کلید فهم این پروژه محمدرضا قدوسی بی ارتباط به نام آن یعنی، چشم چران نیست. هرچند این تنها خوانش شیطنت آمیز من از این نامگذاری باشد. باید پذیرفت که امروزه چشم چرانی یا نگاه خیره امر مسلط بر معماری است. نگاهی که معماری برای آن خود را به مثابه یک شی زیبا و اغواکننده صورت بندی می کند. این رویه به شکلی کنایی در این ویلا وارونه شده است و معماری به جای تن دادن به نگاه خیره، جایگاه نگاه خیره را به اشغال خود درآورده است. به همین دلیل، سیمای یکدست و ساده و ارزان آن، امتناع از شی بودن را به نمایش میگذارد و اجازه داده بنا به یک زیبایی شناسی انتقادی دست یابد. یعنی سنخی از زیبایی که با قرائت مسلط آن سر ناسازگاری دارد. احتمالا این استتیک در نگاه اول غریب به نظر می آید چون قرائت مسلط را سرمایه در اختیار خود دارد و آن را همچون یک ایدئولوژی برای به گردش درآوردن خود فراگیر کرده است...شاید... به هر حال این گویاترین زاویه نگریستن برای فهم این پروژه است
@archresearchmethod
@archresearchmethod
تاریخ هنر مصادیق زیادی از آثاری دارد که محصول ور رفتن با فلسفه اند...این اثر از رنه ماگریت اما، شانس آن را داشته که فلسفه با آن ور برود...آن هم میشل فوکو در کتابی با همین نام...این یک چپق نیست
@archresearchmethod
@archresearchmethod
Forwarded from PagardBookClub
مراسم رونمایی از کتاب " فلسفه برای معماران "
با حضور:
آرش بصیرت، علیرضا تغابنی، محمدیاسر موسی پور و احسان حنیف
پنجشنبه 2 آذرماه
ساعت 16:30
محل برگزاری نشست:
تهران، شهرک غرب، خیابان حسن سیف، کوچه دوم، پلاک هفت
کانون معماران معاصر
حضور برای عموم آزاد است.
برای حضور رزرو الزامی ست.
www.ARCHCA.com
با حضور:
آرش بصیرت، علیرضا تغابنی، محمدیاسر موسی پور و احسان حنیف
پنجشنبه 2 آذرماه
ساعت 16:30
محل برگزاری نشست:
تهران، شهرک غرب، خیابان حسن سیف، کوچه دوم، پلاک هفت
کانون معماران معاصر
حضور برای عموم آزاد است.
برای حضور رزرو الزامی ست.
www.ARCHCA.com
برنار شومی، با نقد معماری مدرن، ایونت یا رویداد را جایگزین عملکرد یا فانکشن میکند...
@archresearchmethod
@archresearchmethod
برنار شومی، با نقد معماری مدرن، ایونت یا رویداد را جایگزین عملکرد یا فانکشن میکند...فانکشن زیر سیطره سودمندی است اما ایونت تعامل آزاد بدن ها با فضاست و بیش از سودمندی مبتنی بر لذت است...شومی در بیانیه آتش بازی می گوید، کبریتی که روشن میکنید یا به منظور درست کردن قهوه است که مبتنی بر فایده است و یا فقط برای تماشای سوختن و لذت بردن محض...فولی های لاویلت نمونه ای از پیوند لذت و رویداد است...
فانشکن معنای مرکزی معماری مدرن است که وقتی پای دیکانستراکت کردن معماری به میان می آید توسط معماران این سبک واسازی و خنثی میشود
بخشی از ارائه جلسه امروز به مناسبت رونمایی کتاب
@archresearchmethod
فانشکن معنای مرکزی معماری مدرن است که وقتی پای دیکانستراکت کردن معماری به میان می آید توسط معماران این سبک واسازی و خنثی میشود
بخشی از ارائه جلسه امروز به مناسبت رونمایی کتاب
@archresearchmethod
.
مهم ترین مسئله در ارتباط میان طبیعت، معماری و انسان این است که طبیعت در طبیعی ترین شکل خودش اگرچه ملغمه ای از منابغ غذایی و پتانسیل های مختلف بوده اما در خود سرپناهی برای انسان به همراه نداشته است.
تنها چیزی که بشود آن را سرپناه نامید غارهایی بوده که آنها هم در برابر دیگر ابعاد وحشی طبیعت آسیب پذیر بوده است.
انسان پس از کشف آتش و افروختن آن در دهانه غارها چیزی به وضعیت طبیعی محیط افزوده تا آن را با حیات خود متناسب کند.
جیمز اسکات در کتاب علیه غله نشان میدهد که چگونه مرز میان خوردن حیوانات توسط انسان و خوردن انسان توسط حیوانات، تنها توسط آتش دهانه غار معین میشده است.
افروختن آتش شروع یک فعالیت فکری به نفع تغییر سکونت در طبیعت است و به نظر من معماری از همان نقطه آغاز می شود.
بشر نیاز به معماری کردن داشته چراکه طبیعت در این حوزه هرکز به اندازه عرضه منابع غذایی و غیره با او سخاوتمند نبوده است.
مهم ترین مسئله بشر پس از جدا شدن از طبیعت چگونگی در امان ماندن از آن بوده است...مسئله ای که امروز در خلال زلزله های مختلف دوباره خودش را به سطح آگاهی ما برمیگرداند
هرچند گفتمان هایی در معماری یا کسانی همچون کریستوفر الکساندر، با تقلیل طبیعت به گل و آب و درخت، به شکلی ایدئولوژیک نه تنها مناسبات معماری و طبیعت که اساسا خود طبیعت را بازتولید میکنند تا یک تفسیر یکنواخت از آن را ممکن کنند.
محمدیاسر موسی پور
@archresearchmethod
مهم ترین مسئله در ارتباط میان طبیعت، معماری و انسان این است که طبیعت در طبیعی ترین شکل خودش اگرچه ملغمه ای از منابغ غذایی و پتانسیل های مختلف بوده اما در خود سرپناهی برای انسان به همراه نداشته است.
تنها چیزی که بشود آن را سرپناه نامید غارهایی بوده که آنها هم در برابر دیگر ابعاد وحشی طبیعت آسیب پذیر بوده است.
انسان پس از کشف آتش و افروختن آن در دهانه غارها چیزی به وضعیت طبیعی محیط افزوده تا آن را با حیات خود متناسب کند.
جیمز اسکات در کتاب علیه غله نشان میدهد که چگونه مرز میان خوردن حیوانات توسط انسان و خوردن انسان توسط حیوانات، تنها توسط آتش دهانه غار معین میشده است.
افروختن آتش شروع یک فعالیت فکری به نفع تغییر سکونت در طبیعت است و به نظر من معماری از همان نقطه آغاز می شود.
بشر نیاز به معماری کردن داشته چراکه طبیعت در این حوزه هرکز به اندازه عرضه منابع غذایی و غیره با او سخاوتمند نبوده است.
مهم ترین مسئله بشر پس از جدا شدن از طبیعت چگونگی در امان ماندن از آن بوده است...مسئله ای که امروز در خلال زلزله های مختلف دوباره خودش را به سطح آگاهی ما برمیگرداند
هرچند گفتمان هایی در معماری یا کسانی همچون کریستوفر الکساندر، با تقلیل طبیعت به گل و آب و درخت، به شکلی ایدئولوژیک نه تنها مناسبات معماری و طبیعت که اساسا خود طبیعت را بازتولید میکنند تا یک تفسیر یکنواخت از آن را ممکن کنند.
محمدیاسر موسی پور
@archresearchmethod
Forwarded from اتووود
فایل صوتی پیش امده 👆محتوای جلسه رونمایی کتاب فلسفه برای معماران نوشته برانکو میتروویچ است که توسط انتشارات فکر نو به بازار نشر عرضه شده، در این نشست که مورخ دوم آذرماه ۹۶ به همت کانون معماران معاصر، انتشارات فکر نو و کتابفروشی پاگرد برگزار گردید، ابتدا احسان حنیف مترجم کتاب به معرفی مختصر کتاب پرداخت و به دنبال ان اعضای پنل؛ آقایان علیرضا تغابنی، محمدیاسر موسی پور و آرش بصیرت به طرح مباحث مرتبط با محتوا و ترجمه کتاب و همچنین معطوف بر رابطه معماری و فلسفه پرداختند، این جلسه با پرسش های چالشی حضار و پاسخ های سخنرانان به پایان رسید.
با توجه به انکه متاسفانه فایل تصویری ای از جلسه در دست نیست، در ادامه فایل های ارائه شده توسط سخنرانان را اینجا👇 به اشتراک می گذاریم تا مخاطبان بتوانند به محتوای دقیق تری از گفت و گوها دسترسی داشته باشند.
همین جا از جناب آقای ایمان رئیسی و سرکار خانم صدیقه میرگذار سپاسگزاریم که فایل صوتی را در اختیار اتووود قرار دادند.
و نکته اخر انکه روزانه جلسات متعددی در حوزه معماری، در گستره جغرافیایی ایران برگزار می شود، فروتنانه استدعا داریم، در صورت تمایل به بازنشر این جلسات فایل های تصویری یا صوتی هر جلسه را به همراه تمام ضمائمی که می تواند به ارائه منطقی و سالم تر محتوای ان ها منجر شود در اختیار ادمین های کانال قرار دهید تا بر کانال به اشتراک گذاشته شوند.
@etooodchannel
با توجه به انکه متاسفانه فایل تصویری ای از جلسه در دست نیست، در ادامه فایل های ارائه شده توسط سخنرانان را اینجا👇 به اشتراک می گذاریم تا مخاطبان بتوانند به محتوای دقیق تری از گفت و گوها دسترسی داشته باشند.
همین جا از جناب آقای ایمان رئیسی و سرکار خانم صدیقه میرگذار سپاسگزاریم که فایل صوتی را در اختیار اتووود قرار دادند.
و نکته اخر انکه روزانه جلسات متعددی در حوزه معماری، در گستره جغرافیایی ایران برگزار می شود، فروتنانه استدعا داریم، در صورت تمایل به بازنشر این جلسات فایل های تصویری یا صوتی هر جلسه را به همراه تمام ضمائمی که می تواند به ارائه منطقی و سالم تر محتوای ان ها منجر شود در اختیار ادمین های کانال قرار دهید تا بر کانال به اشتراک گذاشته شوند.
@etooodchannel
به بهانه اکران هجوم، فیلم جدید شهرام مکری:
پرسه ميان واقعيت هاي تاخورده
نگاهي به فيلم ماهي و گربه ساخته شهرام مكري
نويسنده: محمدياسر موسي پور
ماهي و گربه فيلمي است كه بيش از آنكه در مقام روايت كردن باشد، فرصتي براي انديشيدن درباره روايت است. به همين دليل شايد بهتر باشد نقدهايي مثل «سر و ته داشتن يا نداشتن داستان» يا اينكه «قصه چه بود»، را موقتا هم كه شده در پرانتز بگذاريم و از نقطه يي متفاوت درباره آن سخن بگوييم. تامل پيرامون «روايت» را نمي توان بدون تامل پيرامون «واقعيت» در نظر آورد. يعني ابتدا بايد تكليف مان را با چيزي به نام واقعيت روشن كرده باشيم تا نشان دهيم كه اساسا چه چيزي «هست»كه قرار است روايت شود و اين چيز احيانا تا چه ميزان «روايت شدني» است. به نظر ميرسد شهرام مكري قرائت مشخصي از «واقعيت» دارد: «تراكمي از پرسپكتيوهايي كه در فضا- زمان روي يكديگر تاخورده اند.»
لوكيشن ماهي و گربه، به مثابه محفظه يي است از فضا- زمان، كه در آن پرسوناژهايي وجود دارند كه هر يك از خلال يك پرسپكتيو مشخص، واقعيت را تجربه مي كنند. اين پرسپكتيوها كه به طور مستقل حركت مي كنند و به نوبه خود، فضا- زمان را برش مي زنند هر كدام به سهم خود به واقعيت جاري سر و شكل مي دهند و البته در نقاطي نيز با هم مماس مي شوند. شايد نزديك ترين تجربه يي كه ما در زندگي واقعي از اين مماس شدن پرسپكتيو ها داريم، لحظه يي است كه پشت شيشه هاي يك قطار در حال حركت ايستاده ايم و از كنار خانه يي عبور مي كنيم كه فردي از آنجا دارد به ما نگاه مي كند. ما در همان لحظه احساس مي كنيم كه دو عالم با يكديگر برخورد كرده اند، ما از جايي مي آييم، فضاي ذهني خود را داريم و به سمت يك آينده در حركتيم. از اين پرسپكتيو آن فرد فقط يك شي است كه بيرون از روايت ما تلقي مي شود. اما از ديدگاه متقابل نيز داستان چندان متفاوت نيست، فرد مقابل نيز عالم خود را دارد، گذشته يي كه با خود حمل مي كند و آينده يي كه انتظارش را مي كشد. از نگاه او نيز ما تا سرحد يك شي فرو كاسته شده ايم: يك آدم مثل چند صد آدم ديگر كه با قطار در حركتند. وقتي ما با آن فرد چشم به چشم مي شويم تنها در يك لحظه دو پرسپكتيو يا دو عالم بر هم مماس شده اند.
اين همان اتفاقي است كه در ماهي و گربه مي افتد. لنز دوربين به مثابه يك نگاه سرگردان و بي فاعل در اين فضا زمان به راه افتاده و هر آينه پرسپكيتو يكي از پرسوناژ ها را اختيار مي كند. بسته به اينكه ما در آن هنگام از نگاه چه كسي داريم واقعيت را تجربه مي كنيم، صدا ها و تصاويري پررنگ و صدا ها و تصاوير ديگري نيز به عنوان پس زمينه كمرنگ مي شوند. هر كدام از اين پرسپكتيوها براي خود يك زمان خطي دارند كه مي توانند با ايجاد يك توالي منطقي ميان رويدادها، واقعيت را روايتمند كرده و آن را معنادار كنند. اما فارغ از هر يك از اين پرسپكتيوها، واقعيت چه خواهد بود؟ احتمالايك توده بي شكل و نامنسجم: همان چيزي كه ما در ماهي و گربه مشاهده مي كنيم. دوربين بي قرار شهرام مكري، با هيچ پرسپكتيوي بيش از چند دقيقه همراهي نمي كند تا ما بتوانيم با واقعيتي ساختاريافته در قالب يك روايت روبه رو شويم. دوربين تنها از روي سطح هر پرسپكتيو عبور مي كند و از هر مكثي پرهيز مي كند. شايد براي همين است كه ما وقتي با صحنه آخر روبه رو مي شويم و رويداد پراهميتي مانند قتل مارال اتفاق مي افتد، همچنان از بار روايي فيلم قانع نشده ايم، زيرا اين قتل در درون يك پيرنگ مشخص سربرنياورده و نمي تواند، نقطه اوج يك قصه تلقي شود.
@archresearchmethod
پرسه ميان واقعيت هاي تاخورده
نگاهي به فيلم ماهي و گربه ساخته شهرام مكري
نويسنده: محمدياسر موسي پور
ماهي و گربه فيلمي است كه بيش از آنكه در مقام روايت كردن باشد، فرصتي براي انديشيدن درباره روايت است. به همين دليل شايد بهتر باشد نقدهايي مثل «سر و ته داشتن يا نداشتن داستان» يا اينكه «قصه چه بود»، را موقتا هم كه شده در پرانتز بگذاريم و از نقطه يي متفاوت درباره آن سخن بگوييم. تامل پيرامون «روايت» را نمي توان بدون تامل پيرامون «واقعيت» در نظر آورد. يعني ابتدا بايد تكليف مان را با چيزي به نام واقعيت روشن كرده باشيم تا نشان دهيم كه اساسا چه چيزي «هست»كه قرار است روايت شود و اين چيز احيانا تا چه ميزان «روايت شدني» است. به نظر ميرسد شهرام مكري قرائت مشخصي از «واقعيت» دارد: «تراكمي از پرسپكتيوهايي كه در فضا- زمان روي يكديگر تاخورده اند.»
لوكيشن ماهي و گربه، به مثابه محفظه يي است از فضا- زمان، كه در آن پرسوناژهايي وجود دارند كه هر يك از خلال يك پرسپكتيو مشخص، واقعيت را تجربه مي كنند. اين پرسپكتيوها كه به طور مستقل حركت مي كنند و به نوبه خود، فضا- زمان را برش مي زنند هر كدام به سهم خود به واقعيت جاري سر و شكل مي دهند و البته در نقاطي نيز با هم مماس مي شوند. شايد نزديك ترين تجربه يي كه ما در زندگي واقعي از اين مماس شدن پرسپكتيو ها داريم، لحظه يي است كه پشت شيشه هاي يك قطار در حال حركت ايستاده ايم و از كنار خانه يي عبور مي كنيم كه فردي از آنجا دارد به ما نگاه مي كند. ما در همان لحظه احساس مي كنيم كه دو عالم با يكديگر برخورد كرده اند، ما از جايي مي آييم، فضاي ذهني خود را داريم و به سمت يك آينده در حركتيم. از اين پرسپكتيو آن فرد فقط يك شي است كه بيرون از روايت ما تلقي مي شود. اما از ديدگاه متقابل نيز داستان چندان متفاوت نيست، فرد مقابل نيز عالم خود را دارد، گذشته يي كه با خود حمل مي كند و آينده يي كه انتظارش را مي كشد. از نگاه او نيز ما تا سرحد يك شي فرو كاسته شده ايم: يك آدم مثل چند صد آدم ديگر كه با قطار در حركتند. وقتي ما با آن فرد چشم به چشم مي شويم تنها در يك لحظه دو پرسپكتيو يا دو عالم بر هم مماس شده اند.
اين همان اتفاقي است كه در ماهي و گربه مي افتد. لنز دوربين به مثابه يك نگاه سرگردان و بي فاعل در اين فضا زمان به راه افتاده و هر آينه پرسپكيتو يكي از پرسوناژ ها را اختيار مي كند. بسته به اينكه ما در آن هنگام از نگاه چه كسي داريم واقعيت را تجربه مي كنيم، صدا ها و تصاويري پررنگ و صدا ها و تصاوير ديگري نيز به عنوان پس زمينه كمرنگ مي شوند. هر كدام از اين پرسپكتيوها براي خود يك زمان خطي دارند كه مي توانند با ايجاد يك توالي منطقي ميان رويدادها، واقعيت را روايتمند كرده و آن را معنادار كنند. اما فارغ از هر يك از اين پرسپكتيوها، واقعيت چه خواهد بود؟ احتمالايك توده بي شكل و نامنسجم: همان چيزي كه ما در ماهي و گربه مشاهده مي كنيم. دوربين بي قرار شهرام مكري، با هيچ پرسپكتيوي بيش از چند دقيقه همراهي نمي كند تا ما بتوانيم با واقعيتي ساختاريافته در قالب يك روايت روبه رو شويم. دوربين تنها از روي سطح هر پرسپكتيو عبور مي كند و از هر مكثي پرهيز مي كند. شايد براي همين است كه ما وقتي با صحنه آخر روبه رو مي شويم و رويداد پراهميتي مانند قتل مارال اتفاق مي افتد، همچنان از بار روايي فيلم قانع نشده ايم، زيرا اين قتل در درون يك پيرنگ مشخص سربرنياورده و نمي تواند، نقطه اوج يك قصه تلقي شود.
@archresearchmethod
كارگردان اما سعي نكرده تا پرسوناژها را در قالب «تيپ»هايي شناخته شده به تصوير بكشد تا اين برخوردهاي كوتاه با آنها، ما را آزار ندهد، برعكس، در همان لحظاتي كه ما با پرسوناژها هستيم، به روشني درمي يابيم كه تقريبا تمام آنها واجد «كاراكتر» و داراي عمق هستند: مثلافقط پدر كامبيز و ماجراهاي رواني اش با كاراكتر غايب و غامض مهناز، چنان ظريف شخصيت پردازي شده كه مي تواند براي خودش يك داستان كامل در فيلم ديگري باشد. يا همان دو فردي كه در رستوران كنار حميد كار مي كنند، زبان شان با وضعيتي كه در آن به تصوير كشيده شده اند به طرزي سوال برانگيز مغايرت دارد: آنها به يكباره از «كاراكتر» بچه هاي اردو حرف مي زنند، يا به موسيقي هاي روشنفكري گوش مي دهند و نيز گفته هاي پراكنده حميد درباره شهر كتاب نياوران در قسمت پاياني ما را مطمئن مي كند كه آنها نيز شخصيت هاي عميق و پردازش شده يي هستند. اما در هر صورت دوربين به ما كمك نمي كند كه در هر يك از آنها غور كنيم: ما تنها در يك واقعيت خام، سرگردان شده ايم. استفاده كارگردان از تكنيك هاي سينمايي در به فرم كشيدن اين برخورد با واقعيت تحسين برانگيز است. در ابتدا برخورد سكانس- پلاني، يعني فيلمبرداري بدون توقف در كل فيلم، اين احساس را به بيننده مي دهد كه زمان خطي شده است و چون تدويني در كار نيست، بازگشت به عقب ناممكن است و هرچه قرار است در ادامه به تصوير كشيده شود در آينده رخ مي دهد. اما پس از دقايقي مشخص مي شود كه اين فرم فيلمبرداري، ظرفيت هاي خفته يي دارد: دوربين يك دور حول خودش مي چرخد و گويي زمان را نيز مثل كاموا دور خودش پيچانده باشد، از جايي عقب تر در زمان شروع مي كند.
در حقيقت احتمالازمان داستان در فيلم چيزي كمتر از حدود 30 دقيقه هست كه اين 30 دقيقه آنقدر پيچ و تاب خورده كه ما آن را 130 دقيقه مي بينيم. مكري، واقعيت را امري خطي و تك پرسپكتيوي تلقي نمي كند كه بخواهد آن را خطي به تصوير بكشد. واقعيت متكثر و پيچيده است: به تعداد پرسپكتيوها واقعيت وجود دارد: گويي در هر كجا كه انسان ها بيشتر جمع بشوند، چگالي واقعيت به همان ميزان بالاتر خواهد بود. مكري در اين فيلم با توسل به تكنيك هاي سينمايي، دست به درون فضا- زمان برده و پرسپكتيوهاي تاخورده روي يكديگر را مانند يك صفحه باز و گسترده كرده است. صفحه يي كه هنوز جاي چين خوردگي ها روي آن باقي مانده و مصادف با آنها، دوربين، مماس شدن عالم ها را حس كرده و از يك پرسپكتيو به پرسپكتيو ديگري مي غلطد.
@archresearchmethod
در حقيقت احتمالازمان داستان در فيلم چيزي كمتر از حدود 30 دقيقه هست كه اين 30 دقيقه آنقدر پيچ و تاب خورده كه ما آن را 130 دقيقه مي بينيم. مكري، واقعيت را امري خطي و تك پرسپكتيوي تلقي نمي كند كه بخواهد آن را خطي به تصوير بكشد. واقعيت متكثر و پيچيده است: به تعداد پرسپكتيوها واقعيت وجود دارد: گويي در هر كجا كه انسان ها بيشتر جمع بشوند، چگالي واقعيت به همان ميزان بالاتر خواهد بود. مكري در اين فيلم با توسل به تكنيك هاي سينمايي، دست به درون فضا- زمان برده و پرسپكتيوهاي تاخورده روي يكديگر را مانند يك صفحه باز و گسترده كرده است. صفحه يي كه هنوز جاي چين خوردگي ها روي آن باقي مانده و مصادف با آنها، دوربين، مماس شدن عالم ها را حس كرده و از يك پرسپكتيو به پرسپكتيو ديگري مي غلطد.
@archresearchmethod