اندیشمند بعدی که خدمتتان معرفی خواهم کرد مرتضی مردیهاست که این کتاب تازه اوست

هگل تاریخ را مسیری میدانست که روح از طریق آن گوهر خود، یعنی آزادی را، به مرور میفهمد و آشکار میکند.
او میگفت دولت ها شکل مجسم این آگاهی در حال تکامل هستند و همین طور که تاریخ پیش می رود دولت ها به سمت فرم آزادی نزدیک و نزدیک تر می شوند.
اندیشه های پروگرسیو معقتد به همین مسیر انباشتی و رو به جلو در تاریخ اند. همیشه فردا پیشرفته تر از امروز است و امروز از دیروز.
از داعشی که به دنبال احیای شکل سیاسی خلافت در دل قرن جمهوری های دمکرات است که بگذریم، و بگوییم اقلیت روان پریشی هستند،
ترکیه را کجای دل الگوی پیشرونده تاریخ بگذاریم؟
لااقل نیمی از مردم در کشمکشی که بین مدل پادشاهی و مدل جمهوری در گرفته، نزدیک تر شدن به مدل پادشاهی، یعنی متمکز کردن قدرت در چنگال یک نفر را برگزیده اند.
آیا تاریخ در حال برعکس رفتن است؟
شاید اگر هگل بود میگفت این هم بخشی از دیالکتیک نیروهای تاریخ است...سنتزی در راه است

محمدیاسر موسی پور

@archresearchmethod

دوستان زیادی درباره کتاب مناسب برای شروع مطالعه روی فلسفه می‌پرسند
از نگاه من بهترین کتاب برای شروع این کتاب است که هدفمند و مفهومی شما را جلو میبرد

@archresearchmethod

فایل های بالا خلاصه ای درباره مسئله مقاله نوشتن هست که این روزها تقریبا مورد پرسش همگان میباشد
@archresearchmethod

یادی هم بکنیم از این پست مزاح آلود😊

بخش هایی از یادداشت من درباره مونومان تاتلین در سایت اتووود

@archresearchmethod

پاسخ به سوال روزنامه طلوع درباره چیستی معماری

معماری تنظیم فاصله میان آدم ها (بدن ها) به میانجی فضاست. معمار در هنگام تصمیم گیری درباره فضا در واقع در حال تصمیم گیری درباره این است که افراد به واسطه چه سازمانی از فضا با یکدیگر مرتبط شوند. این تنظیم فاصله به تنظیم رابطه می انجامد. برای مثال، وقتی لوکوربوزیه مجتمع مسکونی مارسی را طرح کرده است در واقع در یک ویشنهاد روی میز جامعه گذاشته است. این که آدم ها را در محوری عمودی و متراکم با هم همنشین کنیم. در اینجا شما با ساکن شدن در این مجموعه جبرا به شکلی از ارتباط با دیگری تن داده اید که با صورت بندی های کلاسیک سکونت متفاوت است. این همان چیزی است که ما در ورود بی واسطه این فرم از سازمان دهی سکونت در ایران به خوبی می‌بینیم. یعنی به اهمیت آن پی میبریم. این فرم سکونت یعنی آپارتمان نشینی در حال جراحی فرهنگ ماست. جراحی دردناک و پر از خونریزی. نمی دانم که در نهایت این جراحی به بهبودی منجر می شود یا فوت. اما می دانم معماری، به مثابه پیشنهادی برای تنظیم فاصله میان آدم ها، در این هنگامه نقش پررنگ خودش را برملا میکند. سنت فرهنگی ما در تحمل دیگری سنتی پر از پرده پوشی و اجتناب است. وقتی این سنت در فرم جدیدی از سازمان اجتماعی (که مبتنی بر سازمان فضایی است)، قرار میگیرد از خود تقلا و بی تابی بروز می دهد.
مثال دیگری این سخن باز هم میتواند از لوکو بوزیه گرفته شود. آنجا که در مرکز هنرهای کارپنتر خیابان را از وسط بنا عبور میدهد. در اینجا باید نام خیابان و نام مرکز هنری را فراموش کنیم تا بتوانیم معماری را درست خوانش کنیم. لوکوربوزیه در اینجا دو جریان اجتماعی در دست دارد. جریان فعالیت هایی که در حال خلق اثر هنری هستند و جریان آدم هایی که در حال تردد در فضای عمومی هستند. او میخواهد این دو را از یک ارتباط موازی به یک ارتباط متقاطع تبدیل کند. او در آوردگاه معماری در حال دست بردن در همین فاصله هاست. او دارد فاصله ها را دستکاری میکند و به میانجی این دستکاری به روابط اجتماعی درون جامعه پیشنهادات تازه ای عرضه میکند. این پیشنهاد کاری است که هر معماری انجام می دهد. مسئله متعاقب این پیشنهاد این است که جامعه در قبال این پشنهاد چه واکنشی از خود بروز می دهد. از این نقطه به بعد دو رویکرد را میشناسیم. رویکردی که معماری را متغیری وابسته به شمار می آورد و میخواهد معماری معلول سازمان های اجتماعی پیشین باشد، و بنابراین مخالف ارائه پیشنهادات مغایر با آن است و رویکرد دیگری که معماری را به مثابه یک فاکتور مستقل به رسمیت میشناسد که می تواند به جای معلول، خود علت یک سلسله از صورت ها و سازمان های اجتماعی گردد. بی شک لوکوربوزیه در گروه گروه اول در نمیگنجد.
محمدیاسر موسی پور(در پاسخ به پرسش روزنامه طلوع)

@archresearchmethod

فایل صوتی صحبت های تغابنی با تشکر از خانم مهندس مراد

شرح دوره:
امروزه ارتباط جامعه معماری و بخصوص دانشجویان این رشته با مطالعه ارتباط دلگرم کننده ای نیست. بی شک موانع بسیاری موجبات این قهر فکری را فراهم کرده اما یکی از این موانع را می توان نداشتن یک فنداسیون مفهومی برای ارتباط برقرار کردن با متون اندیشه معاصر دانست. این فنداسیون مجموعه ای از واژگان و مفهوم های پرتکرار است که در همه جا به طور مرتب تکرار می شوند.از نوشته ها و سخنرانی های آیزنمن و کولهاس گرفته تا دیگر معماران و اندیشمندان غربی و یا وطنی. به هر کجای اندیشه رو میکنیم، کسی دارد از دیالکتیکی بودن ارتباط دو چیز و یا از برخورد پساساختارگرایانه با یک مقوله سخن می گوید. یا کسی دارد کسی را به دنبال کردن سیاست های نئولیبرالیستی در معماری متهم می کند و یا کس دیگری را به انضمامی فکر کردن درباره معماری دعوت می کند. این واژه ها کم نیستند و هر کدام تاریخچه ای به درازی اندیشه دارند. بدون تردید تسلط کاملا فنی بر هر کدام از این مفاهیم نیازمند ترم ها و شاید سال ها گفت و گو است. اما همان طور که کتابهایی به عنوان فرهنگ واژگان فلسفی وجود دارد تا مفاهیم را برای ما از تاریکی مطلق خارج کند، این دوره تلاش خواهد کرد که تعدادی از این مفاهیم مبنایی را اجمالا و به شکلی مفهومی ارائه کند تا امکان وارد شدن به گفت و گو و تدقیق آن ها را در آینده نیز فراهم کند.
.
سرفصل های دوره:
مفاهیم ادبیات فلسفی
مفاهیم ادبیات سیاسی
مفاهیم ادبیات معماری
.

صحبت های محمدیاسر موسی پور درباره ی دوره ی الفبای مفهومی اندیشه ی معاصر