صحبت از یک نویسنده، فیلسوف و متفکر تمام عیار است وی از پیشگامان و بنیانگذاران مکتب فلسفی ابسوردیسم و از چهره های مهم مکتب ادبی رئالیسم، نویسنده ای که خود را اگزیستانسیالیست نمی‌دانست اما خواه ناخواه بر این مکتب فلسفی هم اثر گذاشت، خالق رمان بیگانه و نویسنده افسانه سیزیف، کالیگولا ، سقوط و...، برنده جایزه نوبل ادبیات کسی نیست جز آلبر کامو...
___

کامو و فوتبال

کامو در ایام نوجوانی از ۱۵ سالگی دروازه‌بان تیم فوتبال راسینگ یونیورسیته الجزایر (RUA) بود، او شیفته مکتب و فرهنگ این باشگاه بود که از شاخه‌های باشگاه قدیمی راسینگ کلاب پاریس محسوب می‌شد (یکی از قدیمی‌ترین و اصیل‌ترین باشگاه‌های ورزشی فرانسه که ارزش‌های اخلاقی آن الهام‌بخش بود) درخشش او در پست دروازه‌بان ادامه داشت تا اینکه در پی ابتلا به بیماری سل ناچار در ۱۷ سالگی با فوتبال خداحافظی کرد اما علاقه‌ به فوتبال در طول زندگی‌اش همواره باقی ماند و حتی بخشی از دیدگاه های فلسفی‌اش درباره اخلاق و همبستگی را به آن دوران نسبت می‌داد. نکته جالب اینکه اکنون رایسینگ به دلیل بازی آلبر کامو در این باشگاه تنها تیم تاریخ فوتبال است که سابقه داشتن یک برنده جایزه نوبل ادبیات را در ترکیب خود دارد!
___

ارمغان پوجی

کامو گفته بود: «پوچی هستی برای من سه چیز را به ارمغان آورده: طغیانگریم، آزادیم و شور زندگی ام». گویا او صحنه تئاتر زندگی را مثل زمین فوتبال می خواست. مستطیلی سبز، یکسان برای همه، توپی گرد، یک شکل در همه جا و قوانینی هماهنگ در همه دنیا. شاید او به این می اندیشید که بهتر است مردم به اخلاقیات ساده زمین فوتبال بنگرند تا به دنیای دوار سیاستمداران.
__

مورسو و زیدان

داستان بیگانه کامو را حتما خوانده اید: مردی در الجزایر بی تفاوت و بی اعتنا به هنجارها که گویی فقط به خاطر گرمای هوا کسی را می کشد و در نهایت از بازی زندگی اخراج می شود، شاید اگر کامو زنده بود و فینال 2006 را می دید به خودش می بالید که چطور این چنین باشکوه صحنه تئاتری را موبه مو آفریده است: زیدان بازیکنی با ریشه الجزایری، ماخوذ به حیا و محبوب و بی حاشیه در آخرین بازی عمرش در دقیقه 110 فینال جام جهانی با ایتالیا، جایی که توپ نیست و بازی هم جریان ندارد با ضربه سر به سینه، بازیکن حریف را نقش بر زمین می کند و از زمین بلزی اخراج می شود و تیمش نهایت در ضربات پنالتی جام جهانی را از دست می دهد. این صحنه فراموش نشدنی تجمیعی است از همان سه حس: طغیان، شور و وارستگی. از متن بیگانه می خوانیم: «تنها آرزویم این است که در روز اعدامم جمعیت عظیمی از تماشاگران باشند و مرا با فریادهای نفرت آمیزشان بدرقه کنند».

چرا مدرسه و دانشگاه خیر ؟

14 سال قبل در چنین روزهایی SERN (پیشرفته ترین و بزرگترین آزمایشگاه فیزیک ذره‌ای جهان) اعلام کرد برای نخستین بار بوزون هیگز (ذره بنیادی اولیه دارای جرم) مشاهده و کشف شد. رسانه ها به ذره هیگز لقب جنجالی "ذره ی خدا" را دادند که این لقب با انتقاد خود پیتر هیگز و فیزیکدانها همراه شد.

🔖 این ذره برگرفته از نام پیتر هیگز فیزیکدان انگلیسی است که 64 سال قبل نظریه خود را ارائه داد اما حدود ۵۰ سال بعد در آزمایشگاه اثبات و ذره اولیه مشاهده شد. پیتر هیگز موفقیت نظریه خود را بعد از نیم قرن صبر به چشم دید و در 84 سالگی برنده جایزه نوبل فیزیک شد.

✏️ بطور خلاصه نظریه هیگز توضیح می‌دهد که چرا ذرات بنیادی جهان جرم دارند. اگر این مکانیزم وجود نداشت، تمام ذرات با سرعت نور حرکت می‌کردند و هیچ‌وقت اتم‌ها، ستاره‌ها، سیارات و زمین و در نهایت ما به وجود نمی‌آمدیم. بر اساس این نظریه کل کیهان با یک میدان نامرئی (میدان هیگز) پوشانده شده است و «بوزون هیگز» در واقع ذره‌ای است که نشان‌ دهنده برانگیختگی یا ارتعاش در همین میدان است و وجود این میدان را سرانجام به اثبات رساند.

نقد هیگز به سیستم دانشگاهی و دنیای امروز:

اگر الان جوان بودم شاید در سیستم دانشگاهی دوام نمی‌آوردم، چون برای فکر کردن به آرامش احتیاج دارم. امروزه سیستمهای دانشگاهی از دانشجویان و دانشمندان انتظار دارد مدام در حال تولید مقالات باشند. من نمیتوانم در چنین سیستمی کار کنم و در این فضای پرتنش و پرسرعت زنده بمانم. من به آرامش نیاز داشتم تا بتوانم عمیق فکر کنم؛ چیزی که دنیای امروز دیگر برای آن ارزش زیادی قائل نیست ...

روزی که از انتقام و نفرت پر شده ای بدان شیطان در درون توست و هر چقدر هم انتقام بگیری آخرش سیاهی نصیب تو می‌شود

#یک_جمله_تا_آرامش

در وجود هر انسان،
همیشه مبارزه ایی وجود دارد
مانند ، مبارزه ی دو گرگ!

که یکی از گرگها سمبل بدیها
مثل، حسد، غرور، شهوت، تکبر، وخود خواهی

و دیگری
سمبل مهربانی، عشق، امید، وحقیقت است.

ث کدام گرگ پیروز می شود؟

گرگی که تو به آن غذا می دهی ....

‍ من سال‌ها پیش با در نظر گرفتن سرنوشت دوشیزه‌ای زیبا که شب‌ها همدم شاه بود، امّا هر روزش را با ترس از اعدام سپری می‌کرد، این دسته از نشانگان را «سندرم شهرزاد» نامیدم. شهرزاد شخصیتی افسانه‌ای‌ست که با ترس قطع شدن گردنش زندگی می‌کند. شهریار که از همسرش خیانت دیده بود، هر صبح با کشتن باکرۀ جوانی که شب را با او گذرانده بود، بر احساس حقارتش غلبه می‌کند. تمام ذهن شهریار درگیر تصویر زن به مثابه خیانتکار بود که می‌توانست او را در برابر درباریان تحقیر کند. او هیچ راه‌حلی جز نابود کردن تمام زنان برای جبران این شکست نمی‌بیند، تا مبادا یکی از آن‌ها او را دوباره در معرض درماندگی و اختگی‌اش قرار دهد. شهرزاد با هزارویک داستان، صدا و خردش، موفق می‌شود از حکم اعدام فرار کند و یک روز دیگر زنده بماند تا هر روز بتواند برای داستانی که شب قبل ناتمام گذاشته بود پایانی آماده کند. در خوانش خود می‌بینیم که او کنجکاوی این کودک‌مرد را برمی‌انگیزد؛ مردی که در اجبارش به کشتن میان یک زن و زن بعدی تمایزی نمی‌گذارد. او همان کاری را می‌کند که یک مادر عاشق هنگام خواب برای کم کردن نگرانی‌های فرزندش انجام می‌دهد؛ او دنیایی از فانتزی و هنر می‌آفریند. موفق می‌شود خود را از تصویر اخته‌کنندۀ ساحره جدا کند و راهی برای خارج کردن این کودک (پادشاه) از کابوس تکراری‌اش بیابد. بدین ترتیب، تمایل پادشاه به عمل در فرایندی رؤیاگونه به واژه‌ها بدل می‌شود، چه داستان‌های شهرزاد صدها شخصیت خیالی را جایگزین واقعیت محدود او می‌کند. پادشاه، کودکی خونخوار که نیرومند شده، از طریق تجربیات، خرد و انسانیت این شخصیت‌ها دوباره خنده و اندوه را می‌آموزد و بار دیگر به ارزش زندگی، واژگان، شعر و عشق پی می‌برد. شهرزاد با گذشت هزارویک «جلسه» شگفتی می‌آفریند و این قتل‌های مکرر را متوقف می‌کند. او از خلاقیتش تنها در جهت چیره شدن بر ارباب‌کودک استفاده نمی‌کند، بلکه آن را برای بیرون آوردن مرد قدرتمندی به کار می‌گیرد که زیر آن اربابِ اخته شده پنهان است: مردی که اکنون قادر به عشق ورزیدن خلق کردن و تولید مثل است. او در پایان به همسری شاه درمی‌آید و متوجه می‌شویم آن‌ها در طول این هزارویک شب سه فرزند به دنیا آورده بودند. اما نباید فراموش کنیم که شهرزاد در موقعیتی ناممکن بود. خلاقیت او باید کاملاً بر فرونشاندن انتقام‌جویی پادشاه سرمایه‌گذاری می‌شد و یکسر با قدرتی که پادشاه بر او داشت تهدید می‌شد. با نگاهی به زندگی این زنان، با این داستان خیالی که بیش از ده قرن پیش خلق شده است، زنی را می‌بینیم که باور دارد اگر احساس حقارت و اختگی پارتنرش را درمان نکنـد، محکوم به مـرگ می‌شود (استعاره از آنکه دیگر دوست داشته نمی‌شود و رها می‌شود).

جستاری از گراسیلا آبیلین‌ساس رُز،
روان‌کاو و پزشکِ بـرجستۀ آرژانتینی؛
برگرفته از کتابِ زنانگی: زیگموند فروید؛

اما چرا ؟

۱. انسان‌ها اغلب با واقعیت زندگی نمی‌کنند؛ با زخم‌هایشان زندگی می‌کنند.

در این روایت، شاه از شهرزاد متنفر نیست؛ او از زخمی که خیانت در او ایجاد کرده می‌ترسد.

یعنی:

انسان‌ها معمولاً به آنچه امروز می‌بینند واکنش نشان نمی‌دهند.
بلکه به خاطرات حل‌نشده گذشته واکنش نشان می‌دهند.

در زندگی روزمره نیز همین اتفاق رخ می‌دهد:

مدیری که به هیچ‌کس اعتماد نمی‌کند، شاید قبلاً خیانت دیده است.
همسری که دائماً کنترل می‌کند، شاید قبلاً رها شده است.
دوستی که زود عصبانی می‌شود، شاید سال‌ها تحقیر شده باشد.

بنابراین بسیاری از رفتارهای افراطی، دفاع در برابر گذشته‌اند نه پاسخ به اکنون.

اگر شما نسبت به گذشته به اکنون واکنش می‌دهید
انسانی ضعیف هستین که توانایی تجزیه حال رو ندارید
پس به گذشته رجوع میکنید .
ضعف یعنی زندگی در گذشته
نه لذت بردن از حال.

۲. قدرت، همیشه نشانه امنیت نیست.

شاه قدرتمندترین فرد کشور است.

اما تمام قدرتش از یک ترس تغذیه می‌شود.

او هر روز می‌کشد چون احساس امنیت ندارد.

این یکی از عمیق‌ترین پارادوکس‌های روان انسان است.

گاهی:

ثروت زیاد
کنترل زیاد
سختگیری زیاد
کمال‌گرایی

همه تلاشی برای پوشاندن احساس ضعف هستند.

قدرت بیرونی همیشه نشانه قدرت درونی نیست.

شما با خشم فقط ضعف خود را نشان می‌دهید
انسان های ضعیف خشمگین اند
انسان های ضعیف به دنبال نمایش هستند…

۳. خشونت اغلب زبان زخمی است که نتوانسته حرف بزند.

شاه حرف نمی‌زند.

قتل می‌کند.

وقتی انسان نتواند دردش را به کلمه تبدیل کند، آن را به رفتار تبدیل می‌کند.

این رفتار ممکن است:

خشونت
اعتیاد
کنترل‌گری
سکوت
خیانت
فرار

باشد.

روان‌درمانی دقیقاً همین تبدیل عمل به واژه است.

⸻

۴. درمان واقعی از طریق معنا اتفاق می‌افتد، نه اجبار.

شهرزاد با شاه نمی‌جنگد.

او نصیحت هم نمی‌کند.

او داستان تعریف می‌کند.

چرا؟

زیرا ذهن انسان در برابر دستور مقاومت می‌کند اما در برابر روایت، تغییر می‌کند.

به همین دلیل است که:

فیلم‌ها
رمان‌ها
شعر
موسیقی

گاهی بیش از هزار ساعت نصیحت اثر دارند.
به دنبال هنر بروید تا از مقاومت کردن دست بکشید و لذت ببرید …

۵. تخیل یکی از ابزارهای بقاست.

در روان‌شناسی، تخیل فقط سرگرمی نیست.

وسیله‌ای برای تحمل رنج است.

کودکی که بازی می‌کند،
نویسنده‌ای که می‌نویسد،
هنرمندی که خلق می‌کند،

در حال بازسازی واقعیت روانی خود هستند.

خلاقیت گاهی آخرین پناهگاه روان است.

⸻

۶. انسان زمانی درمان می‌شود که بتواند جهان را از زاویه‌های مختلف ببیند.

شاه فقط یک داستان در ذهن دارد:

«تمام زنان خیانتکارند.»

شهرزاد هزار داستان می‌آورد.

یعنی:

یک روایت، هزار روایت می‌شود.

درمان یعنی شکستن تک‌داستان ذهن.

در زندگی نیز بسیاری از رنج‌ها از همین تک‌روایت‌ها می‌آیند:

همه آدم‌ها بدند.
هیچ‌کس مرا دوست ندارد.
همیشه شکست می‌خورم.

وقتی روایت‌های جایگزین ساخته می‌شوند، ذهن انعطاف پیدا می‌کند

انسان های ضعیف آدم ها و شرایط رو از یک بعد میبنند
نه بعد های گسترده …
گسترده بین باشید .

۷. عشق یعنی دیدن انسانی که پشت زخم پنهان شده است.

شهرزاد فقط قاتل را نمی‌بیند.

کودک زخمی پشت قاتل را هم می‌بیند.

این تفاوت بزرگی است.

در بسیاری از روابط، اگر فقط رفتار دیده شود، رابطه می‌میرد.

اگر انسان پشت رفتار دیده شود، امکان تغییر ایجاد می‌شود.

البته این به معنای پذیرش خشونت یا ماندن در رابطه‌ای آسیب‌زا نیست؛ بلکه توضیح می‌دهد فهم ریشه رفتار، با توجیه آن متفاوت است.

⸻

۸. اما مراقب باشید؛ نجات‌دهنده شدن همیشه فضیلت نیست.

یکی از مهم‌ترین بخش‌های متن همین است.

شهرزاد تمام خلاقیتش را صرف درمان دیگری می‌کند.

در روان‌شناسی امروز، این الگو گاهی «سندرم نجات‌دهنده» نامیده می‌شود.

افرادی هستند که باور دارند:

«اگر او را درمان نکنم، مرا ترک می‌کند.»

در نتیجه:

خودشان را فراموش می‌کنند.
مرزهای شخصی‌شان از بین می‌رود.
مسئول درمان دیگری می‌شوند.

این وضعیت می‌تواند بسیار فرساینده باشد.

۹. هویت انسان ثابت نیست.

شاه در ابتدای داستان قاتل است.

در پایان:

عاشق است.
پدر است.
شنونده است.
انسان است.

یعنی شخصیت انسان می‌تواند در مواجهه با تجربه، معنا و رابطه دگرگون شود.

این نگاه با بسیاری از رویکردهای روان‌شناسی معاصر هم‌خوانی دارد که شخصیت را تا حدی انعطاف‌پذیر می‌دانند.

⸻

۱۰. بزرگ‌ترین نبرد انسان، نبرد با روایت درونی خودش است.

شاه دشمن واقعی‌اش زنان نیستند.

دشمن واقعی او داستانی است که در ذهنش ساخته است:

«همه مرا ترک خواهند کرد.»

تا زمانی که آن داستان تغییر نکند،

هیچ واقعیتی نمی‌تواند او را آرام کند.

این درباره همه ما صدق می‌کند.

ما کمتر با جهان واقعی زندگی می‌کنیم؛ بیشتر با داستان‌هایی زندگی می‌کنیم که درباره جهان، دیگران و خودمان ساخته‌ایم.

دنیا زیباست اگر با زخم ها با گذشته
آن را نبینید
زیبایی دنیا را نبینید
زشت خواهید شد
و حال بدی پیدا خواهید کرد.

بریم سراغ سری وویس های جدید

حد گاو بندی جایی است که 😂
نه پروازی لغو میشه
نه هیچی
پول بلوکه شده ای وجود نداره
همه اینا رو سال ها کشور های غربی خوردن
الان به بهانه حمله ایران
ترامپ کشور های عربی رو
تخلیه مالی میکنه
به ایران پول میده😂

به جد میگم این حجم از احمق فرض شدن مردم دنیا در دنیا بی سابقه است …

مثلا تانکر های نفت عربستان که مورد اصابت قرار گرفته برای دشمن بن سلمان تو دربار شون هستش
خب این وسط نفع همه رو دارن انجام میدن
طرفین
اسمش جنگه ؟

دست از بازی با اعصاب و روان مردم بردارید خواهشا
بخدا یک ساله کشیدن
از اتفاق ها کافی است