وبسایت اقتصاد هنر آنلاین یادداشت اخیر پیرامون ایران مال را به نقل از شماره جدید معمار بازنشر کرده است که به صورت آنلاین قابل دسترس است
@archresearchmethod

.
آیا معماری وظیفه ای برای تغییر دنیا دارد؟ آیا اساسا چنین توانی دارد؟ با اشتیاق بیش از حد برای این تغییر معماری چه چیزی را از دست میدهد و تا کجا عقب نشینی میکند؟
یک محل مناسب برای فکر کردن به این پرسش ها همین پروژه است
پروژه ای از بیارکه اینگلس که بلاخره به بهره‌برداری رسید و حالا آدم هایی واقعی بیرون از دنیای رندر و ترسیم روی بام یک نیروگاه تولید برق، واقعا اسکی میکنند...
پرده برداری دیگری از امکان معماری برای تغییر در میزانسن زندگی و دنیای واقعی که میتواند اسکی کردن را از روی کوه بردارد و روی بام نیروگاهی بگذارد که چند صد تن زباله را روزانه به برق تبدیل میکند. مشابه چیزی که کولهاس آن را کیمیاگری معمارانه مینامید.
کولهاس قبلاً به نوع خودش فضای به شدت نظری دهه هفتاد و هشتاد معماری را تقدس زدایی کرده بود اما حالا بیارکه در حال کاهش دادن همان پیچیدگی های باقیمانده دنیای کولهاسی است اگرچه در حال گرفتن نتایج تقریبا مشابهی باشد.
نتایجی که اجازه نمی‌دهد او را در حد یک سازشکار فاقد نظریه تقلیل دهیم
به عبارت بهتر او دنیای فکری کولهاس را آموخته و بدون انگیزه ای برای جرح و تعدیل نظری در آن، پرکتیس خود را بر خلاصه ای از آن استوار کرده و در حال آشکار کردن ظرفیت های آن است. از این رو اگرچه مولف هیچ فکر و ایده تازه ای در باب چیستی معماری به شمار نمی رود اما موتور بی وقفه ای برای دنبال کردن یک جهان بینی مشخص برای دستکاری در واقعیت است.

#بیارکه_اینگلس
#معماری_معاصر
#محمدیاسر_موسی_پور

@archresearchmethod

.
اگر ویلا روتوندای پالادیو یک پاکت پر از اتاق بود،
خانه شیشه ای فیلیپ جانسون به خانه را همچون یک پاکت بدون اتاق تجسم بخشید. پاکتی که دیگر تنها اشیا بودند که در پهنه آن تولید تمایز میکردند.
با این اوصاف خانه مورویاما از نیشی زاوا استراتژی متفاوتی را به آزمون می‌گذارد: تعدادی اتاق بدون پاکت.
نتیجه این تصمیم تغییر در الگوی اشغال زمین است و بخش عمده ای از زندگی را در فضای بیرون و در مجاورت با طبیعت به جریان می اندازد. دانه معماری مثل یک محله رفتار میکند و از شی به میدانی از اشیا تبدیل میشود. اشیایی که زندگی در و مابین آنها اتفاق می افتد و این فضای مابین مرزی با شهر ندارد.
پروژه ای که همزمان میتواند پرسش کند که آیا معماری تهیه ظرفی برای صورت های تثبیت شده زندگی است یا موتور محرکه ای برای پیش کشیدن صورت بندی های تازه ای از زیستن؟

@archresearchmethod

فایل صوتی این نشست بارگذاری شد.
در این فرصت حدودا ۲۰ دقیقه ای «در اهمیت مشاهده» سخن به میان آمده است.
مشاهده همچون یک میانجی که در فرایند کار فکری، ما را به «اینجا و اکنون» متصل میکند.
همچنین اشاره کوتاهی بر کتاب «نامیدن تعلیق» از ابراهیم توفیق رفته است، تا توضیح داده شود که چرا مشاهده امروزه از ابزارهای فکری ما حذف شده است و برخورد سلبی با موقعیت کنونی، تحت عنوان «نه سنت» و «نه مدرن» چگونه موقعیت «اینجایی و اکنونی» ما را به تعلیق در آورده است.

بزودی فایل مفصل تری از ارائه در دانشگاه یزد بارگذاری می‌شود که در آن به شکلی مصداقی از طریق مداقه بر نحوه تفکر «فوجیموتو» معمار معاصر ژاپنی این بحث پیش گرفته شده است.



@archresearchmethod

فایل جلسه برگزار شده در دانشکده معماری دانشگاه یزد هم بارگذاری می‌شود.

از آنجایی که این صحبت یک روز بعد از دانشگاه تهران ارائه شده است تلاش داشته است تا مکمل آن باشد.
مهم ترین دغدغه در این ارائه آن بود، که اگر بنا هست ما از این جا و اکنون «فکر کنیم» و به جای سترون سازی تئوری معماری با آن گفتگو کنیم بایستی کمی روش شناسانه به اجزای تئوری نگاه کنیم. و بدانیم تئوری ها چطور ساخته می شوند و چکار میکنند؟

به همین دلیل در بخش اول جلسه از طریق تئوری غار/آشیانه از سوفوجیموتو (به عنوان یک معمار معاصر ژاپنی)، تئوری و فرایند تئوریزه شدن اثر معماری به طور مصداقی و واضح توضیح داده شده است.

در بخش دوم به این پرداختم که کار تئوریک، همچون یک گفتگو است که میان متفکران در طول تاریخ برقرار میشود و این امر آن را تاریخمند و دارای سنت میکند.

و این امر مهم، که چگونه این گفتگو با تاریخ اندیشه های معماری، همواره «از» جایی صورت می‌گیرد. «از» اینجا و اکنون.

@archresearchmethod

قبلا کتاب نامیدن تعلیق از ابراهیم توفیق را در همین صفحه معرفی کرده بودم. این کتاب دیگری از اوست. درباره نظام دانش. او در این کتاب از گسست جامعه شناسی و تاریخ در ایران سخن می‌گوید و معتقد است در حالی که جامعه شناسی از اساس دانشی تاریخی بوده و این تاریخی بودن را در کارل مارکس و وبر هم میتوان دید، در اینجا ما با شکاف میان آن دو حوزه دانش مواجهیم. جامعه شناسی غیرتاریخی و تاریخ غیرجامعه شناختی.
به عبارت دیگر جامعه شناسی از چیزی سخن می‌گوید که احتمالا در آینده برای ما شکل میگیرد می شود و تاریخ هم به کل مرتبط با گذشته ای است که بایگانی شده. نتیجه چنین وضعیتی همان نهیبی است که توفیق به یوسف اباذری در رونمایی کتاب تئاترکراسی در عصر مشروطه زده است:
«ما دايم دانشي را از گذشته آرشيو مي كنيم كه تنها چيزي كه به ما مي دهد اين است كه اين گذشته ساكن و يكدست است و چيزي در آن اتفاق نمي افتد... آينده هم كه آن طرف است و دستگاه هاي معرفتي مشخصي دارد و ما اگر از آن منظر آنها به وضعيت خودمان نگاه كنيم، تذكري از نگاه آينده به وضعيتي مي دهيم كه گذشته اش، گذشته اي است كه نمي تواند به آن آينده برسد. در نتيجه در تعليق عجيب و غريبي قرار گرفته ايم. آقاي دكتر اباذري به نظر من اين اوج نيهيليسم است. از اين بيشتر نمي توان نيهيليستي به اين وضعيت نگاه كرد»

#ابراهیم_توفیق
#پیشنهاد_مطالعه_محمدیاسر_موسی_پور

@archresearchmethod