تاریخ هنر مصادیق زیادی از آثاری دارد که محصول ور رفتن با فلسفه اند...این اثر از رنه ماگریت اما، شانس آن را داشته که فلسفه با آن ور برود...آن هم میشل فوکو در کتابی با همین نام...این یک چپق نیست
@archresearchmethod

مراسم رونمایی از کتاب " فلسفه برای معماران "
با حضور:
آرش بصیرت، علیرضا تغابنی، محمدیاسر موسی پور و احسان حنیف

پنجشنبه 2 آذرماه
ساعت 16:30

محل برگزاری نشست:
تهران، شهرک غرب، خیابان حسن سیف، کوچه دوم، پلاک هفت
کانون معماران معاصر

حضور برای عموم آزاد است.
برای حضور رزرو الزامی ست.
www.ARCHCA.com

برنار شومی، با نقد معماری مدرن، ایونت یا رویداد را جایگزین عملکرد یا فانکشن میکند...فانکشن زیر سیطره سودمندی است اما ایونت تعامل آزاد بدن ها با فضاست و بیش از سودمندی مبتنی بر لذت است...شومی در بیانیه آتش بازی می گوید، کبریتی که روشن میکنید یا به منظور درست کردن قهوه است که مبتنی بر فایده است و یا فقط برای تماشای سوختن و لذت بردن محض...فولی های لاویلت نمونه ای از پیوند لذت و رویداد است...
فانشکن معنای مرکزی معماری مدرن است که وقتی پای دیکانستراکت کردن معماری به میان می آید توسط معماران این سبک واسازی و خنثی میشود

بخشی از ارائه جلسه امروز به مناسبت رونمایی کتاب

@archresearchmethod

.
مهم ترین مسئله در ارتباط میان طبیعت، معماری و انسان این است که طبیعت در طبیعی ترین شکل خودش اگرچه ملغمه ای از منابغ غذایی و پتانسیل های مختلف بوده اما در خود سرپناهی برای انسان به همراه نداشته است.

تنها چیزی که بشود آن را سرپناه نامید غارهایی بوده که آنها هم در برابر دیگر ابعاد وحشی طبیعت آسیب پذیر بوده است.

انسان پس از کشف آتش و افروختن آن در دهانه غارها چیزی به وضعیت طبیعی محیط افزوده تا آن را با حیات خود متناسب کند.

جیمز اسکات در کتاب علیه غله نشان میدهد که چگونه مرز میان خوردن حیوانات توسط انسان و خوردن انسان توسط حیوانات، تنها توسط آتش دهانه غار معین میشده است.

افروختن آتش شروع یک فعالیت فکری به نفع تغییر سکونت در طبیعت است و به نظر من معماری از همان نقطه آغاز می شود.

بشر نیاز به معماری کردن داشته چراکه طبیعت در این حوزه هرکز به اندازه عرضه منابع غذایی و غیره با او سخاوتمند نبوده است.

مهم ترین مسئله بشر پس از جدا شدن از طبیعت چگونگی در امان ماندن از آن بوده است...مسئله ای که امروز در خلال زلزله های مختلف دوباره خودش را به سطح آگاهی ما برمیگرداند

هرچند گفتمان هایی در معماری یا کسانی همچون کریستوفر الکساندر، با تقلیل طبیعت به گل و آب و درخت، به شکلی ایدئولوژیک نه تنها مناسبات معماری و طبیعت که اساسا خود طبیعت را بازتولید میکنند تا یک تفسیر یکنواخت از آن را ممکن کنند.

محمدیاسر موسی پور

@archresearchmethod

#معماری_و_فلسفه
#برانکو_میتروویچ
#معماری_و_دیگر_حوزه_های_تفکر
#معماری_معاصر
#علیرضا_تغابنی #محمدیاسر_موسی_پور #احسان_حنیف #آرش_بصیرت
#کانون_معماران_معاصر
#انتشارات_فکر_نو
#کتابفروشی_پاگرد

فایل صوتی پیش امده 👆محتوای جلسه رونمایی کتاب فلسفه برای معماران نوشته برانکو میتروویچ است که توسط انتشارات فکر نو به بازار نشر عرضه شده، در این نشست که مورخ دوم آذرماه ۹۶ به همت کانون معماران معاصر، انتشارات فکر نو و کتابفروشی پاگرد برگزار گردید، ابتدا احسان حنیف مترجم کتاب به معرفی مختصر کتاب پرداخت و به دنبال ان اعضای پنل؛ آقایان علیرضا تغابنی، محمدیاسر موسی پور و آرش بصیرت به طرح مباحث مرتبط با محتوا و ترجمه کتاب و همچنین معطوف بر رابطه معماری و فلسفه پرداختند، این جلسه با پرسش های چالشی حضار و پاسخ های سخنرانان به پایان رسید.
با توجه به انکه متاسفانه فایل تصویری ای از جلسه در دست نیست، در ادامه فایل های ارائه شده توسط سخنرانان را اینجا👇 به اشتراک می گذاریم تا مخاطبان بتوانند به محتوای دقیق تری از گفت و گوها دسترسی داشته باشند.
همین جا از جناب آقای ایمان رئیسی و سرکار خانم صدیقه میرگذار سپاسگزاریم که فایل صوتی را در اختیار اتووود قرار دادند.
و نکته اخر انکه روزانه جلسات متعددی در حوزه معماری، در گستره جغرافیایی ایران برگزار می شود، فروتنانه استدعا داریم، در صورت تمایل به بازنشر این جلسات فایل های تصویری یا صوتی هر جلسه را به همراه تمام ضمائمی که می تواند به ارائه منطقی و سالم تر محتوای ان ها منجر شود در اختیار ادمین های کانال قرار دهید تا بر کانال به اشتراک گذاشته شوند.
@etooodchannel

به بهانه اکران هجوم، فیلم جدید شهرام مکری:

پرسه ميان واقعيت هاي تاخورده
نگاهي به فيلم ماهي و گربه ساخته شهرام مكري
نويسنده: محمدياسر موسي پور

ماهي و گربه فيلمي است كه بيش از آنكه در مقام روايت كردن باشد، فرصتي براي انديشيدن درباره روايت است. به همين دليل شايد بهتر باشد نقدهايي مثل «سر و ته داشتن يا نداشتن داستان» يا اينكه «قصه چه بود»، را موقتا هم كه شده در پرانتز بگذاريم و از نقطه يي متفاوت درباره آن سخن بگوييم. تامل پيرامون «روايت» را نمي توان بدون تامل پيرامون «واقعيت» در نظر آورد. يعني ابتدا بايد تكليف مان را با چيزي به نام واقعيت روشن كرده باشيم تا نشان دهيم كه اساسا چه چيزي «هست»كه قرار است روايت شود و اين چيز احيانا تا چه ميزان «روايت شدني» است. به نظر ميرسد شهرام مكري قرائت مشخصي از «واقعيت» دارد: «تراكمي از پرسپكتيوهايي كه در فضا- زمان روي يكديگر تاخورده اند.»
لوكيشن ماهي و گربه، به مثابه محفظه يي است از فضا- زمان، كه در آن پرسوناژهايي وجود دارند كه هر يك از خلال يك پرسپكتيو مشخص، واقعيت را تجربه مي كنند. اين پرسپكتيوها كه به طور مستقل حركت مي كنند و به نوبه خود، فضا- زمان را برش مي زنند هر كدام به سهم خود به واقعيت جاري سر و شكل مي دهند و البته در نقاطي نيز با هم مماس مي شوند. شايد نزديك ترين تجربه يي كه ما در زندگي واقعي از اين مماس شدن پرسپكتيو ها داريم، لحظه يي است كه پشت شيشه هاي يك قطار در حال حركت ايستاده ايم و از كنار خانه يي عبور مي كنيم كه فردي از آنجا دارد به ما نگاه مي كند. ما در همان لحظه احساس مي كنيم كه دو عالم با يكديگر برخورد كرده اند، ما از جايي مي آييم، فضاي ذهني خود را داريم و به سمت يك آينده در حركتيم. از اين پرسپكتيو آن فرد فقط يك شي است كه بيرون از روايت ما تلقي مي شود. اما از ديدگاه متقابل نيز داستان چندان متفاوت نيست، فرد مقابل نيز عالم خود را دارد، گذشته يي كه با خود حمل مي كند و آينده يي كه انتظارش را مي كشد. از نگاه او نيز ما تا سرحد يك شي فرو كاسته شده ايم: يك آدم مثل چند صد آدم ديگر كه با قطار در حركتند. وقتي ما با آن فرد چشم به چشم مي شويم تنها در يك لحظه دو پرسپكتيو يا دو عالم بر هم مماس شده اند.
اين همان اتفاقي است كه در ماهي و گربه مي افتد. لنز دوربين به مثابه يك نگاه سرگردان و بي فاعل در اين فضا زمان به راه افتاده و هر آينه پرسپكيتو يكي از پرسوناژ ها را اختيار مي كند. بسته به اينكه ما در آن هنگام از نگاه چه كسي داريم واقعيت را تجربه مي كنيم، صدا ها و تصاويري پررنگ و صدا ها و تصاوير ديگري نيز به عنوان پس زمينه كمرنگ مي شوند. هر كدام از اين پرسپكتيوها براي خود يك زمان خطي دارند كه مي توانند با ايجاد يك توالي منطقي ميان رويدادها، واقعيت را روايتمند كرده و آن را معنادار كنند. اما فارغ از هر يك از اين پرسپكتيوها، واقعيت چه خواهد بود؟ احتمالايك توده بي شكل و نامنسجم: همان چيزي كه ما در ماهي و گربه مشاهده مي كنيم. دوربين بي قرار شهرام مكري، با هيچ پرسپكتيوي بيش از چند دقيقه همراهي نمي كند تا ما بتوانيم با واقعيتي ساختاريافته در قالب يك روايت روبه رو شويم. دوربين تنها از روي سطح هر پرسپكتيو عبور مي كند و از هر مكثي پرهيز مي كند. شايد براي همين است كه ما وقتي با صحنه آخر روبه رو مي شويم و رويداد پراهميتي مانند قتل مارال اتفاق مي افتد، همچنان از بار روايي فيلم قانع نشده ايم، زيرا اين قتل در درون يك پيرنگ مشخص سربرنياورده و نمي تواند، نقطه اوج يك قصه تلقي شود.
@archresearchmethod

كارگردان اما سعي نكرده تا پرسوناژها را در قالب «تيپ»هايي شناخته شده به تصوير بكشد تا اين برخوردهاي كوتاه با آنها، ما را آزار ندهد، برعكس، در همان لحظاتي كه ما با پرسوناژها هستيم، به روشني درمي يابيم كه تقريبا تمام آنها واجد «كاراكتر» و داراي عمق هستند: مثلافقط پدر كامبيز و ماجراهاي رواني اش با كاراكتر غايب و غامض مهناز، چنان ظريف شخصيت پردازي شده كه مي تواند براي خودش يك داستان كامل در فيلم ديگري باشد. يا همان دو فردي كه در رستوران كنار حميد كار مي كنند، زبان شان با وضعيتي كه در آن به تصوير كشيده شده اند به طرزي سوال برانگيز مغايرت دارد: آنها به يكباره از «كاراكتر» بچه هاي اردو حرف مي زنند، يا به موسيقي هاي روشنفكري گوش مي دهند و نيز گفته هاي پراكنده حميد درباره شهر كتاب نياوران در قسمت پاياني ما را مطمئن مي كند كه آنها نيز شخصيت هاي عميق و پردازش شده يي هستند. اما در هر صورت دوربين به ما كمك نمي كند كه در هر يك از آنها غور كنيم: ما تنها در يك واقعيت خام، سرگردان شده ايم. استفاده كارگردان از تكنيك هاي سينمايي در به فرم كشيدن اين برخورد با واقعيت تحسين برانگيز است. در ابتدا برخورد سكانس- پلاني، يعني فيلمبرداري بدون توقف در كل فيلم، اين احساس را به بيننده مي دهد كه زمان خطي شده است و چون تدويني در كار نيست، بازگشت به عقب ناممكن است و هرچه قرار است در ادامه به تصوير كشيده شود در آينده رخ مي دهد. اما پس از دقايقي مشخص مي شود كه اين فرم فيلمبرداري، ظرفيت هاي خفته يي دارد: دوربين يك دور حول خودش مي چرخد و گويي زمان را نيز مثل كاموا دور خودش پيچانده باشد، از جايي عقب تر در زمان شروع مي كند.
در حقيقت احتمالازمان داستان در فيلم چيزي كمتر از حدود 30 دقيقه هست كه اين 30 دقيقه آنقدر پيچ و تاب خورده كه ما آن را 130 دقيقه مي بينيم. مكري، واقعيت را امري خطي و تك پرسپكتيوي تلقي نمي كند كه بخواهد آن را خطي به تصوير بكشد. واقعيت متكثر و پيچيده است: به تعداد پرسپكتيوها واقعيت وجود دارد: گويي در هر كجا كه انسان ها بيشتر جمع بشوند، چگالي واقعيت به همان ميزان بالاتر خواهد بود. مكري در اين فيلم با توسل به تكنيك هاي سينمايي، دست به درون فضا- زمان برده و پرسپكتيوهاي تاخورده روي يكديگر را مانند يك صفحه باز و گسترده كرده است. صفحه يي كه هنوز جاي چين خوردگي ها روي آن باقي مانده و مصادف با آنها، دوربين، مماس شدن عالم ها را حس كرده و از يك پرسپكتيو به پرسپكتيو ديگري مي غلطد.
@archresearchmethod

ایرانی بودن یا غربی بودن به چه معناست؟ اگر آن را در تاریخ به لحاظ سیاسی تبارشناسی کنیم به کجا میرسیم؟
معمولا معماری ایرانی را با وجه فرهنگ عارفانه آن توضیح داده اند. اما به لحاظ سیاسی و فرم های اعمال قدرت ما چگونه مردمانی بوه ایم؟ بی شک اگر عرفان وجه لطیف ما بوده باشد، سیاست روی خشن و آزاردهنده ماست. اما مهم این است که فهم درست ما از آنچه که بوده ایم در گرو فهم دیالکتیکی این رویه های متضاد ممکن است. نه هموژن سازی های کاذب و خیالی به یک سو...
در این کتاب ویتفوگل عنوان میکند که مارکس اگرچه یک غربی است اما کمونیسم روسی، ورژن شرقی شده آن است که با توتالیتاریسم، تمامیت خواهی و نوعی استبداد همراه است.
اما اگر هم در شرق و هم در غرب ما با نوعی حکومت های پادشاهی مواجهیم که به مرور به سمت مشروطه(محدود کردن قدرت پادشاه) و سپس جمهوری‌خواهی(خرد کردن قدرت در همه جامعه) در حرکت هستند، چه تفاوت قابل اعتنایی میان شرق و غرب قابل شناسایی است؟

ادامه در پست بعد👇

@archresearchmethod

طبق تحقیقات ویتفوگل و بسیاری دیگر از متفکرین من جمله خود مارکس و حتی همایون کاتوزیان، جامعه شناس ایرانی،
اگرچه در هر دو مدل پادشاهی در ایران و غرب ما با حکومت یک فرد بر دیگران مواجهیم، اما شواهدی وجود دارد که نشان میدهد، پادشاهی در ایران قدرتی لجام گسیخته تر و بی چون چرا تر داشته است. برای مثال خانواده پادشان عموما در اروپا بخشی از حریم امن قدرت یه حساب می آمدند و گزارشی از اینکه پادشاه پسر یا برادر خود را کور کرده یا به قتل برساند وجود ندارد. امری که در ایران به خصوص به دلیل تعدد زوجین و پسران بسیاری که به زودی به رقیب پادشاه تبدیل میشدند، حتی از سوی ساهان خوشنامی چون شاه عباس مشاهده شده است.
لیست بلند بالایی از این شواهد. در این کتاب ها موجود است که میتوان برای مطالعه بیشتر به آنها مراجعه کرد.
اما این استبداد شرقی که نام آن را دیسپوتیزم نهاده اند، چه نسبتی با معماری در حال شکل گیری در این سرزمین داشته است؟
تقریبا این سوال نسبتا مسکوتی است...لااقل کمتر از ارتباط معماری با عرفان به عنوان روی خوش تاریخ ایران به آن پرداخته شدن است.
اما این سوال چرا مهم است؟

از سویی باید بدانیم که مشروطه خواهی به عنوان شروع جنبش تجدد خواهی در ایران، بیش از آنکه به معنای فاصله گذاری با سنت فرهنگی و فراورده های آن باشد، اول از همه فاصله گذاری با همین سنت سیاسی بوده است. پس مهم است که در این حوزه به تدقیق بیشتری بپردازیم.
چرا که اگر بپذیریم که مشروطه خواهی برای ما مترادف با نوعی ستیز با سنت سیاسی استبدادی بوده است، آنگاه در یک صورت ستیز با سنت های فرهنگی همچون معماری و یا... میتوانسته در طول این حرکت کلی فهمیده شود:
اگر بتوان سنت معماری به جا مانده از تاریخ ایران را ورژنی کالبدی از استبدادی دانست که در فرم اجتماعی و سیاسی جاری بوده است.
این سخن عجیبی هم نیست. همان گونه که بسیاری در حوزه ادب فارسی معتقدند که نیما، از شعر فارسی اقتداری را زدوده که در فرم اجتماعی از پیش مستتر بوده است.
جای قافیه ها و وزن عروضی نوعی استبداد متنی در شعر فارسی بوده که نیما مبارزه با آن را آغاز کرده است.
به همین ترتیب تقارن، سکون، شکوه و تک مرکزی بودن را شاید بتوان چنین ویژگی هایی در سنت معماری ایران دانست.
برای چنین نتیجه گیری هایی زود است اما آنچه مهم می نماید این است که فرارفتن از فهم نخ نمای موجود از معماری گذشته ایران در گرو خارج کردن آن از نگاه های تکسویه و وارد کردن آن به عرصه دیالکتیکی از نیروهای متضاد است. جایی که آن معماری واقعا در آن تنفس می‌کرده است...

محمد یاسر موسی پور

@archresearchmethod