فایلهای بالا، محصول گفتگویی با موضوعیت استقلال دیسیپلین معماری است که بهانه درج مقاله ای از رضا عسگری در این زمینه توسط پویان روحی پیشنهاد شد. این گفتگو در تاریخ ۲۳ فروردین امسال برگزار شده و ترتیب ایراد صحبت ها منطبق با ترتیب انتشار آنها در اینجا است.

محتوای این پنل را میتوان تمرینی برای گفتگو میان قرائت های متفاوت از معماری و یادآوری این تفاوتها دانست.

امیدوارم فارغ از وقت محدود این گفتگوها و هزاران حرفی که برای هر سه نفر ناگفته گذاشت بتواند بهانه های مفیدی برای فکر کردن دوباره و دوباره به مسئله های معماری در آینده باشد.

@archresearchmethod

.
‌من فکر میکنم که هادی میرمیران را باید روزی دوباره کشف کنیم و ببینیم که او کجای تاریخ ما ایستاده بود...
میرمیران یک روح مولفانه داشت...
او توانست در میانه انفعال و لکنت های پساجنگ، اراده معمارانه را به کنش معماری کردن برگرداند...او بجای روال های مسلط شرکتی که از دفترچه های قطور مطالعاتی معماری میساختند، ایگوی معمارانه ای تاسیس کرد که برای نسل دانشجویانی مثل من در آن سالها اغوا کننده و وجدآور بود...درست زمانی که ما از نمودار حرکت خورشید و باد در سایت پروژه میکشیدیم شنیدن آنچه هادی میرمیران میگفت شبیه یک انقلاب بود...
روح مولفانه او پیش از هر چیز خود پروژه را ابداع میکرد...اینکه اساسا مسئله چیست و به دنبال چه چیز باید گشت را یک دور پاک میکرد و دوباره مینوشت...پروژه را نه از برنامه شروع میکرد و نه از سایت و نه از اقلیم... وقتی میخواست کتابخانه ملی ایران را طراحی کند نه از اراضی عباس آباد شروع کرده بود و نه از روابط فضایی یک کتابخانه ایدئال...به میانجی یک کنش فکری، فعالانه تصمیم میگرفت از یک بیت شعر از ناصرخسرو یک کتابخانه بیرون بکشد...گاهی که سراغ بستر میرفت بستر را نیز ابداع میکرد...عاملانه در بستر رفسنجان مینگریست و یک یخچال طبیعی را انتخاب و پروژه میکرد و برنامه را از پس آن حرکت میداد...
او تاریخ معماری ایران را هم از نو برای خودش ابداع کرد...کتابهای پوپ و گدار را خواند و بست و سپس با صدای بلند گفت که سیر تحول معماری در سرزمین ایران را سیر کاستن از ماده و افزودن به فضا میداند...تخت جمشیدی که او از آن حرف میزد تخت جمشید دیگری بود...هشت بهشت، هشت بهشت خود خود او بود...بنایی که میگفت ماده در آن چنان حداقل شده است که اگر یک آجر از آن کم بکنیم فرو میریزد... برای تاریخ آلترناتیو قائل بود...میگفت ما اگر تداوم تاریخ خود بودیم مبدعان معماری مدرن میبودیم...آخرین تصاویر از او روی تخت بیمارستان بود...جایی که به دوبین نگاه میکرد و با صدای لرزان میگفت...ما در تمام طول تاریخ معماری سهم داشته ایم و امروز چرا نباید باشیم...و کمی بعد او و ایگوی جاه طلبی که داشت خاموش شد اما رد زمانه او بر فضای معماری ایران ماند

امروز بعد از سالها با محتوای برخی از آن حرفها کمتر همدلی دارم اما فکر میکنم که بیش از اینها باید او و میراث او را کاوید
#محمدیاسر_موسی_پور
@archresearchmethod
#روز_معمار
#میرمیران

لااقل از دهه هفتاد تا امروز پرسش "معماری برای معماری" و یا "معماری برای جامعه" پرسش پر تکرار و دشواری بوده است. به مناسبت برنامه مثلث پنج که در خانه هنرمندان ایران برگزار شد و به ماموریت معماری میپرداخت، تلاش کردم ضمن مرور مختصری از تاریخچه ماجرا، تقریر دیگری از نسبت میان این دو قطب ارائه کنم که در آن این دو نگاه متضاد، به شکلی دیالکتیکی و در هم تنیده یکدیگر را تقویت میکنند.
این گفتار در قالب یک مقاله نیز بزودی منتشر خواهد شد.
@archresearchmethod

.
این خانه کوچک از کازویو سجیما و کتابخانه سیاتل از کولهاس در یک زمان یعنی حوالی سال دوهزار در حال طراحی شدن بوده اند. یکی در ژاپن و دیگری در آمریکا. در هر دو اثر، دومینوی لوکوربوزیه از طریق لغزش اسلب هایش روی یکدیگر از کارکردگرایی اخلاقی عبور کرده است و نظم خردگرا و سخت گیرانه مدرن از نفس افتاده است.
ستون های دومینو هم از این گفتگوی انتقادی بیرون نمانده اند. کولهاس با هول دادن بخشی از سازه به لفاف دور بنا فضاهای یکپارچه داخلی را همچون زمین های بازی آزاد کرده است و سجیما از قضا به میانجی چند دیوار برشی یه جای ستون ها، لفاف را آزاد کرده تا در ادامه پروژه تاریخی بسیاری از معماران ژاپنی درون را بدون ذره ای لکنت به بیرون پرتاب کند و سبک شدن به افراط برسد.
سجیما در قالب گروه سانا در سال دوهزار و هفت با همین اسلب های لغزان موزه جدید هنر در نیویورک را طراحی کرده که قراراست کولهاس بزودی بنای تازه ای را در کنار آن الحاق کند.
#معماری_ژاپنی
#سجیما
#یاسر_موسی_پور
@archresearchmethod

ران هرون در سال ۱۹۶۴ با این ترسیم ایده یک معماری که شهری را در درون خود جای داده و میتواند روی پاهای خود حرکت کند را به تصور درآورد. شکل رادیکالی از ماشینی برای زندگی که کوربوزیه احتمالا امکان فکر کردن به آن را نداشت. اما قدم زدن یک شهر به چه امکان های تازه ای منجر میشد؟
برونو لاتور در سال ۲۰۰۸ مقاله ای با این عنوان نوشت که، یک تفنگ به من بدهید تا تمام ساختمان ها را به حرکت در بیاورم. لاتور هستی شناسی خود را در تداوم نگاهی دلوزی و تخت به هستی پیشنهاد میدهد. در این نگاه به هستی که نامش را نظریه شبکه کنش‌گر ها میگذارد، چه انسان و چه غیرانسان همگی کنشگرانی هستند که در قالب یک شبکه روی یکدیگر تأثیرات متقابل می‌گذارند و با هم مذاکره میکنند. او معتقد است پاستور به همان اندازه که برای کشف واکسیناسیون نیازمند مذاکره با گروه هایی از دانشمندان و نهادهای علمی بوده نیازمند مذاکره با میکروب ها و حتی گاوهایی که نمونه های آزمایش او به حساب می آمدند نیز بوده است.
در این هستی شناسی معماری کنش‌گر کندی به حساب می آید مگر اینکه ظرفیت های تازه خودش را برای مشارکت بیشتر در فرآیندهای کنشگری فعال کند.
در همان سالهای انتشار این مقاله رم کولهاس دست به اسلحه شد و در پاویون پرادا از طریق طراحی یک چند وجهی با قاعده های مختلف، فضایی را طراحی کرد که می تواند روی وجه های مختلفش سوار شود و پتانسیل های متفاوتی را در تعامل با برنامه خود بروز دهد و با کنشگرهای اقتصادی و اجتماعی به رقابت برخیزد.
بدون شک پرادا سمبلی از سرمایه است و شاید کولهاس با این نقد مواجه باشد که همگی امکانات بسط یافته این پروژه پیشاپیش توسط مقاصد خاص یک برند مشخص و کنش‌گران گردن کلفت تر مصادره شده است. با این حال آنچه ران هرون و لاتور هر کدام به شکلی در سر میپروراندند در این پروژه بروزی بسیار رام شده اما محقق شده یافت و اتصال تاریخی معماری با زمین، در عمل مخدوش شد.
#محمدیاسر_موسی_پور
@archresearchmethod

‎⁨محمدیاسر موسی پور، گزیده یادداشت‌هایی پیرامون هنر و معماری⁩.pdf

به همت یکی از دانشجویان قدیم گزیده ای از یادداشت های سالیان گذشته در این فایل پی دی اف گردآوری شده است.