ketishi uchun har doim ham bir xalta pul yoki katta tanish-bilishlar shart emas. Hayot mazmunga to‘lishi uchun ba’zan bir necha tup atirgul, velosipedlar turadigan joy, ozoda sinfxonalar va bir chimdim mehrning o‘zi kifoya. Qolganini odamlarning o‘zi uddalaydi.
Matn Tilmoch yordamida tarjima qiligan
@andanotherday
Ammo hashamatsiz, biroq o‘ziga xos jozibasi bor ta’lim dargohlari ham bor. Masalan, Qashqadaryo viloyatining Ko‘kdala qishlog‘idagi oddiy bir maktab. Uning darvozasi yonida velosipedlar tartibsiz qoldirilgan. Maktab binosining asosiy kirish eshigi ikki tarafida qip-qizil va pushti atirgullar o‘sgan bog‘lar yasalgan. Butun hududni atrofidan go‘yo qudratli qo‘riqchilardek bo‘ydor manzarali va ignabargli daraxtlar o‘rab turadi.
Direktor o‘z maktabi haqida so‘zlar ekan, har bir jumlasidan g‘amxo‘rlik yog‘ilib turardi. «Dam olish kunlari o‘tlarni yulib tashlagandik, qarang, toshlar orasidan yana o‘sib chiqibdi». U velosipedning uchta chambaragi va simlaridan yasalgan metall idishni ko‘rsatib, dedi: «Innovatsiya! Maktabimizni iflos qilmaslik uchun bu yerga plastik idishlarni yig‘amiz». Uning maktabida shunday chiqindi qutilaridan bir nechta bor.
Bolalar tanaffusda chopqillab o‘ynaydi, gohida rahbariga turtilib ketadi, hurmat bilan salom berib, maysasi o‘chib ketgan futbol maydonchasi tomon yugurib ketishadi. U yerda chang-to‘zon orasidan ba’zilarning to‘p tepayotgani, boshqalarning esa quvlashmachoq o‘ynayotgani ko‘zga tashlanadi.
Maktabdagi butun muhit go‘yo: "Bu yerda bolalik beg‘uborligi hukmron," deb jar solayotgandek.
Bu maktab — hamma narsa insonning o‘z qo‘lida ekanligining isbotidir. Ishlar yurishib ketishi uchun har doim ham bir xalta pul yoki katta tanish-bilishlar shart emas. Hayot mazmunga to‘lishi uchun ba’zan bir necha tup atirgul, velosipedlar turadigan joy, ozoda sinfxonalar va bir chimdim mehrning o‘zi kifoya. Qolganini odamlarning o‘zi uddalaydi.
Matn Tilmoch yordamida tarjima qiligan
@andanotherday
❤8🔥5
О чём мы думаем, когда в мир иной уходят наши близкие?
Кажется, именно на этот вопрос пытается ответить узбекский писатель Мурад Мухаммад-Дост в своей повести «Возвращение в Галатепе». По сюжету молодой учёный, археолог Ташпулат Хайбаров, едва успевает добраться в родное Галатепе на похороны своего отца — председателя Раим-аксакала. Ташпулат — старший сын, однако организацией всех похоронных церемоний пришлось заниматься младшему брату, поскольку Ташпулат долго ехал из города. И всего за несколько дней прощания с отцом с Ташпулатом и всей семьёй Хайбаровых происходит настоящая душевная революция.
Краткая, но по-своему готическая повесть запоминается глубиной поднятых тем и погружением в человеческую психологию. Вместо светлых воспоминаний об отце у детей вскрываются старые раны, из которых наружу вырываются детские травмы. Здесь и образ отца как недосягаемого пьедестала успеха, и обида Ташпулата на то, что отец так и не смог до конца принять его выбор — покинуть родной кишлак ради археологии, и поиск собственного места в жизни, и сложная структура отношений между братьями и сёстрами. И, конечно, размышления о роли человека после его ухода из жизни.
Возвращение в Галатепе — это ещё и реалистичный взгляд на человеческое поведение. Вопреки устоявшемуся правилу «об усопшем либо хорошо, либо ничего», писатель не идеализирует и не романтизирует образ покойного. В каком-то смысле автор словно выворачивает человеческую душу наизнанку, говоря: «Что греха таить? Ведь вы говорите плохо о человеке после смерти». Другой вопрос — зачем он прибегает к такому приёму. Как мне кажется, чтобы помочь человеку заново обрести самого себя, особенно в тот момент, когда рядом больше нет самого близкого человека.
Поэтому название «Возвращение в Галатепе» — это не только буквальное возвращение старшего сына на похороны отца, но и метафора возвращения человека к собственным истокам, попытка заново обрести свою душу.
Цитаты из повести.
@andanotherday
Кажется, именно на этот вопрос пытается ответить узбекский писатель Мурад Мухаммад-Дост в своей повести «Возвращение в Галатепе». По сюжету молодой учёный, археолог Ташпулат Хайбаров, едва успевает добраться в родное Галатепе на похороны своего отца — председателя Раим-аксакала. Ташпулат — старший сын, однако организацией всех похоронных церемоний пришлось заниматься младшему брату, поскольку Ташпулат долго ехал из города. И всего за несколько дней прощания с отцом с Ташпулатом и всей семьёй Хайбаровых происходит настоящая душевная революция.
Краткая, но по-своему готическая повесть запоминается глубиной поднятых тем и погружением в человеческую психологию. Вместо светлых воспоминаний об отце у детей вскрываются старые раны, из которых наружу вырываются детские травмы. Здесь и образ отца как недосягаемого пьедестала успеха, и обида Ташпулата на то, что отец так и не смог до конца принять его выбор — покинуть родной кишлак ради археологии, и поиск собственного места в жизни, и сложная структура отношений между братьями и сёстрами. И, конечно, размышления о роли человека после его ухода из жизни.
Возвращение в Галатепе — это ещё и реалистичный взгляд на человеческое поведение. Вопреки устоявшемуся правилу «об усопшем либо хорошо, либо ничего», писатель не идеализирует и не романтизирует образ покойного. В каком-то смысле автор словно выворачивает человеческую душу наизнанку, говоря: «Что греха таить? Ведь вы говорите плохо о человеке после смерти». Другой вопрос — зачем он прибегает к такому приёму. Как мне кажется, чтобы помочь человеку заново обрести самого себя, особенно в тот момент, когда рядом больше нет самого близкого человека.
Поэтому название «Возвращение в Галатепе» — это не только буквальное возвращение старшего сына на похороны отца, но и метафора возвращения человека к собственным истокам, попытка заново обрести свою душу.
Цитаты из повести.
@andanotherday
🔥5❤3❤🔥1
Цитаты из повести «Возвращение в Галатепе» узбекского писателя Мурада Мухаммада-Доста.
@andanotherday
@andanotherday
❤4👍3🔥2🙏1
ANOTHER DAY
О чём мы думаем, когда в мир иной уходят наши близкие? Кажется, именно на этот вопрос пытается ответить узбекский писатель Мурад Мухаммад-Дост в своей повести «Возвращение в Галатепе». По сюжету молодой учёный, археолог Ташпулат Хайбаров, едва успевает добраться…
Yaqinlarimiz bu dunyoni tark etganda nimalarni o‘ylaymiz?
O‘zbek yozuvchisi Murod Muhammad Do‘st o‘zining "Galatepaga qaytish" qissasida ayni shu savolga javob berishga uringandek bo‘ldi. Syujetga ko‘ra, yosh olim, arxeolog Toshpo‘lat Xaybarov o‘z otasi — rais Raim oqsoqolning dafn marosimiga, ona yurti Galatepaga zo‘rg‘a yetib boradi. Toshpo‘lat to‘ng‘ich o‘g‘il bo‘lsa-da, shahardan kelishi uzoq cho‘zilgani sababli barcha ta’ziya marosimlarini tashkillashtirish ukasining zimmasiga tushadi. Otasi bilan vidolashuvning shu bir necha kuni ichida Toshpo‘lat va butun Xaybarovlar oilasi hayotida chinakam ruhiy revolyutsiya yuz beradi.
Qisqa, ammo o‘ziga xos gotik uslubdagi bu qissa ko‘targan mavzularining teranligi va inson psixologiyasiga chuqur kirib borishi bilan yodda qoladi. Farzandlarning otasi haqidagi yorqin xotiralari o‘rnini eski yaralar egallaydi va ulardan bolalikdagi jarohatlar yuzaga qalqib chiqadi. Bu yerda ham ota timsolining erishib bo‘lmas yuksaklikdagi poydevor ekani, ham Toshpo‘latning arxeologiya uchun ona qishlog‘ini tark etish qarorini otasi bir umr qabul qila olmaganidan noroziligi, ham hayotda o‘z o‘rnini izlash, ham aka-uka va opa-singillar o‘rtasidagi munosabatlarning murakkab chigalliklari o‘z aksini topgan. Va, albatta, inson vafotidan keyin uning jamiyatdagi o‘rni haqidagi mulohazalar ham bor.
“Galatepaga qaytish” ayni paytda inson xulq-atvoriga realistik nigoh hamdir. “Marhum haqida yo yaxshi gapiriladi, yo sukut saqlanadi” degan o‘rnashib qolgan qoidaga zid o‘laroq, yozuvchi vafot etgan qahramon obrazini ideallashtirmaydi yoki romantiklashtirmaydi. Muallif go‘yo inson qalbini ag‘dar-to‘ntar qilib: “Gunohni yashirib nima qildik? Axir, o‘lgandan keyin ham odamning ortidan gapirasizlar-ku”, — degandek bo‘ladi. Nima uchun u bunday usulga murojaat qiladi, degan savol tug‘ilishi tabiiy. Nazarimda, bu insonga, ayniqsa, eng yaqin kishisi yonida bo‘lmagan pallada o‘zligini qayta topishga yordam berish uchundir.
Shu sababli “Galatepaga qaytish” nomi nafaqat to‘ng‘ich o‘g‘ilning otasi janozasiga tom ma’noda qaytib kelishini, balki ayni damda insonning o‘z ildizlariga qaytishi, o‘z ruhoniyatini qayta kashf etishga urinishi ramzidir.
Matn Tilmoch yordamida tarjima qiligan
@andanotherday
O‘zbek yozuvchisi Murod Muhammad Do‘st o‘zining "Galatepaga qaytish" qissasida ayni shu savolga javob berishga uringandek bo‘ldi. Syujetga ko‘ra, yosh olim, arxeolog Toshpo‘lat Xaybarov o‘z otasi — rais Raim oqsoqolning dafn marosimiga, ona yurti Galatepaga zo‘rg‘a yetib boradi. Toshpo‘lat to‘ng‘ich o‘g‘il bo‘lsa-da, shahardan kelishi uzoq cho‘zilgani sababli barcha ta’ziya marosimlarini tashkillashtirish ukasining zimmasiga tushadi. Otasi bilan vidolashuvning shu bir necha kuni ichida Toshpo‘lat va butun Xaybarovlar oilasi hayotida chinakam ruhiy revolyutsiya yuz beradi.
Qisqa, ammo o‘ziga xos gotik uslubdagi bu qissa ko‘targan mavzularining teranligi va inson psixologiyasiga chuqur kirib borishi bilan yodda qoladi. Farzandlarning otasi haqidagi yorqin xotiralari o‘rnini eski yaralar egallaydi va ulardan bolalikdagi jarohatlar yuzaga qalqib chiqadi. Bu yerda ham ota timsolining erishib bo‘lmas yuksaklikdagi poydevor ekani, ham Toshpo‘latning arxeologiya uchun ona qishlog‘ini tark etish qarorini otasi bir umr qabul qila olmaganidan noroziligi, ham hayotda o‘z o‘rnini izlash, ham aka-uka va opa-singillar o‘rtasidagi munosabatlarning murakkab chigalliklari o‘z aksini topgan. Va, albatta, inson vafotidan keyin uning jamiyatdagi o‘rni haqidagi mulohazalar ham bor.
“Galatepaga qaytish” ayni paytda inson xulq-atvoriga realistik nigoh hamdir. “Marhum haqida yo yaxshi gapiriladi, yo sukut saqlanadi” degan o‘rnashib qolgan qoidaga zid o‘laroq, yozuvchi vafot etgan qahramon obrazini ideallashtirmaydi yoki romantiklashtirmaydi. Muallif go‘yo inson qalbini ag‘dar-to‘ntar qilib: “Gunohni yashirib nima qildik? Axir, o‘lgandan keyin ham odamning ortidan gapirasizlar-ku”, — degandek bo‘ladi. Nima uchun u bunday usulga murojaat qiladi, degan savol tug‘ilishi tabiiy. Nazarimda, bu insonga, ayniqsa, eng yaqin kishisi yonida bo‘lmagan pallada o‘zligini qayta topishga yordam berish uchundir.
Shu sababli “Galatepaga qaytish” nomi nafaqat to‘ng‘ich o‘g‘ilning otasi janozasiga tom ma’noda qaytib kelishini, balki ayni damda insonning o‘z ildizlariga qaytishi, o‘z ruhoniyatini qayta kashf etishga urinishi ramzidir.
Matn Tilmoch yordamida tarjima qiligan
@andanotherday
🔥3❤2👍1
Commencement Speech - Jakhongir Azimov - FINAL.pdf
523 KB
What can a young man still trying to define himself as a person and a writer like myself tell a group of graduating students?
Webster University in Tashkent invited me to deliver a commencement speech this year. It was a true honor! Thank you so much!
Since time constraints did not allow me to deliver the speech in full, I decided to post my address here in a PDF file. I want my message to be completed.
The video of my speech is available via the link.
Congratulations, Gorloks!
@andanotherday
Webster University in Tashkent invited me to deliver a commencement speech this year. It was a true honor! Thank you so much!
Since time constraints did not allow me to deliver the speech in full, I decided to post my address here in a PDF file. I want my message to be completed.
The video of my speech is available via the link.
Congratulations, Gorloks!
@andanotherday
❤9🔥9👏2⚡1🆒1
Друзья, поздравляю вас с праздником Курбан хайит!
Вера, секуляризм, человеческое бытие — всё это настолько сложные явления, что порой не знаешь, откуда черпать знания. Особенно если стремишься разобраться в переплетении веры, узбекского культурного кода и светскости.
Поэтому я очень хочу порекомендовать вам трёхтомник Шайх Мухаммад Содик Мухаммад Юсуф «Рухий тарбия». Шейх простым и доступным языком объясняет, как вера отражается в узбекской культуре и повседневном поведении. Эта книга не столько об исламе, сколько о нравственности.
@andanotherday
Вера, секуляризм, человеческое бытие — всё это настолько сложные явления, что порой не знаешь, откуда черпать знания. Особенно если стремишься разобраться в переплетении веры, узбекского культурного кода и светскости.
Поэтому я очень хочу порекомендовать вам трёхтомник Шайх Мухаммад Содик Мухаммад Юсуф «Рухий тарбия». Шейх простым и доступным языком объясняет, как вера отражается в узбекской культуре и повседневном поведении. Эта книга не столько об исламе, сколько о нравственности.
@andanotherday
👍9❤6
Do‘stlar, barchangizni Qurbon hayiti bayrami bilan tabriklayman!
E’tiqod, dunyoviylik, insoniyat borlig‘i — bularning bari shunday murakkab hodisalarki, kishi gohida bilimni qaydan olishni ham bilmay qoladi. Ayniqsa, e’tiqod, o‘zbek madaniy kodi va dunyoviylikning o‘zaro chatishib ketgan jihatlarini anglashga urinsangiz.
Shu sababli men sizlarga Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf qalamiga mansub uch jildlik “Ruhiy tarbiya” asarini tavsiya qilmoqchiman. Shayx ushbu kitobda e’tiqodning o‘zbek madaniyati va kundalik turmush tarzimizda qay tarzda aks etishini sodda va ravon tilda tushuntirib bergan. Bu kitob Islom haqida bo‘lishidan ko‘ra ko‘proq axloq-odobga bag‘ishlangan.
@andanotherday
E’tiqod, dunyoviylik, insoniyat borlig‘i — bularning bari shunday murakkab hodisalarki, kishi gohida bilimni qaydan olishni ham bilmay qoladi. Ayniqsa, e’tiqod, o‘zbek madaniy kodi va dunyoviylikning o‘zaro chatishib ketgan jihatlarini anglashga urinsangiz.
Shu sababli men sizlarga Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf qalamiga mansub uch jildlik “Ruhiy tarbiya” asarini tavsiya qilmoqchiman. Shayx ushbu kitobda e’tiqodning o‘zbek madaniyati va kundalik turmush tarzimizda qay tarzda aks etishini sodda va ravon tilda tushuntirib bergan. Bu kitob Islom haqida bo‘lishidan ko‘ra ko‘proq axloq-odobga bag‘ishlangan.
@andanotherday
❤11👍2