ANOTHER DAY
1.18K subscribers
1.13K photos
51 videos
25 files
859 links
Another Day to make you think. Ещё один день, чтобы задуматься.

Автор блога: Жахонгир Азимов

Я написал книгу. Она называется «Ещё один день в Узбекистане»:
https://uzum.uz/product/1774392?&utm_source=sharing&utm
Download Telegram
Pirimqul Qodirov hayot bo‘lganida, uning shogirdligiga so‘rab borgan bo‘lardim

Pirimqul Qodirov o‘zbek adabiyotining haqiqiy ma’naviy kompasi ekanini takrorlashdan charchamayman. U qanday asar yozmasin - tarixiy drama, talabalar hayoti haqidagi roman, shaharga oid detektiv yoki qisqa hikoya bo‘lsin - uning syujetlari, qahramonlari, ularning suhbatlari va xatti-harakatlari o‘zbek jamiyatida qanday inson bo‘lib qolish kerakligini pand-nasihatsiz ko‘rsatib beradi.

“Jon shirin” degan qisqa hikoyani olaylik. Unda bosh qahramon - Muzaffar ismli qishloq poliklinikasining yangi ish boshlagan shifokori paxta dalasida pestitsidlardan zaharlanib vafot etgan bolaning o‘limida o‘z aybini yashirmoqchi bo‘lgan tuman qo‘mitasi raisi bilan kurashga kirishadi. Buning ustiga, rais bu aybni yosh shifokorning bo‘yniga qo‘ymoqchi bo‘ladi.

Pirimqul Qodirov “Jon shirin” qissasida ham barcha asarlarida bo‘lgani kabi qahramoni - sodda, halol, katta qalb egasi, professional qahramonini betgachoparlik, shafqatsizlik bilan to‘qnashtiradi. Muzaffar raykom raisi bilan kurashish uchun zarur bo‘lgan kuch va aloqalarga ega emasligini aniq biladi, lekin oliy adolat mo‘jizasiga chin dildan ishonadi. Qodirovning mo‘jizasi ham aynan shunda: adolat doimo halol inson tomonida bo‘ladi, degan sodda ishonch.

Qodirov qahramonlari boshqacha yo‘l tutolmaydi, shunchaki. Muzaffar rais bilan qattiq tortishuvdan so‘ng, dastlab urush boshlash kerakmi yo‘qmi, deb o‘ylanadi, biroq tez orada o‘z e’tiqodiga xiyonat qilsa, o‘zi bilan yashay olmasligini tushunib yetadi.

Yozuvchi qahramonlari o‘z qadriyatlarini voqealar rivoji davomida shakllantiradilar. Muzaffar esa davlat tomonidan sovg‘a qilingan kvartira begunoh bolaning o‘limi tashxisini o‘zgartirishga arziydimi, deb o‘ylaydi. Tanlov juda mushkul: bir tomondan, kambag‘al shifokorning yosh oilasi farovonligi, boshqa tomondan esa, shifokorlik burchi turadi. Tabiiyki, halollik ustun keladi.

Bu borada Pirimqul Qodirovga teng keladigani yo‘q. Har birimizga ishonch kerak - hech bo‘lmaganda dunyoni Muzaffarga o‘xshagan jasur qahramonlar bunyod etayotganiga ishonch zarur.

@andanotherday
🔥6❤5
Будь моя воля, я бы снёс здание Aviator и разбил бы на этом месте зеленый сад в память о погибшем ребенке.

Соболезную семье! Потерять дитя — страшная трагедия.

Тем более, что вокруг моста Махтумкули задохнуться можно.

@andanotherday
❤11😢11👍3🙏2
ANOTHER DAY
Будь моя воля, я бы снёс здание Aviator и разбил бы на этом месте зеленый сад в память о погибшем ребенке. Соболезную семье! Потерять дитя — страшная трагедия. Тем более, что вокруг моста Махтумкули задохнуться можно. @andanotherday
Слова есть, но подобрать их правильно непросто.

Трагедия в ТРЦ Aviator должна научить нас быть бдительнее. Нас, родителей, — не оставлять своих детей надолго без внимания и заранее изучать местность вокруг детских площадок на случай ЧП. Надеяться на то, что противопожарная система сработает, очевидно, бесполезно.

Я также понял, что полезно класть детям в карманы трекеры типа AirTag.

Страшно осознавать, что семья потеряла ребёнка. Примите мои соболезнования.

Пользуясь случаем, хочу обратиться лично к коллегам-журналистам, блогерам и СМИ. Коллеги, пожалуйста, давайте сохранять конфиденциальность девочки. Я вижу, как её фотография распространяется по сети. Да, мама сама разместила фотографию дочери, но всё же считаю, что необходимо сохранять конфиденциальность жертвы. Хотели бы вы сами, чтобы фотография вашей дочери так свободно гуляла по сети?

@andanotherday
❤5💔3
ANOTHER DAY
Будь моя воля, я бы снёс здание Aviator и разбил бы на этом месте зеленый сад в память о погибшем ребенке. Соболезную семье! Потерять дитя — страшная трагедия. Тем более, что вокруг моста Махтумкули задохнуться можно. @andanotherday
So‘zlar bor, ammo ularni qanday to‘g‘ri saralasak bo‘ladi.

"Aviator" savdo markazidagi fojia bizni yanada hushyor bo‘lishga o‘rgatishi kerak. Biz, ota-onalar, farzandlarimizni uzoq vaqt e’tiborsiz qoldirmasligimiz va favqulodda vaziyatlarda bolalar maydonchasi joylashgan hududni darhol o‘rganishimiz lozim. Yong‘inga qarshi tizim ishlashiga umid qilish, afsuski, kam.

Shuningdek, bolalarning cho‘ntagiga AirTag kabi kuzatish qurilmalarini solish foydali ekanini tushunib yetdim.

Oilaning farzandini yo‘qotganini anglash juda dahshatli. Ta’ziyamni qabul qiling!

Fursatdan foydalanib, hamkasb jurnalistlar, blogerlar va ommaviy axborot vositalariga shaxsiy murojaatim bor. Hamkasblar, iltimos, qizning shaxsiy ma’lumotlarini sir saqlaylik. Uning surati internetda tarqalayotganini ko‘ryapman. To‘g‘ri, onasining o‘zi qizining suratini joylashtirgan, lekin shunga qaramay, jabrlanuvchining sirini saqlash kerak deb o‘ylayman. O‘z qizingizning surati internetda shunday tarqalishini istarmidingiz?

@andanotherday
❤5💯3
I am absolutely blown away by this book review. It feels like Mathieu Lemoine got inside my head and read my intentions from writing "Another Day in Uzbekistan." 

Here is the quote to illustrate the point: "There is a risk here- such writing can flatten into reportage and fail to generate genuine literary charge. But another logic prevails: restraint becomes an ethic. The author seems to tell the reader: “I will not raise my voice to prove my subject’s significance; significance will emerge on its own, if we look closely."

Mathieu, I cannot thank you enough for reading and reviewing my book.

And yes, I really need to translate "Another Day in Uzbekistan" into English.

https://lossi36.com/2026/02/01/ten-portraits-one-pulse-seeing-uzbekistan-through-its-unnoticed-heroes-in-jahongir-azimovs-another-day-in-uzbekistan/

@andanotherday
❤15
Akrom O‘zbekiston Prezidenti Administratsiyasiga tayinlandi. Bu oddiy lavozimga tayinlanish emas, balki katta o‘sish. U endi Kommunikatsiyalar departamenti boshlig‘ining birinchi o‘rinbosari lavozimida faoliyatini davom ettirmoqda.

Akrom, men siz uchun juda xursandman, chunki yuqori rahbarlik lavozimlariga dunyoqarashi keng, ma’naviy-axloqiy qadriyatlari mukammal insonlar kelayotganidan juda xursandman.

Ko‘pchilik meni ko‘p o‘qiydi va biladi deyishadi. Men esa o‘z navbatida, Akrom, ayniqsa o‘zbek millati tarixi, adabiyoti va madaniyati haqida mendan ko‘ra ko‘proq o‘qigani va bilishini aytaman. U chindan ham yurtimiz taqdirini chuqur anglaydigan va uning kelajagi uchun qayg‘uradigan xalq farzandidir.

Bunday mas’uliyatli va yuksak lavozimlarga yoshlarga ishonch bildirilayotgani kishini quvontiradi.

Akrom, sizga muvaffaqiyatlar tilayman! Ishonchim komilki, barcha ishlaringiz o‘ngidan keladi!
-
Акрома назначили в Администрацию Президента Узбекистана. Это не просто назначение на должность, а высокий рост. Теперь он продолжит работу в должности первого заместителя начальника Департамента коммуникаций.

Я очень рад за Вас, Акром, потому что радуюсь тому, что на высокие руководящие должности приходят люди с широким мировоззрением и безукоризненными морально-этическими ценностями.

Многие говорят, что я много читаю и знаю. В свою очередь, я всем говорю, что Акром читает и знает, в особенности об истории, литературе и культуре узбекской нации, гораздо больше меня. Это действительно человек из народа, который знает и переживает за судьбу нашей страны.

Отрадно также видеть, как в Узбекистане молодым людям доверяют столь высокие и ответственные должности.

Акром, желаю вам успехов! Уверен, всё получится!

@andanotherday
❤12👍5🔥2👏2
Я обращался к нему, не помню уже сколько раз. Звонил, приходил, встречался на улице — и каждый раз он меня не узнавал. Каждую беседу начинал так, словно мы знакомились впервые. На первый взгляд — признак мании величия, но отнюдь это не так. Просто таким простодушным был Борис Анатольевич Голендер.

Каждый, пожалуй, может сказать, что он жил в своей вселенной. В мире, возведённом в небольшой прямоугольной комнате, обставленной по каждой стене книгами от пола до потолка, и с небольшим рабочим столом со стареньким компьютером эры «Пентиумов». Каждый элемент его комнаты кричал: «Я — историк».

Я обращался к нему с таким огромным количеством вопросов, что он мог бы запомнить надоедливого журналиста, но на каждый вопрос он отвечал словно не знал меня: долго, детально, доходчиво. Его мозг, как его старенький компьютер, аккуратненько складывал байты исторической информации и долго хранил их. Казалось, он знал всё об истории Узбекистана, в особенности о царском и советском периодах. Многие могут не согласиться с его взглядами, но никто не может отрицать его энциклопедические знания. Однажды я вычитал в одной советской книге информацию про архитектуру Узбекистана, и перед моими глазами предстала беседа, а точнее — даже слова точь-в-точь Бориса Анатольевича. Наверное, он читал и запоминал книги, как сканер. Просто удивительно!

На днях я снова позвонил ему. Он не поднял трубку. Позвонил ему ещё два раза. Снова не отозвался. Тогда я подумал: а что будет, если я позвоню, и он совсем не поднимет трубку и не скажет своим хриплым голосом: «Алоооооо». Как же скоро настал этот день. Светлая память вам, Борис Анатольевич!

Фото: Podrobno.uz

@andanotherday
❤14💔9👍2😢1
Unga necha marta murojaat qilganimni eslolmayman. Qo‘ng‘iroq qilardim, uyiga borardim, ko‘chada uchrashardim — har safar u meni tanimasdi. Har bir suhbatni go‘yo birinchi marta tanishayotgandek boshlardi. Bir qarashda bu manmanlik belgisiga o‘xshardi, ammo aslo unday emasdi. Boris Anatolevich Golender shunchaki juda soddadil inson edi.

Har kim, ehtimol, u o‘z olamida yashagan, deb aytishi mumkin. Uning dunyosi kichik to‘rtburchak xonada qurilgan bo‘lib, xonaning har bir devori poldan shiftgacha kitoblar bilan to‘ldirilgan, va unda "Pentium" davrining eski kompyuteri o‘rnatilgan kichik ish stoli bor edi. Xonasidagi har qanday buyum: "Men tarixchiman," deb jar solardi.

Men unga shunchalik ko‘p savollar berardimki, u jonga teggan jurnalistni eslab qolishi mumkin edi, lekin u har bir savolga xuddi meni tanimagandek uzoq, batafsil, tushunarli qilib javob berardi. Uning miyasi xuddi eski kompyuteriga o‘xshab, tarixiy ma’lumotlar baytlarini puxta saralab, uzoq vaqt saqlardi. U O‘zbekiston tarixi, ayniqsa Chor Rossiyasi va Sovet davri haqida hamma narsani biladigandek edi. Ko‘pchilik uning qarashlariga qo‘shilmasligi mumkin, ammo hech kim uning qomusiy bilimlarini inkor eta olmaydi. Bir kuni sovet kitoblaridan birida O‘zbekiston me’morchiligi haqidagi ma’lumotlarni o‘qib qoldim va ko‘z oldimda xuddi Boris Anatolevichning suhbatlari, aniqrog‘i, so‘zma-so‘z gaplari jonlandi. Ehtimol, u kitoblarni xuddi skaner singari o‘qib, yodlab olgandir. Bu shunchaki hayratlanarli edi!

Yaqinda unga yana qo‘ng‘iroq qildim. U javob bermadi. Yana ikki marta qo‘ng‘iroq qildim. Yana javob yo‘q. Shunda o‘ylab qoldim: agar qo‘ng‘iroq qilsam-u, u umuman go‘shakni ko‘tarmasa va o‘zining bo‘g‘iq ovozi bilan "Aloooooo" demasa nima bo‘ladi? Afsuski, o‘sha kun keldi. Joyingiz jannatdan bo‘lsin, Boris Anatolevich!

Rasm: Podrobno.uz

@andanotherday
❤13😢3
Я мало пишу

Друзья, в последнее время я мало пишу в этом канале. Его активность заметно снизилась — я это понимаю. Приношу вам свои извинения.

Если честно, мне сейчас совершенно нечего сказать. А то, что хочется сказать, не подходит под формат кратких постов в социальных сетях. Многие знают, что в ANOTHER DAY я обычно публикую длинные, вдумчивые и смыслово сложные тексты. Я чувствую, что формата Telegram мне не хватает, поэтому работаю над чем-то совершенно особенным.

Зачем я это пишу? Просто я очень благодарен вам за доверие и терпение. Мне небезразлична лояльность аудитории. Тем не менее я совершенно не обижусь, если вы отпишетесь от ANOTHER DAY. Нет, закрывать его я не собираюсь, но частота публикаций может быть значительно сокращена. Временно — но сокращена. Я хочу сконцентрироваться на…

@andanotherday
❤18🔥6👍3
Men kam yozyapman

Do‘stlar, so‘nggi paytlarda bu kanalda kam yozyapman. Uning faolligi sezilarli darajada pasayganini tushunaman. Buning uchun sizdan uzr so‘rayman.

Rostini aytsam, hozir aytadigan hech qanday gapim yo‘q. Aytgim kelayotganlari esa ijtimoiy tarmoqlardagi qisqa postlar formatiga to‘g‘ri kelmaydi. ANOTHER DAY’da odatda uzun, mulohazali va mazmunan murakkab matnlarni joylashimni ko‘pchilik biladi. Telegram formati menga torlik qilayotganini his qilyapman, shu sababli mutlaqo boshqa narsa ustida ishlayapman.

Buni nima uchun yozyapman? Shunchaki, ishonchingiz va sabringiz uchun sizdan juda minnatdorman. Auditoriyaning sadoqati men uchun befarq emas. Shunday bo‘lsa-da, agar ANOTHER DAY kanalidan obunani bekor qilsangiz, men mutlaqo xafa bo‘lmayman. Yo‘q, kanalni yopmoqchi emasman, ammo postlar chiqish davriyligi ancha qisqarishi mumkin. Vaqtinchalik — lekin qisqaradi. Men diqqatimni… ga qaratmoqchiman.

@andanotherday
❤10🔥3👍1
uca-chhu-anthology-2026.pdf
13 MB
В преддверии Международного женского дня Университет Центральной Азии (Казахстан) выпустил огромную антологию статей о роли женщин в истории, политике, творчестве и, в целом, обществе всего региона.

Антология включает 54 научные статьи исследовательниц, которые занимаются изучением гендера в Центральной Азии.

Прекрасная работа! Да ещё и в открытом доступе. Скачивайте, читайте, делитесь!

@andanotherday
❤11👍1
uca-chhu-anthology-2026.pdf
13 MB
Xalqaro xotin-qizlar kuni arafasida Markaziy Osiyo universiteti (Qozog‘iston) butun mintaqa tarixi, siyosati, ijodi va umuman jamiyatida ayollarning o‘rni haqidagi maqolalardan iborat ulkan antologiyani nashr etdi.

Antologiyadan Markaziy Osiyoda gender masalalarini o‘rganuvchi tadqiqotchi ayollarning 54 ta ilmiy maqolasi o‘rin olgan.

Ajoyib ish bo‘ldi! Qolaversa, undan bepul foydalanish mumkin. Yuklab oling, o‘qing, ulashing!

@andanotherday
❤10🔥1
Многоуважаемые водители Ташкента, я не обязан:

— уступать вам дорогу, если вы мчитесь позади меня со скоростью 75–80 км/ч и настойчиво мигаете фарами. Вообще-то в городе рекомендуется ездить со скоростью 60 км/ч;

— уступать вам дорогу там, где разрешён только поворот направо или налево. Особенно если вы намеренно встали на полосу, чтобы обойти впереди стоящих водителей. Есть такой наскальный рисунок, выведенный на дороге, который в народе называют «разметкой»;

— уступать вам дорогу, если вы втискиваетесь в ужасную пробку между двумя машинами. Напомню: вы не единственный водитель на дорогах Ташкента;

— прощать и понимать все ваши «доблестные» поступки только потому, что вы подмигнули мне своей «аварийкой».

Хотите безопасной езды и хороших дорог? Начните с себя и перестаньте уже быть «кривоколесными» водителями.

@andanotherday
🔥10❤3👍1
Hurmatli Toshkent haydovchilari, men quyidagilarga majbur emasman:

— Orqamdan 75-80 km/soat tezlik bilan uchib kelayotgan bo‘lsangiz va chiroqlaringizni o‘chirib-o‘chirib tursangiz, sizga yo‘l berishga. Aslida shaharda 60 km/soat tezlikda yurish tavsiya etiladi;

— Faqat o‘ngga yoki chapga burilish mumkin bo‘lgan joylarda sizga yo‘l berishga. Ayniqsa, oldinda turgan mashinalarni quvib o‘tish uchun ataylab shu qatorga turib olgan bo‘lsangiz. Asfaltga chizilgan bir rasm bor, uni xalq "razmetka" deb ataydi;

— Ikki mashina orasidagi dahshatli tirbandlikka suqilib kirayotganingizda sizga yo‘l berishga. Eslatib o‘taman: Toshkent yo‘llarida sizdan boshqa haydovchilar ham bor;

— “Avariyka”ni yoqib, ko‘z qisib qo‘yganingiz uchungina barcha “jasoratli” harakatlaringizni kechirish va tushunishga.

Xavfsiz harakat va yaxshi yo‘llarni istaysizmi? Unda o‘zingizdan boshlang va qing‘ir g‘ildirakli haydovchi bo‘lishni bas qiling.

@andanotherday
👏9🔥3🤝2💯1
So‘nggi paytlarda ijodkor inson sifatida hayotimda ijodiy loyiha yetishmayapti degan fikrga ko‘proq yondashyapman. Bu tuyg‘u kitobim chiqqanidan keyin yanada kuchaydi. Men yozishni jonu dilimdan yaxshi ko‘raman va uni hayotimning ishiga aylantirmoqchiman.

"O‘zbekistonda yana bir kun" kitobim chiqqanidan so‘ng ko‘pchilik moddiy rag‘bat evaziga yaqinlari haqida hikoya yozib berishimni so‘rab murojaat qilishdi. Bu men uchun kutilmagan hol bo‘ldi, chunki kitob yozishdan hech qanday tijoriy maqsadni ko‘zlamagan edim.

Endi ikki yo‘nalishni birlashtirib, bu ishni odob doirasida amalga oshirish imkoniyat yaratadi.

Shunday qilib, men storitelling formatiga yo‘naltirilgan SIYOH tijorat tashkilotimni ishga tushirmoqdaman. Biz — O‘zbekiston jurnalistikasi va mediasida tajribaga ega mualliflar jamoasi, insonlar haqida va insonlar uchun jonli hikoyalar yozish xizmatini taklif qilamiz.

Biz ikkita asosiy yo‘nalishda ishlaymiz:

Oila hikoyalari. Biz samimiy suhbatlar va oilaviy arxivlarni o‘rganish orqali urug‘ingiz tarixini birma-bir yig‘ib, qayd etamiz.

Biznes uchun longridlar. Biz brendlarga o‘zlari haqida samimiy, o‘ziga xos va auditoriyaga hurmat bilan hikoya qilishlariga yordam beramiz. Shuningdek, kompaniyalarning ilk g‘oyadan to bugungi kungacha bo‘lgan yo‘lini aks ettiruvchi solnomalar yaratamiz.

Umid qilamizki, SIYOH O‘zbekiston mediamakonida o‘z o‘rnini topadi. Shu bilan birga, biz o‘zimizni marketing agentligi, piar kompaniyasi yoki OAV deb hisoblamaymiz. SIYOH — bu sizning hikoyalaringiz tinglanadigan, anglanadigan va mehr bilan matnga ko‘chiriladigan makondir.

Qadriyatlarimiz, faoliyat yo‘nalishlarimiz va tariflarimiz haqida batafsil ma’lumotni veb-saytimizdan olishingiz mumkin: http://siyohingiz.uz

Do‘stlar, ikki jihatga alohida to‘xtalib o‘tmoqchiman. Birinchidan, afsuski, hozircha biz hikoyalarni faqat rus tilida yozyapmiz. Ammo o‘zbek tilida storitelling formatida yozishni yaxshi ko‘rsangiz va bilsangiz, sizni ishga olishga tayyorman. Ikkinchidan, saytimiz uchun domen nomi g‘oyasini aynan Hamroh (@hamrohingizuz) loyihasidan olganim uchun ularga o‘z minnatdorchiligimni bildirmoqchiman.

@siyohingiz @andanotherday
❤5🎉4👍2
В последнее время я всё больше склоняюсь к мысли, что, будучи творческим человеком, мне не хватает в жизни собственного творческого проекта. Это чувство усилилось после публикации моей книги. Я обожаю писать и хочу сделать это делом своей жизни.

После выхода «Ещё одного дня в Узбекистане» ко мне обращались многие люди с просьбой написать истории об их родных за финансовое вознаграждение. Для меня это удивительно, потому что я не преследовал коммерческих целей, когда писал книгу.

Но почему бы не объединить эти два направления и не делать это этично?

Итак, я запускаю коммерческий проект SIYOH, заточенный под формат сторителлинга. Мы — команда авторов с опытом в отечественной журналистике и медиа — предлагаем услуги по написанию живых историй о людях и для людей.

Мы будем работать в двух ключевых направлениях:

Истории для семей. Через тёплые беседы и изучение домашних архивов мы по крупицам будем собирать и фиксировать историю вашего рода.

Лонгриды для бизнеса. Мы помогаем брендам рассказывать о себе — искренне, узнаваемо и с уважением к аудитории. Также мы создаём летописи компаний — от первой идеи до сегодняшних масштабов.

Мы надеемся, что SIYOH найдёт свою нишу в медиапространстве Узбекистана. При этом мы не позиционируем себя ни как маркетинговое агентство, ни как PR-компанию, ни как СМИ. SIYOH — это место, где ваши истории слушают, осмысляют и бережно переводят в текст.

Подробнее о наших ценностях, направлениях работы и тарифах можно узнать на сайте: http://siyohingiz.uz

Друзья, отдельно хочу остановиться на двух моментах. Во-первых, пока мы предлагаем истории только на русском языке. Однако я готов рассмотреть сотрудничество с авторами, которые любят и умеют писать в формате сторителлинга на узбекском языке. Во-вторых, хочу отдать дань проекту Hamroh (@hamrohingizuz), у которого я вдохновился идеей названия домена нашего сайта.

@siyohingiz @andanotherday
❤9👍5🎉5🔥2🥰1
Taajjub, bu yil sohamizning yorqin shaxslarini birin-ketin olib ketmoqda. Inna lillahi va inna ilayhi roji’un.
-
Ну что же такое, один за другим этот год забирает ярких личностей нашей сферы. Инна лиллаҳи ва инна илайҳи рожиъун.

https://daryo.uz/2026/03/29/taniqli-jurnalist-karim-bahriyev-vafot-etdi?fbclid=IwY2xjawQ1t2pleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETFlQkk5ajdzNlp4TWVaTFNVc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHlk48tPeVAV868ZFzP0li3T14574mE9LuafUkTs_2sIPQFGnbehmujlPLlqp_aem_JLJgzIYPTcxuce0UUAk7AA

@andanotherday
💔8
Ей было всего четыре месяца, когда она села мне на голову. Такая довольная, развесила свои ноги на мою шею, схватив своими маленькими, тоненькими пальчиками мои волосы, она взглянула на происходящее — оседлавшего папу и подстраховывавшую маму — в отражение и улыбнулась, сжав пухленькие губки. Вот так вот с пелёнок она знает, как покорить сердца своих родителей.

С тех пор только так. Не дай ей её любимого молочка в прямоугольной упаковке Nestle — включается внутренняя тревога: «Мама и папа меня не любят». Папа не принёс желанный Kinder с динозавриками — нет тебе воздушных поцелуев; знает: объятий папе хватит, а поцелуи не заслужил.

Когда она включает внутреннюю озорницу, она прижимает подбородок к шее, смотрит из-подлобья и улыбается, как лис Ник Уайлд из «Зверополиса». Точно в этом мультике научилась.

Вот растёт она, и не пойму, куда же подевалась моя маленькая доченька, которая помещалась у меня на предплечье. Где те ночи, когда она засыпала у меня на руках, слушая, как я пою ей песню Pure Imagination из фильма «Wonka»? Нет уже той маленькой чернички,  запавшей в моё сердце. Есть черничка, покорившая мои будни и мысли. Она — в кривых рожицах и детских шалостях, которые мы исполняем перед мамой вместе. В танцах без мамы, потому что у папы и дочки свои маленькие секретики, которые передаются только через ДНК.

Она растёт, и я всё больше узнаю в ней себя: в глазах круглой формы, в бровях с треугольным остриём, в красных точках, проступающих после каждого плача. Она растёт, и я думаю: «Да носить бы тебя на своей голове всю свою жизнь. Столько, сколько я смогу».

@andanotherday
❤25❤‍🔥6🔥5
Не успел я найти парковочное место в узеньком проезде горного посёлка на Сукоке, как подбежала восьмилетняя девочка со светлыми волосами в бархатном бордовом платье с национальной вышивкой и убедительно сказала: «Давайте я пригляжу за вашей машиной!». Только я открыл багажник, как появился пятилетний мальчик в потрёпанной футболке. И он звонким детским голосом сказал: «Поглядеть за машиной?».

Посёлок Сукок в Паркентском районе Ташкентской области переживает туристический бум. Добраться до этого места без пробок уже немыслимо, не говоря об обратном пути, пролегающем через единственную артерию — «Новый Узбекистан». Всего год назад можно было сорваться в путь и доехать до лесного заповедника на Сукоке всего за 50 минут. Теперь же — около двух часов (или мне так «посчастливилось»).

Поэтому, если вы запланировали поход в заповедник, машину лучше оставить у самого начала «гастрономической улицы» и пройти пешком. Альтернатива — заехать в махаллю. Попытка втиснуться в узкий проезд обречена: пробка, царапины на авто и впустую потраченное время.

Кафешки от начала улицы до самого входа в лесное хозяйство набиты посетителями, а улицы — выхлопными газами и углём от краснеющих шашлыков. Кажется, скоро от хвалёного чистого воздуха Сукока останутся одни воспоминания.

Между рядами виноградных полей летают воздушные змеи — озорная забава для детей.

Больше всего в выигрыше, наверное, местное население. Поток туристов не просто обогатил его, а закалил предпринимательскую жилку. На обочине, в махаллях, у дверей домов, у кафешек женщины продают тюльпаны и ведра с фруктами. Даже дети научились зарабатывать на платных парковках. Катта салом платным парковкам столицы. И как не заплатить, когда к тебе подбегают наряженные детки?

Наблюдая за всем этим пейзажем — речь тут идёт не о горах, — сквозь шум танцевальной музыки в кафешке один турист обратился к жительнице, сидевшей на табуретке у ворот своего участка: «Вот вам классно тут жить, да? Вкусная еда, свежий воздух».

«Эээ, да какой там! — фыркнула она в ответ. — Да разве с вами отдохнёшь?».

@andanotherday
🔥10👍8❤2
So‘qoqdagi tog‘ qishlog‘ining tor ko‘chasidan mashinamga joy topishga ulgurmasimdan, yonimga milliy naqshlar bilan bezatilgan baxmal qirmizi ko‘ylak kiygan, sochi malla sakkiz yoshlardagi bir qizcha yugurib keldi-da, ishonch bilan dedi: “Keling, mashinangizga qarab turaman!”. Yukxonani endigina ochgan edim, titilib ketgan futbolka kiygan besh yoshli bola paydo bo‘ldi. U ham jarangdor, bolalarcha ovozda: “Mashinaga qarab turaymi?” deb so‘radi.

Toshkent viloyatining Parkent tumanidagi So‘qoq qishlog‘ida turizm bumi kuzatilmoqda. Bu yerga tirbandliklarsiz yetib kelishning o‘zi amrimahol, yagona yo‘nalish – "Yangi O‘zbekiston" orqali qaytish haqida gapirmasa ham bo‘ladi. Hali bir yil avval bemalol yo‘lga otlanib, So‘qoqdagi o‘rmon qo‘riqxonasiga atigi 50 daqiqada yetib olish mumkin edi. Hozir esa buning uchun salkam ikki soat vaqt ketadi (yoki bu safar mening “omadim keldi”).

Shu sababli, agar qo‘riqxonaga borishni rejalashtirgan bo‘lsangiz, mashinani "gastronomik ko‘cha"ning boshida qoldirib, piyoda yurganingiz ma’qul. Yana bir yo‘li – mahallaga kirish. Tor ko‘chaga tiqilib kirishga urinish esa befoyda: tirbandlik, mashinangizga chiziladigan chiziqlar va behuda ketgan vaqtdan boshqa narsaga erishmaysiz.

Ko‘cha boshidan o‘rmon xo‘jaligining kiraverishigacha bo‘lgan oshxonalar mijozlarga liq to‘la, ko‘chalar esa tutundan qizarib pishayotgan kaboblarning isi va ko‘mir hidiga bo‘kkan. Aftidan, yaqin orada So‘qoqning hammayoqqa dong‘i ketgan musaffo havosidan xotiralar qolsa kerak, xolos.

Uzumzorlar oralig‘ida varraklar uchib yuribdi — bu bolalarning sho‘x ermagidir.

Bu vaziyatdan, aftidan, eng ko‘p mahalliy aholi yutmoqda. Sayyohlar oqimi ularni nafaqat boyitdi, balki tadbirkorlik qobiliyatini ham ancha charxladi. Yo‘l chetida, mahallalarda, uylarining og‘zida, oshxonalar yonida ayollar lola va chelak-chelak mevalar sotib o‘tiribdi. Hatto bolalar ham pullik turargohlarda pul ishlashni o‘rganib olgan. Poytaxtdagi pullik avtoturargohlarga katta salom! Yasan-tusan qilib olgan bolakaylar yugurib kelib tursa, qanday qilib pul bermaysiz axir?

Bu manzarani kuzatar ekanman – gap tog‘lar haqida ketayotgani yo‘q, – kafedagi raqs musiqasi shovqini orasida bir sayyoh o‘z uchastkasi darvozasi yonidagi taburetkada o‘tirgan ayolga murojaat qildi: "Mana sizga bu yerda yashash zo‘r, shunday emasmi? Taomlar shirin, havo musaffo”.

"E, qayoqda! — deb pishqirdi u. – Sizlar bor joyda ham odam dam oladimi?”

Tarjima Tilmoch yordamida amalga oshirildi

@andanotherday
❤10