Сосын, кішкентайымнан ақпаратқа қанық болып өскен соң ба, әйтеуір жаңа білімді бойыма сіңіргім келеді де тұрады. Кітап оқығым келеді, подкаст тыңдағым келеді, талдау оқып, ой түйгім келеді. Бірақ, сол нәрселер болмай жатса өзімді айдалада жалғыз қалған мақұлық сияқты сезінеді екем. Бүгін 2 сағаттық талдаулы тыңдап, рақаттанып қалдым ғой. Жетпей жүрген осы екен ғой.

Күйеуім мен қызымды басқа бөлмеге қуып, жалғыздықтан кайфовать етіп отырмын. Маған 1-2 сағат кірмеңдерші дедім🤣

Бүгін Magnum-де кассада тұрсам, 17–18 жастағы бала келіп, энергетикті өткізіп беруімді өтінді. Түріне қарап тұрып, бас тарта алмадым - өткізіп бердім.

Мен жақсылық жасадым ба, әлде адамның зиянды сусын ішуіне себепші болдым ба?

түстен бері әлі ойланып жүрмін

Оянсам, сағат 11:30. Қызым қасымда саусағын сорып ұйықтап жатыр. Потом қызымды только сағат түнгі 3-те емізгенім есіме түсті.

Қызым сондай спокойная. Даже жылап емшек сұрамайды ғой. Ұйықтап жатып оянып кетсе, саусағын тауып алып сорып дальше ұйықтай береді. Кейде аяп кетемін, неге сондайсыың деп. Әрине, күніге өзім ерте оянып еміземін. Бүгін дым сезбей ұйықтап қалыппын. Өзімді кінәлап кеттім. Бір жағынан қызым неге соншалықты маған тартып кеткен екен деп, жындандым. Мамамның айтуынша бұрын мен де өзіммен өзім болыппын. Даже мамам мен енді туылғанда больницаға жатып қалғанда, іздемей, қарным ашса да жыламай 1 күн жатқан екенмін.

Бұл мақтанатын нәрсе емес. Өзіме а десе мә дейтін, жұлып алып жейтін қыздар ұнайды

Мына жақтан жігіттер шығып кете берсеңіздер болады, мамский әңгімелер сіздерге қызық болмауы мүмкін🫣

Қыздар, балаларыңызға сыймай қалған киімдерді не істейсіздер? Тастауға жалко. Сақтайын десең, жақын арада екінші бала жоспарламаған соң біраз жылда ескіріп қалады ма деймін…

Әлемдегі еең күшті сезім - қызым ұйқысынан оянып, мені көргенде жымиып күлуі🥹

Сол үшін ұйқысынан оянатын уақытта қасында жатамын, әдейі. Көзін аша сала мені көрсін деп. Ал, кейде қасында болмасам жылап оянады. Көзін аша сала мені көрсе, мәәәз болады

Кешенің алдында күйеуім мені ренжітті. Менің настроением болмады, өзімді жайлы сезінбедім. Түнде қызымыз өзінен-өзі тоқтамай 3-4 минут жылады. Не емгісі келмейді, не көнбейді. Бұл қызымыз туылғалы алғаш рет солай жылауы. Кеше күйеуім кешірім сұрап, қызым жылағанда жүрегім ауырып кетті. Ол сенің состояниеңді сезеді ғой, сен жыласаң ол да жылайды. Күліп жүрсең, ол да мәз болып жүреді. Енді ренжітпеймін деп😁

Соны түсінгенін айтсаңыздаршы. Негізі, қызымыз өтее спокойная, өзімен өзі. Оның себебі, жүкті кезімде күйеуім қолында аялап ұстағаны деп ойлаймын. Артық рет ештеңеге уайымдаған жоқпын. Еркелееп жүрдім ғой. Еще беременная ғой деп күйеуім мен не айтамын бәрімен келісетін, мүлдем ренжітпеді 9 ай бойы. Шүкір, жүктілік өтеее жайлы өтті.