.junya Ishigami
House and restaurant
ایشیگامی معمار ژاپنی در این پروژه دست به تجربه متفاوتی برای تولید فضا زده است. چیزی از جنس معماری های دست کند. در زمین حفره هایی ایجاد کرده و در آنها بتن ریخته و درگام آخر خاک اطراف سازه بتنی را خالی کرده است تا فضای مابین ستون ها خودش را آشکار کند. این پروژه در ادامه مسابقه نانوشته ای میفهمم که میان معماران جوان ژاپنی در جریان است. برگرداندن مناسبات معماری و طبیعت به بکر ترین لحظات ممکن...و ایشگامی در اینجا آینده را از بدویت دوباره ابداع کرده است.
@archresearchmethod
House and restaurant
ایشیگامی معمار ژاپنی در این پروژه دست به تجربه متفاوتی برای تولید فضا زده است. چیزی از جنس معماری های دست کند. در زمین حفره هایی ایجاد کرده و در آنها بتن ریخته و درگام آخر خاک اطراف سازه بتنی را خالی کرده است تا فضای مابین ستون ها خودش را آشکار کند. این پروژه در ادامه مسابقه نانوشته ای میفهمم که میان معماران جوان ژاپنی در جریان است. برگرداندن مناسبات معماری و طبیعت به بکر ترین لحظات ممکن...و ایشگامی در اینجا آینده را از بدویت دوباره ابداع کرده است.
@archresearchmethod
معماری پژوهی (معماری، نظریه و پژوهش)
https://jostarha.com/%d8%aa%d8%b9%db%8c%d9%86-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%81%d8%b6%d8%a7%db%8c-%d8%b9%d9%85%d9%88%d9%85%db%8c%d8%9b-%d8%a7%d8%b2-%d8%b4%d9%88%d8%b1%d8%b4%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%b1%d9%88%d8%b4%d9%86/
☝️لینک جدید این مطلب...دوستان اطلاع دادند که لینک قبل کار نمی کند
Forwarded from جامعه‌شناسی
📃کریستو یا «هنر چگونه واقعیت را تصرف میکند؟»
💬هنر کریستو یک اثر منزوی از واقعیت در اتاقی از یک گالری نیست. این‌طور نیست که شما واقعیت را در پرانتز بگذارید تا به ملاقات اثر بروید. هنر کریستو خراشی در دل خود واقعیت است. خراشی هرچند موقت که آن را دفرمه میکند و در ریخت تازه‌ای به جریان می‌اندازد. هنر کریستو مقاومت در برابر نیروهای اقتصادی و سیاسی که می‌خواهند هنر را تصرف کنند، نیست. اثر وی از هراس این نیروها در خود پناه نمی‌گیرد: بلکه همچون یک نیروی فعال به میدان نیروهای موجود یورش میبرد و در لحظاتی نظم جهان را از آن خود میکند....
متن کامل را در جستارها بخوانید:
https://bit.ly/2UgpFr3
🌎جامعه‌شناسی👇
🆔 @IRANSOCIOLOGY
💬هنر کریستو یک اثر منزوی از واقعیت در اتاقی از یک گالری نیست. این‌طور نیست که شما واقعیت را در پرانتز بگذارید تا به ملاقات اثر بروید. هنر کریستو خراشی در دل خود واقعیت است. خراشی هرچند موقت که آن را دفرمه میکند و در ریخت تازه‌ای به جریان می‌اندازد. هنر کریستو مقاومت در برابر نیروهای اقتصادی و سیاسی که می‌خواهند هنر را تصرف کنند، نیست. اثر وی از هراس این نیروها در خود پناه نمی‌گیرد: بلکه همچون یک نیروی فعال به میدان نیروهای موجود یورش میبرد و در لحظاتی نظم جهان را از آن خود میکند....
متن کامل را در جستارها بخوانید:
https://bit.ly/2UgpFr3
🌎جامعه‌شناسی👇
🆔 @IRANSOCIOLOGY
جامعه‌شناسی
📃کریستو یا «هنر چگونه واقعیت را تصرف میکند؟» 💬هنر کریستو یک اثر منزوی از واقعیت در اتاقی از یک گالری نیست. این‌طور نیست که شما واقعیت را در پرانتز بگذارید تا به ملاقات اثر بروید. هنر کریستو خراشی در دل خود واقعیت است. خراشی هرچند موقت که آن را دفرمه میکند…
آخرین یادداشت من در وبسایت علوم انسانی «جستارها» را در این آدرس ببینید.
این یادداشت به مناسبت مرگ هنرمند معاصر، کریستو تهیه شده است
@archresearchmethod
این یادداشت به مناسبت مرگ هنرمند معاصر، کریستو تهیه شده است
@archresearchmethod
تصویر سمت راست خانه شماره دو آیزنمن و تصویر سمت چپ چیدمان بشکه های نفتی است که کریستو با آنها خیابان ویسکونتی پاریس را برای ساعاتی مسدود کرد.
هر دو اثر در دهه شصت شکل گرفتند
اثر سمت راست، یک معماری خسته از صدها سال فشار جهان واقعی است که عزمش را جزم کرده تا پا از مناسبات واقعیت بیرون بکشد و خودآیین شود.
اثر سمت چپ، یک هنر خسته از گوشه نشینی و در حاشیه جهان واقعی زیستن است. اثری که عزمش را جزم کرده تا مرزهای بوم و گالری و تمام لایه های منزوی کننده را بشکند و به دل واقعیت و مناسبات آن حمله کند.
هر دو خسته از تاریخ خود...یکی به بیرون یورش میبرد و دیگری به درون خود رو میکند.
یاسر موسی پور
@archreseaechmethod
هر دو اثر در دهه شصت شکل گرفتند
اثر سمت راست، یک معماری خسته از صدها سال فشار جهان واقعی است که عزمش را جزم کرده تا پا از مناسبات واقعیت بیرون بکشد و خودآیین شود.
اثر سمت چپ، یک هنر خسته از گوشه نشینی و در حاشیه جهان واقعی زیستن است. اثری که عزمش را جزم کرده تا مرزهای بوم و گالری و تمام لایه های منزوی کننده را بشکند و به دل واقعیت و مناسبات آن حمله کند.
هر دو خسته از تاریخ خود...یکی به بیرون یورش میبرد و دیگری به درون خود رو میکند.
یاسر موسی پور
@archreseaechmethod
Right: Galleria in Gwanggyo
Left:Dutch embassy in Berlin
Two projects with the same diagram
به این دو تصویر نگاه کنید. هر دو پروژه هایی از رم کولهاس هستند. در ظاهر به شدت با یکدیگر متفاوت هستند. یکی سرد و تلخ و بدون تزئینات، دیگر پر از جزئیات و رنگ و اطلاعات. اگر توقعمان از نقد این باشد که توضیح دهد چرا از یکی از این تصاویر خوشمان می آید و از دیگری خوشمان نمی آید بسیاری از لایه های قابل خواندن پروژه را از دست می دهیم. اگر البته میان اختلاف سلیقه های طبیعی بتوانیم روی یکی توافق کنیم و خوشایندی هایش را لیست کنیم.
با این حال آنچه با پشت سر گذاشتن وجه تصویری این دو پروژه آشکار میشود، آن است که هر دو یک دیاگرام مشترک دارند. در این دیاگرام، یک جعبه که میراث معماری مدرن است، توسط یک مسیر سه بعدی درنوردیده میشود. هرچه جعبه منطقی و منظم و قابل پیش بینی است، این مسیرها عکس آن هستند: نامنظم و غیرقابل پیش بینی. گاهی درون جعبه مثل یک گردباد حرکت می‌کنند و گاهی به جعبه ضربه می‌زنند و از آن بیرون می‌پرند. اینکه این بیرون پریدن با خطوط منحنی باشد یا راست گوشه در این جا الویت ندارد. در دیاگرام مشترک هر دو پروژه مسیر سه بعدی که کولهاوس آن را تراژکتوری مینامد، به جای پله یا آسانسور و یا رمپ، یه شیوه متفاوت برای جابجایی میان اسلب طبقات ایجاد میکند. مسیری که از نظم تکرار شونده اسلب ها تبعیت نمی کند. کارکرد این تراژکتوری در هر دو پروژه یکی است. آنها قرار است ضمن سر خوردن میان فضای جعبه امکان تماشای شهر را فراهم کنند و تجربه راه رفتن روی لبه یک جعبه، روی خط درون و بیرون، یا به عبارتی روی مرز نازک شهر و معماری را فراهم کنند.
ی.موسی پور
@archresearchmethod
Left:Dutch embassy in Berlin
Two projects with the same diagram
به این دو تصویر نگاه کنید. هر دو پروژه هایی از رم کولهاس هستند. در ظاهر به شدت با یکدیگر متفاوت هستند. یکی سرد و تلخ و بدون تزئینات، دیگر پر از جزئیات و رنگ و اطلاعات. اگر توقعمان از نقد این باشد که توضیح دهد چرا از یکی از این تصاویر خوشمان می آید و از دیگری خوشمان نمی آید بسیاری از لایه های قابل خواندن پروژه را از دست می دهیم. اگر البته میان اختلاف سلیقه های طبیعی بتوانیم روی یکی توافق کنیم و خوشایندی هایش را لیست کنیم.
با این حال آنچه با پشت سر گذاشتن وجه تصویری این دو پروژه آشکار میشود، آن است که هر دو یک دیاگرام مشترک دارند. در این دیاگرام، یک جعبه که میراث معماری مدرن است، توسط یک مسیر سه بعدی درنوردیده میشود. هرچه جعبه منطقی و منظم و قابل پیش بینی است، این مسیرها عکس آن هستند: نامنظم و غیرقابل پیش بینی. گاهی درون جعبه مثل یک گردباد حرکت می‌کنند و گاهی به جعبه ضربه می‌زنند و از آن بیرون می‌پرند. اینکه این بیرون پریدن با خطوط منحنی باشد یا راست گوشه در این جا الویت ندارد. در دیاگرام مشترک هر دو پروژه مسیر سه بعدی که کولهاوس آن را تراژکتوری مینامد، به جای پله یا آسانسور و یا رمپ، یه شیوه متفاوت برای جابجایی میان اسلب طبقات ایجاد میکند. مسیری که از نظم تکرار شونده اسلب ها تبعیت نمی کند. کارکرد این تراژکتوری در هر دو پروژه یکی است. آنها قرار است ضمن سر خوردن میان فضای جعبه امکان تماشای شهر را فراهم کنند و تجربه راه رفتن روی لبه یک جعبه، روی خط درون و بیرون، یا به عبارتی روی مرز نازک شهر و معماری را فراهم کنند.
ی.موسی پور
@archresearchmethod