فایل بالا صوت جلسه دانشگاه تهران است که در آن از شکاف میان موقعیت ما در قبال «جایی که در آن زندگی میکنیم» و «زمانه ای که در آن زندگی میکنیم» سخن گفته شده و تلاش کردم تا با دو برش از تاریخ معماری در قرن بیست نشان بدهم که آنچه تاریخ معماری، به مثابه انباشتی از ایده های جهان شمول نامیده می شود، محصول رشد یک نوع آگاهی است که از قضا در دل جغرافیاهای متنوع (من جمله شرق) تولید شده است.

@archresearchmethod

موزئی گینزبرگ تحت تاثیر انقلاب اکتبر روسیه اولین کسی بود که از معماری به مثابه یک چگالنده اجتماعی سخن گفت و تلاش میکرد با معماری به جراحی ساختارهای اجتماعی دست بزند...در دهه هفتاد رم کولهاس چگالنده اجتماعی رو دوباره طرح کرد و بار ایدئولوژیک چپ را از آن حذف کرد....در یک کنش مارکسیستی، گینزبرگ در این آپارتمان که نارکومفین نام داشت باکس مجزایی قرار داد که محل فعالیت های اجتماعی ساکنین بود. او معتقد بود فراغت نباید به یک امر فردی تقلیل پیدا کند و ساکنان باید فراغت خود را صرف رفتارهای جمعی نمایند...این بنا واجد خصوصیات معمارانه مهمی است که حدود بیست سال بعد در هبیتاسیون مارسی لوکوربوزیه تجلی دوباره پیدا کرد

(در صوت جلسه معماری اندیشی، گفتگوی جغرافیا با تاریخ به این بحث با تفصیل بیشتری پرداخته شده است)
@archresearchmethod

مدتی هست که به این نتیجه رسیدم یکی از نیازهای آموزش نظری معماری در کشور ما تمرکز بر مسئله نسبت میان معماری و گفتمان های بیرون از آن همچون اقتصاد، سیاست، فلسفه و ... است.
و اینکه چطور می شود معماری را با مناسبات خودش و یا با مفاهیم حوزه های دیگر خوانش کرد.
در دوره تابستان از علیرضا تغابنی خواهش کرده بودم مهمان ما باشد و درباره ارزشهای درون معماری و بیرون معماری در آثارش صحبت کنیم. بزودی با محمدرضا قدوسی و رضا دانشمیر هم این جلسه را برگزار و یکجا منتشر خواهیم کرد.

هفته گذشته اما از نوید پورمحمدرضا خواهش کرده بودم که همین مسئله را در ارتباط با سینما برای ما تشریح کند. نوید هم آمد و با تسلط مثال زدنی بر موضوع و انسجام در فکر دقیقا به مسئله پرداخت و در نقاطی من هم به او اضافه شدم و مقایسه هایی با معماری انجام دادیم.
خواهش کرده بودم این جلسه به صورت رایگان برای همه در دسترس باشد و خوشحالم که کانون معماران معاصر زحمت پخش زنده آن را کشید
حالا فایل صوتی آن را به اشتراک میگذارم و امیدوارم برای دوستان دور و نزدیک این رسانه مفید واقع شود.

@archresearchmethod

بخش کوچکی از آن دو میلیون متر مربع ایران مال افتتاح و بروی عموم گشوده شده است. در نهایت تجربه ای که کولهاس اسم آن را بیگ نس میگذارد پا به تهران خواهد گذاشت. یک فضای داخلی عظیم که معماری را به رقابت با شهر ترغیب می‌کند. نه به مثابه یک قطعه از شهر که به مثابه یک شهر مستقل. این حجم عظیم البته بخشی از فانتزی تهران در همذات پنداری با کشورهای منطقه از طریق بازتولید نشانه های آن هم هست. درون آن همه چیز یافت میشود. از بازار ایرانی و مقرنس و کاربندی گرفته تا دیوارهای کاهگلی و باجه تلفن لندن و کتابخانه پادشاهی قرن نوزدهمی انگلستان و نخل های معروف مورد اشاره کولهاس و تهران قدیم و غیره. تجربه ای که بام لند در سطح خفیف تری از سر گذراند. ایران مال این امکان را دارد که زمان ها و مکان ها را با سرمایه در هم فشرده کند...این توان را دارد تا نمونه عین به عینی از تالار آینه را از دل کاخ های پادشاهی تهران خارج کند، از دست دولت بیرون بکشد و برای عقد قراردادهای بین المللی در اختیار تاجران خصوصی قرار بدهد. آموزه مهم این فضاها این است که ژنریک بودن و عام شدن نه لزوما با فرم های انتزاعی شده و بی معنا که از قضا با انباشت مضاعف تکه پاره های هویت بدست می آید.
باید منتظر ماند و دید که این فضای ژنریک چگونه توسط مردم تهران تجربه می شود و در حیات شبه شهری مال ها چه جایگاهی برای خود دست و پا میکند: در اشغال مطلق ثروتمندان اختصاصی سازی می شود و یا این مقیاس از فضا بخشندگی ذاتی برای در خود پذیرفتن دامنه وسیع تری از شهر را خواهد داشت؟

@Archresearchmethod

ترجیح میدهم به جای ایسوزاکی از تانگه بنویسم...
در دهه شصت میلادی به دنبال این بود که یک سنت برای معماری کردن در ژاپن معاصر خلق کند...در بزنگاه تاریخ...او در کنار جوانانی چون ایسوزاکی روی زمینی ایستاده بود که چیزی از تحقیر و اشغال شدنش در جنگ جهانی دوم نمیگذشت. روی زمین و جغرافیایی نامهربان و ناپایدار...با این حال تن به نابینایی در قبال این وضعیت نداد و سنتی که به دنبال خلق آن بود را تماس مداوم با شرایطی که در آن نفس می‌کشید و آگاهی مثال زدنی اش از اکنون معماری زمانه بنا کرد...و حالا ایسوزاکی تنها یکی از کسانی است که از آن سنت برخواستند و خود را جایی بیرون از ژاپن ثبت و ضبط کردند. این سنت همچنان در حال زاد و ولد و پویاست و فوجیموتو و هیراتا و ایشگامی و دیگران دنباله های جوانی هستند که این حیات فکری را به پیش میبرند. امروز هر قطعه از تولید امر معمارانه در ژاپن گذشته ای دارد و آینده ای...و این نیروی مولد و معنا بخش سنت است.

@archresearchmethod

◾️ به مناسبت اعطای هفتمین جایزه ی پریتزکر به معماران ژاپنی
▪️متابولیسم | بخشی از نشست پروژه فکری چیست؟ | محمد یاسر موسی پور
▫️نهم اسفند ماه ۹۷ | قم، ایوان خانه مهر

📞 ۰۲۵٣٢٩٤٥٠٩٧
🌐 Eyvankhane.com

بدون تردید فهم کامل این سخنان در گرو شنیدن کلیت جلسه است با این حال میتواند درآمدی بر این موضوع ژاپن و تاریخ معماری باشد که با توجه به انتخاب ایسوزاکی در جایزه پریتزکر خالی از لطف نیست

@archresearchmethod

سالی پر از اتفاقهای خوب و کتابهای ناب برای شما آرزومندم🌹
اگر نقد و نظر و پیشنهادی برای سال جدید دارید میتوانید به این آدرس ارسال نمایید
@yasermousapour