Каналымды дневник беременяшкиға айналдырамын скоро🤣

1-ой: Аяғым ауыр болып екі елде болдым. Ешжерде ешқандай кезек күткен жоқпын. Қоғамдық орындарда бәрі жарысып орын берді. Всегда көмектесіп, өткізіп жіберетін. Жасыл карточкаң бар сияқты, всегда жолың ашық.

Қазақстанда метрода ішің шығып тұрасың, қазақтардың біреуі де орын бермейді. Айдаладан орыс әйелдер шақырып өз орнын ұсынады🥹

Міндет емес, біреу үшін босанбаймын. Бірақ, біздің даналығымызды “мен ешкімге міндетті емеспін” деген ұғым өлтіріп бара жатыр. Қарапайым адамнан қарағанда, қарт адам үшін, аяғы ауыр әйел үшін тұрып тұру екі есе қиынырақ.

Бұл қазақтарды төмендету емес. Бірақ, осы күнге дейін көзім жеткен нәрсе.